Η τελευταία πορεία του Γιάννη Μπανιά.

Επιστρέφοντας διαπίστωσα πως ήταν πολύ πιο δύσκολο…

Τόσο δύσκολο που τελικά ένιωσα πως ΔΕΝ ήμουν επαρκής για να συντάξω ένα κείμενο για το Γιάννη Μπανιά. Ελάχιστα άλλωστε τον γνώριζα. Από κάποιες συναντήσεις μας και τις διηγήσεις του Σταύρου. Ας κατείχε την θαυμαστή ικανότητα να σου δημιουργεί, με την πραότητα και την ευγένειά του, μια αίσθηση οικειότητας. Ένδειξη πως ανήκε στην κατηγορία εκείνων των ευλογημένων ανθρώπων που έχουν κατακτήσει την Αυτογνωσία και, μαζί της, τη μεγαλοπρέπεια της ταπεινότητας. Για μένα παραμένει μια από εκείνες τις Μυθικές Μορφές των φοιτητικών μου χρόνων που, η έντιμη πολιτική τους διαδρομή και η χαρισματική τους προσωπικότητα ενέπνευσαν την ιδεολογική μου τοποθέτηση αρχικά στο χώρο της ευρύτερης Αριστεράς και, χρόνια μετά, την ένταξη στην ΑΚΟΑ.

Επιπλέον πως μπορείς να αποδώσεις φόρο τιμής σε κάποιον που αφιέρωσε όλη του τη ζωή του στην Πολιτική-με την αριστοτελική έννοια-και στους Αγώνες για κοινωνική Απελευθέρωση και ανόθευτη Δημοκρατία, εάν δε μιλήσεις με όρους πολιτικούς;

Πλέον κατάλληλος για να γράψει γι’ Αυτόν θα’ταν ο Σταύρος Κοντονής, για τον οποίο ο «Γιάννης» –όπως τον αποκαλούσε- εκτός από φίλος ήταν και ιδεολογικός μέντορας από την εποχή της δικής του στράτευσης στο Ρήγα Φεραίο και της εκλογής του στην ΕΦΕΕ. «Τον νιώθω σα δεύτερο πατέρα μου», μου είχε πει και είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω πως και ο ιστορικός ηγέτης της Αριστεράς τον αγαπούσε σα γιό του. Εξαιτίας αυτής ακριβώς της ιδιαίτερης σχέσης τους και της ψυχολογικής φόρτισης που προκάλεσε η απώλειά του, ο Σταύρος δήλωσε πως αδυνατούσε να καταθέσει «έστω και δύο προτάσεις» και ανέθεσε σε μένα την ευθύνη (και την τιμή) ν’ απευθύνω –εντύπως- τον ύστατο χαιρετισμό των συντρόφων της ΑΚΟΑ από τη Ζάκυνθο στον Ηγέτη της καρδιάς μας .

Μια εβδομάδα έχει περάσει από εκείνο το Σάββατο κι ακόμα ανακατεύω εικόνες, σημειώσεις, κείμενα, σκέψεις και συναισθήματα χωρίς χρονική ακολουθία, ακούγοντας jazz. Μουσική που αγαπούσε ιδιαίτερα ο καλλιεργημένος Γιάννης Μπανιάς, ακόμα και στις πιο πειραματικές, σύγχρονες εκτελέσεις της. Κι ίσως ακόμα να χάζευα με δέος και αμηχανία όσα σταχυολόγησα γι΄ Αυτόν, σα να’ ταν οι κάρτες μιας ιδιότυπης πολιτικής πασιέντζας που ξεδίπλωνε τον ιστορικό χρησμό της ξεκάθαρα και –ταυτόχρονα- δυσερμήνευτα. Κι ίσως ακόμα να δίσταζα ν’ αγγίξω τα πλήκτρα του υπολογιστή, εάν δεν ερχόταν αυτή η είδηση της αυτοκτονίας/διαμαρτυρίας του φαρμακοποιού, στην πλατεία Συντάγματος, να προστεθεί στο μακάβριο κατάλογο των 1900 συμπατριωτών μας που προηγήθηκαν. Θύματα αυτής της ιδιότυπα Κατοχικής Κυβέρνησης που επιβλήθηκε πραξικοπηματικά -ερήμην του Λαού και της Συνταγματικής Νομιμότητας- από τα Τρία Κόμματα που συνυπέγραψαν τα Μνημόνια ευτελίζοντας έτσι την ποιότητα ζωής των Ελλήνων , κουρελιάζοντας την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, βιάζοντας βάναυσα Δημοκρατικά Δικαιώματα και Ελευθερίες, υπονομεύοντας την Εθνική Κυριαρχία της Χώρας μας.

Παιδί της ίδιας Γενιάς με το Σύντροφο Γιάννη ήταν ο 77χρονος «ιδανικός αυτόχειρας». Επιπλέον, ήταν Αριστερός. Κι επέλεξε να ‘χει έναν αντρίκιο, αξιοπρεπή θάνατο –«θυσία» τον είπαν πολλοί-, αποχαιρετώντας τον Κόσμο και τους συντρόφους του ως Έλληνας. «Πυροβολώντας» με λέξεις οδυνηρά εύστοχες, ολιγόλογου χειρόγραφου σημειώματος, το υφιστάμενο πολιτικό Σύστημα και άπασες τις συνειδήσεις λίγο πριν το δάχτυλο πατήσει τη σκανδάλη.

Ο απόηχος του τελευταίου του πυροβολισμού έσπασε τη σιωπή του μυαλού. Με μια αλχημική διαδικασία της ψυχής, ο θάνατος του Γιάννη Μπανιά και του «ανώνυμου» συνταξιούχου ταυτολογήθηκαν και τα δάχτυλα άρχισαν περιπλανώνται στα πλήκτρα υπερνικώντας κάθε αναστολή, καταργώντας κάθε άλλη σκέψη.

«Ο Γιάννης συνήθιζε να λέει ‘‘μίλα με την καρδιά, χωρίς σημειώσεις’’», μου είχε πει το προηγούμενο βράδυ ο Σταύρος όταν από τηλεφώνου του εξέθεσα τις αιτίες της δυστοκίας του κειμένου. «Γράψε από καρδιάς λοιπόν, αυθόρμητα. Αυτό θα του άρεσε», με προέτρεψε πριν τερματιστεί η σύντομη συνομιλία. «Αυθόρμητα»… Έτσι οι λέξεις αναδύθηκαν στην επιφάνεια γραφής. Σαν jazz αυτοσχεδιασμός αφιερωμένος σ’ έναν Ευπατρίδη Επαναστάτη.

Ήταν από τις μέρες εκείνες που ο Αττικός ουρανός δικαιώνει τη φήμη του κάνοντας την παρηκμασμένη Αθήνα να φαντάζει ακόμα ποιητική. Φιλόξενα ζεστή. Πόλη που, εκείνο το πρωινό, έμοιαζε σα να ανακτούσε κάτι από την αλλοτινή της αίγλη ως λίκνο της Δημοκρατίας.

Άνθρωποι απ΄ όλα τα ιδεολογικά Νησιά του Αρχιπελάγους της Αριστεράς κατέκλυζαν την οδό Αναπαύσεως συρρέοντας στο Α’ Νεκροταφείο. Και ακόμα περισσότεροι. Εκατοντάδες. Κρατώντας κόκκινες και γαλάζιες σημαίες του ΚΚΕσ και της ΑΚΟΑ. Και κάποιοι με την κυανόλευκη. Όλοι σχεδόν φέρνοντας ως πρόσφορο κόκκινα και λευκά λουλούδια της Άνοιξης. Και κλαδιά από τα έλατα της ιδιαίτερης πατρίδας του. Πλήθος που διαρκώς αύξανε. Σαν σε πολιτική διαδήλωση. Σαν να ΄χαν πλεχτεί για επινίκια Γιορτή τα στεφάνια με τ’ αποχαιρετιστήρια επιγράμματα. Λέξεις φορτισμένες, λιτές, λόγου άμεσου, τυπωμένες στις κορδέλες τους. Λέξεις όπως: «Στον αγαπημένο μας σύντροφο Γιάννη Μπανιά», ΑΚΟΑ. «Θερμά συλλυπητήρια», Αδελφότητα Μελλισουργιωτών Άρτας ο ‘‘Άγιος Νικόλαος’’. «Καλό ταξίδι σύντροφέ μας», ΣΥΡΙΖΑ. «Καλό ταξίδι Αδελφέ Γιάννη», Διπλωματική Αντιπροσωπεία της Παλαιστίνης. «Αλησμόνητε και Αγαπημένε, οι σύντροφοί σου στα στρατοδικείο της Χούντας», Πόπη-Μαργαρίτα-Λευτέρης…. Σαν όλοι όσοι παρίσταντο να μην είχαν έρθει σε κηδεία αλλά σε συνάντηση παλαιών συναγωνιστών, συντρόφων, συντοπιτών ή φίλων που είχαν καιρό ν’ ανταμώσουν.

Ανάμεσά τους και εμείς. Από τις 10.00’ στο παρεκκλήσι δίπλα στην κεντρική Πύλη που φιλοξενεί τη σωρό του. Το ευπροσήγορο χαμόγελό του, από το κάδρο της φωτογραφίας πάνω στο φέρετρο υποδεχόταν όσους ήρθαν να του απευθύνουν τον ύστατο χαιρετισμό, να καταθέσουν το σεβασμό και την Αγάπη τους. Στον προαύλιο χώρο παρέες σχηματίζονταν. Άναβαν τσιγάρα και έλεγαν ιστορίες. Ιστορίες γι ΄Αυτόν και ιστορίες που ο ίδιος κάποτε τους είχε διηγηθεί. Ιστορίες από την «προ-» και «αντι-» δικτατορική του δράση, από τη συμμετοχή του σε αγώνες και κινήματα. Ιστορίες για ατέρμονες συζητήσεις σχετικά με τη φυσιογνωμία και το μέλλον της μεταπολιτευτικής Αριστεράς.

Διάχυτη η συγκίνηση και κοινή μια αίσθηση οικειότητας που καταργεί τις καθιερωμένες κοινωνικές συμπεριφορές, την απόσταση που χωρίζει ανθρώπους οι οποίοι, πριν λίγα λεπτά, ήταν εντελώς άγνωστοι. Ήταν για τον καθένα μας ο δικός του Νεκρός και αυτό μας έκανε να μοιραζόμαστε μια συγγένεια γιατί ο καθένας μας είχε χάσει ένα αγαπημένο μέλος της Οικογένειάς του. Και ίσως αυτή να είναι η έσχατη προσφορά Του, το ύστατο δώρο Του σε όλους μας και στον καθένα ξεχωριστά. Κατάφερε, με το θάνατό του, αυτό για το οποίο πάλευε όλη του τη Ζωή: κατάφερε να ενώσει όλους όσους εμφορούνται από τα οράματα τις Αριστεράς. Σε πείσμα των εμμονών μας σε αποχρώσεις ιδεολογημάτων, ΚΑΤΑΦΕΡΕ, επιτέλους, ΝΑ ΜΑΣ ΕΝΩΣΕΙ.

Από όσους παρευρίσκοντο ήταν πολλοί αυτοί που, με πικρία, επισήμαναν την Απουσία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Ούτε ένα στεφάνι δεν κατέθεσαν οι τρόφιμοι του Περισσού στη μνήμη του παλαιού τους συντρόφου. Ίσως εξαιτίας της εθελούσιας άρνησης να συνδιαλαγούν με την ιστορική αναγκαιότητα που υπαγόρευσε την καταλυτική συμμετοχή του στο ανιδιοτελές πολιτικό εγχείρημα της Κομμουνιστικής Ανανέωσης. Ίσως πάλι γιατί υπερίσχυσε, μνησίκακα, το γεγονός πως ο Γιάννης Μπανιάς, με τον απροσχημάτιστο, αιχμηρό λόγο του, είχε διατυπώσει οδυνηρές αλήθειες σχετικά με τη στάση του ΚΚΕ στο μεταπολιτευτικό κοινωνικό γίγνεσθαι:

«Το ΚΚΕ στο όνομα μιας ιδεολογικής και πολιτικής καθαρότητας, που δείχνει ότι δεν έχει βγάλει τα αναγκαία συμπεράσματα από την ήττα και την κατάρρευση των καθεστώτων του ‘‘υπαρκτού σοσιαλισμού’’, αρνείται όχι μόνον την κοινή πορεία, όχι μόνον την κοινή δράση στα κοινωνικά μέτωπα, αλλά ακόμα και το διάλογο με τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς και ιδιαίτερα με το ΣΥΡΙΖΑ. Η στάση αυτή έχει εξαιρετικά αρνητικά αποτελέσματα. Διασπά τις δυνάμεις της Αριστεράς στην κοινωνική και πολιτική τους παρέμβαση, αποδυναμώνει τα μαζικά κοινωνικά κινήματα, αφοπλίζει το εργατικό κίνημα και βοηθάει στον έλεγχό του από τις ενσωματωμένες στο Σύστημα δυνάμεις, απογοητεύει τον κόσμο της Αριστεράς, τον αδρανοποιεί και κρατάει ένα σημαντικό τμήμα του εγκλωβισμένο σε δογματικές και σεχταριστικές αντιλήψεις και πρακτικές».

Ωστόσο, ο Γιάννης Μπανιάς, στο τελευταίο του σημείωμα έγραψε : «Ήμουν Κομμουνιστής». Ηγήθηκε με σθένος και πείσμωνα αξιοπρέπεια, τόσο από τη θέση του Γενικού Γραμματέα του ΚΚΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ, όσο και ως ιδρυτικό στέλεχος της ΑΚΟΑ μιας σκληρής μάχης ενάντια στην «αποκομμουνιστικοποίηση». Της περίφημης μάχης για το «Κάπα» ενάντια στις δυνάμεις εκείνες που αποπροσανατόλισαν την ελληνική Αριστερά, συμπαρασύροντάς την σ’ έναν από τους μεγαλύτερους κατήφορους της ιστορικής της διαδρομής. Αφοπλίζοντάς την τη στιγμή της κατάρρευσης του “υπαρκτού Σοσιαλισμού”. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή που η ιστορική συγκυρία ήταν ευνοϊκή για να τεθεί με διαφορετικούς όρους, το εγχείρημα μιας επαναστατικής ανανέωσης του κομμουνιστικού κινήματος.

Ήταν κομμουνιστής καθ’ όλη τη διάρκεια του πολυτάραχου και, πολλαπλά, περιπετειώδους βίου του. Κι ως εκ τούτου παρέμεινε οραματιστής.

« Το ‘‘Όραμα’’ είναι απαραίτητο στοιχείο για την ανατροπή και υπέρβαση του καπιταλιστικού συστήματος προς μια άλλη, ριζικά διαφορετική, απελευθερωτική για τον άνθρωπο κοινωνία. Τη σοσιαλιστική και κομμουνιστική Κοινωνία. Είναι ο μείζων στρατηγικός στόχος που μπορεί να εμπνεύσει και να λειτουργήσει συσπειρωτικά. Χωρίς ‘‘όραμα’’, η πάλη της Αριστεράς εξαντλείται σε μέτρα βελτιωτικά του καπιταλιστικού συστήματος, που νομοτελειακά την ενσωματώνει και την μεταλλάσσει», τον θυμάμαι να λέει το καλοκαίρι του 2008, που είχε επισκεφθεί το Νησί μας, χειρονομώντας πλατιά μ’ εκείνο τον ιδιαίτερο τρόπο Του, λες και ήθελε να αγκαλιάσει ολόκληρη την Πλάση.

Στους ώμους των συντρόφων της ΑΚΟΑ το φέρετρο, σκεπασμένο με τη Σημαία του ΚΚΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ, μεταφέρθηκε στο χώρο που είχε κατάλληλα διαμορφωθεί για την εκφώνηση των τελευταίων χαιρετισμών. Μπροστάρηδες ο Σταύρος και ο Μάρκος μ’ ένα κόκκινο μαντήλι τυλιγμένο στο λαιμό. Οργανοπαίκτες από την ιδιαίτερη πατρίδα του Τον συνόδευαν με ακορντεόν, λαγούτο, κλαρίνα και τύμπανα . Φωτορεπόρτερ, δημοσιογράφοι, εικονολήπτες τηλεοπτικών και διαδυκτιακών καναλιών κάλυψαν λεπτομερώς τα όσα επακολούθησαν.

Ανάμεσα στους παραβρισκόμενους ο αειθαλής Μανώλης Γλέζος, με τον οποίο ο Γιάννης Μπανιάς – όπως ο ίδιος μου είχε διηγηθεί- συνδεόταν με βαθιά φιλία από τα πέτρινα εκείνα χρόνια που ήταν συγκρατούμενοι, εξόριστοι στο Παρθένι της Λέσβου. Χάρη σ’ αυτή τους τη σχέση είχαμε βρεθεί με το Σταύρο προ διετίας στο σπίτι-βιβλιοθήκη της πλέον εμβληματικής φυσιογνωμίας της μεταπολεμικής Ιστορίας του Τόπου μας, στο Χαλάνδρι, για μια τρίωρη εφ’όλης της ύλης συζήτηση που μετά το πέρας της αντικρίζαμε τον Κόσμο και την Πολιτική «με άλλο βλέμμα».

Ο Μανώλης Γλέζος του απηύθυνε μια νέκυια ωδή: «Βήμα το βήμα στις φυλακές και στις εξορίες, της αγωνιστικής σου πορείας τα αποτυπώματα, το ξέσπασμα της αγωνίας της γενιάς σου με τα ανεκπλήρωτα όνειρα».

Ο Σταύρος, παρέμεινε αμετάθετος, όλη αυτή την ώρα, στη δεξιά, μπροστινή γωνία του. Εντελώς ακίνητος.

Στο τέλος, συνοδεία βιολιού, κάποιοι από τους συντρόφους τραγούδησαν τους στίχους του Βάρναλη, τους στίχους της Διεθνούς:

«…Φτάνουν πια της σκλαβιάς τα χρόνια

όλοι εμείς οι ταπεινοί της γης

που ζούσαμε στην καταφρόνια

θα γίνουμε το παν εμείς.

Στον αγώνα ενωμένοι

κι ας μη λείψει κανείς

Ω! Νάτη, μας προσμένει

στον κόσμο η Διεθνής.

….»

Γιατί ο Γιάννης Μπανιάς, μεταξύ άλλων, αγωνιζόταν για την ισότιμη συμμετοχή της Ελλάδας σε μια «άλλη Ευρώπη», «μια Ευρώπη διεθνιστική».

«Είναι φανερό πως η Ευρωπαϊκή Ένωση, που με την εξαίρεση ουσιαστικά της Ρωσίας, τείνει να ταυτιστεί με την Ευρώπη, βιώνει τη βαθιά Κρίση και τα Αδιέξοδα του νεοφιλελευθερισμού. Οικοδομείται με μοναδική έγνοια την εξυπηρέτηση των συμφερόντων και του κεφαλαίου, αγνοώντας προκλητικά τους Λαούς και συμπιέζοντας ασφυκτικά τον κόσμο της εργασίας.

Η κυρίαρχη αυτή ιδεολογία, αποτυπώνεται με τον πιο αυθεντικό τρόπο στη Μεταρρυθμιστική Συνθήκη της Λισαβόνας: Ευρώπη του νεοφιλελευθερισμού και του μιλιταρισμού, οι κύριες κατευθύνσεις αυτής της Συνθήκης. Δίκαια και αυτή η Συνθήκη απορρίφθηκε από το λαό της Ιρλανδίας στο μόνο δημοψήφισμα που έγινε, μετά την απόρριψη από τους Λαούς της Γαλλίας και της Ολλανδίας, το 2005 στα σχετικά δημοψηφίσματα του «συγγενούς» προς τη Συνθήκη της Λισαβόνας Ευρωσυντάγματος.

Οι Λαοί, ευτυχώς, έχουν αντιληφθεί που το πάνε οι κυρίαρχες δυνάμεις που διευθύνουν την Ε.Ε. και αντιδρούν αποφασιστικά κάθε φορά που τους δίνεται η ευκαιρία να εκφράσουν άμεσα τη γνώμη τους.

Η δική μας άποψη βρίσκεται σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση από αυτή που ακολουθείται σήμερα. Επιθυμούμε την οικοδόμηση μιας ‘‘Άλλης Ευρώπης’’. Μιας Ευρώπης ριζικά διαφορετικής από τη σημερινή: Μια Ευρώπη της ειρήνης, του αφοπλισμού, της αναδιανομής του πλούτου και των εισοδημάτων, της εξάλειψης της φτώχιας και των κοινωνικών ανισοτήτων, της κοινωνικής ιδιοκτησίας και διαχείρισης των στρατηγικών τομέων της οικονομίας και της κοινωνίας. Μιας Ευρώπης με εγγυημένη εργασία για όλους και όρους και σχέσεις εργασίας που θα εξασφαλίζουν μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Μιας Ευρώπης δημοκρατικής, αντιαυταρχικής, αντιρατσιστικής και φιλοφεμινιστικής, μιας Ευρώπης φιλικής προς το περιβάλλον και τη φύση. Μιας Ευρώπης Διεθνιστικής. Αυτή την ‘‘Άλλη Ευρώπη’’ παλεύουμε σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Μαζί με τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς και τα κινήματα. Θεωρούμε την Ευρωπαϊκή Ένωση ένα διεθνές πεδίο ταξικής πάλης. Και σε αυτό το ζήτημα η πολιτική του ΚΚΕ διακρίνεται από ένα στείρο δογματισμό και απομονωτισμό».

Νεολαίοι του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΚΟΑ επαναλάμβαναν το σύνθημα «Εμπρός για έναν σοσιαλισμό, ανθρώπινο, ελεύθερο και δημοκρατικό» και ο Μπάμπης Γεωργούλας φώναξε: «Εμπρός για την τελευταία πορεία», δίνοντας το σύνθημα για να ξεκινήσει ο κόσμος ν’ ακολουθεί τη σωρό του Γιάννη Μπανιά, σαν σε διαδήλωση, σαν σε πορεία θριάμβου υπό τους ήχους ηπειρώτικων τραγουδιών και μοιρολογιών. Σε κάθε βήμα βάραινε το φέρετρο στους ώμους των συντρόφων. Έτρεμαν τα κορμιά από τη συγκίνηση και το φορτίο της απώλειας. Κι όταν κάποιος λύγιζε άλλος έπαιρνε τη θέση του, έτσι που εντέλει έμοιαζε να πλέει η σωρός πάνω σ’ αυτό το ατελεύτητο, βουβό ποτάμι του πλήθους που κυλούσε στην άδεια κοίτη του μέλλοντος ανάμεσα σε μνήματα και δέντρα ασάλευτα…

Με προορισμό την Αιωνιότητα.

Υστερόγραφο:

Απομαγνητοφωνώ τη συνέντευξη που είχε δώσει στο Σταύρο το καλοκαίρι του 2008, απ’ όπου προέρχονται τα αποσπάσματα που παρατέθηκαν σε τούτη την αφήγηση.

Κάποτε, υψώνοντας το ποτήρι του κρασιού του, γελώντας περιπαικτικά, είχε πει πως αν υπάρχει «επόμενη ζωή» θα του άρεσε να τη ζήσει στον αστερισμό της Ανδρομέδας. Πανσέληνος απόψε που στρέφω το βλέμμα μου στον ουρανό καθώς αναρωτιέμαι πως ένιωθε κατά τις τελευταίες του επίγειες ώρες.

Και η φωνή του, από κασετόφωνο μου απαντά:

«Νιώθω ένα αίσθημα ικανοποίησης που με κάνει να αισθάνομαι πιο ήρεμος και πιο αισιόδοξος. Κυρίως γιατί οι προσπάθειες , στις οποίες αφιέρωσα όλη την αγωνιστική μου δράση, στα χρόνια της Χούντας, κατόπιν, από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, βρίσκονται σε σωστό δρόμο. Σε μεγάλο βαθμό δικαιώνονται.

Η Αριστερά με ιδέες κα φυσιογνωμία ανανεωτική, ριζοσπαστική και αντικαπιταλιστική, αναδεικνύεται σήμερα σε πρωταγωνιστή των εξελίξεων στην ελληνική κοινωνία. Θεωρώ ό,τι αυτές οι ιδέες θα επικρατήσουν αργά ή γρήγορα, παρά τα σοβαρά προβλήματα που εξακολουθούν να υπάρχουν σε ολόκληρο το χώρο της Αριστεράς. Αρκεί να διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού αυτό που πετύχαμε με τη δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ, μέσα από πολύχρονες και σκληρές, σε πολλές περιπτώσεις αγωνιστικές και κινηματικές ενωτικές διαδικασίες. Χαλάλι λοιπόν και οι πίκρες και οι θυσίες και το προσωπικό κόστος».
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ

Πόρτο Ρώμα, 7 Απριλίου 2012

2 σχόλια

  • Άμεσο και εμπνευσμένο το κείμενο. Συγχαρητήρια για τη δημοσίευσή του. Η 6η Μαίου ας είναι η αφετηρία της υλοποίησης του οράματος του συντρόφου Μπανιά για ενωμένη Αριστερά…

  • Ο Γιάννης Μπανιάς με τη στάση του και την πολιτική του διαδρομή επιβεβαίωσε για όλους εμάς, που περπατήσαμε μαζί του σε δύσκολους καιρούς, ότι καλώς διαθέσαμε τα ομορφότερα χρόνια της ζωής μας στην προσπάθεια της επαναστατικής ανανέωσης του κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα. Ο Γιάννης ήταν ο εκφραστής αυτών των ιδεών, των αγώνων και του δοσίματός μας στη μάχη για τη διατήρηση του κομμουνιστικού χαρακτήρα του ΚΚΕ Εσωτερικού και ποτέ δεν μας διέψευσε μπροστά στις μεγάλες αλλά και στις μικρές δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε, ποτέ δεν μας διέψευσε απέναντι στις μεγάλες ανατάσεις αλλά και στις σκληρές ήττες. Η στάση του και η προσφορά του σήμερα μας δίνει τη δυνατότητα της αναπόλησης της νεότητάς μας με αίσθηση εντιμότητας και τήρηση του χρέους. Ο Γιάννης Μπανιάς, με λίγα λόγια, ήταν ο άνθρωπος που δικαίωσε την εμπιστοσύνη που του δείξαμε, να είναι ο εκφραστής των ιδεών της κομμουνιστικής ανανέωσης, και η απώλειά του σήμερα για όλους μας είναι βαριά και το κενό που αφήνει αναπλήρωτο.

Κλικάρετε εδώ για να σχολιάσετε