Περί κουπονίων ο Μαρξ φταίει!

Έχει μέρες που ακούω για κουπόνια των κομμάτων –στις ΗΠΑ τα δίνει η κυβέρνηση σ’ αυτούς που πεινούν πάρα, μα πάρα, μα πάρα πολύ– εδώ, εμβρόντητη άκουσα, πως αυτοί που πεινούν πάρα –μα πάρα, μα πάρα– πολύ τα δίνουν στο κόμμα τους.
Κι έτσι το κόμμα έχει τα οικονομικά μέσα να υποστηρίζει το άδικο της πείνας τους στη Βουλή. Ή στις κεντρικές οδούς των Αθηνών.
Πόσο διαφορετικοί είναι οι πεινασμένοι μας στην Ελλάδα…! Ο Λαός, που δεν έχει να φάει, υποβάλει τα διατροφικά του αιτήματά στην κυβέρνηση μέσω κομμάτων που ο ίδιος χρηματοδοτεί για να γίνουν με το καλό, και με πολλά κουπόνια, κυβέρνηση! Μπράβο του λαού μας! Μπράβο μας που για χρόνια (κάνουμε πως;) πιστεύουμε –σίγουρα συμβάλλουμε– στην κουπονοποίηση της πολιτικής!
Απ’ την άλλη όμως μου ‘χει τύχει κι ένα ελληνικό διεστραμμένο μυαλό. Που στην κάτω στροφή του με πονηριά σκέφτηκε πως: Ή ο λαός έχει να φάει ή, αν ο λαός δεν έχει να φάει, όπως οδύρονται τα κόμματα, από πού βρίσκει λεφτά για κουπόνια ο πεινασμένος λαός; Είναι άραγε αλήθεια αυτό που λέγεται ότι το μόνο που αυξήθηκε –σε πραγματικούς αριθμούς– στο GNP τα τελευταία 26 χρόνια είναι η ευρεία λαϊκή βάση της διαφθοράς; Μήπως και ταιριάζει εδώ: ήταν στραβό το κλίμα… Όλο σκεπτικισμό είμαι.
Σίγουρα όμως όταν πάρει όλο το βάζο με το μέλι το κυβερνών κόμμα, και η παρεούλα του στη βουλή, μ’ αφήνει και μένα το κάτι τις μου να γλείψω στα κρυφά. Κατόπιν ενδελεχούς μελέτης (με την βοήθεια του IMF και να μην χρεωθώ την σοφία της μελέτης) κατέληξα πως είναι πολύ θετική, για τους εκάστοτε κυβερνώντες, αυτή η διάχυση της εθνικής διαφθοράς: Είμαστε πιο πολλοί από τους τρακόσιους και τις παρεούλες τους! Στον ισολογισμό –τη σούμα στο τέλος του οικονομικού έτους– μας αναλογεί μεγαλύτερο κομμάτι κλεψιάς! (Μοιρασμένο βέβαια σε μικρούτσικες γλυψιές…) Κι αντί να μας ρωτάει βλοσυρά η εθνική συνείδηση: «Τι μπορείς να κάνεις εσύ για την πατρίδα σου;» Να μας δείχνει με το τεντωμένο της δάχτυλο και να λέει: «Σκάσε και συ κλέβεις!» Ή, και τέλος πάντων, «Σκάσε! Έχεις και συ μια ελπίδα για κλέψιμο στο μέλλον σου!»
Όταν βέβαια μου τα πέσει δεξιά, ή αριστερά, ο Θεός –εξαρτάται από ποια γωνία βλέπω το ‘κόνισμα– να ρίξω και ‘γώ μια ματιά στο μέλι μέσα σε καμιά Πολεοδομία… σε καμιά Εφορία… να μυρίσω και να το βουλώσω στο στιλ: Όλοι μας αυτό κάνουμε! Κι όταν μου τυχαίνει, σπάνια, να σκέφτομαι λέω: Και καλά μας κάνουν!
Ας αφήσω στη μπάντα όλα αυτά. Εκείνο που με βασανίζει είναι, και ‘θελα να το γνωρίζω, τα έξοδα τα σχετικά με τη συντήρηση, π.χ., εκείνου του φρουρίου που φωλιάζει το μικρούλι κόμμα. Απλές, τρυφερές απορίες. Γιατί θέλω να συνδράμω την κ. Παπαρήγα, έστω, στο σφουγγάρισμα. Γενικά στο καθάρισμα θα ‘λεγα… Γιατί, επειδή έχω υποστεί βαριά ανδρική σωβινιστίτιδα, υποθέτω πως αυτή η κυρία καθαρίζει εκεί μέσα μόνη της. Της διέφυγε βλέπετε και η κ. Δαμανάκη που μετακόμισε σ’ άλλη λάντζα και που, όσο να ‘ναι, θα της έδινε ένα χέρι –το αριστερό– στην γενική καθαριότητα του φρουρίου…
Κάτι που πρέπει να ομολογήσω: Με αφόπλισε η ειλικρίνεια –και προς Θεού δεν διανοούμαι κυνισμό– της κ. Παπαρήγα, που έχει και την ευθύνη της γενικής καθαριότητας του φρουρίου, όταν με θάρρος δήλωνε στον αγουροξυπνημένο παρουσιαστή της ΝΕΤ, «εμείς τα παίρνουμε απ’ όποιους μας τα δίνουν… χωρίς δεσμεύσεις!» Στους δίνοντες… Όταν τους τα κουβαλούν στα γραφεία του κόμματος… (Και ‘γω την φαντάστηκα στο γραφείο της να περιμένει τον επιχειρηματία. Όπως ο Αιγαίας τον Θησέα στην άκρη του βράχου. Στο Σούνιο. Με κιάλια όμως.) Και, από ευγένεια, να μην τους ρωτά, κιόλας, «από πού τα βρήκες πουλάκι μου;!»
Αμέσως σκέφτηκα, (ένα λαμπάκι άναψε πάνω αριστερά κι έξω απ’ το κεφάλι μου και συχνά μου συμβαίνει αυτό και μου ‘χει μείνει απ’ τα πολλά κόμικς που διαβάζω) πως υπάρχουν, λογικές, πιθανότητες αυτά τα λεφτά να προέρχονται π.χ.:
Από εμπόριο ανθρώπων;
Από εμπόριο –όλων των χρωμάτων και ηλικιών– σαρκός;
Από εμπόριο όπλων;
Από εμπόριο ναρκωτικών;
Και, άμα έχουν μπει στα ταμεία του κόμματος, πώς μετά να τα ξεχωρίσει εκεί μέσα απ’ τα άλλα, τα λαϊκά κουπονίστικα, η κ. Παπαρήγα; Βέβαια, κι ας έχουμε κατανόηση, τα πάρα πάνω εμπόρια έχουν το χάρισμα ν’ αφήνουν εντελώς αφορολόγητα τα κέρδη στους βλεδυρούς επιχειρηματίες ! Τελικά τέτοια συμπεριφορά θα πρέπει να έχουν όλοι, γενικώς, οι αρχηγοί κομμάτων απέναντι στους κουβαλούντες ντενεκέδες λάδι. Τρόπος, επί πλέον, έμμεσης φορολογίας κερδών. Αφού την άμεση την έχουν αφήσει να τους παραπέσει. Σε κανένα ντενεκέ που πάει για ανακύκλωση…
Άσε που από σεβασμό, οπωσδήποτε, πριν την συνάντηση:
α) γύρισε το πορτραίτο του Μάρξ πάνω απ’ το γραφείο της να κουτουλά τον τοίχο απ’ τον οποίο κρέμεται,
β) ή κόλλησε λευκοπλάστ πάνω στα μάτια του άγιου προφήτη, των αγίων εργατών του κόσμου τούτου, στην αίθουσα συνεδριάσεων των εργατών του κόμματος και
γ) ή τον πέταξε να σαπίζει, μαζί με την κορνίζα του, στα υπόγεια του κόμματος. (Εκεί που αρχές του ’89 είχα δει τον κ. Τσίμα πίσω από ένα γραφείο και τον κ. Λαζόπουλο να κάθεται απέναντί του… κι ότι μου κατέβει γράφω.)
Γιατί ο κ. Μάρξ είχε το κάτι-τις του το ανεξήγητο, στα εντός του, εναντίον του κέρδους και του εμπορίου και πρόλαβε να τα ξορκίσει και τα δυο, με τον απήγανο, πριν πεθάνει. Αν δεν είχε προλάβει να το κάνει θα ήταν τώρα στη δύσκολη θέση να μας εξηγεί η κ. Παπαρήγα για τα οικονομικά του κόμματος;
Ο Μαρξ φταίει!
Κι ο μπαρμπα-Σαμ που λέει: «…να ρωτάς τι μπορείς να κάνεις ΕΣΥ για την πατρίδα σου!»
Να κλέψω περισσότερο; Εμμ, δεν μ’ αφήνουν και τίποτες. Άσε να μπω στην πηγή της Βουλής των Ελλήνων…
ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ  -(Φωτογραφία:ΠIΕΤΡ ΚΡΑΤΟΣΒΙΛ)