Η αποφράς 15η Ιουλίου…

Διπλή επέτειος σήμερα, καθώς συμπληρώνονται 43 χρόνια από την 15η Ιουλίου του 1965 που έπεσε η νόμιμη κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου και 34 χρόνια από το προδοτικό πραξικόπημα της χούντας των Αθηνών κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δύο γεγονότα με κοινό παρανομαστή. Στις μεν 15 Ιουλίου του 1965 άρχισε να ετοιμάζονται για το πραξικόπημα του ’67 οι επίορκοι «αξιωματικοί» και στις δε 15 Ιουλίου του 1974 η χούντα προξένησε το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, για να αρχίζει το μαρτύριο στην Κύπρο μας.
Μάλλον, κάποιοι θα θέλουν να ξεχαστεί η ημερομηνία της 15ης Ιουλίου και γι’ αυτό ίσως οι δύο επέτειοι δεν διέπονται από ραδιοτηλεοπτική «εμπορικότητα» και απασχολούν μόνον κάποιους «γραφικούς». O tempora o mores…
ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΞΑΝΘΙΔΗΣ -(Φωτογραφία: αρχείο φουστανΕΛΛΑΣ)

10 σχόλια

  • Καλό είναι να θυμόμαστε ότι οι ευθύνες για την τουρκική εισβολή βαρύνουν πρωτίστως τον Μακάριο, ο οποίος ακολουθούσε πολιτική κατά του ελληνικού κράτους, φθάνοντας στο σημείο να ζητήσει στις 19 Ιουλίου επέμβαση των εγγυήτριων δυνάμεων. Καθώς η Ελλάδα είχε επέμβει στις 15 Ιουλίου, επιδιώκοντας να απομακρύνει τον Μακάριο, η Αγγλία είχε ήδη αποστασιοποιηθεί, απέμενε η Τουρκία, η οποία πράγματι επενέβη.
    Η ιστορία δεν υπόκειται σε αναγνώσεις φιλοδημοκρατικές, φιλοδικτατορικές ή άλλες, οι οποίες εξακολουθούν να κατατρύχουν την ψυχρή, αντικειμενική εξιστόρηση.

  • Πρέπει να έχουμε πάντα στον νου μας ότι ζητώντας την επέμβαση των εγγυητριών δυνάμεων ο Μακάριος ενεργούσε σύμφωνα με τα νόμιμα. Η τουρκική επέμβαση θα γινόταν ούτως ή άλλως. Το ζήτημα είναι ότι η Ελλάδα, δέσμια της στρατιωτικής δικτατορίας, δεν μπορούσε φυσικά να επέμβει, αφού η στρατιωτική χούντα που την κυβερνούσε είχε ήδη επέμβει εγκληματικά με το πραξικόπημα στην Κύπρο. Όσο για τους Άγγλους, είναι σαφής η πολιτική που είχαν ακολουθήσει προετοιμάζοντας απο χρόνια πολλά την πολιτική αστάθεια στο νησί. Ποιοι είχαν και έχουν όφελος απο αυτή την κατάσταση είναι γνωστό,

  • Ας είμαστε ψυχρά αντικειμενικοί και ρεαλιστές. Το ζητούμενο ήταν να ενωθεί η Κύπρος με την Ελλάδα, τώρα αν αυτό θα γινόταν από ένα καθεστώς δικτατορικό, δημοκρατικό, κομμουνιστικό ή θεοκρατικό, προσωπικά το βρίσκω δευτερεύον. Προφανώς τα εθνικά συμφέροντα βρίσκονται υπεράνω της πολιτειακής μορφής. Κριτήριο, επομένως, αξιολόγησης μίας ενέργειας είναι η επιτυχία της, όχι αν αυτοί που την διέπραξαν ήταν χουντικοί ή δημοκράτες. Ειδάλλως, με την ίδια λογική, ας καταδικαστεί και το Όχι του 1940, επειδή το είπε ένα δικτατορικό καθεστώς.

  • Αγαπητέ φίλε, Ακριβώς επειδή πρέπει να είμαστε ρεαλιστές και αντικειμενικοί δεν μπορούμε να δεχθούμε, ότι σε αυτή την περίπτωση το πραγματικό ζητούμενο ήταν η Ένωση. Αυτό μπορεί να βαυκάλιζε τα μυαλά των στρατιωτικών. Στην πραγματικότητα ήταν μια πρόφαση για αποσταθεροποιητική δράση. Το ζητούμενο ήταν ο έλεγχος της περιοχής απο τις δυνάμεις που ήθελαν να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους και όργανο σε αυτή την πολιτική ήταν η στρατιωτική χούντα που σκόπιμα επιβλήθηκε στην Ελλάδα.
    Και βέβαια το εθνικό συμφέρον είναι πάνω απο πολιτειακές καταστάσεις. Αλλά οι πολιτειακές καταστάσεις αφενός είναι υπεύθυνες για τους χειρισμούς που κάνουν και αφετέρου δεν αποσκοπούν πάντα και στον ίδιο βαθμό στο εθνικό συμφέρον. Εποιπλέον μια στρατιωτική κυβέρνηση δεν είναι σε θέση να κάνει ορθούς πολιτικούς χειρισμούς, εκτός κι αν αποτελείται απο ιδιοφυείς, πράγμα που δεν μαρτυρείται στην περίπτωση εκείνη, όπως κατέδειξε μεταξύ τόσων άλλων και η αθλιότητα της τότε επιστράτευσης (ούτε καν αυτό το ελάχιστο και καθαρά δικής τους ευθύνης δεν ήταν άξιοι να επιτύχουν).
    Η απώλεια εξακολουθεί να είναι τραγική. Και τώρα βλέπουμε καθαρά ποιοί ήθελαν να πάνε έτσι τα πράγματα. Ποιοί πιέζουν για εξίσωση του κυπριακού κράτους με την τουρκική μειονότητα, ποιοί ζητούν ακόμη και τώρα την άνευ όρων συνθηκολόγηση των Ελληνοκυπρίων.

  • Και η Κρήτη όταν ενώθηκε με την Ελλάδα τα συμφέροντα της Αγγλίας εξυπηρετούσε, και το 1919 όταν πήραμε τη Ζώνη της Σμύρνης πάλι εξυπηρετείτο εμμέσως και η Αγγλία. Ε και;
    Το ερώτημα είναι: η Ελλάδα εξυπηρετείτο; Αν ναι, αδιάφορο αν μας βοηθούν οι Αμερικανοί, οι Άγγλοι ή οι Σοβιετικοί. Οι μεγάλες δυνάμεις πάντα θα κοιτάνε τα συμφέροντά τους και καλά κάνουν. Εμείς τι κάνουμε; Απέχουμε από τις δικές μας διεκδικήσεις, λόγω αταβιστικού αντιαμερικανισμού; Όταν οι Αμερικανοί έδιδαν την Κύπρο στην Ελλάδα το 1964 με το σχέδιο Άτσεσον, κάποιοι (όχι οι χουντικοί πάντως) το τορπίλισαν και χάθηκε μία σπουδαία ευκαιρία.
    Το ερμηνευτικό σχήμα, σύμφωνα με το οποίο οι Αμερικανοί ανέβασαν την χούντα το 1967, για να πουλήσει την Κύπρο το 1974 δεν στέκει. Ένα καθεστώς δεν επιδιώκει την αυτοακύρωσή του. Τώρα αν αποδείχθηκε ανίκανο στην κρίση, είναι άλλο θέμα.Εξίσου ανίκανο αποδείχθηκε και το δημοκρατικό καθεστώς, το οποίο από 22-7-1974 κυβερνούσε. Πάνω από όλα είναι το εθνικό συμφέρον, όχι η δημοκρατία. Right or wrong still my country, λένε οι Αγγλοσάξονες με τον υγιή κρατικό πατριωτισμό που τους διακρίνει. Εμείς εδώ ψάχνουμε να δούμε ποιών φρονημάτων είναι ο δράσας, αν δεν ανήκει στην κοινοβουλευτική δημοκρατία, τότε είναι εξ ορισμού προδότης. Όμως και την δημοκρατία οι Αμερικανοί την έφεραν το 1974, οπότε μήπως οι ευθύνες είναι σε όλον τον πολιτικό κόσμο, αλλά και στον ελληνικό λαό; Διότι, όταν κάποιοι πανηγύριζαν στους δρόμους τον Ιούλιο του 1974, κάποιοι άλλοι πέθαιναν υπέρ πατρίδος στην Κύπρο

  • Με λίγα λόγια, για να μη μακρηγορούμε, οι ξένοι μας παίζουν, μας δίνουν, μας παίρνουν κατα το δοκούν και κατα το συμφέρον τους. Κι όταν μας δίνουν, αλλού σκοπεύουν. Ας μη παίζουμε, λοιπόν, το παιγνίδι τους, αν μπορούμε. Όσο για το πατριωτικό συμφέρον, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι πατρίδα ανελεύθερη όσο μεγάλη κι αν είναι, λειψή μένει. Και κάτι ακόμη· το καθεστώς του 1974 πάλευε να ξαναστήσει τη χαμένη τιμή του τόπου, να ξαναστήσει τη χώρα στα πόδια της. Πώς να αντιδράσει, όταν δεν είχαν αφήσει τίτποτα όρθιο οι χουντικοί. Ας μη παίζουμε με τα λόγια επαναλαμβάνοντας του τότε Τούρκου πρωθυπουργού το επιχείρημα ότι χάρη στον Αττίλα
    αποκαταστάθηκε η δημοκρατία στην Ελλάδα. Βλέπουμε και τώρα τι γίνεται με τους γείτονες μας· και τους τρεις. Ποιοί τους βάζουν και απο πότε έχουν προετοιμάσει το σκηνικό. Ωστόσο, νομίζω ότι δεν χρειάζεται να πελαγοδρομούμε στα λόγια. Χωρίς να ξεχνώ τη βαρβαρότητα του τότε, σταματώ εδώ.

  • Η ιστορική επιχειρηματολογία είναι πολυποίκιλη γεγονός που καθιστά έγκυρα τα επιχειρήματα και των δύο, και του κ. Κωτούλα και του Καλλίλαου. Κάτι που δεν πρέπει να ξεχνάμε ειναι ότι, από της ανεξαρτησίας μας μέχρι σήμερα, εθνικοί στόχοι ή καταστροφές, έχουν ως αφετηρία τα συμφέροντα ξένων δυνάμεων στο μέτρο που δεχόμαστε ότι “η Ελλάς είναι χώρα μικρά” που έλεγε και ο Κλεμανσώ. Τα ξένα αυτά συμφέροντα που προκάλεσαν αντίστοιχα γεγονότα, βοήθησαν την ελληνική ανεξαρτησία. Ξένα συμφέροντα μας οδήγησαν και στην μικρασιατική καταστροφή ή, προηγουμένως, στο 1897. Τι σημαίνει αυτό; Ότι ακόμη και μετά την ολοκλήρωσή μας ως κράτους, ακόμη και μετά την ενδυνάμωσή μας, με την ένταξή μας πρώτα στο ΝΑΤΟ και στην συνέχεια στην Ευρωπαϊκή Ένωση (και μάλιστα στο σκληρό της πυρήνα) εξακολουθούμε -δηλαδή οι πολιτικές ηγεσίες- κατά αυτιστικό τρόπο, να εναποθέτουμε στα χέρια ξένων τις λύσεις που δεν θέλουμε ή δεν έχουμε τα κότσια να δώσουμε, σε εθνικές εκκρεμότητες. Πρωτίστως διότι οι πολιτικές ηγεσίες λαμβάνουν πάντοτε υπ’ ‘όψιν το καταραμένο πολιτικό κόστος του οποίου είναι δέσμιες. Αυτό σημαίνει ότι οι ξένοι στην όποια λύση επιλέξουν θα λάβουν υπ’ όψιν και το δικό τους συμφέρον και θα ασκήσουν πίεση για να το επιτύχουν αυτό, πρωτίστως στον αιτούντα τη “βοήθεια” που είναι εξ ορισμού και ο πλέον ευάλωτος. Αυτή είναι η πραγματικότητα και από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα…

  • Επειδή είναι χρήσιμη πάντοτε η ιστορία καλόν είναι να σας θυμίσω και κάτι σχετικό. Πως ο παπούς του σημερινού υπουργού των Εξωτερικών Γεώργιος Παπανδρέου, προσπάθησε να κλονίσει τη σταθερότητα στην Κύπρο, με την εκμετάλλευση του φανατισμού, λόγω της παντοδυναμίας του Μακαρίου. Αναφέρει το εξής χαρακτηριστικό παράδειγμα ο διπλωμάτης Μενέλαος Αλεξανδράκης σε βιβλίο που έγραψε για το Κυπριακό με δύο άλλου συναδέλφους του, τον Βύρωνα Θεοδωρόπουλο και τον Ευστάθιο Λαγάκο: «Με απορία άκουσα τον πρωθυπουργό να μου λέει όταν έφευγα για να αναλάβω τη θέση μου στη Λευκωσία: «Με τον Γρίβα θα συνεργάζεσαι και με τον Μακάριο θα πολιτεύεσαι». Και σκεφτόμουν πως θα ήταν δυνατόν με τέτοια δεδομένα να αναπτυχθεί πνεύμα συνεννοήσεως και συντονισμού στην Αθήνα και στη Λευκωσία». Έτσι πολιτεύθηκε στο Κυπριακό ο μακαρίτης

  • ΔΙΑΦΩΝΩ με τις απόψεις του Καλλίλαου και κυρίως στα αναγραφόμενα περί «προθέσεων», «συμφερόντων» ή «οργάνων» ξένων δυνάμεων. Τα θεωρώ «δονκιχωτισμούς» ή «σκιαμαχίες» ή «εύκολη λύση», τουλάχιστον, για ένα θέμα που ΔΕΝ είχε επιτυχή έκβαση. Είναι γνωστό, άλλως τε, ότι η «νίκη» ή η «επιτυχία», έχει «πολλούς πατέρες», ΕΝΩ, η «ήττα» ή η «αποτυχία» είναι «ορφανή».

    ΣΥΜΦΩΝΩ απόλυτα με την άποψη του κ. Ιωάννη Κωτούλα στο σχόλιό του της 16 Ιουλίου 2008, που έχει ως εξής:
    «Ας είμαστε ψυχρά αντικειμενικοί και ρεαλιστές. Το ζητούμενο ήταν να ενωθεί η Κύπρος με την Ελλάδα, τώρα αν αυτό θα γινόταν από ένα καθεστώς δικτατορικό, δημοκρατικό, κομμουνιστικό ή θεοκρατικό, προσωπικά το βρίσκω δευτερεύον. Προφανώς τα εθνικά συμφέροντα βρίσκονται υπεράνω της πολιτειακής μορφής. Κριτήριο, επομένως, αξιολόγησης μίας ενέργειας είναι η επιτυχία της, όχι αν αυτοί που την διέπραξαν ήταν χουντικοί ή δημοκράτες. Ειδάλλως, με την ίδια λογική, ας καταδικαστεί και το Όχι του 1940, επειδή το είπε ένα δικτατορικό καθεστώς».

    Όχι ότι και οι άλλες απόψεις των άλλων εκλεκτών συντακτών, δεν είναι σωστές, αλλά ας αναλογισθούμε πόσα «εγκλήματα» και λανθασμένοι ή και καταστροφικοί χειρισμοί έχουν γίνει και εξακολουθούν να γίνονται στο «όνομα της Δημοκρατίας», από «δημοκρατικές» εξουσίες. Πόσο έχει υποβαθμισθεί η Πολιτική και η πολιτική ζωή, ακόμη και οι Θεσμοί, από την μεταπολίτευση μέχρι και σήμερα, που η «βρόμα» γίνεται θεσμός (όπως έγραψε ο εκδότης και συντάκτης του Ελεύθερου Τύπου Νίκος Σίμος στο ομώνυμο άρθρο του, της 12/7/2008: «Οταν η «βρόμα» γίνεται θεσμός»).
    Όταν καθημερινά απαξιώνονται οι Θεσμοί, οι Πολιτικοί και η Πολιτική, όταν «διαπλέκονται» οι ανεξάρτητες τρείς εξουσίες, όταν η «τετάρτη» (του Τύπου) παραπαίει και «συμπλέκεται» ή «εξουσιάζει». Όταν οι Αξίες, οι Αρχές, το Ήθος λοιδορούνται, όταν τα Σύμβολα «εξευτελίζονται». Όταν επικρατεί η αδιαφάνεια, η διαπλοκή, η αδικία, ενώ η αναξιοκρατία επιβραβεύεται. Όταν η αυθαιρεσία, η αλαζονεία, ο νεποτισμός, η αναισθησία, η ανεντιμότητα, ο ωχαδερφισμός και η ιδιοτέλεια αποτελούν τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά στην πολιτική και κοινωνική ζωή της ταλαίπωρης Χώρας μας. Όταν ζούμε υπό καθεστώς «κοινοβουλευτικής δικτατορίας» ή ασυδοσίας και ατιμωρησίας των «παρεκτρεπομένων» – «διαπλεκομένων» σε όλους τους τομείς και τα επίπεδα, ΔΕΝ είναι νοητό να μας φταίνε για όλα οι «χουντικοί» και να βρίσκονται στο απυρόβλητο οι δήθεν «δημοκράτες».
    Ας ανανήψουν οι Κυβερνώντες και η Κυβέρνηση ας αρθεί, επιτέλους, στο ύψος των περιστάσεων, και εφαρμόσει όσα έχει δύο φορές από το 2004 επαγγελθεί και εξαγγείλει, τουλάχιστον, στους τομείς της κάθαρσης, της διαπλοκής, της διαφάνειας, της αξιοκρατίας και της επανίδρυσης του Κράτους.

    Ας είμαστε, λοιπόν ψυχρά αντικειμενικοί και ρεαλιστές.
    «Η ιστορία δεν υπόκειται σε αναγνώσεις φιλοδημοκρατικές, φιλοδικτατορικές ή άλλες, οι οποίες εξακολουθούν να κατατρύχουν την ψυχρή, αντικειμενική εξιστόρηση».

  • Αχ εκείνη η μέρα ήταν αποφράδα και για μένα.
    15 Ιουλίου με εγκατέλειψε ο δικός μου…

Κλικάρετε εδώ για να σχολιάσετε