Η διαφθορά ως θεία οικονομία

contentsegment_11218840w310_h_r0_p0_s1_v1jpgAντε τώρα να πιστέψει κανείς ότι δεν ήταν κουκούλωμα,

αλλά γκάφα η υπόθεση του αποκαλυπτικού εγγράφου

(παράσταση πολιτικής αγωγής)

του ελληνικού Δημοσίου,

συγκεκριμένα του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους (πάνω από μήνα στο συρτάρι του ανακριτή), περί του «μαύρου» χρήματος

που έρρεε μέσω υπεράκτιων εταιρειών σε υπαλλήλους, αξιωματούχους υπουργείων, πολιτικούς και των δύο μεγάλων κομμάτων ώστε να εξυπηρετηθούν τα πολλαπλά συμφέροντα της εταιρείας Siemens.

Οταν η πολιτική «μηχανή» έχει τόσο σοβαρά διαβρωθεί, όταν παραλυμένη, αφασική αμπαρώνει σε κρίσιμη στιγμή τη Βουλή, στραγγαλίζει σκάνδαλα στο λίκνο τους με παρασκηνιακές προσεγγίσεις, σκεπάζει ασχήμιες, λειαίνει αιχμές, καθυστερεί, εθελοτυφλεί, είναι δύσκολο να πείσει ότι το επίμαχο έγγραφο δεν ήταν «αποδοχή» αλλά «περιγραφή» της κατηγορίας.

 Τεράστιο φαγοπότι είχε στηθεί σε βάρος του ελληνικού Δημοσίου από την αμαρτωλή εταιρεία και τους ημεδαπούς συνεργάτες της. Το αναμενόμενο για τα μικρά έντομα στον ιστό της αράχνης είναι να θεωρούν ότι απλώς τα μεγάλα διαφεύγουν…

Η πιο σοφή και τελεσφόρος μέθοδος κυριαρχίας είναι η διαφθορά, έλεγε ο Μακιαβέλι. Την ακολουθούν σχεδόν απαξάπαντες κατά γράμμα. Τόσο που τυλίγει σαν δηλητηριώδης ιστός τη χώρα, εισχωρεί στην κοινωνία, διαποτίζει ήθη και ενασχολήσεις των πολιτών, διαβρώνει νόμους, θεσμούς, ώσπου να αναποδογυρίσει τα πάντα…

Ανδρες επιφανείς, σε ασυγκράτητη έκρηξη οργής καταγγέλλουν με τα μελανότερα χρώματα (δύο το έπραξαν, οι κ. Κ. Στεφανόπουλος και Δ. Δασκαλόπουλος), την καταλήστευση των φορολογουμένων από αργυρώνητους κρατικούς λειτουργούς, αυλοκόλακες, συμβούλους, τις γκρίζες συμφωνίες που ανοίγουν αναρίθμητες μαύρες τρύπες, την απιστία, την ανηθικότητα του συστήματος.

Φαίνεται φτάσαμε σε τέτοιο σημείο αποχαλίνωσης, σε τέτοιο ζενίθ εξαχρείωσης που σκανδαλίζονται ακόμη και άνθρωποι που, λόγω θέσης, είχαν οπωσδήποτε γνώση εδώ και πολύ καιρό για τις πυρετικές εκφάνσεις της παρανομίας.

Γιατί εξανίστανται; Είναι αποποίηση ευθυνών; Υποκρισία; Πανικός;

Από τον πολίτη, πάντως, που εξόριστος μέσα στο πλήθος ή κλεισμένος στο σπίτι, πολιορκημένος από την τεχνολογία της επικοινωνίας υπνωτίζεται από τα μελιστάλακτα βαυκαλίσματα της εξουσίας, εκλαμβάνεται ως λεκτικό πυροτέχνημα.

Η ταραχώδης περιπέτεια της κάθαρσης έχει εκφυλιστεί σε κομματική αντιδικία ενώ κατάμεστη παραμένει η επικαιρότητα από χρηματισμούς, απάτες, αντισυνταγματικά κακουργήματα.

Πότε και πού λειτούργησε νόμος περί ευθύνης των αρμοδίων;

Ποιον άδραξε η λαβίδα του ποινικού νόμου; Ούτε έλεγχος, ούτε διώξεις, ούτε κολασμός για σοβαρότατα ατοπήματα.

Μέσα στο περιβάλλον αυτό, το συλλογικό πνεύμα χάνεται, η αντίσταση εξασθενεί στην αυθαιρεσία, η ευαισθησία αποστεώνεται, η διαφθορά λειτουργεί ως θεία οικονομία.

Με ανυπολόγιστες απώλειες κοινωνικές, ηθικές. Ελλειψη συνοχής, έλλειψη προοπτικής, ανισότητες, μοναχικότητα, αποξένωση, κατάπτωση, αδιαφορία. Διότι το όλο σύστημα λειτουργεί εναντίον της κοινωνίας. Ενας ανεστραμμένος κόσμος, νοσηρός, με κυνικά ζητούμενα και ανορθόδοξες νόρμες, όπου τα σκάνδαλα αποτελούν απλώς τον αναγκαίο κρίκο στην αλυσίδα.

ΤΑΣΟΥΛΑ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

4 σχόλια

  • @«Γιατί εξανίστανται; Είναι αποποίηση ευθυνών; Υποκρισία; Πανικός;».
    Υποκρισία, κυρία μου, υποκρισία. Ποιος πανικός; Τι θα τους πανικόβαλλε; Η επερχόμενη τιμωρία; Η καταδίκη της κοινωνίας των εκόντων-ακόντων εθισμένων άκριτων χαβαλετζήδων ψηφοφόρων στην περίπτωση των πολιτικών;
    Να εκλάβω ως θετικό την εμφάνιση των δύο άρθρων [«Πρώτα Ζήμενς, μετά Χάγη» και το σχολιαζόμενο] στην ίδια εφημερίδα την ίδια μέρα;
    Η μία δημοσιογράφος (Σ. ΒΟΥΛΤΕΨΗ) ουδέν γνωρίζει περί την οριζόντια και μεδουλάτη διαφθορά, την οποία ονομάζει ρεμούλα. Διότι γράφει: «Σε μια εποχή όπου όλα μοιάζουν να καταρρέουν, […] -και αυτό σημαίνει επικίνδυνο συμβιβασμό με τη ρεμούλα ως γενική συμπεριφορά- […]».
    Η άλλη (Τ. ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ και όχι ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗ) γνωρίζει και απλώς αναρωτιέται περί τον βαθμό της διαφθοράς, την οποία ονομάζει εξαχρείωση, ώστε και οι γνωρίζοντες, τουτέστι οι ΕΚΟΝΤΩΣ συμμετέχοντες, να απορούν: «Φαίνεται φτάσαμε σε τέτοιο σημείο αποχαλίνωσης, σε τέτοιο ζενίθ εξαχρείωσης που σκανδαλίζονται ακόμη και άνθρωποι που, λόγω θέσης, είχαν οπωσδήποτε γνώση εδώ και πολύ καιρό για τις πυρετικές εκφάνσεις της παρανομίας». Και υποβάλλει τα ερωτήματα που είδαμε στην αρχή του σχολίου.
    Βασιλεύει η Δημοκρατία στον Τύπο ή μας δουλεύουν ψιλό γαζί;

    Να πληροφορήσω την δεύτερη ότι δεν στέκει η διατύπωσις «σε τέτοιο ζενίθ». Το ζενίθ ορίζει το έσχατο άνω άκρο, το υπέρτατο σημείο – δεν υφίσταται «τέτοιο» ή άλλο ή παρόμοιο κ.λπ. Υφίσταται όμως η έκφρασις «σε τέτοιο βαθμό, ύψος, βάθος κ.λπ.». Από την άλλη, δεν είναι κακόηχα τα δύο συνεχόμενα «που»; Το δεύτερο γιατί δεν μπορούσε να είναι «οι οποίοι»; Ποιον κανόνα θα παρέβαινε; Αυτόν της γλωσσικής αφασίας μήπως;

    @Προς φουστανΕΛΛΑΣ: Πιέζοντάς τα σε δύο χρόνους, Shift συν : μας δίνουν τα διαλυτικά. Κατόπιν το γράμμα, πεζό ή κεφαλαίο.

  • @nicolaos demonicos
    Μία μικρή διόρθωση να κάνω μόνο: Τα δύο άρθρα δεν εμφανίζονται στην ίδια εφημερίδα. Υπάρχει μία μικρή διαφορά μεταξύ Καθημερινής και Απογευματινής… Την πρώτη “διαβάζουν αυτοί που κυβερνούν τη χώρα”, ενώ τη δεύτερη “προτιμούν οι γυναίκες τους”… (σύμφωνα με την έρευνα της Μούτρων Ανάλυσης …του Τζίμη Πανούση!)

  • @Ρ.Ρ.: Ευχαριστώ για την επισήμανση. Στραβομάρα ή αλτσχάϊμερ – όπως λέει και η κ. Περικλέους; Μπορεί και τα δύο. Και την συγγνώμη μου προς τις εφημερίδες.

  • @Όλους: Τον πολιτικό που θα εξαλείψει την διαφθορά της κρατικής μηχανής -να ξέρετε και βάλτε το καλά στο μυαλό σας- δεν πρόκειται ΝΑ ΤΟΝ ΞΑΝΑΨΗΦΙΣΟΥΜΕ!!!! Θα τον φάει η πολιτική μαρμάγκα και πάψτε να αγανακτήτε γιατί δεν αντέχω άλλο γέλιο.

Κλικάρετε εδώ για να σχολιάσετε