Το μαρτύριο των διακοπών

  • 8/7/2008
  • ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
  • ΑΠΟΨΗ

Το πόσο ευχαριστημένος είναι από την καθημερινότητά του ο κάτοικος της Αθήνας, μπορεί κανείς να το καταλάβει από τις «μεγάλες εξόδους». Οι οποίες για τα μέσα μαζικής παραπληροφόρησης και συστηματικού εκφοβισμού αποτελούν άλλη μια, αλλά πια ρουτινιάρικη, ευκαιρία για να κατασκευάσουν «είδηση».
Οι «διακοπές» πλέον τείνουν να καταλήξουν να μην είναι παρά ένας όρος, κάτι σαν την «Αλλαγή» στις αρχές τις δεκαετίας του ΄80. Να αναδειχθούν σε ultimum remedium κάθε προσδοκίας, που δεν έγινε πραγματικότητα και κάθε ανικανοποίητης επιθυμίας που πεισματικά κόβει βόλτες στη συνείδηση. Να γιατί οι διακοπές, που από μια απλή ανάπαυλα στη ρουτίνα και την εντατικοποίηση, φτάνουν να φαντάζουν τόσο ονειρικές.
Να γιατί θεωρείται must το να πας κάπου, για να «γεμίσεις» αυτές τις περίφημες «μπαταρίες», λες και είναι κατασκευασμένες να γεμίζουν μόνο την εποχή της άδειας.
Όμως, από τη στιγμή που θα γίνουν και αυτές υποχρέωση αρχίζουν να χάνουν τη λάμψη τους και να απομακρύνεται αργά και σταθερά εκείνο που μπορούν να υποσχεθούν. Οι σκηνές άπειρης ελληνοπρεπούς ευγένειας, που εκτυλίσσονται στις ουρές όταν την τελευταία στιγμή σπεύδουν όλοι να «κλείσουν» εκκρεμότητες μηνών πριν φύγουν για διακοπές, το μεγαλείο της «τετραπέρατης» φυλής, που αναδεικνύεται στην αναμονή για την είσοδο σε πλοία, η «διασκέδαση» του να περιμένεις στην ουρά για να βρεις τραπέζι για να φας, το άγχος στο δρόμο για το μπάνιο στη θάλασσα, όπου κάποιοι εραστές του βολάν βιάζονται όπως κι όταν πήγαιναν για μεροκάματο, είναι ικανές για την απόλυτη απομυθοποίησή τους.
Η οποία πιστοποιείται στο δρόμο της επιστροφής και στην τσαντίλα των οδηγών τον πρώτο δεκαήμερο του Σεπτέμβρη στην Αθήνα. Όταν οι μισθωτοί του κάτεργου έχουν πια γυρίσει στο άστυ και πάλι δε βρίσκουν θέση για να παρκάρουν το δανεισμένο αμάξι τους, κατά προτίμηση τύπου jeep.
Όταν ανταλλάσσουν όλα εκείνα τα «καλό χειμώνα», οπότε πατάνε ο ένας στον άλλον τον ευαίσθητο κάλο της επαναπροσαρμογής στην αλήθεια.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ -(Φωτογραφία: πόστερ του Λόουελ Χερέρο) 

1 σχόλιο αναγνώστη

  1. Ο/Η ΝΙΚΟΣ ΣΙΜΟΣ λέει:

    Oρθότατα. Έτσι είναι. Πολύ φοβούμαι ότι σε αυτές τις περιπτώσεις -διακοπών και πάσης φύσεως αργιών δύο ημερών που στην Ελλάδα γίνονται, κατά μεταφυσικό τρόπο, πέντε- συμβαίνει το εξής: Οι μεν περισσότεροι, που είναι εξ επαρχίας ορμώμενοι (και δεν είναι υποτιμητικό αυτό διότι δεν είμαστε όλοι εκ Παρισίων) αποφασίζουν να επιστρέψουν στα μέρη που νοσταλγούν, μπαϊλντισμένοι από τα αστικά (σαδι-αστικά για την ακρίβεια) κέντρα. Οι δόλιοι γηγενείς που ζηλεύουν αυτούς που ζουν στην επαρχία, με κάθε ευκαιρία κάνουν την απόδρασή τους. Οπότε όλοι συναντώνται σε υπερχειλίζουσες παραλίες και χωριά και είναι, τελικώς, σαν να μην έφυγαν από εκεί που ήθελαν να φύγουν. Συμπέρασμα: Αντί να κάνουμε διακοπές από τη δουλειά, ίσως θα ήταν σκοπιμότερο να κάνουμε διακοπές από τις… διακοπές.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *