Επιδιορθώστε τον Καπιταλισμό!

Να λοιπόν που ο Καπιταλισμός χρειάζεται επιδιόρθωση. Και δεν θα είναι η πρώτη του φορά. Αν σε πείσμα όλων των υπολοίπων κοινωνικοπολιτικών συστημάτων που κατέρρευσαν, εξακολουθεί να ζει και να βασιλεύει –κυριολεκτικά- οφείλεται στην ικανότητα που έχει στο DNA του να αυτοεπιδιορθώνεται και, μάλιστα, αλλάζοντας τα φθαρμένα ανταλλακτικά του με ανταλλακτικά, που παίρνει από τα νεότερα του και αντίπαλα συστήματα. Ιδίως από το σοσιαλιστικό.
Και τι γίνεται τώρα, που το σοσιαλιστικό πάει, τελείωσε; Τη λύση τη δίνει ο Μπιλ Γκέιτς, ναι ο γνωστός, σε πολυσέλιδο άρθρο του στο σημερινό «Τime», το οποίο κοσμεί μάλιστα το εξώφυλλό του με πορτραίτο του, πιο σοφιστικέ από κάθε άλλη φορά.
«Πώς θα βοηθήσουμε εκείνους που ξέμειναν;» αναρωτιέται με πηχυαίους τίτλους στο εξώφυλλο αυτό. Κι από κάτω με μικρότερα γράμματα δίνει την απάντηση: «Μια νέα δημιουργική μορφή του Καπιταλισμού, μπορεί να κάνει τον Κόσμο καλύτερο για όλους».
Όμως στον τρις πηχυαίο τίτλο του άρθρου του στις εσωτερικές σελίδες καθιστά πιο καθαρές τις προθέσεις του εγχειρήματος : «Πώς να επιδιορθώσουμε τον Καπιταλισμό».

Ο Μπιλ Γκέιτς ξεκινά από την διαπίστωση πως ο Καπιταλισμός έχει βελτιώσει τη ζωή δισεκατομμυρίων ανθρώπων, αν και οι περισσότεροι, σε καιρούς οικονομικής αβεβαιότητας, το ξεχνούν. Όμως κάποια άλλα δισεκατομμύρια ανθρώπων ο Καπιταλισμός τους πέταξε «στου δρόμου την άκρη» και βρίσκονται μέσα στη φτώχεια, υποφέροντας από εύκολα ιάσιμες πλέον ασθένειες και σίγουροι πως ποτέ δεν θα έχουν μια ευκαιρία για να βελτιώσουν τη ζωή τους. Βέβαια οι κυβερνήσεις και οι μη κυβερνητικοί φιλανθρωπικοί οργανισμοί κάνουν ό,τι μπορούν, αλλά θα πάρει χρόνια να φτάσουμε σε ένα ικανοποιητικό σημείο, αν δεν πάρουν το θέμα στα χέρια τους …οι ίδιες οι κερδοσκοπικές εταιρείες.
Ο Γκέιτς ευαγγελίζεται ένα «Δημιουργικό Καπιταλισμό». «Creative Capitalism» τον ονομάζει. Φιλοδοξεί δε, με τη διαδικασία αυτή να εντάξει τόσο μέσα στις παραγωγικές διαδικασίες, όσο και στις απολαύσεις του Καπιταλισμού μεγάλη μερίδα ανθρώπων και χωρών, που μέχρι σήμερα κινούνται εκτός των ορίων του.
Ήδη τα σπέρματα αυτής της νέας κοινωνικής φιλοσοφίας είναι, λέει, ανάμεσά μας. Εταιρείες σαν την Gap, τη Hallmark ή τη Dell και πρόσφατα και η Microsoft δίνουν ένα μεγάλο μέρος των κερδών τους, της τάξεως των 100 εκατομμυρίων δολαρίων το χρόνο για την αντιμετώπιση του AIDS, της φυματίωσης και της ελονοσίας, βοηθώντας με φάρμακα 80.000 ασθενείς σε φτωχές χώρες. Όμως αυτό γίνεται και με άλλους τρόπους: Για παράδειγμα η υποδηματοποιία TOMS στην Καλιφόρνια προσφέρει για κάθε ζευγάρι παπούτσια που θα αγορασθεί, άλλο ένα ζευγάρι σε ένα παιδί που δεν έχει.

Όμως όταν ο Γκέιτς μιλάει για «Δημιουργικό Καπιταλισμό» δεν εννοεί φιλανθρωπία. Θέλει να δημιουργήσουν οι εταιρείες τις δυνατότητες ώστε όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι να επενδύσουν στις επενδύσεις τους τις ικανότητές τους και να αποκομίσουν τα καλύτερα δυνατά οφέλη από αυτό. Οπότε οι Κυβερνήσεις και οι φιλανθρωπικές οργανώσεις θα πρέπει να περιοριστούν στο να φροντίζουν παρέχοντας την κατάλληλη εκπαίδευση  ώστε τα άτομα να καλλιεργούν τα ταλέντα τους και τις επιδεξιότητές τους, ώστε να μπορούν εύκολα να ενταχθούν στην καπιταλιστική παραγωγή.
«Δεν πρόκειται για κτύπημα στον Καπιταλισμό», ούτε για μια νέα οικονομική θεωρία, παραδέχεται. «Είναι όμως ο μόνος τρόπος να εξαπλωθούν τα οφέλη του Καπιταλισμού σε όσον το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους».

Με άλλα λόγια ο Μπιλ Γκέιτς θέλει όλοι να δώσουν και όλοι να πάρουν. Γιατί και οι εταιρείες με αυτόν τον τρόπο θα βρουν νέο δυναμικό για να στελεχωθούν, θα διευρύνουν τις αγορές εργασίας με αποτέλεσμα τη μείωση των αμοιβών, θα δώσουν εισόδημα σε εκατομμύρια ανθρώπους, που σήμερα δεν έχουν πού την κεφαλήν κλίναι και έτσι θα αυξηθεί η κατανάλωση, αλλά κι ένα μεγάλο μέρος, περιφρονημένων μέχρι σήμερα, από τον Καπιταλισμό ανθρώπων και περιοχών της Γης θα ζούνε κι αυτοί σαν εμάς και δεν θα πεθαίνουν πλέον από την πιο αντιμετωπίσιμη ασθένεια.
Λέτε η ένταξη των πρώην χωρών του “υπαρκτού σοσιαλισμού” να απέβη για τον καπιταλισμό πολύ προσοδοφόρα, ώστε να θέλει το πείραμα να επαναληφθεί;

Λέτε να καταλαβαίνουν πως όλα όσα συμβαίνουν σήμερα στον Πλανήτη κάπου πάνε να ξεσπάσουν και να προσπαθούν να το προλάβουν;

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ  -(Φωτογραφία: Έργο του διάσημου ελληνοαμερικανού ΜΑΡΚ ΧΑΤΖΗΠΑΤΕΡΑΣ, του οποίου έκθεση γίνεται στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων, μέχρι τέλος Αυγούστου)

12 σχόλια

  • Σωστός ως άνθρωπος ο Γκέιτς, από τη στιγμή μάλιστα που δημιούργησε ένα Ίδρυμα στο οποίο κατέθεσε περί τα 20 δισεκατομμύρια δολλάρια. Το ίδιο έκανε και ο μέγας επενδυτής και χρηματιστής Γουώρεν Μπάφεττ, αφήνοντας στο ίδρυμα περί τα 35 δισεκατομμύρια δολλάρια, λέγοντας μάλιστα σε όσους τον ρωτούσαν σχετικά με την ενέργειά του αυτή, ότι «αφήνω στα παιδιά τόσα χρήματα ώστε να μη πονοκεφαλιάζουν, αλλά και τόσα που δεν θα τους επιτρέπουν να κάθονται».
    Και οι δύο περιπτώσεις πάντως δεν ξεφεύγουν από την έννοια του φιλανθρωπικού καπιταλισμού. Άλλωστε όπως παραδέχεται και ο Γκέιτς, η βιομηχανία υποδημάτων χαρίζει σε κάθε αγορά ένα ακόμη ζευγάρι σε ένα παιδάκι που δεν έχει να αγοράσει παπούτσια.
    Η ουσία, από καθαρώς οικονομολογικής πλευράς είναι ότι, ανεξαρτήτως τι λέει ο Γκέιτς, κάθε φορά που η παγκόσμια Οικονομία βρίσκεται στη φάση της ύφεσης, όλοι θυμούνται τον Κέυνς και τη θεωρία του ότι το κράτος πρέπει να ασκεί έντονο παρεμβατισμό για την τόνωση της ενεργού ζήτησης, μέσω των επενδύσεων και της κατανάλωσης. Για την ακρίβεια ότι, η μακροοικονομική πολιτική μιας κυβέρνησης πρέπει να είναι στον αντίποδα της μικροοικονομικής πολιτικής που ακολουθούν οι επιχειρήσεις. Όταν δηλαδή οι επιχειρήσεις επενδύουν επειδή διαπιστώνουν ότι η ζήτηση είναι ισχυρή και υψηλή, οι κυβερνήσεις οφείλουν να αποφεύγουν την υπερθέρμανση της οικονομίας, του πληθωρισμού και των εμπορικών ελλειμμάτων, περιορίζοντας τις επενδύσεις του δημόσιου τομέα καθώς και τη ζήτηση, μέσω της υψηλότερης φορολογίας ή με τον περιορισμό της προσφοράς του χρήματος.
    Αντιθέτως, όταν η Οικονομία κλίνει προς την ύφεση, όπως δηλαδή συμβαίνει σήμερα διεθνώς, και οι επιχειρήσεις δεν πραγματοποιούν επενδύσεις επειδή η ζήτηση είναι χαμηλή (εξ αιτίας κλονισμού του πιστωτικού συστήματος), οι κυβερνήσεις θα πρέπει να αντιμετωπίζουν την κατάσταση αυτή είτε άμεσα, μέσω των δημοσίων επενδύσεων είτε έμμεσα, με μείωση της φορολογίας και των επιτοκίων.
    Το θέμα παραμένει πως είναι δυνατόν να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας, όταν μάλιστα οι μονεταριστές επί έτη ολόκληρα επιμένουν ότι οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να τις δημιουργήσουν.
    Η σύγχρονη απάντηση είναι ότι οι χώροι του Περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής στις πόλεις αποτελούν μία τεράστια αγορά προς εκμετάλλευση. Η απάντηση σε όσους διατυπώνουν αμφιβολίες σ’ αυτήν την προσέγγιση είναι ότι προφανώς δεν θεωρούν θέσεις εργασίας, αυτές των δασκάλων και των καθηγητών ή των νοσοκόμων.

  • Με συμπαθάτε αν είμαι εκτός κλίματος αλλά θα προτιμούσα, ο κ. Γκέιτς να ασχοληθεί με τα ανεξήγητα προβλήματα των Windows (βλ. fatal errors) και όχι με την Πολιτική.

    Όσο για τον Φιλανθρωπικό Καπιταλισμό, να γελάσω τώρα ή να περιμένω;;; Οι χορηγίες, οι προσφορές, τα κοινωνικά γκαλά και άλλα τέτοια που αναδεικνύουν το κοινωνικό προφίλ μιας εταιρείας, συμπεριλαμβάνονται παλαιόθεν στον όρο marketing και τίποτα παραπάνω από αυτό.

    Ας μην ξεχνάμε άλλωστε, την φοροαπαλλαγή που προκύπτει από τις χορηγίες…

  • @ DANA_SEMITECOLO:Μα, εδώ μιλάμε εμείς για Πολιτική, και να μην μιλάει ο Γκέιτς που, θέλοντας ή όχι, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα διεθνώς κέντρα λήψης πολιτικών αποφάσεων; Τουλάχιστον αυτός έδειξε πως αξίζει για να γίνει αυτός που είναι. Για δείτε που παντελώς άχρηστους και αιωνίως άεργους δικούς μας πολιτικούς, οι οποίοι το μόνο που απέδειξαν είναι ότι μπορούν να είναι καλοί αποδέκτες μίζας και ικανότατοι νεόπλουτοι επιδειξίες.
    Και το ίδιο λέει και ο Γκέιτς για τις φιλανθρωπικές χορηγίες με σας. Λέει, δηλαδή, κάτι ανάλογο με την κινέζικη παροιμία -για να είμαστε και μέσα στο κλίμα των ημερών- ότι αντί να δώσεις σε έναν φτωχό ένα ψάρι, μάθε τον καλύτερα να ψαρεύει. Ζητάει δηλαδή να γίνουν επενδύσεις στις χώρες που λιμοκτονούν, να απασχοληθούν οι σημερινοί λιμοκτονούντες, να αποκτήσουν εισόδημα, να μπορέσουν να λύσουν το βιοτικό τους ή και να ζήσουν όπως οι υπόλοιποι του δυτικού κόσμου. Βέβαια η πρότασή του χωράει πολύ συζήτηση.

  • Κύριε Βίτσο, πέρα από την προσπάθεια μου να διακωμωδήσω το γεγονός, πιστεύω πως ο κάθε πολίτης, οποιασδήποτε Χώρας, έχει δικαίωμα να εκφράζει την πολιτική του άποψη. Διαφωνώ όμως με όποιον εκφράζει άποψη επειδή μπορεί και ελέγχει σημαντικά κέντρα λήψης αποφάσεων, είτε είναι ο Gates είτε είναι ο οποιοσδήποτε.

    Για να μην παρεξηγηθώ, δεν έχω αντίρρηση στο ότι εκφράζει την άποψή του αλλά στο ότι επηρεάζει την πολιτική σκηνή, επειδή είναι ισχυρός οικονομικός παράγοντας. Τέτοιες “πολιτικές” μας οδήγησαν στην εξάρτησή μας από την Ζίμενς και την κάθε Ζίμενς.

    Είναι αίσχος πραγματικά, να ψηφίζεις κάποιον επειδή πιστεύεις ότι μπορεί να προσφέρει στον τόπο κι αυτός να κατευθύνεται από το ταμείο, μιας προσοδοφόρας επιχείρησης. Αν είναι οι επιχειρηματίες να κάνουν κουμάντο, να καταργηθούν οι παρατάξεις και τα κοινοβούλια και να ψηφίζουμε τραστ επιχειρήσεων.

    Κι αυτός είναι ένας τρόπος να βγάλει πολύς κόσμος χρήματα. Θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας και θα ανθίσει ακόμα και η παραοικονομία -περισσότερο από ό,τι σήμερα- αφού μπορούν να στήνονται και στοιχήματα για το ποια επιχείρηση ή τραστ θα καταφέρει να κυριαρχήσει. Και θα λέμε μετά: “Άσε την microsoft, έχω μια καινούργια σίγουρη, γκανιάν σου λέω!”.

    Αλλά επειδή ξέφυγα εντελώς, επιστρέφω στον Bill Gates και συμφωνώ μαζί σας πως θέλει πολύ συζήτηση η πρότασή του. Φυσικά και παραδέχομαι πως είναι άξιος επιχειρηματίας, αφού κατάφερε από το τίποτα, να δημιουργήσει την ισχυρότερη επιχείρηση στον κόσμο και να την διατηρήσει -πράγμα ακόμα πιο δύσκολο- πέρα από ανταγωνισμούς και αδυναμίες που παρουσιάζουν τα προγράμματά του.

    Μήπως τελικά, θα έπρεπε να κατέβει για Πρόεδρος; Νομίζω πως θα σάρωνε, με τέτοια οικονομική ισχύ!

  • Ο Μπίλι Γκέιτς όμως έχει κι ένα επιχείρημα παραπάνω από οιονδήποτε άλλο ισχυρό της Οικονομίας θέλει να ασχοληθεί με την πολιτική (σε υψηλά βεβαίως αξιώματα)ή κάνει αναλόγως υποβολιμιαίες σκέψεις, όπως υποπτεύεσθε κ. Semitecolo. Έκανε ένα Ίδρυμα με 20 δισεκατομμύρια δολλάρια, που λειτουργεί με φιλανθρωπικούς στόχους. Αυτό είναι ένα ισχυρό άλλοθι για να υποστηρίξει ότι τουλάχιστον δεν θέλει “να φάει”, όταν άλλοι ισχυροί της Οικονομίας μπαίνουν στην πολιτική ή κάνουν ανάλογες προτάσεις, για να αυξήσουν τις περιουσίες τους

  • Κύριε Σίμο,

    Συμφωνώ απολύτως μαζί σας, πως το μόνο που δεν θέλει ο κ. Gates, είναι να αυξήσει την περιουσία του αλλά προσωπικά, θεωρώ εξίσου -ίσως και παραπάνω- επικίνδυνους, τους ανθρώπους που έχουν πάθος με την δόξα του αξιώματος της πολιτικής, σε υπέρμετρο βαθμό.

    Άλλωστε μην ξεχνάμε πως “το Χρήμα πολλοί εμίσησαν, τη Δόξα ουδείς (ουδεμία, ουδέν)”!

  • @Dana Semitecolo:Δεν νομίζω πως ο Μπιλ Γκέιτς, στον οποίον οφείλουμε ακόμα και το ότι επικοινωνούμε αυτήν την στιγμή με τον συγκεκριμένο τρόπο, χρειάζεται άλλη δόξα. Να γίνει τι; Πρόεδρος των ΗΠΑ; Μα είναι μικρότερη αυτή η θέση από εκείνη που κατέχει τώρα και μάλιστα με τη δουλειά και το μυαλό του! Συνεπώς η μόνη φιλοδοξία του μπορεί να είναι -αν θέλει να ασχοληθεί άμεσα με την Πολιτική, γιατί δεν έχει εκφράσει κάτι τέτοιο- να συνεισφέρει στην βελτίωση του Κόσμου, αντλώντας δόξα κι από εκεί, όχι δηλαδή από αυτό καθαυτό το όποιο αξίωμα. Άλλωστε έτσι έχει μάθει να δουλεύει. Δεν είναι δημόσιο πρόσωπο επειδή τον κατασκεύασαν τα ΜΜΕ ή οι image makers, αλλά ως συνέπεια της δουλειάς του. Όμως η φιλοδοξία του είδους αυτού είναι εκείνη που η κοινωνία -μιας χώρας ή η διεθνής- έπρεπε να επιδιώκει. Χρειάζεται κίνητρο για να επιδιώξεις κάτι. Πέρα λοιπόν από τις ποταπές ή τις κούφιες φιλοδοξίες υπάρχουν κι οι ευγενείς, όπως πχ. η άμιλλα.
    Και θεωρώ τον Μπιλ Γκέιτς πολύ λιγότερο επικίνδυνο, από τον κάθε συνδικαλιστή που θέλει να γίνει βουλευτής στην Ελλάδα ή τον κάθε αγρότη που θέλει να γίνει νομαρχιακός σύμβουλος

  • Κύριε Βίτσο, με συμπαθάτε αλλά αν στον Bill Gates, οφείλουμε την διαδικτυακή μας επικοινωνία – της οποίας την αξία διόλου δεν αμφισβητώ- στους αγρότες, οφείλουμε το σημαντικότερο μέρος της διατροφής μας.

    Και δεν καταλαβαίνω γιατί ο ένας έχει το δικαίωμα να αρθρώνει πολιτικό λόγο ή να έχει -υποθετικά- βλέψεις για πολιτικά αξιώματα ενώ ο άλλος να μην το έχει. Άλλωστε η αγροτική οικονομία είναι από τους σημαντικότερους κλάδους στη Χώρα μας.

    Όπως και να έχει, αναγνωρίζω την αξία του Gates, και του οποιουδήποτε αυτοδημιούργητου αλλά αυτό δεν ακυρώνει την όποια φιλοδοξία του. Δηλαδή, κακό θα του έκανε να γραφτεί στην Ιστορία -εκτός ως ο πλέον επιτυχημένος επιχειρηματίας- και ως Πρόεδρος των ΗΠΑ, π.χ.;;;

    Πάντως επιμένω, παράλληλα με την πολιτική του δραστηριότητα, καλό θα ήταν να ασχοληθεί και με αυτά τα εκνευριστικά fatal errors καθώς και με τις διάφορες ασυμβατότητες.

    (Για τους συνδικαλιστές δεν γράφω γιατί θα ξεπεράσω τα όρια και θα με κόψει η λογοκρισία.)

  • Γράψτε, γράψτε κυρία Semitecolo για τους συνδικαλιστές, “το άχθος αρούρης” της Οικονομίας.Αυτοί ποτέ δεν προστάτευσαν τα συμφέροντα αυτών που εκπροσωπούν αλλά υπερέβαλαν πάντα σε απαιτήσεις για να πείθουν τους αφελείς εργαζόμενους για να διατηρούνται οι ίδιοι στα συνδικαλιστικά τους αξιώματα. Ενώ στο εξωτερικό τα ισχυρά συνδικαλιστικά σωματεία συνεργάζονται σε περιόδους κρίσεων για να βγει μία χώρα από το οικονομικό αδιέξοδο(Γερμανία:Εργάτες μετάλλου καθώς και οι εργαζόμενοι στην VW) εδώ κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να κλείσουν την επιχείρηση ή να δημιουργήσουν περισσότερα ελλείμματα στους κρατικούς Οργανισμούς. Αμόρφωτοι, νομίζουν ότι οι εργαζόμενοι ζουν ακόμη στο αδυσώπητο καθεστώς της βιομηχανικής Επανάστασης και παραπλανούν τους εργαζόμενους όσον αφορά στα πραγματικά τους συμφέροντα!

  • @DANA SEMITECOLO: Να σας το αλλάξω κυρία Semitecolo, το “αγρότη” στη φράση μου “Και θεωρώ τον Μπιλ Γκέιτς πολύ λιγότερο επικίνδυνο, από τον κάθε συνδικαλιστή που θέλει να γίνει βουλευτής στην Ελλάδα ή τον κάθε αγρότη που θέλει να γίνει νομαρχιακός σύμβουλος” για να μη συγχίζεστε και να σας βάλω ό,τι επάγγελμα θέλετε.
    Το ίδιο κάνει για το συλλογισμό μου. Αρκεί ο εν λόγω επαγγελματίας να είναι καλών προθέσεων αφενός (δηλαδή να μην θέλει να γίνει αιρετός για την κονόμα) και ικανός να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων του λειτουργήματός του, τόσο από ηθικής πλευράς, όσο και από πλευράς ουσίας.
    Η αγροτική ή η εργατική ιδιότητα του καθενός δηλαδή, δεν αποτελεί αναγκαία και ικανή συνθήκη για να γίνει κάποιος Νομάρχης ή Βουλευτής, θέλει και άλλα προσόντα, που αναμφισβήτητα ένας αγρότης μπορεί και να τα διαθέτει. Διαφορετικά κάνουμε δημαγωγία!
    Όπως δημαγωγία κάνουμε όταν βάζουμε ποσοστώσεις σε δημόσιες θέσεις, όσον αφορά στη συμμετοχή των γυναικών. Δηλαδή αν δε έχουν αναδειχθεί μέσα από τη κοινωνική ζωή αρκετές γυναίκες για να καταλάβουν τους διάφορους δημόσιους θώκους, θα πάρουμε την καθεμία να την βάλουμε στη θέση που έμεινε κενή, μόνο και μόνο επειδή δεν είναι άντρας; Κι αν δεν το κάνουμε πάμε κόντρα στο φεμινιστικό κίνημα;
    Όσο για τη χρησιμότητα των επαγγελμάτων, ιδίως δε του αγροτικού, ούτε συζήτηση πως είναι μεγάλη. Όμως και τον αγρότη έχει ευνοήσει η παρουσία του Μπιλ Γκέιτς και οι καινοτομίες του. Για σκεφτείτε το λιγάκι…
    Ε, τώρα τα fatal errors ας τα διορθώσει κάποιος άλλος. Δεν θα αναστήσουμε τον Γκράχαμ Μπελ για να μας φτιάξει τη γραμμή του ΟΤΕ που κάνει διακοπές!

  • Κύριε Βίτσο, δεν έχω καταλάβει που ακριβώς είναι η διαφωνία μας αλλά δεν είναι ανάγκη να τα καταλαβαίνω και όλα.

    Το θέμα για εμένα είναι πως μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, δεν μπορώ να στείλω ντομάτες ούτε και γιαούρτια στα μούτρα κάποιων αιρετών και κάποιων συνδικαλιστών, ενώ θα το επιθυμούσα πολύ!

    Είδατε τελικά; Και μετά σου λένε πως η τεχνολογία κάνει θαύματα!

  • @DANA SEMITECOLO:Χαίρομαι που συμφωνήσαμε, αλλά πιο πολύ χαίρομαι που κάναμε διάλογο. Πώς τα καταφέραμε και τα δύο; Ή επειδή εσείς εκφράζεται την συμφωνία σας ως διαφωνία ή επειδή εγώ είμαι ανάποδος! Μπράβο και στους δύο μας, όμως. Το αποτέλεσμα μετράει!

Κλικάρετε εδώ για να σχολιάσετε