Ψηφίζοντας…

067117a7e052ae52848706d3ec8bd3d2-c1b6a3a914e25d0be77e1a1d86acc289Ακούγοντας επαναλαμβανόμενες

προτροπές

υπέρ του κολυμβάν

έναντι του ευρωεκλέγειν,

αν και τα αποφθέγματα μικρή επιρροή έχουν πια, αποφάσισα να υιοθετήσω, χάριν της αρχής της ανάλυσης, ένα «κυνικό» απόφθεγμα του Roland Topor:

«Ο εκλεπτυσμένος άνθρωπος σέβεται πολύ τη δημοκρατία για να διακινδυνεύσει να την απορρυθμίσει ψηφίζοντας».

Αντιλαμβάνομαι ασφαλώς ότι τέτοιου ύφους επιχειρήματα γίνονται τρόπος για να βγουν από την τροχιά της «απόφασης» άνθρωποι που θα μπορούσαν να προσφέρουν πολλά στην ανάπτυξη της δημοκρατίας, ωστόσο είναι πλήρως ασύμβατοι με τις νόρμες υπό τις οποίες η επικοινωνιακή διαδικασία θα ήθελε να συμπεριφερθούν.
Η σημασία του επικοινωνιακού κελύφους, όμως, παρ’ ότι ελάχιστη σχέση διατηρεί με την καλή δουλειά, είναι εν τέλει εκείνο το στοιχείο που «οικοδομεί» την απόφαση.
Ο σύγχρονος κόσμος καθοδηγείται, κυρίως μέσω τηλεοπτικών προγραμμάτων, στο να αποφασίζει μέσω μιας υφολογικής προτίμησης, αν και σκοπός της πολιτικής δεν είναι «να σε αναγνωρίζουν όσοι δεν σε γνωρίζουν». Αυτή η λογική φυσικά επιτείνει το αίσθημα του αδιεξόδου.

Στην εποχή όπου η σύγκλιση ετερόκλητων απόψεων αποτελεί τη βάση για την επίλυση προβλημάτων και ευνοεί τη δημιουργία χώρων συνεργασίας, εμείς επιβραβεύουμε την αυθεντία και τη λογική του «καταλληλότερου», η οποία -ως κατάσταση ύφους- εξαντλείται μεταξύ της «βαρβαρότητας» και των «παπαγάλων».

Η εναντίωση που καλλιεργεί η Ν.Δ. είναι μια εναντίωση «ανασκευής πραγματικότητας» της οποίας το φαντασιακό επιδιώκει να καταργήσει Βατοπέδι, υποκλοπές, ομόλογα, υπόθεση Παυλίδη, κουμπάρους κ.λπ. και να εγκαταστήσει τους «παπαγάλους» ως αληθή εκδοχή της πολιτικής ζωής.
Συμπληρωματικά «φταίει» και η γραφειοκρατία, η οποία απέμεινε μετά την «επανίδρυση» του κράτους από τη Ν.Δ. (!). Αυτή η αντίληψη περιορίζει τα πλεονεκτήματα και τις δυνάμει εφικτές λύσεις πολιτικής καθώς όλοι πλέον οδηγούνται με βάση αυτή τη νοοτροπία και η όποια σχετική αυτονομία υφίσταται σε σχέση με τους περιορισμούς αυτής της αντίληψης.
Ομως σήμερα, αντί να μιλάμε για μια πλασματική κατάσταση αυταπάτης, καλύτερα θα ήταν να πούμε για συλλογικότητες, για δράσεις καλά οργανωμένων ομάδων συνεργασίας.

Θα μπορούσαμε ίσως να κρυφτούμε πίσω από μια κουβέντα του George Bernard Shaw, ο οποίος, κρίνοντας τη διαφθορά στην εποχή του, είχε πει ότι «η δημοκρατία επιτάσσει την ανάληψη δημοσίων αξιωμάτων από ένα μικρό αριθμό διεφθαρμένων, βάσει της ψήφου ενός πλήθους ανικάνων» και να ριφθούμε εις την κολύμβησιν του τριημέρου, αλλά η δημοκρατία είναι το μόνο πολίτευμα που έχουμε, το οποίο δεν επιβάλλει από τη θεωρία του την ανισότητα.

Το πολίτευμα στο οποίο ο πολίτης, έστω και με δυσκολία, μπορεί να καταδικάζει αυτή την ανισότητα. Απέχω από τις εκλογές ουσιαστικά σημαίνει ότι δέχομαι κάποιον άλλον στη θέση μου. Ενήλικας είναι, όπως είχε γράψει ο Σαβατέρ, εκείνος που κατά κάποιον τρόπο είναι ικανός να επινοεί τη ζωή του «κι όχι απλώς να ζει αυτήν που κάποιοι άλλοι επινόησαν για αυτόν».

Παραβλέπουμε ότι η πολιτική είναι ο χώρος της εφικτής λογικής, με τη διαφορά ότι η εφικτή αυτή λογική έχει ενσωματωμένες αξίες για τις οποίες σειρές ανθρώπων θυσιάστηκαν και υποστήριξαν.
Σε μια «περίπλοκη και διαρκώς σε μετάβαση κοινωνία» έχουμε τούτη τη στιγμή μια διακυβέρνηση -και εν μέρος της άλλης Αριστεράς- που θεωρεί χρησιμότερη τακτική το ν’ ανταποδίδει στο ΠΑΣΟΚ τα κατ’ αυτήν «οφειλόμενα», αντί να αντιμετωπίσει τα εξαιρετικά σύνθετα προβλήματα και τη σταδιακά αυξανόμενη απογοήτευση της μεσαίας τάξης.
Είναι η κατά φύσιν και καθ’ έξιν οπτική προσέγγισης -εν προκειμένω της κρίσης- που ορίζει ως προτεραιότητα τη διόγκωση του πλούτου των ολίγων έναντι της ελάττωσης της φτώχειας των πολλών.
Είναι η «έξη» της Δεξιάς, η οποία κατατρύχεται και από εκείνη των απογραφών. Παρά την πίεση που δέχεται, το ΠΑΣΟΚ, ως χώρος εν δυνάμει συνθέσεως, φαίνεται για πρώτη φορά να αποσαφηνίζει τα πρακτικά σχήματα που επιθυμεί να διέπουν τις κρίσιμες επιλογές του.
Η προσπάθεια αποσαφήνισης διευκολύνεται από μια μεθοδική δημιουργία χώρων σύνθεσης με πολλαπλές αντιστοιχίες, που είναι το κύριο στοιχείο μιας ήπιας πολιτικής, η οποία επιτρέπει να επιλυθούν μια σειρά από δυσκολίες κυρίως λόγω των λαθών που η σύνθεση σου επιτρέπει να αποφεύγεις. Είναι ο τρόπος για να διατηρηθούν τα κεκτημένα του κοινωνικού κράτους και να επισημανθούν οι νέες συνέπειες που απορρέουν από τις παραδοχές που σιωπηρά δέχονται οι περισσότεροι.
Είναι επίσης ο χώρος της σύνθεσης που σου επιτρέπει να έλθεις σε ρήξεις, με πρώτη την αμφισβήτηση ότι τα οικονομικά μεγέθη αναπτύσσονται αυτόνομα σύμφωνα με τη δική τους εσωτερική λογική, κάτι που μέχρι πρόσφατα εθεωρείτο αυτονόητο και είχε καταστεί, μέσα από τη λογική ενός οικονομικού αυτοματισμού, ένα είδος προσδιορισμού του σύγχρονου κόσμου.
Είναι αυτή η αντίληψη που δημιούργησε την ασπίδα του άκρατου φιλελευθερισμού, τον λεγόμενο κοινωνικό φιλελευθερισμό που μας οδηγεί στην εκούσια υποταγή στο ίδιο πρότυπο.

Μόνο που τώρα κάποιος μάς κτυπάει φιλικά την πλάτη. Μόνο που τώρα θα δεχτούμε τη μονοπώληση και τον θεμιτό έλεγχο της οικονομικής δραστηριότητας από μια ολιγαρχούσα ελίτ που θα οργανώσει την εκμετάλλευση. Ενα κανονιστικό πρότυπο που στην πραγματικότητα είναι η υποταγή μας σε ανώνυμους μηχανισμούς. Σε κάποιους «νταβατζήδες» που παρέμειναν… Εν τέλει οφείλουμε να κατανοήσουμε ότι ένα μεγάλο μέρος των αποφάσεων που αφορούν τον τρόπο οργάνωσης της ζωής μας λαμβάνονται στα ευρωπαϊκά όργανα. Και δεν μπορούμε να θεωρούμε τα όργανα αυτά κάτι που δεν μας αφορά. Δεν μπορούμε να κατανοούμε το ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ως άθροισμα ανθρώπων, αλλά ως σχέσεις ανθρώπων που στηρίζονται σε κοινά συμφέροντα, σε κοινό πολιτισμό, σε μια έστω ελάχιστη αλληλεγγύη για τη διαχείριση των κοινών υποθέσεων. Παράδειγμα, η έστω σχετική κοινοτική αλληλεγγύη στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης του «θαυμαστού» φιλελευθερισμού (δεν είχε γίνει ακόμη κοινωνικός).
Αν δεχτούμε την άποψη του Saussure, ότι «η οπτική γωνία συγκροτεί το αντικείμενο», τι νόημα έχει η παρουσία στο Ευρωκοινοβούλιο ενός ευρωβουλευτή που θα επιθυμούσε να μην υπάρχει η Ε.Ε. ή ποια θα είναι η στάση ενός ευρωβουλευτή που μέχρι πρότινος θεωρούσε ότι η αόρατος χειρ των νόμων της αγοράς καθοδηγεί τα πάντα και κατέληξε να «κρατά» ζωντανές τις τράπεζες με την εγγύηση των καταθέσεων από το κράτος. Ο κομματικός «αυτοματισμός» μέσω παπαγάλων δεν μπορεί να καταργεί τη λογική.

Είναι επομένως λογικό κάθε ομάδα ευρωβουλευτών να θέλει να επιβάλει τα δικά της κανονιστικά πρότυπα, τις αρχές που διέπουν τη δική της πρακτική. Και, κατά αυτό το μέτρο, συνδέεται άρρηκτα η εσωτερική πολιτική με την ευρωκοινοβουλευτική. Βέβαια, υπάρχει και η εκδρομούλα, χωρίς να ξεχνάμε ότι το παιχνίδι έχει κάποτε και όρια.

Δ.Κ. ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

3 σχόλια

  • @Αχ μωρή πουτάνα Μνήμη. Έτσι και ήσουν ένα κι εβδομήντα ψηλότερη, παναπή τρεις πόντους κάτω από μένα, μέχρι σε γάμο θα σε ζητούσα.

  • @Και μία ερώτησις: Το πολιτικοδημοσιογραφικώς αερολογείν ή μπουρδολογείν είναι επιστήμη διδασκομένη εν ταις ανωτάταις σχολαίς; Κληρονομικό χάρισμα; Επίκτηση ικανότητα; Επακόλουθο της απωλείας μνήμης; Σύμπτωμα της νόσου του αλτσχάϊμερ; Ή μήπως πεπληρωμένη υπηρεσία;
    «Ω ξειν, αγγέλλειν αφεντικοίς ότι τήδε κείμεθα τοις κείνων χρήμασι πειθόμενοι».

  • «Ω ξειν, αγγέλλειν αφεντικοίς ότι τήδε κείμεθα τοις κείνων χρήμασι πειθόμενοι”

    Ωραίο, ωραιότατο,ρίχτου,ξεσκισέ τον,από που τα παίρνει ο αλτσχάιμερ

Κλικάρετε εδώ για να σχολιάσετε