Τα παραμελημένα “ελγίνεια” του νεοελληνικού πολιτισμού

Ο εν πολλοίς αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης αγώνας για την επιστροφή των Ελγινείων στην Αθήνα είναι μάλλον η μοναδική προσπάθεια για την προάσπιση του ελληνικού πολιτισμού στο διεθνές επίπεδο.
Κατά τα άλλα δεν φαίνεται να απασχολεί τον ελληνικό Κράτος η προώθηση και η διάδοση του Ελληνικού Πολιτισμού, Αρχαίου και Νεώτερου εκτός των συνόρων της χώρας. Οι πρεσβείες καθεύδουν, το Ίδρυμα Ελληνικού Πολιτισμού που με τόσες φιλοδοξίες και ενισχύσεις ξεκίνησε επί Κωνσταντίνου Καραμανλή με ψυχή τον αείμνηστο καθηγητή Γεωργάκη φυτοζωεί πλέον, αφού καταβρόχθησε επί δεκαετίες τεράστια ποσά για δαπανηρές φαντασμαγορίες.

Τον ελληνικό πολιτισμό σήμερα – όπως πάντα άλλωστε συνέβαινε από την εποχή της Επαντάστασης του ’21- προωθούν οι φιλέλληνες. Οι ξένοι επιστήμονες που αφού ανάλωσαν τη μισή τους ζωή για να τον σπουδάσουν, ανάλωσαν και την υπόλοιπη για να τον διαδώσουν από τις έδρες ελληνικών σπουδών μερικών από τα σημαντικότερα πανεπιστήμια του κόσμου.
Κι όμως ακόμα και για αυτές τις έδρες, ακόμα και για αυτούς τους ανθρώπους οι οποίοι χρόνια τις κρατούν “με νύχια και με δόντια”, το ενδιαφέρον των ελληνικών κυβερνήσεων είναι σχεδόν μηδενικό. Αλλοίμονο, τι λέτε τώρα; Θα αφήσουμε την προβολή του τουρισμού, της “βαριάς βιομηχανίας” της χώρας -προσφιλέστατη έκφραση των τελευταίων ετών- να πάμε για τα πουρνάρια της προβολής της ελληνικής κουλτούρας; Λες και οι ξένοι έρχονται μόνο για τις ημικαταστραμμένες παραλίες μας…

Έτσι, κινδυνεύει να κλείσει ένα από τα σημαντικότερα τμήματα διδασκαλίας των Νέων Ελληνικών, αυτό του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ παρά τα επιτεύγματα στην προώθηση των Νεοελληνικών Γραμμάτων που έχει σημειώσει στα 70 χρόνια της λειτουργίας του.

Ο καθηγητής Νεοελληνικών Σπουδών του Κέιμπριτζ Ντέιβιντ Χόλτον (φωτ.) ήρθε στην Αθήνα για να ζητήσει την οικονομική στήριξη της έδρας του μετά τη συνταξιοδότησή του
Κάτοχος της έδρας και ξεχωριστή προσωπικότητα, ο Ντέιβιντ Χόλτον, ο ίδιος και το Κέιμπριτζ, ελπίζουν ότι ελληνικά υπουργεία, κοινωφελή ιδρύματα και χορηγοί θα συνδράμουν ώστε να συνεχίσει τα προγράμματά του προάγοντας την έρευνα στον τομέα του νεοελληνικού πολιτισμού.

Αυτός είναι ο στόχος εκδήλωσης που έγινε στην Ακαδημία Αθηνών την περασμένη Τετάρτη 8 Ιουλίου με αφορμή τον εορτασμό των 800 χρόνων του Κέιμπριτζ.

Η εκδήλωση τελούσε υπό την αιγίδα του πρέσβη του Ηνωμένου Βασιλείου δρος Ντέιβιντ Λάντσμαν που έχει πάρει διδακτορικό στη νεοελληνική γλώσσα από το Κέιμπριτζ. Συμμετείχε μια άλλη απόφοιτος του Κέιμπριτζ, η σημερινή διευθύντρια της Βρετανικής Σχολής στην Αθήνα, καθηγήτρια Κάθριν Μόργκαν.
Κύριοι ομιλητές οι καθηγητές του Κέιμπριτζ: Πολ Κάρτλετζ (Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού), Αθανάσιος Φωκάς (Μαθηματικών) και Ντέιβιντ Χόλτον (Νεοελληνικής Φιλολογίας) και απόφοιτοι του Κέιμπριτζ-καθηγητές ελληνικών πανεπιστημίων: Νάσος Βαγενάς και Στέφανος Πεσμαζόγλου.

Ενημερώνοντας το αθηναϊκό κοινό για τις εργασίες του Νεοελληνικού Τμήματος και την πολλαπλή προσφορά του επί σειρά δεκαετιών, πιστεύουν ότι θα ευαισθητοποιήσουν κάποιους προκειμένου η έδρα να μην αναστείλει τη λειτουργία της. Βεβαίως, ίσως κάποιοι να μην κατανοούν ότι η ύπαρξή της σε ένα κορυφαίο πνευματικό ίδρυμα όπως το Κέιμπριτζ (δεύτερο μετά το Χάρβαρντ στη γενική κατάταξη των πανεπιστημίων παγκοσμίως) περιποιεί τιμή για την Ελλάδα.

Ας σημειωθεί ότι στον Κέιμπριτζ οφείλουμε τον όρο “φιλέλληνας” -ήδη από τον 17ο αιώνα. 

Για το πρώτο τυπωμένο ελληνικό βιβλίο σε δημοτική γλώσσα, τον ” Απόκοπο” του Μπεργαδή, Κρητικό ποίημα των αρχών του 16ου αιώνα (1509) μίλησε  ο κ. Χόλτον χθες στην αίθουσα της “Βρεττανικης Αρχαιολογικής Σχολής”. https://www.politismospolitis.org/?p=7309

Το Νεοελληνικό Τμήμα του Κέιμπριτζ προσφέρει προπτυχιακά (ΒΑ) και μεταπτυχιακά (Master’s και PhD) προγράμματα καθώς και μαθήματα γλώσσας. Στεγάζει φιλόδοξο ερευνητικό πρόγραμμα που αποβλέπει στη σύνταξη της γραμματικής της μεσαιωνικής και πρώιμης νέας ελληνικής γλώσσας (περίπου 1100-1700). Εκδίδει το ετήσιο επιστημονικό περιοδικό «Κάμπος, Cambridge Papers in Modern Greek». Οι διδάκτορές του έχουν ασχοληθεί με θέματα που εκτείνονται από τη μεσαιωνική μυθιστορία μέχρι την ποίηση και πεζογραφία του 20ού αιώνα.

Kambos: Cambridge Papers in Modern Greek is an annual publication of the Modern Greek Section of the Faculty of Modern and Medieval Languages of the University of Cambridge. It publishes, each October, the edited texts of some of the lectures given by invited speakers at Cambridge during the previous academic year. The disciplines covered include literary studies, linguistics, history, anthropology and music. Several articles which first appeared in Kambos are now frequently cited in bibliographies and reading-lists. It is an essential item for all major research libraries and for libraries specialising in Modern Greek studies.

No. 1 (1993):

Jane K. Cowan, Politics, identity and popular music in contemporary Greece

Sarah Ekdawi, The erotic poems of C.P. Cavafy

Geoffrey Horrocks, Clause structure in Greek: Evidence from subject-object asymmetries
Ian Martin, The “Cyprus Troubles” 1955-1960
David Ricks, Cavafy Translated

No. 2 (1994):

Panagiotis A. Agapitos, Byzantium in the poetry of Kostis Palamas and C.P. Cavafy
Margaret E. Kenna, Making a world: political exiles in 1930s Greece
Peter Mackridge, The return of the Muses: some aspects of revivalism in Greek literature, 1760-1840
Christopher Robinson, The presentation of place and space in the poetry of Yiannis Ritsos, 1934-1947
Dimitris Tziovas, Heteroglossia and the defeat of regionalism in Greece
Eleni Yannakaki, History as fiction in Rea Galanaki’s The Life of Ismail Ferik Pasha

No. 3 (1995):

Nadia Charalambidou, The mist around Lala: a return to Seferis’s Six nights on the Acropolis
Alexandra Georgakopoulou, Everyday spoken discourse in Modern Greek culture: indexing through performance
Aglaia Kasdagli, Exploring the papers of the Scottish Philhellene Thomas Gordon (1788-1841)
Anastasia Markomihelaki, The sixteenth-century Cretan playwright Georgios Chortatsis as a parodist
Robert Shannan Peckham, Memory and homelands: Vizyinos, Papadiamantis and geographical imagination

No. 4 (1996):

Philip Carabott, “Pawns that never became queens”: the Dodecanese Islands, 1912-1924
Ruth Macrides, The fabrication of the Middle Ages: Roides’s Pope Joan
Irene Philippaki-Warburton, Reflections on Kazantzakis and the Greek language
Guy Protheroe, Greek music in the twentieth century: a European dimension
David Ricks, The poet as witness: Titos Patrikios and the legacy of the Greek Civil War
Thanasis D. Sfikas, Greek attitudes to the Spanish Civil War

No. 5 (1997):

Roderick Beaton, Writing, identity and truth in Kazantzakis’s novel The Last Temptation
Sophia Denissi, The image of Britain in the literary magazine Pandora (1850-1872)
Michael Jeffreys, The Australian dimension of the Macedonian Question
Christopher Robinson, Gender, sexuality and narration in Kostas Tachtsis: a reading of Ta resta
Victoria Solomonidis, The Ionian University of Smyrna, 1919-1922: “Light from the East”

No. 6 (1998):

David Connolly, Greek surrealist poets in English translation: problems, parameters and possibilities
Georgia Farinou-Malamatari, Kazantzakis and biography
Peter Mackridge, Variations on a theme: Cavafy rewrites his own poems
Walter Puchner, Modernism in Modern Greek theatre (1895-1922)
Paul Sant Cassia, “Berlin”, Cyprus: photography, simulation and the directed gaze in a divided city
Dimitris Tziovas, Dimitrios Vikelas in the Diaspora: memory, character formation and language

No. 7 (1999):

Ulrich Moennig, The late-Byzantine romance: problems of defining a genre
Birgit Olsen, Women and gender roles in Modern Greek folktales
Pavlos Tzermias, Greek Cypriot cultural identity: a question of the “elite” or of the whole people?
Malcolm Wagstaff, Independent Greece: the search for a frontier, 1822-35

No. 8 (2000):

Bruce Clark, Greek Orthodoxy: an exclusive slogan or a universal mystery?
Jonathan Harris, Being a Byzantine after Byzantium: Hellenic identity in Renaissance Italy
Anthony Hirst, C.P.Cavafy: Byzantine historian?
David Ricks, Cavafy in America

No. 9 (2001):

Roderick Beaton, Reading Seferis’s politics and the politics of reading Seferis
Bo-Lennart Eklund, Greek sporting terms of foreign origin
Katerina Kostiou, Irony and satire in George Seferis’s poetry
Christopher Robinson, Yorgos Ioannou: fragmentation in life and art

No. 10 (2002):

Benjamin Arbel, The treasure of Ayios Symeon: a micro-historical analysis of colonial relations in Venetian-ruled Cyprus
David Connolly, Odysseus Elytis on poetic expression: Carte blanche
Liana Giannakopoulou, Sculpture and stones in the poetry of Seferis and Ritsos
Michael Jeffreys, National bibliography before the nation: constructing Greekness out of early Greek printing
Peter Loizos, Greek Cypriot refugees after twenty-five years: the case of Argaki
Maria A. Stassinopoulou, “It happened in Athens”: the relaunch of Greek film production during World War II

No. 11 (2003):

Steven Bowman, Evvia portage: the Jews, ELAS and the Allies in Evvia 1943-1944
Richard Clogg, Writing the history of Greece: forty years on
Anthony Hirst, Cavafy and Cantacuzenus: allies or enemies?
Roger Just, Love in a changing climate: the rise of romance in a Greek village, 1977-80
Mika Provata, Seferis’s Lost Centre
David Ricks, How it strikes a contemporary: Cavafy as a reviser of Browning
Eleni Yannakakis, The Greek domestic novel in the 1990s and after

No. 12 (2004):

Roderick Beaton, Erotokritos and the history of the novel
Kevin Featherstone, Still a “weak state”? Europeanization and structural reform in Greece
Alexandra Georgakopoulou, Reflections on language-centred approaches to Greek “society” and “culture”
Peter Mackridge, “Sie sprechen wie ein Buch”: G. N. Hatzidakis (1848-1941) and the defence of Greek diglossia

No. 13 (2005):

Peter Bien, Kazantzakis’s abortive foray into politics in liberated Athens, 1944-46
Philip Carabott, Aspects of the Hellenization of Greek Macedonia, ca. 1912-ca. 1959
Peter Cochran, Byron, Greece, and guilt
Stathis Gauntlett, The sub-canonical meets the non-canonical: rebetika and inter-war Greek literature
Io Manolessou, The Greek dialects of Southern Italy: an overview
Dimitris Papanikolaou, Greece as a postmodern example: Boundary 2 and its special issue on Greece
Mary Roussou-Sinclair, Agnes Smith: a Victorian traveller through Greece and Cyprus

No. 14 (2006):

Maria Kakavoulia, When art criticism meets poetry: the case of Eleni Vakalo (1921-2001)
Ulrich Moennig, Authors and readers: the making of the Modern Greek Physiologos
Birgit Olsen, Richard M. Dawkins: a pioneer in the field of Modern Greek folktales
Dimitiris Tziovas, Transcending poltics: symbolism, allegory and censorship in Greek fiction
David Wills, Ancient sites, modern eyesores? The transformation of the city of Athens in English-language accounts (1945-2005)

No. 15 (2007):

Richard Clogg, Defining the Diaspora: the case of the Greeks
Liana Giannakopoulou, The Parthenon in poetry
Michael Jeffreys, Modern Greek in the 11th century – or what else should we call it?
Tassos A. Kaplanis, Recording the history of the “Cretan War” (1645-1669): an overview
Marc Lauxtermann, Two surveys of Modern Greek literature: Stephanos Kanelos (1822) and Iakovakis Rizos Neroulos (1826)
David Ricks, “A faint sweetness in the never-ending afternoon”? Reflections on Cavafy and the Greek epigram

No. 16 (2008):

Roderick Beaton, Kazantzakis the Cretan: versions of the Minoan past from the author ofZorba the Greek
Natalia Deliyannaki, Erotokritosinto music
Athina Vogiatzoglou, Militant intellectuals against the literary establishment: parallels between Giorgos Kotzioulas and Giannis Skarimbas (1930-1951)

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ

8 σχόλια

  • @ Δ. Βίτσο: Αν και στην συνέχεια καταθέτετε το γιγνόμενο, υποπίπτετε σε λάθος γράφοντας: «Ο εν πολλοίς αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης αγώνας για την επιστροφή των Ελγινείων στην Αθήνα είναι μάλλον η μοναδική προσπάθεια για την προάσπιση του ελληνικού πολιτισμού στο διεθνές επίπεδο».
    Ο «αγώνας για την επιστροφή των Ελγινείων στην Αθήνα» δεν αποτελεί καν προσπάθεια του επίσημου κράτους διά του υπουργείου (α)Πολιτισμού «για την προάσπιση του ελληνικού πολιτισμού στο διεθνές επίπεδο». Προσπάθεια για την αύξηση των εσόδων της τουριστικής βιομηχανίας είναι – αυτό «καίει» τους… ιθύνοντες.
    Εκτός και κάποιος από τους ανωτέρω μας δείξη και τις άλλες συνιστώσες της συνισταμένης «Προάσπισις του Ελληνικού Πολιτισμού». Διότι είναι πέραν πάσης αμφιβολίας βέβαιον ότι δεν συνιστούν και ορίζουν από μόνα τους τα Ελγίνεια μάρμαρα το μέγεθος που αποκαλείται Ελληνικός Πολιτισμός.
    Τον οποίο Ελληνικό Πολιτισμό ΟΛΟΙ -κυβερνώντες και κυβερνώμενοι, με όποιες εξαιρέσεις ιδίως εκ των δευτέρων- έχουν διαγράψει διά των πρακτικών τους και από το λεξιλόγιο και από την ζωή τους. Οι οποίες πρακτικές τους συνίσταται στο δόγμα: «Εάν υπάρχη μάσα, τότε κουνάμε τα πόδια μας – εάν όχι, ποιος γ..εί ψηλά καπέλλα».
    Και πώς θα μποτούσε να είναι αλλοιώς τα πράγματα σε ένα κράτος που δολοφονεί την γλώσσα του, δηλαδή ΤΟΝ ΦΟΡΕΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΤΟΥ;
    Θα επαναλάβω -όχι προς υμάς- ένα ερώτημα: Μάθαμε ποιο το προϋπολογισθέν (δεν ξέρω γιατί, αλλά υποψιάζομαι υπέρογκο) κόστος κατασκευής και ποιο το πραγματοποιηθέν (δεν ξέρω γιατί, αλλά είμαι βέβαιος… υπερογκότερο) του Μουσείου Ακροπόλεως;

  • @κ. demonicos: Απορίες που τις έχετε και σεις!!!

  • @κ. Βίτσος κάτι άσχετο με το πάρα πάνω γραπτό σας: Εκείνες οι ερωτήσεις σας, στην πρώτη σελίδα του site, που πρέπει να τσακάρουμε στα τετραγωνάκια την άποψή μας -κάτι σαν gallop- για τον γιαλό και την αυτοπλοήγησή μας ΜΠΑΣ -λέω μπας- και η τρίτη ερώτηση θέλει φιλοσοφικο-μαθηματική ανάλυση;;
    Γιατί ΑΝ ο γιαλός ΕΙΝΑΙ στραβός και ΕΜΕΙΣ στραβά αρμενίζουμε δεν είναι κατανοητό ΟΤΙ πηγαίνουμε παράλληλα με τον ΓΙΑΛΟ;; (Και λίγη γεωμετρία δεν βλάφτει.) Μπας -λέω μπας- ΕΚΕΙ βρίσκεται και η αιτία του σημερινού μας ΧΑΛΙΟΥ;; -Όχι απ’ αυτά τα περσικά και χειροποίητα και να εξηγούμαστε. Απορίες ΠΟΥ ΤΙΣ έχω και ‘γω!!!

  • @Διονυσία Περικλέους: Λυσάριον γκάλλοπ σε αναφορά με τη σημερινή Ελλάδα:
    “Ο γιαλός είναι στραβός”= Το Κράτος από θεωρητικής απόψεως (Νόμοι, Σύνταγμα, Δημόσια Διοίκηση κλπ.) είναι μπορντέλο, οι νταβατζήδες παίρνουν το κατιτίς τους, αλλά του αφήνουν και κάτι για να κινείται και να στέκεται αξιοπρεπώς.

    “Στραβά αρμενίζουμε”= Το Κράτος έχει υποδειγματική θεωρητική υποδομή, αλλά η Κυβέρνηση και οι Πολιτικοί του γενικώς είναι υποχείρια ληστρικών νταβατζήδων.

    “Και ο γιαλός είναι στραβός και στραβά αρμενίζουμε”= Ζούμε σε ένα μπορντέλο του οποίου η Κυβέρνηση και οι Πολιτικοί του γενικώς είναι υποχείρια των ληστρικών νταβατζήδων και το μπορντέλο έχει γίνει…μπορντέλο.

    ΥΓ: Συγνώμη για την ορολογία, αλλά την καθιέρωσε ο Πρωθυπουργός ο ίδιος, στου Μπαιρακτάρη αν θυμάστε.
    Ειδικώς συγνώμη από τον κ. nicolaos demonicos που του έκλεψα το ύφος, αλλά, βλέπετε, έπρεπε να είμαι σαφής στις επεξηγήσεις μου και ρεαλιστής.

  • @κ. Βίτσος: Κατανοητόν και τώρα ψηφίζω!

  • @ίδιον: Μόνο που το μπορντέλο ΕΙΝΑΙ μπορντέλο απ’ την πρώτη ερώτηση! Μήπως πρέπει να τσακάρω ΚΑΙ την ΠΡΩΤΗ και την ΤΡΙΤΗ;; (ΠΟΥ θα μου πάτε θα σας βγάλω απ’ τα ρούχα σας. Είναι και σκασμός στην Athens…)

  • @Διονυσία Περικλέους: Σωστά είναι πάντα μπορντέλο. Ένα κράτος είναι πάντα μπορντέλο στο οποίο εκπορνεύονται διάφοροι και διάφορα και απολαμβάνουν διάφοροι άλλοι.
    Η διαφορά βρίσκεται στο πόσο καλά το μπορντέλο λειτουργεί, το τι επιπέδου είναι, το πώς το αντιμετωπίζουν οι νταβατζήδες κλπ κλπ.

    Πάντα βέβαια, με ορολογία του σημερινού Πρωθυπουργού, την πολιτική αντίληψη του οποίου δεν έχω λόγο να αμφισβητήσω, αντιθέτως την ακολουθώ.

  • Tha einai krima na mhn yposthriktei to Neo Ellhnniko Tmhma tou Panepisthmioy tou Cambridge, apo to Ellhniko kratos alla kai poly perissotero na mhn synexistei h diadwsh twn Modernwn Ellhnikwn kai ths Elhnikhs koultouras apo stathmous gnwshs kai koultouras opws to Panepisthmiou tou Cambridge. Tragiko strathgiko lathos gia thn twrinh Ellada den tha einai mono na kleisei to Neo Ellhniko tmhma se ena toso pagkosmiows gnwsto panepisthmio opws to Cambridge alla na xathei h eukairia tou kratous na diafhmisei thn oikonomkh styriksh tou pros tous latres tou Ellhnismou. Mporei to kratos kai polloi alloi na mhn pisteuoun oti yparxei endiaferon gia thn Ellada ektos Elladas, Agglias, Germanias kai se ena mikro pososto Brazilias, alla akoma kai autoi oi plh8ysmoi einai arketoi gia na kratan thn Ellada se syzhthsh pera apo to “pou tha pame diakopes”

Κλικάρετε εδώ για να σχολιάσετε