“Ο διαυγής θυμός των Ελλήνων”. Άρθρο της Liberation

Όχι, αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, αν και δραματικό, δεν είναι καταστροφή. Είναι  ευκαιρία. Γιατί η δύναμη του χρήματος έχει, για πρώτη φορά, υπερβεί σε ένταση το ρυθμό της μέχρι τότε προοδευτικής, σχολαστικής και προσεκτικά οργανωμένης καταστροφής του…..
δημόσιου συμφέροντος και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Και σε μια χώρα αξιοθαύμαστη  για  φιλοσοφία ζωής που δεν έχει σχέση με το  αγγλοσαξονικό μοντέλο, αλλά επίσης αξιοθαύμαστη  για την αντίστασή της στις πολυάριθμες προσπάθειες  κυριαρχίας  και   χαλιναγώγησής της στη διάρκεια του χρόνου.

Ο Έλληνας δεν χόρεψε, ούτε  ποτέ θα χορέψει στο ένα πόδι, με χαμηλωμένο το κεφάλι, για χάρη κανενός  από τα καθεστώτα που θέλουν να του το επιβάλλουν. Χορεύει με τα χέρια του,  με το κεφάλι ψηλά, σαν να θέλει να πετάξει προς τα αστέρια. Γράφει στους τοίχους αυτό που θα του αρέσει  να διαβάζει. Καίει μια τράπεζα όταν δεν του επιτρέπουν την πολυτέλεια να ψήνει στην παραδοσιακή του ψησταριά. Ο Έλληνας είναι τόσο ζωντανός, όσο θανάσιμη  είναι η ιδεολογία της απειλής. Επειδή  ο Έλληνας  ακόμα και μέχρι θανάτου χτυπημένος, στο τέλος πάντα σηκώνεται.

Ναι, η Ευρώπη της οικονομίας ήθελε να δημιουργήσει ένα παράδειγμα. Αλλά μες τον εκνευρισμό της να χτυπήσει τη χώρα που φαινόταν η πιο αδύναμη στη ευρωζώνη, μέσα στην υπερβολική της βία, η μάσκα της έπεσε. Είναι τώρα περισσότερο από ποτέ, η ώρα να καταδείξουμε το αληθινό της πρόσωπο: αυτό του ολοκληρωτισμού. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Και υπάρχει μόνο μία απάντηση στον ολοκληρωτισμό: ο αγώνας, επίμονος και ανυποχώρητος, μέχρι τη μάχη, αν χρειαστεί, καθώς διακυβεύεται η ίδια η ύπαρξη. Έχουμε έναν κόσμο, μια ζωή, και αξίες να υπερασπιστούμε. Παντού στους δρόμους, είναι τα αδέλφια μας,  τα παιδιά μας, οι γονείς μας, οι οποίοι είναι σαν να έχουν πληγεί μπροστά στα μάτια μας, έστω και αν βρίσκονται  μακριά μας. Πεινάμε, κρυώνουμε και πονάμε μαζί τους. Όλα τα χτυπήματα που δέχονται τραυματίζουν κι εμάς το ίδιο. Κάθε παιδί στην Ελλάδα που λιποθυμά στο σχολείο του, μας καλεί σε αγανάκτηση και εξέγερση.

Για τους Έλληνες, είναι καιρός να πούνε όχι, και, για όλους εμάς, ήρθε ο καιρός να τους υποστηρίξουμε. Επειδή ο ελληνικός λαός σήμερα ηγείται της μάχης κατά του οικονομικού ολοκληρωτισμού, που καταστρέφει παντού τη δημόσια περιουσία, απειλεί την καθημερινή επιβίωση, διαδίδει την απόγνωση, το φόβο και την αποχαύνωση μέσα από έναν πόλεμο όλων εναντίον όλων.

Πέρα από έναν συναισθηματικό θυμό που εκτονώνεται με την καταστροφή των συμβόλων της καταπίεσης, αναπτύσσει έναν διαυγή θυμό, των αγωνιστών που αρνούνται να στερηθούν την ίδια τους τη ζωή προς όφελος της τραπεζικής μαφίας και της λογικής της, αυτής του “τρελού χρήματος”. Με τις συνελεύσεις της άμεσης δημοκρατίας, το κίνημα της πολιτικής ανυπακοής, το κίνημα “Δεν πληρώνω” και τις πρώτες εμπειρίες της αυτοδιαχείρισης, μια νέα Ελλάδα αναδύεται αυτή τη στιγμή, που απορρίπτει την τυραννία της αγοράς για λογαριασμό των ανθρώπων.

Δεν γνωρίζουμε πόσο καιρό θα πάρει για τους ανθρώπους να ελευθερωθούν από την εθελοντική δουλεία τους, αλλά είναι βέβαιο ότι, αντιμετωπίζοντας τη γελοιότητα της πελατειακής πολιτικής, των διεφθαρμένων δημοκρατιών, τον τραγελαφικό κυνισμό του κράτους της μαφίας των τραπεζών, ώστε να υπάρχει ως μόνη επιλογή  -ενάντια σε κάθε εκβιασμό- το να διαχειριστούμε τις υποθέσεις μας εμείς οι ίδιοι.

Η Ελλάδα είναι το παρελθόν μας.
Είναι όμως η Ελλάδα και  το μέλλον μας.
Ανακαλύψτε την ξανά!
Το 2012 ας γίνουμε όλοι Έλληνες!

Raoul Vaneigem  &  Yannis Youlountas

LIBERATION

http://www.liberation.fr/monde/01012390932-grece-berceau-d-un-autre-monde

5 Σχόλια

  1. Ο/Η nicolaos demonicos λέει:

    Δεν μπορείτε, φίλοι, να φανταστήτε πόσο μ’ αρέσουν τα μεγάλα λόγια! Ω! Αν ξέρατε…
    Αλλά η Ελλάδα, που μόλις την ανακαλύψατε για τους λόγους που κι εσείς κι εμείς καλά γνωρίζουμε, είναι και το παρελθόν σας, και το παρόν σας, και το μέλλον σας. Και ΜΟΝΟΝ εάν ασπασθήτε τις αξίες του ΜΟΝΑΔΙΚΟΥ, ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΥ και ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, μόνον τότε θα μπορέσετε να αντιληφθήτε γιατί, ως παγκόσμια κοινότητα πλέον, φτάσαμε ως εδώ.
    Αφήστε λοιπόν κατά μέρος τις κολακείες περί την στάση του Ελλαδίτου, εκείνου δηλαδή του ανθρώπου που κατοικεί στον ιερώτερο των τόπων, την Ελλάδα, βδελυττόμενος ό,τι οι υποτιθέμενοι πρόγονοί του παρήγαγαν αλλά και την ιστορία του, αφού επί πολλά χρόνια δέχθηκε να συμπράξη με τους διοικούντες στην καταστροφή της ίδιας του της πατρίδας προς ίδιον όφελος, μη αναλογιζόμενος, ως ενδιαφερόμενος, ποια ήθελε είναι η μαθηματική κατάληξις μιας τέτοιας συμπεριφοράς, συν-καθορίζοντας το σκοτεινό μέλλον του. Αλλά, και αυτό είναι το «δυστυχώς», και το μέλλον των παιδιών του. Του αρκούσε βρωμοσκυλοτεμπελιάζοντας να πληρώνεται από τον δημόσιο κορβανά, παναπή από τον ιδρώτα των εργαζόμενων συν-Ελλαδιτών του, χωρίς να δίνη πεντάρα για το τι του ετοίμαζαν τα σκυλόσογα των διαπλεκόμενων -ΚΑΙ με τους ίδιους- διοικητών πωλητικών του ή να «λαμογιάρη», να συναλλάσσεται, να κλέβη χρεώνοντας το δημόσιο τη συμπράξει των ανωτέρω. Φτάνει να είχε την «Μπέμπα» του, την Μερτσέντες του ή ένα οπωσδήποτε καλό αμάξι και καταναλωτικά αγαθά που με την ρεμούλα θα αποκτούσε, ώστε να «μπη» στο μάτι του γείτονα.
    Αυτά που μας λέτε μας τα είπαν και ο Ρούσβελτ και ο Τσώρτσιλ. Πλην εφρόντισαν να τοποθετήσουν στις θέσεις των διοικούντων εκείνους οι οποίοι ακριβώς αυτά θα στόχευαν να καταστρέψουν. Με πρώτο βέβαια στόχο την Παιδεία, διότι μόνον η Παιδεία ποιεί ανθρώπους σκεπτόμενους.
    Μήπως είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο πανάθλιος καταστροφέας του ό,τι είχε απομείνει στον τόπο, ο αλιτήριος εθνοπροδότης Ανδρέας Παπανδρέου, τρεις μήνες μετά την εκλογή του ως πρωθυπουργού, φρόντισε να καταργήσει την Παιδεία με τον άθλιο τρόπο που την κατήργησε; Αλλά ποιος από τους Ελλαδίτες αντέδρασε στην κατάργησή της; Ο λαός; Οι ταγοί της; Όχι βέβαια! Ελάχιστοι, η φωνή των οποίων πνίγηκε μέσα στα προνόμια που με δανεικά λεφτά μοίρασε στους ξεπουληθέντες.
    Διότι ΟΛΟΥΣ τους εξουσιαστές ένα πράγμα τους πανικοβάλλει: Η αφύπνισις του ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ! Ουαί τους και αλλοίμονό τους εάν ο άνθρωπος ασπασθή τις αρχές και αξίες του πανανθρώπινου Ελληνισμού! Δεν θα μπορέσουν να κρυφτούν πουθενά!
    Όσον αφορά στις «συνελεύσεις της άμεσης δημοκρατίας, το κίνημα της πολιτικής ανυπακοής, το κίνημα “Δεν πληρώνω” και τις πρώτες εμπειρίες της αυτοδιαχείρισης» -ιδιαιτέρως στο πρώτο- εδώ θα είμαστε και σύντομα θα τα ξαναπούμε.
    Και συγγνώμην αν σε κάποιους χάλασα την μέρα…

  2. Ο/Η Don Basilio λέει:

    @Στον ως άνω κον nikolaos demonicos, κι ας τρίβομαι μείτε το παροιμιώδες πρόβατο στη γκλίτσα του τζοπάνη: Πρώτ’ απ’ όλα, καλή σας μέρα, καλή βδομάδα και καλό μήνα. Μα γιατί επιμένετε στην κακή ανάγνωση ή μάλλον διαστρέβλωση του φαινομένου Hellenismus, οπού ο καψερός επείγα να σπουδάσω εις την Εσπερίαν και εγίνηκα ρεντίκολο με τσι σεμπιάδες που μας σερβίρετε σε τούτα δω τα τσιμενταρισμένα καθιδρύματα;

    Εδώ καλά – καλά κι εκείνον τον ορισμό του Θουκυδίδη πως τη λέμε Δημοκρατία γιατί τηράμε το νητερέσο των περισσότερων με την ελπίδα πως θα σμπαλάρουν το λιγότερο, η μειοψηφία των ακαδημαϊκών -μη-χαίας-ο [πρφ.]- δασκάλων χεσμένη την έχει. Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ σας είναι μια πλάνη για τα κλαμματα και τον ανθρωποκεντρισμό του δεν ξέρω που τον είδατε.

    Οι Γερμανοί -μετά το κάζο ειδικά του Όθωνα- εκαταλάβανε πως άλλο Αρχαία Ελλάδα κι άλλο απέμεινε. Οι Γάλλοι πάλι έχουν κι αυτοί αξιώσεις … Γαλατών, και ταυτόχρονα Φράγκων -πως κάποιοι από εμάς είμαστε και Έλληνες και Ρωμηοί, κι ας είναι οξύμωρο, κι ας τα δύο αυτά σκεπάζουν άλλες καταγωγάδες που όσο νά ‘ναι μείτε από την Πνύκα βαστάνε μείτε από το Καμπιτώλιο … ούτε καν από το Βόσπορο.

    Εάν χελιδών μιά έαρ ου και τα ρέστα, μπορεί ένας πολιτικός να καταφέρει να ρημάξει μια ολάκερη χώρα; Αχ, αυτή η σχολή των Annales και η long duree. Όσο για τη Μικρασιατική καταστροφή φταίγανε εξ, -και για να μην κακοκαρδίσω και την altera pars- Ένας, τόσο για την κατάντια μας φταίει κι ο πολιτικός που ονοματίζετε.

    Τώρα, μα την άγια αλήθεια, πιστεύετε στα ιερώτατα και τα ρέστα; Ή κάνετε σοβαροφανή μάντσια (ας πούμε φάρσα); Να καταλάβω. Γιατί ευτά τα choosen by the gods μας εφάανε.

    Όσο για την διαπλοκή κι αυτή αρχαιότατη και κληρονομικιά: από τότε που κατηγορήθηκε ο Φειντίας πως καταχράστηκε το χρυσάφι για το χρυσελεφάντινο. Κι ας τό ‘λυσε και το ζύγιασε, δεν πολυέπισε και πείρε τον οματιώνε του. Για να μην αρχίσω το τι σόι ισοπολιτεία είχαν οι αρχαίοι ημών του Περικλέους βεβαίως, βεβαίως που είχαν πει το ψωμί ψωμάκι για να χτιστεί η Ακρόπολη περικαλώς.

    Κι ό,τι δεν κατάφερε ο Μέγας Βασιλεύς, ο Βασιλεύς Βασιλέων, ο Βασιλεύς των τεσσάρων τετάρτων και τα ρέστα με δύο εκστρατείες πολεμικές, το κατάφερε με τις μίζες που έχωνε σε Αθηναίους και Λακεδαιμόνιους κατά τους Πελοποννησιακούς πολέμους. This is Sparta, κατά τ’ άλλα. Και δεν ξεχνάμε ότι ο ίδιος ο κάθε άλλο παρά φιλαλήθης Ηρόδοτος δίνει μια κατραπακιά στον Λεωνίδη (στην καθομιλουμένη στο λιονταρόπουλο, ζώον γενναιότατον, αλλά μοναρχικόν) που προοικονομεί πως καλό τέλος δε θά ‘χει: τον βάζει να διαπράττει ύβρι, όταν πετάει στην πηγάδα -όχι του Μελιγαλά, τους πρέσβεις του Μεγάλου Βασιλέως, όταν εκείνοι του γύρεψαν γαν και ύδωρ. Και ο Ελληναράς που ήταν δίπλα μου, είπε πως αυτό είναι υπερβολή της ταινίας – για το 300 ο λόγος – γιατί οι Έλληνες σέβονταν τους πρέσβεις, τους είχαν πρόσωπα ιερά. Πού νά ξερε ότι ο Ηρόδοτος επείρε για τις Ιστορίες του 10 τάλαντα χρυσό, όσο κι ο Φειδίας για το άγαλμα της Αθηνάς. Ψιλά γράμματα και καθόλου … γαλλικά.

    Βέβαια ο Ελληνισμός, όχι ο δικός σας, ο Hellenismus των ανθρωπιστικών σπουδών, είναι γέννημα της Ελληνιστικής περιόδου και της θέλησης του Αλεξάνδρου να εκδικηθεί … Τώρα, τι ακριβώς έκαναν οι Μακεδόνες στους Περσικούς πολέμους δε θέλω να κάτσω να σκεφτώ. Πάντως ο πάππος του μείτε στις Πλαταιές ήταν, μείτε στο Μαραθώνα σε ελληνικό στρατόπεδο. Και για να πάει σε Ολυμπιακούς άσε βράσε, έπρεπε να επικαλεστεί γενεαλογία από Ηρακλειδών. Σεβαστό μεν, αλλά ,,,

    Ο Ελληνισμός περιλαμβάνει και τις μεγάλες αυτοκρατορίες της Ανατολής. Είναι πάντρεμα της Αθήνας με τη Βαβυλώνα για πεθάνει η Περσέπολις και να γεννηθεί η Σελεύκεια, δηλ. η Βαγδάτη. QED!

    Υ.Γ. Σιγά μην πάρω απάντηση. Άλλο κακό.

  3. Ο/Η nicolaos demonicos λέει:

    @ Προς Don Basilio:
    Ξεκινώ από το τελευταίο «Σιγά μην πάρω απάντηση. Άλλο κακό». Πώς σας προέκυψε αυτό; Διότι δεν νομίζω ότι γνωριζόμαστε. Η απάντησις λοιπόν «που σιγά και μην παίρνατε». Και χαίρομαι για τον σχολιασμό, και καθόλου «πρόβατο στη γκλίτσα του τζοπάνη» που τρίβεται να μην αισθάνεστε.
    Να σημειώσω ότι σε μερικά σημεία, λόγω της ιδιωματικής γλώσσας που χρησιμοποιείτε, δεν ξέρω αν αντιλαμβάνομαι τι ακριβώς καταθέτετε, όπως π.χ. στην τελευταία περίοδο της πρώτης παραγράφου. Πώς και τι νομίζετε ότι θεωρώ τον Ελληνισμό; Αυτό τάχα που μας σερβίρεται από τους ρωμιόπληκτους (ένεκα τα κλαδικά συμφέροντά τους) ή τους από τους ίδιους ορκιζόμενους «πίστιν εις την αγίαν τριάδαν» συνεπικούρους τους θεματοφύλακες του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού(!!!) εξωνισμένους διαστρεβλωτές της Ιστορίας γενικώς; Μη τάχα θεωρήσατε ότι με εκφράζουν οι πρεσβείες της του Πλάτωνος «Πολιτείας» (και όχι περιοριστικώς) ή τα του Αριστοτέλους δόγματα; Μη πάλι ερήμην μου αποφασίσατε πως Ελληνισμό θεωρώ Ο,ΤΙ παράγωγο της τότε και έκτοτε ελληνικής σκέψης αδιακρίτως; Και βεβαίως δεν θα διαφωνήσω με «τα τσιμενταρισμένα καθιδρύματα» και τους «σεμπιάδες» (φαντάζομαι κάτι συγγενές με τις παπάρες να εννοή τούτο δω) που σερβίρονται – και φυσικά δεν τα σερβίρω εγώ ούτε και συμπλέω με τούτα.
    Δημοκρατία. Το τι θεωρώ Δημοκρατία ή, αν θέλετε, το τι ορίζεται ως Δημοκρατία, με την έννοια του όρου, δεν νομίζω ότι μπορούμε να το προσεγγίσουμε εδώ, σ’ αυτόν τον χώρο. Πάντως δεν είναι αυτή του καθυμνούμενου από τον Θουκυδίδη Περικλέους και, φυσικώτατα, κανένα από τα αυτοαπροσδιοριζόμενα με τον όρο καρυκεύματα. Αν αντιλαμβάνομαι σωστά, κι εγώ χεσμένη την έχω. Βεβαίως έχω ομοίως χεσμένη και την μεγάλη πλειοψηφία των ακαδημαϊκών μας – αλλά ας μην αναλωθώ σ’ αυτό, είναι και τούτο μέγα θέμα.
    Εδώ τώρα θα διαφωνήσουμε, διότι λοξώς έχετε αντιληφθή τι θεωρώ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ. Ίσως πήρατε μιαν ιδέα από τα ανωτέρω, πάντως δεν με εκφράζουν οι κραυγές των Ελληναράδων, τα άσπρα ράσα, οι ικεσίες και οι λιτανείες, οι Σείριοι και οι (δις)μύριοι δύσμοιροι φανατικοί του «ό,τι καλό, έχει τις ρίζες του στην αρχαιοελληνική σκέψη», αφού τότε και ό,τι κακό πρέπει να δεχθούμε, διότι «ουδέν καλόν…».
    Ο ανθρωποκεντρισμός της ελληνικής σκέψεως είναι εγγενής. Αυτό δεν σημαίνει πως όποιος γεννήθηκε –τότε– σ’ αυτόν τον τόπο εκφράζει ως εκ συνθήκης την ανθρωποκεντρικότητα του πυρήνος εκείνης της σκέψεως. Αλλά όταν προβάλλονται και παγκοσμίως διδάσκονται –γιατί άραγε;– κατά κόρον οι Πλάτωνας (Σωκράτης;!) και Αριστοτέλης, ενώ αποκλείονται μια σειρά άλλων φιλοσόφων (όπως ο Επίκουρος π.χ.), τότε γιατί να μη γεννιέται απορία ως προς τον ανθρωποκεντρισμό της ελληνικής (γενικώς) σκέψεως; Το αφήνω εδώ, διότι δεν τελειώνει τόσο απλά αυτή η θεώρησις.
    Και βεβαίως οι όσοι αναφέρετε πολύ γρήγορα και ΣΩΣΤΟΤΑΤΑ «εκαταλάβανε πως άλλο Αρχαία Ελλάδα κι άλλο απέμεινε». Και πώς δεν θα το καταλάβαιναν; Χρειαζόταν μήπως προσπάθεια για ανάλυση του φαινομένου «πως κάποιοι από εμάς είμαστε και Έλληνες και Ρωμηοί»; [Βεβαίως όχι «κάποιοι», πολύ το μετριάσατε!] Και αν είναι οξύμωρο;! Οξυμωρότατον είναι, περισσότερον ακόμη από το «ευφυέστατος βλαξ», αλλά ποιος ασχολείται; Και ναι, «τα δύο αυτά σκεπάζουν άλλες καταγωγάδες που όσο νά ‘ναι μείτε από την Πνύκα βαστάνε μείτε από το Καμπιτώλιο … ούτε καν από το Βόσπορο», αν και ως προς τον Βόσπορο θα μπορούσε να υπάρξη παρεξήγησις. Φαντάζομαι όμως ότι η αναφορά γίνεται με δόση ειρωνείας.
    Κατόπιν σηνειώνετε «Εάν χελιδών μιά έαρ ου και τα ρέστα, μπορεί ένας πολιτικός να καταφέρει να ρημάξει μια ολάκερη χώρα;». Όχι, βεβαιότατα όχι! Αλλά η «ρημαγμένη» συνείδησις του Ελλαδίτου ένεκεν ελλείψεως Παιδείας, η ΚΑΙ εξ αυτής άγνοια της ιστορίας του, η (δικαιολογημένη κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας) ενάσκησίς του στην «πλαγιοκόπηση» του εκάστοτε ισχύοντος νόμου αλλά και η έμφυτη στον άνθρωπο τάσις αποκτήσεως αγαθών με τον μικρότερο δυνατό κόπο, όλα αυτά κι άλλα τον έκαμαν συνεργό αυτού του πολιτικού. Όθεν η διαφθορά προϊόντος του χρόνου κατέστη «ευρείας λαϊκής βάσεως», πριν όμως είχε διαφθαρή η έρχουσα τάξις (οικονομική –χωρίς δυσκολία αυτή– και, δυστυχώς, πνευματική· διά των οικονομικών παροχών της πρώτης τη αγαστή συμπράξει των επικυριάρχων).
    Και ακόμη «πιο βεβαιότατα» (συγχωρήστε τον σολοικισμό) μακράν εμού τα «choosen by the gods» και παρεμφερή, τα οποία και μας «εφάανε» και θα συνεχίσουν να μας τρώνε. Και όχι μόνον εμάς, ξέρετε.
    Από δω και κάτω θα συμφωνήσω και δεν θα πιάσω τον κονδυλοφόρο και επιχειρήσω υπερκερασμό των θέσεών σας. Με Δήλειον ταμείον αλλά και Δελφικόν κ.λπ., κ.λπ.
    Όσον αφορά στο ποίας εποχής γέννημα είναι ο Ελληνισμός, θα πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσουμε τι εννοούμε όταν λέμε Ελληνισμός, διότι πιθανώς άλλο εννοεί ο καθένας που χρησιμοποιεί τον όρο. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με τον όρο Δημοκρατία. Όσον αφορά στο «τι ακριβώς έκαναν οι Μακεδόνες στους Περσικούς πολέμους», το θέμα δεν είναι τόσο απλό και δεν μας το επιτρέπει ο χώρος. Και βεβαίως ο Αλέξανδρος να εκδικηθή ήθελε, αλλά μήπως σταμάτησε εκεί;
    Αλλά ο Ελληνισμός υπήρχε προ Αλεξάνδρου και προ Λεωνίδου. Και φυσικά δεν μπορεί να εκφράζεται μέσα από τις πράξεις ή τις βλέψεις ενός ατόμου –επικυρίαρχου ή όχι– ή μιας ομάδος ατόμων. Βεβαίως εκφράζεται μέσα από πράξεις, κυρίως, αλλά ας μη τον πιστώσουμε (ή και τον χρεώσουμε) ανάλογα με τις επιδιώξεις του καθενός.
    Και δεν νομίζω πως εξέφραζε το Ελληνικό πνεύμα των Ολυμπιακών Αγώνων οποιοσδήποτε αποκλεισμός ή η άδεια συμμετοχής σε αυτούς του Μεγάλου Νέρωνος. Πνεύμα συμφερόντων, βολέματος και αδυναμίας προασπίσεως με όποιον τρόπο και έναντι οποιουδήποτε των ιερών και οσίων εξέφραζε. Και για να μην παρεξηγηθώ, ιδού ένα ιερό και όσιο – το κατ’ εμέ ιερώτατο και οσιώτατο: ΠΟΛΙΤΗΣ. Πόσους σήμερα διαθέτει τούτος εδώ ο τόπος; Να τους μετρήσουμε; Κι επειδή έχω χάσει από μικρός το ’να μου χέρι, θα μου δανείσετε, άμα χρειαστή, τα δάχτυλα ενός δικού σας, μπας και τα πέντε μου δεν φτάσουν;
    Τέλος, «ο δικός μου» Ελληνισμός ΔΕΝ «περιλαμβάνει τις μεγάλες αυτοκρατορίες της Ανατολής». Και φυσικά δεν είναι «πάντρεμα της Αθήνας με τη Βαβυλώνα για (να) πεθάνει η Περσέπολις και να γεννηθεί η Σελεύκεια, δηλ. η Βαγδάτη». Αν αυτό ΠΡΕΠΕΙ να φανή πως είναι, ώστε ο Ελληνισμός και εκπέση προς όφελος όποιου άλλου -σμού, γένοιτο. Ή μήπως δεν έχει συμβή; Εξ άλλου και ο συνωστισμός της Σμύρνης κοινό δεν έχει παρανομαστή;

  4. Ο/Η Don Basilio λέει:

    @nicolaos demonicos: Ευχαριστώ για το εκτενές της απαντήσεως και των διασαφηνήσεων. Η επιφύλαξη, όπως αυτή εκφράστηκε στο Υ.Γ. αφορούσε σε άλλα σχόλια μου που είχαν μείνει χωρίς απάντηση. Ομολογώ πως με την απάντησή σας με εφωτήσατε αρκετά ως προς την αντιλήψεις και παραδέχομαι πως όντως είχα πέσει αρκετά έξω. Θα την αδικούσα ως προς το χρόνο, μια κι επειδή ακριβώς -αν κι όχι ως ‘Ελληναράς’- επειδή μου αρέσουν τα πρετσισία (λιτανείες) ετοιμάζω τις αποσκευές μου για το Τζάντε -τη Ζάκυθο παναπεί.

    Περιορίζομαι στη διαφορά αντίληψης του καθ’ ημάς Ελληνισμού, πιο κοντά με το Hellenisme, παρά με το Hellenismus, όπως αυτό νοείται ως terminus technicus από τις ανθρωπιστικές σπουδές, ως φαινόμενο που γεννήθηκε μόνον με τις εκστρατείες του Αλεξάνδρου και προϋποθέτει και τον συγκερασμό ανατολικών στοιχείων. Η συνέχεια της ‘ελληνικότητας’, ‘ελληνικής φυλής’ ή ό,τι άλλο που συνήθως έτσι νοείται, όταν ο όρος χρησιμοποιείται στην Ελλάδα είναι πολύ μεγάλη κουβέντα. Κι εκεί μόνο αφού συγκρούστηκαν με το Μεγάλο Βασιλέα -ή λίγο πριν- οι αρχαίοι Έλληνες να χρειάστηκαν να τονίσουν τα όποια τους κοινά -ανατρέχοντας σε κοινές εκστρατείες, βλ. Όμηρος.

    Μεγάλες κουβέντες κι ενδιαφέρουσες και χαίρομαι που έστω και διαφωνούντες μπορούμε να τις έχουμε κατά νου.

    Κι ένα στερνό για την παιδεία: είναι άραγε καλό να είναι προνόμιο λίγων και με υψηλά επίπεδα; Ή για όλους και όσοι ικανοί ‘carpetete diem’? Γιατί κι εγώ λίγο πριν να φέξει είμαι γεννημένος και δυο χρόνια μετά το δεύτερο δημοψήφισμα, αλλά δεν θεωρώ τον εαυτό μου αγράμματο. Κι επρόλαβα δασκάλους ακαδημαϊκούς με προδιαγραφές παλαιές που με το συμπάθιο τα ίδια … ήταν με εκείνους που φρόντισαν να τους διαδεχτούν.

    Όμως, sed quis qustodiet qustodes? Μ’ ολον’ ότι ελιτίστας, δεν μπορώ να έχω τη γνώμη των περισσότερων, όταν όντως εκφράζεται κατά πως πρέπει, στο ίδιο επίπεδο με την κλίκα των τσιμενταρισμένων καθιδρυμάτων. Εκεί μέσα δε φταίει ο δήμος παρά μια αρμοστεία της κακιάς ώρας. Προέρχομαι άλλωστε από σχολή που όχι μόνο αρνιέται να ασχοληθεί με τον τρέχονται νόμο -με όλα του τα τρωτά, τουλάχιστο εκβαραθρώνει τις κολλεγιές των ‘ολίγων’- αλλά και που καλά- καλά δεν εφάρφμωσε εκείνον του μακαρίτη του Τρίτση… Φταίει όντως το κράτος που δεν είναι τόσο κραταιό.

    Ευχαριστώ και πάλι.

    Υ.Γ.
    Σεμπιάδες, οι, πλ. θ.; εν. σεμπιάδα, η: η μαλακία. Σέμπιος, ο: ο μαλάκας. Και ρήμα: σεμπιάρω, εσεμπιάρησα: μαλακίζομαι, εμαλακίστηκα. Αναφέρεται σε όσους έχουν πρόβλημα στο μυαλό κυρίως. Για την καθαυτό πράξη του αυνανισμού χρησιμοποιείται ο όρος ‘μιναδόρος’.

  5. Ο/Η nicolaos demonicos λέει:

    @ Η διαφορά αυτή της αντιλήψεως όσον αφορά στην έννοια «Ελληνισμός» –καθ’ ημάς ή καθ’ υμάς, το δεύτερο με την έννοια του καθολικού και όχι του προσωπικού βεβαίως– δεν διαφέρει από την καθιερωθείσα για όσους και όποιους λόγους αντίληψη περί το χρονικό σημείο ανακαλύψεως της αμερικανικής ηπείρου.
    Είμαστε και οι δύο βέβαιοι για την απάντηση που θα λάβουμε αν υποβάλουμε την ερώτηση «ποιος και πότε ανεκάλυψε την Αμερική;» σε όλα τα επίπεδα παρεχόμενης παιδείας και εκπαιδεύσεως, από το πρώτο μέχρι και το εικοστό πρώτο ή νιοστό. Οπότε τίθεται το δεύτερο ερώτημα: «Πώς είναι δυνατόν οι άνθρωποι να πιστεύουν και να αναμεταδίδουν την καθιερωθείσα (πώς και γιατί;) θέση περί ανακαλύψεως της από χιλιετιών ανακεκαλυμμένης και κατοικημένης ηπείρου;».
    Και μπορώ να καταλάβω το «εμείς την ανακαλύψαμε τότε, πού βρίσκετε το πρόβλημα;». Το πρόβλημα έγκειται στο ότι δεν διδάσκονται –ούτε καν τους δίδεται η πρέπουσα δημοσιότητα– οι νεώτερες θέσεις περί των πρωτοανακαλυψάντων την ήδη –πιθανώτατα και τότε– κατοικημένη ήπειρο.
    Με τούτο δεν εννοώ οπωσδήποτε τους Έλληνες, αν και πολλά στοιχεία και ομολογίες συντείνουν σ’ αυτό. Είναι δε βέβαιον ότι ο ναυτικός αυτός λαός είχε αποβιβαστή στις ακτές της, πιθανόν σε δεύτερο ή και τρίτο χρόνο.
    Εν πάση περιπτώσει, αυτό που θέλω να τονίσω είναι το ότι μπορούμε –και αφειδώς το πράττουμε– να δημιουργούμε τεχνικούς όρους περί το α ή το β κατά το συμφέρον και βολεύον μας/τους.
    Κατ’ εμέ το Ελληνικό Πνεύμα, ο Ελληνισμός, δεν υπακούσει στα χρονικά όρια που τίθενται κατά τον προσφιλέστατο περιορισμό του από εκείνους που έχουν λόγο να προβαίνουν σ’ αυτό.
    Στο τελευταίο ερώτημά σας: Όχι βεβαίως, το ύψος δε του επιπέδου έχει να κάνει με τρεις παράγοτες, εκ των οποίων οι δύο κατά κάποιον τρόπο συνδέονται και επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό τον τρίτο. Και είναι η βούληση της κάθε κοινωνίας να παρέχη δεδομένου επιπέδου παιδεία, το οποίον καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τους «μεσάζοντες» παρόχους της, το οποίον με την σειρά του καθορίζει στον ίδιο ή μικρότερο βαθμό τις επιθυμίες των αποδεκτών, οι οποίοι όμως είναι ελέυθεροι(!!!), αν και εφ’ όσον το «φυσάνε», να αναζητήσουν άλλα επίπεδα, αλλού.
    Εσείς, όπως ομολογείτε, είστε νέος, περί τα μέσα της τετάρτης δεκαετίας του βίου σας, οπότε σας έρριξαν με τα μούτρα στην εντεταλμένη (α)Παιδεία του Π.Ι. του «υπουργείου Εκπαιδεύσεως στο πώς να είμαστε πειθήνιοι και να κοιτάμε την ευκολία μας με την βοήθεια του θεού», αλλά προφανώς αποφασίσατε ότι τούτο ’δω δεν προσήκε στα μέτρα σας.
    Στον αφορισμό «Εκεί μέσα δε(ν) φταίει ο δήμος παρά μια αρμοστεία της κακιάς ώρας», θα συμφωνήσω εν μέρει και θα διαφωνήσω εν μέρει. Διότι δήμος είμαστε εμείς, οι υποτιθέμενοι πολίτες-οπλίτες. Από την στιγμή όμως που η έννοια πολίτης έχει ευτελιστή «στον κάτοικο της πόλεως» ή, ακόμη-ακόμη, τον ψηφοφόρο ΜΟΝΟΝ, τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να έχουν διαφορετική εξέλιξη. Διότι ΟΤΑΝ ΑΠΟΔΕΧΕΣΑΙ ΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΔΟΥΛΟΣ Ή ΔΕΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟ ΣΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΝΤΕΣ, ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΕΙΝΑΙ Η ΔΟΥΛΕΙΑ. Και βεβαίως η πνευματική εκ των τριών μορφών υπό τις οποίες εμφανίζεται, δηλαδή εκείνη η οποία επ’ ουδενί δύναται να διαρρήξη τα δεσμά της, διότι δεν διαθέτει το αναγκαίο πνεύμα, στο οποίο θα ανατρέξη ώστε να αντλήση την δύναμη προς τούτο.
    Και το τελευταίο: Όχι, δεν θεωρείται αγράμματος κάποιος ο οποίος, όπως εσείς, έτυχε να γεννηθή λίγο μετά τα μέσα της εβδόμης δεκαετίας του εικοστού αι. και να «πέση άθελά του με τα μούτρα» πάνω στην άθλια «μεταρρύθμιση» (απορρύθμιση τοις πράγμασι) της στραβοκλήματης Παιδείας μας, οπότε ο γάϊδαρος (λέγε με σιδερένιο) την «(κατ)έφαε». Εξ άλλου η μόρφωσις δεν είναι ο επιτεύξιμος δι’ αυτού στόχος ακόμη και του πλέον άρτιου (εκ)παιδευτικού συστήματος. Δρόμο δείχνει και το πώς θα τον παρπατήση ο καθείς είναι σχεδόν αποκλειστικώς δικό του θέμα.
    Όσον αφορά στον Τρίτση, «πρόλαβε κι απόθανε εντελώς μα εντελώς συν-πτωματικώς». Διότι είναι καθωμολογημένο από τους τα φαιά φέροντες ότι η Εκκλησία του Χριστού επιθυμεί σφόδρα τον χωρισμό της από το Κράτος. Πλην, προσωπικώς, προτιμώ εκείνο με τον γρύλλο – βγάζει περισσότερον αυθόρμητο γέλωτα.
    Ευχαριστώ κι εγώ γι’ αυτήν την ευκαιρία ενός, θα έλεγα, τουλάχιστον σοβαρού διαλόγου.
    Υ.Γ. Γνωρίζοντας, ως ημιεπτανήσιος, το μινάρω και τα παράγωγά του, ερμήνευσα την «σεμπιάδα» διά του παπαρολογία, παπάρα, το οποίον παράγωγο του εγκεφάλου είναι, οπότε δεν έπεσα και πολύ έξω. Αυτό που παρατηρεί κανείς είναι η ακριβολογία στην ονοματολογία, η διάκρισις των λεπτών αποχρώσεων, που προκύπτουν από μία και την αυτή λέξη/έννοια, ομοειδών κατά βάση. Όπως π.χ. αγαθός, επίθετο το οποίον διαθέτει τέσσερα παραθετικά (αμείνων, βελτίων, κρείτων, λώων), καθένα εκ των οποίων εμφανίζει συγγενή μεν αλλά διαφορετική απόχρωση στο φάσμα των εννοιών.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *