“Αποχαιρετισμός στην Ελλάδα”

Δε σας κρύβω ότι κατασυγκινήθηκα ! ! !
Συγκινήθηκα γιατί Ελλάδα δεν είναι μόνο οι πολιτικοί-λαμόγια.
Ελλάδα δεν είναι οι αραχτοί οι βολεμένοι οι Εφραίμ και οι έλα μωρέ….
Ελλάδα δεν είναι οι πολιτικοι αρχηγοί που παπαρολογούν ασυστόλως !

Διαβάστε το….

Γράψε αν μπορείς στο τελευταίο
σου όστρακο
τη μέρα τ’ όνομα τον τόπο
και ρίξε το στη θάλασσα για να
βουλιάξει.
Γιώργος Σεφέρης
Γυμνοπαιδία – Σαντορίνη

Σε λίγες μέρες η γυναίκα μου κι εγώ αφήνουμε την Αθήνα ύστερα από οκτώ ευτυχισμένα χρόνια στη
χώρα σας – πρώτα στη δεκαετία του ’80 και για δεύτερη φορά αυτά τα τελευταία χρόνια. Η Ελλάδα ήταν καλή μαζί μας. Μας χάρισε τον πρώτο μας γιο, που γεννήθηκε εδώ, πριν από 23 χρόνια. Μας χάρισε πολλούς φίλους. Μας χάρισε πολλές στιγμές ευτυχίας. Και ποτέ, μα ποτέ δεν μας άφησε να πλήξουμε.

Η Ελλάδα και οι Ελληνες ασκούν έντονη επίδραση στους ξένους. Ο Βρετανός συγγραφέας Lawrence Durrell έγραψε: «Αλλες χώρες μπορούν να σε κάνουν να ανακαλύψεις έθιμα ή παραδόσεις ή τοπία. Η Ελλάδα σου προσφέρει κάτι πιο σκληρό: την ανακάλυψη του εαυτού σου».
ΣτηνΕλλάδα εμείς οι Βορειοευρωπαίοι αφήνουμε πίσω μας λίγη απ’ την ψυχραιμία και την επιφυλακτικότητά μας και γινόμαστε πιο εξωστρεφείς, αναζητάμε πιο πολύ τη συντροφιά των άλλων ανθρώπων.
Δεν εκπλήσσομαι που η λέξη privacy δεν μεταφράζεται ακριβώς στα Ελληνικά. Αλλά, πάλι, ούτε η λέξη
παρέα μεταφράζεται στα Αγγλικά.
Η Ελλάδα άναψε τον πόθο του ταξιδιού σε γενιές και γενιές Βρετανών, και η Μαριάν κι εγώ προσπαθήσαμε να ακολουθήσουμε τα βήματά τους. Η μυρωδία του καπνού του ξύλου που καίγεται
ένα φθινοπωρινό απόγευμα στην Ηπειρο, τα λιβάδια με τ’ αγριολούλουδα στην Πελοπόννησο την άνοιξη, τα κρυστάλλινα γαλανά νερά του Ιονίου το καλοκαίρι είναι μερικές από τις αναμνήσεις που θα πάρουμε μαζί μας φεύγοντας.

Οι Ζουλού λένε ότι οι άνθρωποι είναι άνθρωποι μέσα από άλλους ανθρώπους. Η Ελλάδα δεν θα σήμαινε τόσα πολλά για μας αν δεν υπήρχαν οι άνθρωποι ποu γνωρίσαμε εδώ. Η γιαγιά που μας φίλεψε ροδάκινα απ’ το καλάθι της όταν χάλασε το αυτοκίνητο της παρέας μας, στη Θεσσαλία το 1975. Το ζευγάρι που μας παραχώρησε το διαμέρισμά του, παρόλο που μόλις μας είχε συναντήσει, στο
Ρέθυμνο το 1984.
Ο ταξιτζής στη Χίο,το 1992, που όταν ο γιος μου ο Κρίστοφερ ζαλισμένος από το ταξίδι έκανε εμετό κι έκανε χάλια και το ταξί και τον ίδιο, αυτός ανησυχούσε μόνο αν ήταν εντάξει το παιδί. Θα μας λείψουν
όλοι αυτοί οι άνθρωποι στην Ελλάδα, που μας έδωσαν τη φιλία τους και τη συντροφιά τους.

Θα θέλαμε επίσης, η Μαριάν κι εγώ, να ευχαριστήσουμε όλους αυτούς που ήταν τόσο επιεικείς και συγχωρητικοί όσο εμείς κατακρεουργούσαμε την ελληνική γλώσσα.
Θέλω να ζητήσω ιδιαιτέρως συγγνώμη από μια κυρία που γνώρισα σε μια δεξίωση πριν από λίγα χρόνια. Τη ρώτησα τι δουλειά έκανε ο άντρας της. Μου απάντησε ότι ήταν γεωπόνος. Δυστυχώς, μπέρδεψα τη λέξη γεωπόνος με τη λέξη Γιαπωνέζος. Καθώς η συζήτηση προχωρούσε, διαπίστωσα με έκπληξη ότι δεν ήξερε σχεδόν τίποτε για την Ιαπωνία. Και καθώς επέμενα με τις ερωτήσεις μου για τον ιαπωνικό πολιτισμό, έβλεπα σιγά σιγά τον πανικό να φουντώνει στα μάτια της.
Θα ήθελα ακόμη να ζητήσω συγγνώμη κι από τον προβεβλημένο εκείνον υπουργό, που παρέμεινε ατάραχος όταν τον ρώτησα πώς σκόπευε να αντιμετωπίσει όλες τις προσκλήσεις και όχι τις προκλήσεις του τομέα ευθύνης του.

Τώρα ήρθε ο καιρός να πάμε σε μιαν άλλη χώρα. Χαιρόμαστε με την προοπτική των νέων εμπειριών, των νέων ενδιαφερόντων που πάντα φέρνει ένα νέο διπλωματικό πόστο. Οπως λέει κι ο ποιητής:
«Πολλά τα καλοκαιρινά πρωινά να είναι
που με τι ευχαρίστηση, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένες
πρωτοϊδωμένους»

Aλλά, δεν θα είναι Ελλάδα.
Αυτό για το οποίο μπορούμε να είμαστε σίγουροι είναι ότι θα επιστρέψουμε. Δεν νομίζουμε ότι η Ελλάδα μας έχει δώσει ακόμη την άδεια να την εγκαταλείψουμε οριστικά. Και όταν επιστρέψουμε δεν θα το κάνουμε μόνο για τους ανθρώπους ή για το τοπίο, αλλά και γιατί η Ελλάδα είναι μια χώρα που θαυμάζουμε για πάρα πολλά πράγματα.
Αλλά αυτό που ιδιαίτερα θαυμάζουμε εδώ είναι η σημασία που δίνουν οι Ελληνες στους
οικογενειακούς δεσμούς και τη φιλία, την επιμονή σας να χαίρεστε τη ζωή, την ανοιχτόκαρδη διάθεσή σας, τη γενναιοδωρία σας και την αίσθηση αξιοπρέπειας και ευπρέπειας. Το ταλέντο των Ελλήνων ξεχειλίζει σε κάθε τομέα, από τις καλές τέχνες ώς τον κάθε χώρο δουλειάς και δημιουργίας. Ενα από τα προνόμια που είχα ως πρέσβης στην Ελλάδα ήταν η ευκαιρία που μου έδωσε να συναντήσω τόσους
προικισμένους, ζωντανούς ανθρώπους από φοιτητές μέχρι δισεκατομμυριούχους.
Ομολογώ ότι ακόμη και τώρα, μετά οκτώ χρόνια στην Ελλάδα, υπάρχουν ακόμη μερικά πράγματα που δεν καταλαβαίνω.
Δεν καταλαβαίνω την ελληνική μανία να βουτάνε όλοι στη θάλασσα κάθε φορά που η θερμοκρασία ανεβαίνει πάνω από τους δέκα βαθμούς. Εγώ μεγάλωσα σε μια χώρα που η θάλασσα ήταν κρύα και γκρίζα και, γενικώς, έπρεπε να αποφεύγεται.

Δεν καταλαβαίνω γιατί τα κινητά είναι τόσο δημοφιλή, ενώ τόσες και τόσες Ελληνίδες σε διακοπές έχουν τη συνήθεια να φωνάζουν τόσο δυνατά και σε τόσο ψηλές νότες ώστε οι φωνές τους να
σκίζουν τον αιθέρα και λόγγοι και ραχούλες να αντηχούν «έλα Τούλααα…».

Θαυμάζουμε το πάθος των Ελλήνων για προσωπική ελευθερία και ελευθερία του λόγου. Ακόμη δεν έχω καταλάβει τα παραθυράκια στην τηλεόραση. Πώς καταλαβαίνει ο ένας τι λέει ο άλλος όταν όλοι μιλούν ταυτόχρονα;

Ο στρατηγός Ντε Γκολ αναρωτήθηκε κάποτε πώς είναι δυνατόν να κυβερνήσει κανείς μια χώρα που παράγει 246 διαφορετικά είδη τυριών. Αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να κυβερνήσει κανείς μια χώρα που έχει σχεδόν τόσους τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς όσα τυριά έχει η Γαλλία.

Αυτό που καταλαβαίνω και ξέρω καλά είναι ότι η Μαριάν και εγώ αισθανόμαστε τεράστια τρυφερότητα, ευγνωμοσύνη και θαυμασμό για μια χώρα που μας φέρθηκε τόσο καλά.

Σ’ ευχαριστώ, Ελλάδα.

SIMON GASS
τ. Βρετανός πρέσβης στην Ελλάδα ”
Από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ -(Φωτογραφία: ΜΠΑΜΠΗΣ ΠΥΛΑΡΙΝΟΣ)

4 σχόλια

  • Συμμερίζομαι τη συγκίνηση της κ. Περικλέους. Για ένα πρόσθετο λόγο. Ο Simon Gass με έχει τιμήσει με τη φιλία του. Αυτόν τον πραγματικό φιλέλληνα τον είχα γνωρίσει τη δεκαετία του ’80 όταν έκανε το πρώτο του πόστο στην Ελλάδα και πάσχιζε να μάθει τα ελληνικά. Συναντιόμαστε, τότε, αρκετές φορές για καφέ και ανταλλάσαμε απόψεις για την πολιτική και τα διεθνή για τον τρόπο ζωής στην Ελλάδα ακόμη και για ποδόσφαιρο. Χρόνια μετά, όταν ήλθε πάλι στη χώρα μας ως πρεσβευτής της δικής του, έλαβα ένα τηλεφώνημα από την πρεσβεία στο κινητό μου και με συνέδεσαν με κάποιον που με ρώτησε: Είσαι εσύ ο παλιός μου φίλος;;
    Τον συνάντησα λίγες μέρες μετά στην πρεσβεία όπου μου έκανε το τραπέζι και η κουβέντα ήταν πράγματι απόλαυση γιατί ήταν και σοφότερος και ωριμότερος. Τα ελληνικά του δε, ήταν άψογα και μόνο λόγω προφοράς αλλά και μιας δικαιολογημένης βραδύτητας στην εκφορά του λόγου καταλάβαινες ότι ήταν ξένος. Και όταν τον άκουσα στο ΣΚΑΙ σε μία συνέντευξη που είχε δώσει στα ελληνικά, αναρωτήθηκα πόσοι Έλληνες χρησιμοποιούν τόσο σωστά τις πτώσεις τους χρόνους και το συντακτικό.
    Ο Simon εννοεί αυτά που γράφει στο άρθρο του. Παραμένει “Έλληνας” και είναι βέβαιο ότι όταν συνταξιοδοτηθεί -που πληοιάζει άλλωστε η ώρα- και εγκαταλείψει τη διπλωματική υπηρεσία, στην Ελλάδα που τόσο αγάπησε θα καταλήξει, αν όχι για μόνιμη εγκατάσταση, τουλάχιστον για πολύ μεγάλο διάστημα κάθε χρόνο.

  • Τον Simon Gass, τον γνώρισα όταν επιχειρούσε να προωθήσει την υποψηφιότητα του Λονδίνου για τους Ολυμπιακούς του 2012. Ήμουν, τότε, διευθυντής στην “Αθλητική Ηχώ” και μου έκανε εντύπωση η απλότητα, η σεμνότητα και το ήθος που εξέπεμπε.
    Ήμουν αρνητικός με την υποψηφιότητα του Λονδίνου, λόγω, ίσως, και της αντιπάθειάς μου προς κάθε τι Βρετανικό (εκτός από τη μεγάλη Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ), αφού σε πολλές καμπές της σύγχρονης ιστορίας, η Μεγάλη Βρετανία δεν έχει δείξει και τις καλύτερες των διαθέσεων απέναντι στην Ελλάδα.
    Του το είπα ευγενικά, ακόμη πιο ευγενικά με ευχαρίστησε για την ειλικρίνειά μου και κλείσαμε το τηλέφωνο.
    Μετά από μια εβδομάδα, μέσα στον “πυρετό” έκδοσης του φύλλου, γύρω στις 21.30, η γραμματέας μου λέει ότι έχει έρθει στην εφημερίδα ο πρεσβευτής της Αγγλίας και θέλει να με δει. Έτσι, ξεκάρφωτα, χωρίς ραντεβού, χωρίς επισημότητες, χωρίς φανφάρες, χωρίς αστυνομικούς, χωρίς κλεισμένους δρόμους από περιπολικά και μοτοσυκλέτες της αστυνομίας, όπως γίνεται συνήθως.
    Από τα πρώτα δευτερόλεπτα της συνάντησής μας, ήξερα ότι η “Αθλητική Ηχώ” θα γίνει η πλέον ένθερμη υποστηρικτής της υποψηφιότητας του Λονδίνου!!
    Ο άνθρωπος αυτός, ένας πραγματικός φιλέλληνας, ένας “κατ΄ευθείαν” απόγονος του Λόρδου Βύρωνα, μπορεί να κατακτήσει την υφήλιο με την ταπεινότητα,τη σεμνότητα, τη βαθειά γνώση και τη κουλτούρα του. Όχι επειδή είναι διπλωμάτης, αλλά επειδή είναι μια σπουδαία, κορυφαία προσωπικότητα.
    Η τόσο σωστή εκμάθηση και χρησιμοποίηση της ελληνικής γλώσσας, ήταν κάτι πρωτόγνωρο κι εντυπωσιακό. Τούχαμε, μάλιστα, βγάλει και παρατσούκλι. Όταν έπαιρνε τηλέφωνο, η γραμματέας που τον “έστελνε” στο γραφείο μου έλεγε: “Ο εξ Αγγλίας Μπαμπινιώτης…”.
    Νάναι καλά εκεί που θα πάει, νάναι πάντα υγιής, χαμογελαστός και καλωσυνάτος.

  • “Η ευτυχία να είσαι Ελληνας”
    SIMON GASS
    τ. Βρετανός πρέσβης στην Ελλάδα

    Τα ακούς κύριε Δήμου;

  • Όλους: Εκείνο που μου ‘κανε εντύπωση, τα ελληνικά μου δεν είναι άψογα -σ’ όλες τις γλώσσες είμαι ανορθόγραγη άλλωστε- είναι η τρυφερότητα που εκπέμπουν τα λόγια του. Μοιάζει να μην μεσολαβεί μυαλό. Να ‘ρχονται από καρδιάς οι κουβέντες του και να μπαίνουν μόνες τους στην σειρά. Και τ’ άκουγα όλα. Καρδιά. Αίμα. αναπνοή. Πολύ ωραίος άνθρωπος.

Κλικάρετε εδώ για να σχολιάσετε