Euro-βιζιονικά

0c82b8e8b3163fe7acc7bfd77844105c-1c440ff2a81bd4d33cf6e75da3fb05881Με οδηγό την
…Γιουροβιζιονική συμπεριφορά
κάθε χώρας
η πιο αξιοπρεπής διαχρονική συμμετοχή
στο μουσικό αυτό πανηγύρι
θα πρέπει να είναι εκείνη
της Πορτογαλίας!

Πάντα στέλνει τραγούδι στην γλώσσα της, βασισμένο στην πορτογαλική μουσική παράδοση, τραγουδισμένο από χαρισματικές ερμηνεύτριες, τις οποίες δεν έχει μετρήσει -όπως έκανε εκείνος ο δικαστής- με τη μεζούρα πριν αποφασίσει να τις στείλει.
Δηλώνει δε ότι δεν την ενδιαφέρει το βραβείο, αλλά η παρουσία και μόνο.

Η Ελλάδα αντί στον πολυδάπανο για τη χώρα μας αυτόν διαγωνισμό να στέλνει τραγούδια πρεσβευτές του ελληνικού πολιτισμού, αγωνίζεται να βρίσκει κάθε φορά το πιο επιδέξιο στο να μαιμουδίζει την αμερικανιά.
Παντελώς άσχετο τραγούδι, κι όχι μόνο μουσικώς, από την τεράστια μουσική παράδοσή μας, τη μεγαλύτερη -αν μη τι άλλο σε διάρκεια- από όλες τις άλλες χώρες!
Και να επιδιώκει σαν με κάθε τρόπο σα λιμασμένη το βραβείο.
Να το κάνει τι;
Δεν προσπαθεί καλύτερα να φανεί αντάξια στις πρωτιές πολιτισμού που της έχει απονείμει η Ιστορία;

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ

11 σχόλια

  • @ΔΙΟΝΥΣΗ ΒΙΤΣΟ: Μήπως ήλθε η ώρα, φίλτατε, να σταματήσουμε να ασχολούμεθα με αυτό τον σαχλό διαγωνισμό και να στρέψουμε την προσοχή μας σε δύο άλλες πτυχές της διοργάνωσης; Εξηγούμαι. Πρώτον, στον αθέμιτο πλουτισμό -άμεσο ή έμμεσο, λόγω φήμης- όσων εμπλέκονται ευθέως με τη γιουροβίζιον (τραγουδιστών, “συνθετών”, “χορογράφων” κ.λ.π.). Δεύτερον, στην περιφρόνηση του Έλληνα πολίτη, “χορηγού” της ΕΡΤ, ο οποίος, ανήμπορος να αντιδράσει, υφίσταται την ακαλαισθησία και το παραπέταμα των όποιων ποιοτικών προγραμμάτων σε ώρες ακατάλληλες για ενήλικες εργαζόμενους. Θυμίζω ότι προ αλλαγής η αείμνηση Μελίνα Μερκούρη από τον λογαριασμό της ΔΕΗ κατέθετε στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων το σύνολο του ποσού εκτός του ανταποδοτικού τέλους που διετίθετο στην ΕΡΤ. Άλλο ζήτημα βέβαια ότι μετά την 18η Οκτωβρίου 1981 η αγαπητή σε όλους Μελίνα λησμονούσε συστηματικά να μεταβεί στο κτίριο της οδού Ακαδημίας. Ρίχνω την ιδέα να μιμηθούμε τη Μελίνα.

  • Και να σκεφτείτε πως το πρωί έλεγαν από την τηλεόραση ότι βοηθά η συμμετοχή Σάκη τον …τουρισμό μας.
    Με τέτοιες τιμές, με τέτοια εξυπηρέτηση, με τέτοια υποδομή σε μέσα συγκοινωνίας, δρόμους κλπ. φαίνεται πως η μόνη μας ελπίδα είναι …τα πηδήματα του Σάκη.
    Επιστροφή του τουρισμού στην εποχή του καμακιού!

  • @ Πόσο απογοητεύθηκα ο δύστυχος! Πόσο απογοητεύθηκα…
    Πάνε πια οι ελπίδες για ανατροπή του μαύτου τουριστικού σκηνικού, πτώσεως της ανεργίας, εκμηδενίσεως της ακρίβειας, αναπτύξεως των πολιτιστικών και παραγωγικών τομέων… Ωιμάς!
    Και οι ελπίδες ότι θα βγαίναμε κάπου πρώτοι πέρα από την ανοργανωσιά του δημόσιου τομέως, την διαφθορά πολιτικών, δημοσίων λειτουργών και δήθεν πολιτών, την βρωμιά και το σκουπιδαριό, την ασυνέπεια, το ψέμα, την διακίνηση μαύρου χρήματος… Ωιμάς! Ωιμάς!
    Πάνε κι οι ελπίδες εφαρμογής του μονίμως μετακαταστροφικώς εξαγγελλομένου προγράμματος προστασίας των δασών, αντιμετωπίσεως των ακραίων καιρικών φαινομένων… Ωιμάς! Ωιμάς! Ωιμάς!
    Και πλέον οι πολιτικοί μας δεν θα πάψουν να κλέβουν τόσα πολλά και να συναλλάσσωνται κάτω από το τραπέζι σε όλα τα επίπεδα… τι να σου κάνη και ο απογοητευμένος; Κάτι δεν πρέπει να κάνη για να διασκεδάση την θλίψη του; Ωιμάς! Ωιμάς! Ωιμάς! Ωιμάς!

  • @ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΟΣ: Δεν θα ήταν κι άσχημη ιδέα τα έξοδα για τη Eurovision να τα πλήρωνε η δισκογραφική εταιρεία του καλλιτέχνη του στέλνει η ΕΡΤ κάθε φορά!
    Έχετε δίκιο! Υπάρχει μεγαλύτερη προβολή για αυτόν; Καλύτερος τρόπος για να πουλήσει τους δίσκους του;
    Ε, όχι και να τον πληρώνουμε κι από πάνω!

  • Ας καταλάβουμε ότι πλέον πέρασε η εποχή που τέχνη ήταν τεχνολογία και εντυπωσιακά ακροβατικά.
    Ξαναγυρίζουμε σιγά σιγά στην μελωδία και το συναίσθημα.
    Κύκλος είναι όλα.

  • @ΘΕΑΤΗ Ας μη χαρακτηρίζουμε τέχνη ούτε κατ’ ευφημισμόν τα ακρορουβικά…

  • @ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΟ: Έχω την εντύπωση ότι δεν κατάλαβες το πνεύμα του θεατή. Ακριβώς αυτό λέει:
    Τέρμα τα ακρο-ρουβι-τικά, επιστροφή στην μελωδία, το συναίσθημα – και τον εθνικό ρυθμό και στίχο, θα πρόσθετα.

    @ ΔΙΟΝΥΣΗ ΒΙΤΣΟ και ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΟ: Από την άλλη συμφωνώ με την πρόταση και προσέγγιση του δεύτερου και φυσικά με αυτήν του πρώτου. Αλλά ένα κράτος που δεν έχει τίποτε να επιδείξη στις επιστήμες και τον πολιτισμό, τι άλο του μένει να κάνη; Εννοώ από του να «αερίζεται» και να περιπλόκως και ενδοδιαδρομικώς να «μιζώνεται»; Οι… λειτουργοί του βεβαίως.

  • Οι αναλύσεις με τη Μπόκοτα, ειδική ευρωβιζιονολόγο, έχουν μεγάλη πλάκα. Τι λένε… και τι δε λένε…. μαζί με όλες αυτές τις κουλές, αρσενικές και θηλυκές, των μεσημεριανάδικων….

  • @nicolaos demonicos Αντελήφθην το πνεύμα του “θεατή” αλλά, επειδή ζούμε στην εποχή που πρέπει και το αυτονόητο να εξηγείται, επιχείρησα τη διευκρίνηση. Και μιας και ο λόγος περί τέχνης. Ο Πάμπλο Πικάσο θεωρώ πως έχει δώσει τον εύστοχο ορισμό της. “Η τέχνη”, είπε, “είναι ένα ψέμα που σε οδηγεί στην αλήθεια”. Και η τέχνη δεν έχει εθνικό ρυθμό και στίχο. Το ρεύμα που διαθέτει αυτά τα χαρακτηριστικά λέγεται παράδοση. Γιατί η τέχνη υπερβαίνει σύνορα, ιδιοπροσωπίες (που θα έλεγε και η ιερά σύνοδος), ταυτότητες. Είναι οικουμενική (Δεν υπερασπίζω τον Sakis). Διαφορετικά, ας αφήσουμε τον Παρθενώνα μόνον για τους Έλληνες. Για να τον επισκέπτονται ελάχιστοι, οι περισσότεροι εκ των οποίων με την ευκαιρία των σχολικών εκδρομών. Στον χρόνο βέβαια που περισσεύει μετά την πολύωρη επίσκεψη στα Mall.

  • @Όλους: Εμένα μου άρεσε το γαλλικό τραγούδι. Άσε που δεν άντεξα να δω μέχρι το τέλος το θέαμα. Πρ’επει όμως να αναγνωρίσουμε στο Σάκη ότι είναι πολύ γυμνασμένος. Τέλεια φόρμα. Όσο για τα τραγούδια;; Εκτός, τρία-τέσσερα, τ’ άλλα λίγο-πολύ ήταν τα ίδια. Αεροβική γυμναστική με υπόκρουση. Τελικά σκέφτομαι, μου συμβαίνει κι αυτό, μπας και κείνο το προπέρσινο με τα φιλανδικά τέρατα ήταν το πιο… original;;;

  • @ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΟ: Αν ο Πικάσο έχη πει αυτό που καταγράφεις, δεν θα του δώσω το χέρι. Με όποιον αλληγορικό ή παραβολικό τρόπο – αν υφίσταται αλληγορία ή παραβολή. Κατ’ εμέ η τέχνη (η πραγματική τέχνη, όχι η νομιζόμενη ως τέχνη, κατά βάσιν ατεχνία) δεν μπορεί να είναι «ψέμα». Φαντασία, ακόμη και ενόρασις, μπορεί. Εξ άλλου το ψέμα δεν οδηγεί ποτέ στην αλήθεια.
    Συμφωνώ πως «η τέχνη υπερβαίνει σύνορα, ιδιοπροσωπίες, ταυτότητες. Είναι οικουμενική». Αυτό δεν σημαίνει ότι χάνει την προέλευσή της, αποκόπτεται από τις ρίζες της. Η τέχνη ως έννοια είναι παγκοσμιοποιημένη. Τα τεχνουργήματα απευθύνονται σε όλον τον κόσμο ως έχοντα «κοινή γλώσσα» (γλυπτό, εικόνα, μουσική), αλλά δεν αναφέρονται σε όλον τον κόσμο. Οικουμενικός μεν ο Παρθενώνας, ελληνικές οι ρίζες του δε. Και ενώ απευθύνεται ΚΑΙ στους Ούνους του Αττίλα, τους φαντάζεστε να κτίζουν Παρθενώνες; Να σμιλεύουν Ερμείς, Αφροδίτες; Εκ δευτέρου, πώς θα συμπεριλάβουμε στους «κληρονόμους» της παγκόσμιας τέχνης τους καταστροφείς της;
    Διαφωνώ με τον αφορισμό σου η μουσική «δεν έχει εθνικό ρυθμό και στίχο». Μπορεί να χορεύουμε σε ρυθμούς ζεϊμπέκικου, τσιφτετελιού, ροκ, τανγκό, βαλς κ.λπ., αλλά χορεύουμε και σε δημοτικούς ρυθμούς, «ανάδελφους», οι ρίζες των οποίων φύτρωσαν και αναπτύχθηκαν εδώ∙ ο δε στίχος είναι κι αυτός «ανάδελφος». Μόνο μέσα από τον ελληνικό στίχο μπορεί να εκφραστή το ελληνικό συναίσθημα. Το ίδιο συμβαίνει και με όλες τις γλώσσες του κόσμου. Μόνο μέσα από την εθνική-μητρική γλώσα μπορεί να εκφραστή το εθνικό-μητρικό συναίσθημα.
    «Σε γνωρίζω από την κόψη
    του σπαθιού την τρομερή.
    Σε γνωρίζω από την όψη
    που με βια μετράει την γη».

    Ακόμη και εδώ η έλλειψις γνώσεως της μητρικής-τοπικής –πλέον– γέννησε αντιπαραθέσεις. Βιασύνη ή βία εννοεί ο ποιητής; Πώς θα αποδοθή το συναίσθημα και στην μία και στην άλλη ερμηνεία;
    Ο στίχος λοιπόν όχι μόνον εθνικότητα έχει αλλά και εντοπιότητα.
    Όσον αφορά στις τελευταίες δύο προτάσεις του σχολίου σου –δυστυχώς και πάλι– έχεις απόλυτο δίκιο.

Κλικάρετε εδώ για να σχολιάσετε