Μια μητέρα μετανάστρια γράφει

Το όνομά μου είναι Αγάπη. Μετανάστευσα στην Ελλάδα πριν από δεκαεπτά χρόνια από την Αρμενία. Μαζί με τον άνδρα μου εργαζόμαστε και ζούμε νόμιμα στην Ελλάδα δώδεκα χρόνια.

Πέρσι καταθέσαμε τα χαρτιά μας για την Άδεια Διαμονής Αορίστου διάρκειας. Μας απέρριψαν λέγοντάς μας ότι ο ΟΑΕΔ δεν έχει κρατήσει αρχεία για μας! Επειδή ο ΟΑΕΔ δεν κράτησε αρχεία, εμείς χάνουμε τρία χρόνια από τη νόμιμη παραμονή και πρέπει να τρέξουμε ξανά σε ουρές, να πληρώσουμε παράβολα, δικηγόρους, για να πάρουμε στο τέλος, πιθανόν, μια άδεια παραμονής ληγμένη.

Προτείναμε, λοιπόν, στους αρμόδιους να φέρουμε εμείς τα παλαιά μας χαρτιά από τον ΟΑΕΔ, τις φορολογικές δηλώσεις – πληρώνουμε φόρους από την πρώτη μέρα που πήραμε μια αβέβαιη βεβαίωση στα χέρια μας – τα Αριστεία και Βραβεία προόδου των παιδιών μας από το σχολείο. Μας απάντησαν ότι αυτά δεν αποτελούν αποδείξεις!…

Τα παιδιά μου ήρθαν μικρά στην Ελλάδα. Τεσσάρων χρονών ο ένας, εννιά ο άλλος. Έχουν περάσει από το ελληνικό δημόσιο σχολείο, έχουν διακριθεί και αριστεύσει. Θεωρούν ότι ανήκουν εδώ πέρα, ότι η Ελλάδα είναι η πατρίδα τους. Μιλούν τα ελληνικά ως πρώτη τους γλώσσα και νιώθουν Έλληνες όσο και οι Έλληνες συμμαθητές τους. Και όμως και τα παιδιά μου παλεύουν ακόμα για τις άδειες παραμονής τους. Τα παιδιά μου έχουν βραβευθεί σε διεθνείς διαγωνισμούς αλλά δεν μπορούσαν να ταξιδέψουν να πάρουν το βραβείο τους γιατί δεν είχαν την άδεια παραμονής! Φανταστείτε τον εαυτό σας στα είκοσι δύο σας να ξοδεύετε όλη την ενέργειά σας για τα χαρτιά. Τα παιδιά μας γίνονται ανήσυχα, νευρικά, μελαγχολικά, όταν καταλαβαίνουν ότι τους φέραμε σε μια χώρα όπου θα είναι για πάντα ξένοι και θα παλέψουν για χαρτιά. Τα παιδιά μας νιώθουν σαν φυλακισμένα. Όταν οι Έλληνες φίλοι τους μαθαίνουν ότι εκείνοι δεν έχουν την ελληνική υπηκοότητα δεν μπορούν να το πιστέψουν. Πολλές φορές τα παιδιά μας το κρύβουν αυτό γιατί νιώθουν μειονεκτικά…

Γνωρίζω και άλλες μητέρες μετανάστριες που τα παιδιά τους έχουν έρθει μικρά ή γεννηθεί στην Ελλάδα. Έχουμε τις ίδιες έγνοιες. Όχι για μας, για τα παιδιά μας. Μπορούν να πουν για μας ότι είμαστε ξένες. Αλλά τα παιδιά μας που ήρθαν στην Ελλάδα σε μικρές ηλικίες ή γεννήθηκαν εδώ, σπούδασαν στην Ελλάδα, μεγάλωσαν στην Ελλάδα, γιατί τα κάνουν να αισθάνονται ξένα; Γιατί η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της, αφού δικά της είναι αυτά τα παιδιά; Τα παιδιά μας διψούν να προοδεύσουν, να δημιουργήσουν. Τι άλλο ζητούν από το κράτος παρά να τους δώσει την δυνατότητα να νιώσουν ελεύθεροι, να μην γίνουν πολίτες τρίτης κατηγορίας; Τι περισσότερο ζητούμε εμείς και τα παιδιά μας από αυτό που ζητούσαν και απόκτησαν οι Έλληνες μετανάστες και τα παιδιά τους;
Την Ελλάδα τα παιδιά μας δεν την κουβαλούν στο αίμα αλλά στο μυαλό και στην καρδιά τους. Οι Ελληνίδες φίλες μου, που τόσο πολύ με έχουν βοηθήσει αυτά τα δύσκολα χρόνια, καταλαβαίνουν τον πόνο μου. Με έχουν δει να κλάψω και προσπαθούν να με παρηγορήσουν λέγοντας πως «δεν μπορεί, θα λυθεί αυτό το θέμα».

Ελπίζω να λυθεί. Βλέπω τον χρόνο όμως να περνάει, τα παιδιά μου και εκείνα των άλλων να μεγαλώνουν και να είναι πάντα ξένα…

Ευχαριστώ για την φιλοξενία.

AGAPI MASMARYAN

http://gazikapllani.blogspot.com/2009/05/blog-post_23.html

4 σχόλια

  • @AGAPI MASMARYAN. Έχετε την αγάπη μου και την κατανόησή μου. Αναμφιβόλως, δίκαιο είναι το ξέσπασμά σας. Μόνον που δεν έχετε αντιληφθεί ότι είστε ουσιαστικά, εσείς και τα μέλη της οικογένειάς σας, Έλληνες πολίτες. Γιατί έχετε τα ίδια “δικαιώματα” με εμάς που κυλάει(?) στις φλέβες μας αίμα ελληνικό. Το “δικαίωμα” στην ταλαιπωρία… Όσο για τους Έλληνες μετανάστες άλλων εποχών, αυτοί είναι κατά μίαν έννοια τυχεροί. Γιατί γνώρισαν τι σημαίνει οργανωμένο κράτος (Γερμανία, Σουηδία, Αυστραλία, Ηνωμένες Πολιτείες κλπ.).

  • Agapi Masmaryan: Αχχ, κ. Αγάπη μου, τόσα χρόνια στην-Ελλάς και δεν έχετε καταλάβει ΠΩΣ ΤΑ ΧΑΡΤΙΑ είναι η μόνη δικαιολογία ΥΠΑΡΞΗΣ του Ελληνικού κράτους;; Αν λείψουν κι αυτά τα χαρτιά τί θά ‘βρουν αφορμή για να λαδώνονται οι δημόσιοι υπάλληλοί;;;
    Και τώρα στα σοβαρά: Δεν μπορείτε να απευθυνθήτε στο γραφείο των Ευρωπαϊκών κοινοτήτων;; Είναι κάπου στην Β. Σοφίας, αν δεν κάνω λάθος, και κοντά στην Ηρώδου Αττικού και εκεί μένει και ο εντιμότερος, απ’ όλους τους πολιτικούς μας, κ. Πρόεδρος της Δημοκρατίας μας.
    (Τώρα είναι μια άλλη ιστορία που ο Αρχηγούλης μας θέλει να κάνει την επανεκλογή του κ. Προέδρου κάτι σαν… κάτι σαν.. ααα, λάστιχο! και δεν μας λέει και ΤΙ είδους λάστιχο, και ίσως εσείς να μην την ξέρετε την ιστορία της προεδρικής εκλογής γιατί τα ελληνικά σας δεν είναι και τόσο καλά για να καταλαβαίνετε από ελληνικό χιούμορ!)

  • @ Προς όλους: Μπορείτε να λέτε ό,τι θέλετε, αλλά το ελληνικό κράτος αντέχει! Νομίζετε ότι θα το εξευτελίσετε με αυτά που γράφετε; Κούνια που σας κούναγε! Είναι σαν να ρίχνετε ένα ποτήρι νερό στον τύπο που βγαίνει από την λίμνη μετά από 12 ώρες! Σιγά μη και τον… βρέξετε. Ξέρετε πόση ακόμη ξεφτίλα μπορεί να σηκώση αυτό το κράτος; Ξέρετε; Ε; Ξέρετε;
    Αν ξέρετε, παρακαλώ πληροφορήστε με, διότι δεν τα πάω καλά με τα πεντάκις και άνω εκατομμύρια – ιδιαιτέρως αν είναι σε γιγατόνους…
    Προσωπικώς έχω Καναδική υπηκοότητα, η οποία μου χορηγήθηκε έπειτα από τρία χρόνια παραμονής και εργασίας μου στον Καναδά. Αυτό για να σας βοηθήσω να μετρήσετε την ξεφτίλα αυτού του ανύπαρκτου κράτους ληστάρχων, ληστών, κλεπτών και ληστευομένων.

  • Ας μου πει κάποιος, αν ξέρει. Τι είναι αυτό που μας κρατάει και δεν οπλίζει το χέρι μας; Ποιά δύναμη είναι αυτή που μας κρατάει από το να περάσουμε αυτή την λεπτή γραμμή και να τους τινάξουμε τα μυαλά στον αέρα; Ολους αυτούς, που με περίσια κακία καταστρέφουν οικογένειες, επιχειρήσεις, ζωές. Που δεν σταματάνε ακόμα και όταν σε φτάσουν στο χείλος του γκρεμού. Που σε πετάνε στο γκρεμό και με τόσο μίσος σε πατάνε μέχρι να σε λιώσουν. Που δεν δείχνουν κανένα έλεος. Ποιός Νόμος προστατεύει αυτούς που κατάφορα παραβιάζουν όλους τους Νόμους, χωρίς ιερό και όσιο. Πως μετριέται η ανοχή, η αγανάκτηση και η απελπισία;
    Τι είναι αυτό μας κρατάει;

Κλικάρετε εδώ για να σχολιάσετε