Το Τίποτα

Summit of Crowsnest Mountain, Crowsnest Pass, Alberta

«Πού είναι η αλήθεια;
Πού περιορίζεται από
αυτά τα βουνά; Και πού
είναι το ψέμα για τον
κόσμο που υπάρχει πίσω
από αυτά;»
Montaini –ΔΟΚΙΜΙΑ

Απέναντι στο Νίτσε που ισχυρίσθηκε κάποια στιγμή
ότι ο θεός πέθανε, σήμερα καταθέτω μία προσωπική
άποψη που ίσως ξαναγυρνά στις πηγές. Σύμφωνα με
την Παλαιά Διαθήκη ο Θεός αφού δημιούργησε τον
κόσμο σε πέντε μέρες και την έκτη τον άνθρωπο,
την έβδομη ημέρα δεν αναπαύτηκε, όπως μας μαθαίνουν
στο σχολείο, αλλά περιήλθε στο τίποτα.
Το τίποτα είναι μία εντελώς μεταφυσική προσέγγιση
των πραγμάτων, δεν μπορεί κανείς να το φανταστεί,
δεν περιγράφεται, δεν έχει συνεπώς καμία
χρηστική αξία.
Δεν μπορεί να το εκμεταλλευτεί η εξουσία,
η εκκλησία, οι αμερικάνικες μυστικές υπηρεσίες , η Αλ Κάϊντα, η, επιστήμη,
τα τηλεοπτικά κανάλια, το εμπόριο, το χρηματιστήριο
και οι τράπεζες.
Παρότι έχει κάποιες αμυδρές ομοιότητες με το
Ζέν των Γιαπωνέζων βουδιστών, το μηδενισμό των
Ρώσων ορθοδόξων του 19ου αιώνα, τις ιδέες του
Πώλ Λαφάργκ για την τεμπελιά, δεν έχει καμιά σχέση
φιλοσοφική και ουσιαστική μ’ αυτές τις απόψεις
γιατί λειτουργούν κατακερματισμένα και το τίποτα
παραμένει ολιστικό.
Το τίποτα, Είναι και δεν Είναι. Απαλλαγμένο από
κάθε μορφολογική συμβατότητα και κάθε επιβεβλημένη
σημασία υπερβαίνει την αιωνιότητα, τη ζωή και το
θάνατο. Αγνοεί τα όρια, δεν ανήκει μήτε του ανήκουν,
δεν προσφέρεται μήτε του προσφέρονται, δεν
κατοχυρώνει και δεν κατοχυρώνεται, δεν
καταναλώνει και δεν καταναλώνεται. Και για τέλος
θα ’λεγα ότι αγνοεί αυτό το κείμενο που για το τίποτα
δεν λεει τίποτα.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ

16 σχόλια

  • @ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ: Η αλήθεια είναι πως δεν κατάλαβα τι θέλετε να πήτε.
    Πόσο βέβαιος είστε ότι ο Νίτσε «ισχυρίσθηκε κάποια στιγμή ότι ο θεός πέθανε» με την σημασία που αντιλαμβάνομαι, έτσι όπως παρατίθεται; Μήπως είναι ανάγκη να (ξανα)ρίξετε μια ματιά, όχι φευγαλέα, στον «Ζαρατούστρα»; Παρακαλώ μη σταθήτε στο «κάποια στιγμή», κάποια στιγμή έζησε ο Νίτσε, κάποια στιγμή θα έλεγε ό,τι είπε.
    Αποφαινόμενος ότι μετά και την έκτη ημέρα ο θεός της Παλαιάς Διαθήκης «περιήλθε στο τίποτα», ορίζετε ως πραγματική την ύπαρξη και δράση του συγκεκριμένου θεού. Οπότε αυτομάττως αυτοπεριορίζετε την ακτίνα αλλά και το εύρος της σκέψεώς σας.
    Ορίζετε το «τί ποτε», το «ουδέ εν», ως μέρος του όλου, του όλου παραμένοντος ενός αδιαιρέτου συνόλου των απαρτιζόντων αυτό ομοειδών και μη συστατικών του, αφού το «τίποτα» παραμένει ολιστικό.
    Και βεβαίως, έχοντας ήδη αυτοπεριορίσει το εύρος της σκέψεώς σας, διαπράττετε το δεύτερο λάθος – λογικό επακόλουθο αυτό: «Το τίποτα είναι μία εντελώς μεταφυσική προσέγγιση των πραγμάτων, δεν μπορεί κανείς να το φανταστεί, δεν περιγράφεται, δεν έχει συνεπώς καμία χρηστική αξία. Δεν μπορεί να το εκμεταλλευτεί η εξουσία, η εκκλησία, οι αμερικάνικες μυστικές υπηρεσίες, η Αλ Κάϊντα, η, επιστήμη, τα τηλεοπτικά κανάλια, το εμπόριο, το χρηματιστήριο και οι τράπεζες».
    Προσωπικώς αρνούμαι την ύπαρξη όλων των υποδειχθέντων θεών στην ιστορία της ανθρωπότητος, και βασικά για ένα λόγο: Δεν μου είναι δυνατόν να αποδεχθώ, πέραν όλων των άλλων, ως θείο δημιουργικό πνεύμα ένα ον παρεμβατικό, ένα ον φιλικό προς τινα και εχθρικό προς άλλα δημιουργήματά του. Και σας ερωτώ: Εάν οι περιγραφόμενοι παρεμβατικοί θεοί είναι μη όντες, μήπως το «τίποτά» σας έχει πλέον όχι «καμμία χρηστική αξία» αλλά, τουναντίον, ΤΕΡΑΣΤΙΑ χρηστική αξία; Την οποία μπορούν κάλλιστα να εκμεταλλευτούν ιδιαιτέρως «η εξουσία, η εκκλησία», σε κάποιον βαθμό «οι […] μυστικές υπηρεσίες» όλου του κόσμου, ακόμη και αυτή «η Αλ Κάϊντα», με κάποιο μέτρο «τα τηλεοπτικά κανάλια», οπωσδήποτε δε «το χρηματιστήριο και οι τράπεζες»;
    Με διεγείρει επίσης ο ορισμός του «τίποτα» ως μιας «εντελώς» μεταφυσικής προσεγγίσεως των πραγμάτων. Προσπαθώ να κατανοήσω το εννούμενο, αλλά δεν μπορώ.
    Γράφετε: «Το τίποτα, Είναι και δεν Είναι». Δεν αντιλαμβάνομαι τι προσπαθείτε να μας πήτε. Με βραχυκυκλώνουν αφ’ ενός το οριστικό άρθρο, αφ’ ετέρου η απουσία οριστικού άρθρου προ του πρώτου «Είναι», και εκ τρίτου η απουσία του ρήματος «είναι» και του οριστικού άρθρου προ του πρώτου «Είναι». [Τίποτα, Είναι και δεν Είναι/Το τίποτα, το Είναι και δεν Είναι/Το Τίποτα είναι το Είναι και δεν Είναι∙ αυτές είναι κατ’ εμέ οι τρεις μορφές καταθέσεως, αν με το «Είναι και δεν Είναι», ένεκα του κεφαλαίου έψιλον, εννοήτε Ον και μη Ον, Ύπαρξις και μη Ύπαρξις. Και βεβαίως το σωστό είναι «μη Είναι» και όχι «δεν Είναι». Εκτός αν εννοήτε «είναι και δεν είναι», τον ρηματικό και όχι υπαρκτικό τύπο.] Το «Είναι» είναι «Ον», το «μη Είναι» είναι «μη Ον». Το Ον δεν μπορεί να είναι ταυτοχρόνως και μη Ον. «Είναι» και «μη Είναι» ορίζουν δύο αλληλαναιρούμενες καταστάσεις. Ομολογώ ότι δεν μπορώ να σας παρακολουθήσω.
    Και συμφωνώ απολύτως και επαυξάνω με την τελευταία αποστροφή του κειμένου σας: «Και για τέλος θα ’λεγα ότι αγνοεί αυτό το κείμενο που για το τίποτα δεν λεει τίποτα».
    Και, προκειμένου να μη πω «τίποτα», δεν μας είπατε πολλά, δεν μας είπατε έστω κάτι.

  • @nicolaos demonicos:Iσως δεν αντιληφθήκατε πως το κείμενο έχει και χιούμορ!

  • Οφειλω να ομολογησω οτι ειστε πιο συνεπης στο θεμα γιατι η αφετηρια σας ειναι το τιποτα,εμενα ηταν αυτη η στιγμη…καποια στιγμη που χανεται μεσα στο τιποτα….

  • Διαβάζοντας το άρθρο σου για το Τίποτα, αυτομάτως μου ήρθε στο μυαλό το Πολύ. Γιατί το Πολύ βγαίνει απ’το Τίποτα, το οποίο δεν είναι μηδέν, αλλά κάτι περισσότερο απ’το μηδέν.
    Το Πολύ εκτείνεται απ’το μηδέν(που δεν είναι το Τίποτα) μέχρι το άπειρο…
    Και το Τίποτα και το Πολύ είναι έννοιες περισσότερο ψυχολογικές μάλλον παρά μαθηματικές. Διότι “πολύ”, για παράδειγμα μπορεί να έζησε κάποιος που πέθανε μόλις 5 χρονών, “πολύ” μπορεί να έζησε και ο Μαθουσάλας που πέθανε 969 (με πόση ακρίβεια μετράει τη ζωή ο μύθος ε?)…
    Anyway, Πολύ κακό για το Τίποτα… :)

  • Το Τίποτα είναι τίποτα
    και ο σκύλος Όλα!

  • @ΜΑΡΙΑ ΜΠΕΚΑΤΩΡΟΥ: Θα είχατε την καλωσύνη να μου πήτε πού γελάσατε; Διότι ομολογουμένως δεν τον αντελήφθην.
    Και πάντως αν εννοήτε την αποστροφή «Σύμφωνα με
    την Παλαιά Διαθήκη ο Θεός αφού δημιούργησε τον
    κόσμο σε πέντε μέρες και την έκτη τον άνθρωπο,
    την έβδομη ημέρα δεν αναπαύτηκε, όπως μας μαθαίνουν στο σχολείο, αλλά περιήλθε στο τίποτα», η τελευταία εναντιωματική πρότασις ορίζει άποψη του γράφοντος. Από την οποία εκκινεί και ο καθορισμός του «τίποτα». Δεν είναι ειρωνική λοιπόν.
    Και επαναλαμβάνω: Πού γελάσατε;

  • @nicolaos demonicos: Τι να σας πω; Ή γελάει κανείς με κάτι ή δε γέλάει! Να του εξηγήσεις γιατί πρέπει να γελάσει δεν γίνεται!

  • Το χιουμορ ειναι θεμα ρυθμου κι οχι συντακτικου.Προφανως απο αυτη τη σκοπια το κειμενο ειναι ιδιαιτερα χιουμοριστικο .
    Αλλωστε με το τιποτα δημιουργηθηκε ηδη χαος.Αν δεν ειχε και καποια ενδιαφερουσα φιλοσοφικα στοιχεια ενδεχομενως θα το θεωρουσα ως μια καλογραμμενη φαρσα….

  • @Γιωργος Ανδρονικος: Υπάρχει μεγαλύτερη φάρσα από τη Φιλοσοφία; Όρεξη να ‘χεις και γελάς με την ψυχή σου με τις κατά καιρούς φιλοσοφίες των φιλοσόφων!

  • @ΟΛΟΥΣ:Καλέ γιατί όλα αυτά τα σχόλια;
    “Πολύ κακό για το Τίποτα”!!!

  • @ΜΑΡΙΑ ΜΠΕΚΑΤΩΡΟΥ: Δεν καταλάβατε. Δεν σας ζήτησα να μου εξηγήσετε ΓΙΑΤΙ γελάσατε, αλλά πού γελάσατε. Δηλαδή ποιο σημείο του κειμένου σας προκάλετε τον γέλωτα.
    Και βεβαίως ο καθένας γελάει με ό,τι θέλει. Εξ άλλου υπάρχει και μια παλιά παροιμία: Γελά ο γελοίος καν μη τι γελοίον ει, ή κάπως έτσι.

    Συμφωνώ με τον Γ. Ανδρόνικο ως προς το «το χιουμορ ειναι θεμα ρυθμου κι οχι συντακτικου» και το περιπαικτικό «Αλλωστε με το τιποτα δημιουργηθηκε ηδη χαος». Οι άλλες δύο θέσεις μάλλον αντιφάσκουν.

    Και συμφωνώ απολύτως με το τσουχτερό σχόλιο της Β. Τσούχλου. Παρά το ότι εγώ έδωσα το έναυσμα.

    @Σπύρο Καραβία: Καληνύχτα…

  • @nicolaos demonicos:Ξέρετε, γελοίος γίνεται συχνά κάποιος και μη γελών!

  • @nicolaos demonicos: Επίσης και καλό ξημέρωμα!
    “Κοιμήσου demonicos στην αγκαλιά της γης,
    Στου Κόσμου το μπαλκόνι ποτέ μην ξαναβγείς”.

  • @ΜΑΡΙΑ ΜΠΕΚΑΤΩΡΟΥ: Ομολογώ ότι δεν το γνώριζα. Με συμβουλεύει από δω και πέρα να γελώ με ό,τι ακούω και διαβάζω ή κάνω λάθος;

    @Σπύρο Καραβία: Φοβερή απάντησις. Σου βγάζω το καπέλλο! Με τάπωσες. [Αν και στην αγκαλιά της γης θα κοιμηθούμε όλοι – θέλουμε, δεν θέλουμε.]
    Αυτό όμως δεν έχει να κάνη με το χιουμοριστικό ή όχι του άρθρου. Αν ερωτήσης τον συντάκτη του, θα σου το επιβεβαιώση.
    Και βεβαίως έχεις λάθος γράφοντας «Υπάρχει μεγαλύτερη φάρσα από τη Φιλοσοφία;»! Τεράστιο λάθος! Και εκεί απευθύνεται το «Καληνύχτα». Το αν κάποιοι νομίζουν, όπως ίσως και ο ίδιος μου, ότι παραρολογώντας φιλοσοφούν, αυτό δεν μειώνει ούτε την αξία ούτε την συμβολή της φιλοσοφίας στην εξέλιξη της σκέψεως και των επιστημών.

  • @nicolaos demonicos: Τι σημαίνει “παραρολογώντας”; Το ρήμα είναι παραρολογώ; Από το παρά και το ρολογώ; Σα να λέμε δεν συμφωνεί κάποιος με την ώρα που δείχνει το ρολόι; Τουτέστιν έχει καθυστερήσει; ΄Η μήπως πάει δεν πάει σωστά το ξυπνητήρι του;
    Και κάτι ακόμη: Μπορούμε να πούμε “στα παράρια μας”;

  • @ μικροαστέ,

    η ερμηνεία του παπαρολογω είναι πρώτη!!!

    Λέω με την πρώτη ευκαιρία να κάνω ενα ποστάκι ή διαφωνείς;;;

    @ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ,

    να συμπληρώσω σ αυτά που λες και το γνωστό:

    – Ο Θεός τι έκανε πριν φτιάξει τον κόσμο;
    – Την κόλαση για να κλεισει μέσα αυτούς που έχουν τέτοιες απορίες!

    Αν και σε μια τέτοια θεώρηση το τίποτα είναι ντομινάντ και η δημιουργία μηδενική, δηλαδή και αυτη τίποτα.

Κλικάρετε εδώ για να σχολιάσετε