Κολλέγια, ΑΕΙ και υποκρισία

Μου είναι δύσκολο να αντιληφθώ την λυσσαλέα αντίδραση (αριστερών κυρίως) πολιτικών, αλλά και πανεπιστημιακών, για την εφαρμογή της κοινοτικής Οδηγίας –όπως άλλωστε είμαστε υποχρεωμένοι- της αναγνώρισης των πτυχίων Κολλεγίων και Εργαστηρίων Ελευθέρων Σπουδών, που συνεργάζονται με ξένα πανεπιστήμια.
Και δεν μπορώ να το αντιληφθώ διότι, αυτοί που αντιδρούν, ούτε από την τσέπη τους πρόκειται να πληρώσουν τα δίδακτρα όσων θέλουν να πάνε να φοιτήσουν σε τέτοια κολλέγια, ούτε στην αγορά μπορούν να υπαγορεύσουν ποιον απόφοιτο να προτιμήσει. Του κολλεγίου ή του ελληνικού πανεπιστημίου.
Εκτός και αν αυτός είναι ο βασικός φόβος, διότι κάτι τέτοιο, εν προοπτική, θα σημαίνει πραγματική υποβάθμιση των ΑΕΙ. Άλλωστε δεν είναι διόλου τυχαίο το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, διαπιστώνεται μία προτίμηση των επιχειρήσεων προς αποφοίτους ανεγνωρισμένων Σχολών που λειτουργούν στην Ελλάδα ως παραρτήματα ξένων πανεπιστημίων, παρά το γεγονός ότι δεν τελούν υπό τον ποιοτικό έλεγχο του υπουργείου Παιδείας!
Για όσους πάντως λένε ότι η ανώτατη εκπαίδευση πρέπει πρωτίστως να συνδέεται με τη γνώση και όχι με την αγορά, το απλό επιχείρημα είναι ότι δεν πηγαίνει κανένας στο Πανεπιστήμιο για να πάρει τη γνώση που θα μπορούσε να πάρει διαβάζοντας σπίτι του, αλλά αποβλέπει σε ένα πτυχίο που του ανοίγει ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΕΣ προοπτικές.
Μου προξενεί θλίψη, τέλος, η υποκρισία των πολιτικών. Διότι ο κ. Βενιζέλος λ.χ., πανεπιστημιακός και αυτός, που θέλει να προστατεύσει το μαγαζάκι του, δηλώνει ότι η απόφαση για αναγνώριση των Κολλεγίων Ελευθέρων Σπουδών, υπονομεύει το Δημόσιο Πανεπιστήμιο! Λες και το Πανεπιστήμιο δεν έχει εδώ και πολλά χρόνια αυτοϋπονομευθεί!
Είναι άραγε Τριτοβάθμια Εκπαίδευση ευρωπαϊκής χώρας η ελληνική, όταν στα πανεπιστήμια κάθε χρόνο εισάγεται το 89,5% των όσων δίνουν εξετάσεις, απλά και μόνο διότι πρέπει να συμπληρωθούν οι θέσεις; Τι είναι τα ΑΕΙ; Λεωφορεία;
Είναι εικόνα Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης όταν υπάρχει Σχολή στην οποία εισάγεται κάποιος ακόμη και με βαθμό 3,5; Και επειδή ανήκει στις φιλολογικές, αυτός ο τύπος που εισήχθη, καίτοι «ξύλο απελέκητο», κατά πως έλεγαν οι παλαιότεροι, θα είναι σε θέση να μεταφέρει γνώση σε άλλα παιδιά όταν έλθει η ώρα;
Είναι εικόνα Πανεπιστημίων αυτά στα οποία έχουν αναπτυχθεί πελατειακές σχέσεις μεταξύ φοιτητών και καθηγητών, επειδή οι δεύτεροι εξαρτώνται ως προς την αναβάθμισή τους και την εκλογή τους από τους πρώτους; Σε ποιο ξένο Πανεπιστήμιο οι φοιτητές αξιολογούν το διδακτικό έργο των καθηγητών, όταν μάλιστα μεταξύ αυτών είναι και εκείνοι που έχουν εισαχθεί με βαθμό τη βάση ή κάτω από τη βάση;
Σε ποιο ξένο Πανεπιστήμιο το πανεπιστημιακό άσυλο για τη διακίνηση ιδεών, προστατεύει βανδάλους;
Ποιος είναι ο βαθμός της πολιτικής ευθύνης γι’ αυτό το κατάντημα; Θα μας το πει κανείς;
ΝΙΚΟΣ ΣΙΜΟΣ  -(Φωτογραφία: πόστερ Γκιζέλα Φούνκε)

4 σχόλια

  • Αξιότιμοι κύριοι,
    σήμερα η εφημερίς το “Έθνος” έχει ως ένα από τα θέματά του την άρση του ασύλου στο Δημόσιο Πανεπιστήμιο της Κρήτης με απόφαση της Συγκλήτου ώστε να παρέμβουν κατασταλτικώς αι αστυνομικαί αρχαί.
    Ο λόγος; Μόνο θλίψη εις κάθε συνετό άνθρωπο θα μπορούσε να προκαλέσει:Ναρκωτικά,χασισιφυτείαι και -άκουσον άκουσον- σεξουαλικά όργια που λαμβάνουν χώρα εντός του ιερού αυτού χώρου της γνώσης.
    Τι μεγαλύτερον κατάντημα τοιούτου του επαίσχυντου γεγονότος της μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας! Ως πότε άθλιαι νεανίσκοι που φέρουν όνομα και αίμα ελληνικόν εις τα φλέβας τους και άμυαλαι κορασίδες θα αφήνονται εις τας βουλάς ακόρεστων επιθυμιών και ανήκουστων παθών, ντροπιάζοντας τας οικογενείας τους και την ελληνοπαιδεία του έθνους μας. Μα το χειρότερο είναι, και εδώ επιτρέψτε μου να καταλήξω, η ανοχή της Πολιτείας και των οργάνων της όχι απλώς διότι επιτρέπουν τέτοιες θλιβερές καταστάσεις αλλά και επειδή εξέθρεψαν επί 30 και πλέον έτη ένα δημόσιο πανεπιστήμιο στάβλο για ζωώδεις καταστάσεις που μόνο παιδεία δεν παρέχει.
    Ας αναλογιστούν επιτέλους τι θέλουν οι πολιτικοί ταγοί μας. Ένα πανεπιστήμιο ηθικής και πνευματικής διάπλασης ή έναν πρόναο για μελλοντικούς κακοποιούς και έκφυλες ψυχές. Μάλλον απ’ ό,τι φαίνεται το δεύτερο θέλουν. Γι αυτό ας αφήσουμε την Παιδεία να παρέχεται και από ιδιώτες, ήτοι ανθρώπους ευγενείς και ηθικώς ακέραιους μήπως -λέω μήπως- περισσώσουμε εν τέλει ό,τι απέμεινε όρθιο σε τούτη τη χώρα.

  • κι όμως, στα ξένα πανεπιστήμια (και συγκεκριμένα στην Αμερική) ένα από τα κριτήρια που λαμβάνονται υπ’όψιν για την “άνοδο” ή μή ενός καθηγητή είναι η γνώμη που έχουν γι’αυτόν οι μαθητές του. Και αυτό σε μία χώρα όπου οι φοιτητές δεν “παπαγαλίζουν” (άρθρο “καθημερινής”: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_20/07/2008_278396), όπου η συμμετοχή στην τάξη και η κριτική σκέψη αποτελούν το 20-30% του τελικού βαθμού…

  • Το πανεπιστημιακό άσυλο αποτελεί έναν αναχρονιστικό συντηρητικό θεσμό, ο οποίος συντελεί στην πραγματοποίηση ακροτήτων από ομάδες τόσο φοιτητών όσο και από εξωφοιτητικούς παράγοντες. Η Αριστερά έχει συντηρήσει ένα θεσμό-έκτρωμα, ο οποίος συνεπάγεται καταστροφές περιουσιακών στοιχείων, τόσο των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων όσο και των πολιτών, απαξίωση της αποστολής του πανεπιστημίου, υποβάθμιση των σπουδών. Τα πανεπιστήμια δεν είναι χώρος άσκησης επαναστατικής γυμναστικής, ενώ έννοιες, όπως “φοιτητικό κίνημα” είναι αυτοαναιρούμενες και γραφικές. Χωρίς ένα σοβαρό πλαίσιο λειτουργίας, με άρση του ασύλου, συνεχή αξιολόγηση διδασκόντων και διδασκομένων και εξάλειψη του φοιτητικού συνδικαλισμού, δεν είναι δυνατόν να περιμένει κανείς πρόοδο της επιστημονικής γνώσης.
    Η ευθύνη της Αριστεράς είναι τεράστια, αφού αυτή συντηρεί – και συντηρείται – από φαυλόβιους και αιώνιους φοιτητές, αναπαράγοντας την αρχή της μηδενικής προσπάθειας.Ας σταματήσουμε να νομίζουμε ότι βρισκόμαστε στην κομμουνιστική Κούβα. Όποιος δε έχει τέτοιες φιλοδοξίες, ας μετοικήσει εκεί.

  • Το δημόσιο πανεπιστήμιο υπολείπεται σε λειτουργία ακόμη και ενός οίκου ανοχής.
    Ακόμη και οι οίκοι ανοχής έχουν τους δικούς τους αυστηρούς κανόνες λειτουργίας. Αν λοιπόν περάσεις την πόρτα ενός οίκου ανοχής και δεν … σε πετάνε έξω και η εκδιδόμενη σε κάνει ρεζίλι. Ενώ στα πανεπιστήμια οι αιώνιοι φοιτητές παραμένουν για να διαιωνίζουν την πνευματική αποτυχία.
    Επίσης τόσο η εκδιδόμενη όσο και οι πελάτες αξιολογούνται αυστηρά από την προϊστάμενη αρχή που είναι η τσατσά ώστε οι υπηρεσίες να είναι οι καλύτερα παρεχόμενες. Τέτοια αξιολόγηση δεν υπάρχει στο δημόσιο πανεπιστήμιο.
    Εν τέλει, αφού πληρώνεις για την ερωτική ικανοποίηση και μάλιστα από πριν, δεν αξίζει να πληρώνει κάποιος και για την πνευματική τροφή η οποία και μεγαλύτερη ευχαρίστηση σου παρέχει και το μέλλον σου εξασφαλίζει.
    Για αυτούς τους λόγους μην υποτιμάμαι τους οίκους ανοχής χαρακτηρίζοντας τα πανεπιστήμια μπορντέλα.

Κλικάρετε εδώ για να σχολιάσετε