Τέλος εποχής για τους κυρίαρχους επιχειρηματίες

Ουσιαστικά ζούμε το τέλος μιας εποχής. Η επιχειρηματική τάξη της χώρας που ανδρώθηκε στις καλές μέρες πνέει τα λοίσθια και μαζί της δοκιμάζεται η συνδεδεμένη με αυτήν βιομηχανία της ενημέρωσης, που την υποστήριξε κα τη φρόντισε όποτε χρειάστηκε.

Πριν από λίγα χρόνια κυρίαρχοι του οικονομικού παιγνιδιού στην Ελλάδα ήταν ο Σωκράτης Κόκκαλης με ευρεία γκάμα δραστηριοτήτων από τις τηλεπικοινωνίες και τον τζόγο μέχρι τις κατασκευές και τα ΜΜΕ, ο Γιώργος Μπόμπολας στις κατασκευές με ισχυρή παρουσία επίσης στα ΜΜΕ, οι όμιλοι Λάτση και Βαρδινογιάννη με δραστηριότητες απλωμένες σε πλήθος τομέων από τα πετρέλαια, τη ναυτιλία και τα ακίνητα καθώς και με ισχυρές συμμετοχές στις Τράπεζες και το χρήμα, οι Ευάγγελος Μυτιληναίος και Δημήτρης Κοπελούζος με παρουσία στην ενέργεια, το φυσικό αέριο και ισχυρή διεκδίκηση στη ΔΕΗ, οι αδελφοί Αγγελόπουλοι στη ναυτιλία, την χαλυβουργία και αλλού, ο Δημήτρης Δασκαλόπουλος στα τρόφιμα με την ΔΕΛΤΑ και τις πολλές δορυφορικές εταιρίες, οι αδελφοί Λασκαρίδη με παρουσία στη θάλασσα, στα καζίνο και στον τουρισμό και από εκεί μαζί τους ένας ευρύς κύκλος εφοπλιστών που αναδείχθηκε στην εποχή της μεγάλης ανάπτυξης του διεθνούς εμπορίου μεταξύ 2000 και 2007, και ορισμένοι νεοφερμένοι την ίδια περίοδο όπως οι κύριοι Ανδρέας Βγενόπουλος και Λαυρέντης Λαυρεντιάδης.

Αθόρυβα δίπλα τους κινούνταν ορισμένες παραδοσιακές οικογένειες, όπως οι Κανελλόπουλοι και οι Παπαλεξόπουλοι του Τιτάνα, οι Στασινόπουλοι της Βιοχάλκο, οι Μαρινόπουλοι και οι Σκλαβενίτηδες στο λιανεμπόριο, ένας παλαιός κύκλος πολυεθνικών εταιριών με παρουσία και ρόλο από δεκαετίες στις τηλεπικοινωνίες και στα καύσιμα και ένα νεότερος που εισέβαλε τις τελευταίες δυο δεκαετίες κυρίως στα τρόφιμα, στα προϊόντα νοικοκυριού και γενικώς στη ζώνη της κατανάλωσης.

Αυτοί και ίσως λίγοι ακόμη που ξεχνάμε και είχαν δορυφορικό ρόλο, συγκροτούσαν τα προηγούμενα χρόνια την κυρίαρχη επιχειρηματική τάξη της χώρας, αυτή που έδινε τον τόνο και οδηγούσε τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας,, συμμετέχοντας στο κοινωνικό γίγνεσθαι, χορηγώντας άλλοτε το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ και άλλοτε τον πολιτισμό.

Σήμερα όλος αυτός ο κύκλος είναι εξασθενημένος, προβληματικός και γηρασμένος, ορισμένοι μάλιστα βρισκονται ήδη σε διαδικασία εξόδου από το παιγνίδι.

Ο Κόκκαλης για παράδειγμα επί της ουσίας έχει αποσυρθεί. Η άλλοτε πανίσχυρη στις τηλεπικοινωνίες Ιντρακόμ δεν υπάρχει στον χώρο, ο ίδιος ο Κόκκαλης εγκατέλειψε τον Ολυμπιακό και η μόνη δυναμική και ενεργή δραστηριότητα της αυτοκρατορίας του είναι πλέον ο τζόγος.
Ο Μπόμπολας από την άλλη πλευρά τρώει από τα έτοιμα. Οι κατασκευές δεν τρέχουν, ο Τύπος τρώει πολύ χρήμα και η μονέδα της Αττικής Οδού δεν επαρκεί να στηρίζει τις άλλες ζημιογόνες δραστηριότητες.

Αντιστοίχως το αντίπαλο δέος επί δυό δεκαετίες, ο όμιλος Βαρδινογιάννη δεν περνάει τις καλύτερες των ημερών του. Με εξαίρεση τα πετρέλαια και ίσως την ναυτιλία, οι άλλες δραστηριότητες του ομίλου φθίνουν. Εγκατέλειψε τον Παναθηναϊκό, οι συμμετοχές στα ΜΜΕ είναι ζημιογόνες και οι συμμετοχές στις Τράπεζες κλονισμένες. Οι πιό δυναμικές δράσεις είναι οι φιλανθρωπικές της κυρίας Μαριάννας Βαρδινογιάννη.

Επίσης ο όμιλος Λάτση δοκιμάζεται κυρίως στον τραπεζικό τομέα, ο Μυτιληναίος είναι ίσως ο μόνος που κινείται από τους παλαιούς κρατικοδίαιτους, ο Κοπελούζος γυροφέρνει το κράτος όπως έκανε πάντα, αλλά ξέρει ότι δεν έχει πολύ ψωμί πια, ο Αγγελόπουλος της Χαλυβουργικής πλήττεται από την κρίση της οικοδομής, ο Θόδωρος και η Γιάννα σχεδόν έχουν εγκαταλείψει τη χώρα μετά το κάζο του Ελεύθερου Τύπου.

Ο Δ. Δασκαλόπουλος των τροφίμων τα έχει πουλήσει όλα, δεν ασκεί βιομηχανική δραστηριότητα, παρά μόνο παριστάνει τον εκπρόσωπο των παραγωγών ως πρόεδρος του ΣΕΒ, οι εφοπλιστές έχουν λουφάξει μην και τους πάρουν κανένα φόρο παραπάνω, οι παλαιές οικογένειες του Τιτάνα και της Βιοχάλκο αμύνονται γιατί ξέρουν από τους κινδύνους των κύκλων, οι απρόσωπες πολυεθνικές τρελαίνονται και αυτές από τη φορολογία και κοιτάζουν να μεταφέρουν την έδρα τους αλλού και οι νεοφερμένοι Βγενόνουλος και Λαυρεντιάδης φοβούνται χειρότερα. Ο mr MIG πιέζεται από τους εφοπλιστές που τον εμπιστεύθηκαν και έχασαν τα λεφτά τους και ο Λούα-Λούα, κατά κόσμον Λαυρέντης Λαυρεντιάδης, έχει εξαφανισθεί από προσώπου γης, φοβούμενος τα χειρότερα.

Ουσιαστικά ζούμε το τέλος μιας εποχής. Η επιχειρηματική τάξη της χώρας που ανδρώθηκε στις καλές μέρες πνέει τα λοίσθια και μαζί της δοκιμάζεται η συνδεδεμένη με αυτήν βιομηχανία της ενημέρωσης, που την υποστήριξε κα τη φρόντισε όποτε χρειάστηκε. Δυστυχώς η επιχειρηματική τάξη της χώρας δεν έχει δυνάμεις πια και δυνατότητες, φροντίζει μόνο για τα διασωθέντα στις ελβετικές Τράπεζες, γενικώς παίζει άμυνα, και περιμένει μήπως κάνει το θαύμα του ο Γιώργος.

Οι ίδιοι είναι ακινητοποιημένοι. Ελπίζουν στην Εθνική και στις άλλες Τράπεζες μήπως και αλλάξουν τις συνθήκες. Αυτοί δεν είναι διατεθειμένοι να πάρουν ρίσκο. Δεν ήταν άλλωστε ποτέ πολύ σπουδαίοι και οραματικοί. Με ελάχιστες εξαιρέσεις οι περισσότεροι ήταν της αρπαχτής και γεννήματα της τύχης. Καβάλησαν κάποτε το κύμα και τους πήγε ως εδώ.

Τώρα που φυσάνε οι αέρηδες ανάποδα φαίνεται πως ποτέ δεν ήταν πραγματικοί καπεταναίοι.

http://www.insideinfo.gr/

6 Σχόλια

  1. Ο/Η perldion λέει:

    @Π.Π.: Όλοι αυτοί βλέπαν από καιρό το τέλος του πάρτυ. Αφού τα μάζεψαν άφησαν ορφανή την “επιχειρηματική” τους δραστηριότητα να βολοδέρνει φορτωμένη με χρέη. Ποτέ άλλωστε δεν την ασκούσαν με την έννοια που δίνουν στον όρο οι παραδοσιακοί επιχειρηματίες. Όλοι αυτοί φούσκωναν “επιχειρηματικά” με τα ΔΙΚΑ μας λεφτά -και δεν διεκδικούμε την παγκόσμια την πρωτοτυπία! Σ’ όλα τα, σοβιετικού τύπου, καθεστώτα οι περιουσίες έγιναν -και γίνονται- ξεφλουδίζοντας τον κοσμάκη. Κίνα, Ρωσσία… Μεγαλο-Κρατικοδίαιτοι ήταν κι οι δικοί μας κι αφού φρόντισαν να κάνουν μπαγιοκο -έτσι λέγετε;- τον προσθαλάσσωσαν κατά Κέϊμαν νησιά κι όπου αλλού δεν κάνει κύματα… Θα ξανάρθουν, μην στενοχωριέστε ως… επενδυτές. Ο Blackjefry δεν το ζήτησε προτείνοντας “Μη ρωτάτε από ΠΟΥ τα κεφάλαια”! Επαναπατρισμός λέγεται Ή Πλυντήριο Η-Ελλας!!!

  2. Ο/Η Παπαλιανός Δημήτριος λέει:

    Δηλαδή ο Βασιλιάς είναι γυμνός…

    Πιθανόν να ‘ναι όπως τα λέει το αρθρο, και αυτό φαίνεται από τα συμπτώματα στο κοινωνικό σύστημα και τις δηλώσεις των εκπροσώπων της επιχειρηματικής τάξης. Την ώρα ο Ομπάμα με τον νόμο της κοινωνικής ασφάλισης στην Αμερική βάζει κατ’ουσίαν το τελευταίο καρφί στο φέρετρο του άκρατου φιλελευθερισμού, εδώ ο Δασκαλόπουλος και ο Μίχαλος ζητούν ακόμα και τώρα να αναστήσουμε αυτό ζόμπι μήπως και σωθόυμε από την αναπτύξη.

    Μας προτείνουν ακόμα και τώρα τις ίδιες αποτυχημένες συνταγές που έφεραν εμάς και την Ιρλανδία σε αυτά τα χάλια: Προσωρινή ανάπτυξη που δημιουργεί προσωρινές θέσεις εργασίας και δεν καταλήγει σε αειφορία. Αρπαχτές και “fly by night” επιχειρίσεις που βαφτίζονται από λαοπλάνους και ανίδεους ως “επενδύσεις”.

    Τραγικό…
    Πέσαμε σε έναν λάκο, και ο τρόπος που μας προτείνουν για να βγούμε είναι να αρχίζουμε να σκάβουμε.

  3. Ο/Η perldion λέει:

    @k. Παπαλιανός: Σάμπως φορούσε και ποτέ του έστω και εσώρουχα εμείς τον βλέπαμε για μεγάλο καθηγητή της οικονομίας και θυμάμαι ‘κείνον τον Κατσιφάρα που δήλωσε όλος θαυμασμό, “καταπληκτικό βιβλίο ( Πατερναλιστικός Καπιταλισμος)… δεν κατάλαβα λέξη”!!! Θα μου πείτε τώρα πως μπορεί να το διάβαζε τα βράδια παρέα με το θυρωρό στο θυρωρείο…
    Αλλά και σεις τί μας προτείνετε; Προς θεού! Να σκάβουμε;; Για να χωθούμε πιο βαθειά;;
    Σοβαρά τώρα: Τα σοβαρά κράτη υποχρεώνουν τους επιχειρηματίες -όταν ενισχύονται από λεφτά των φορολογουμένων- να ΒΑΖΟΥΝ πρώτα εκείνοι τα λεφτά τους γιατί έτσι διευθύνουν υπέθυνα την επιχείρησή τους. Ξέρω ξενοδόχο που με τις υπερχρεώσεις στην κατασκευή -ήταν σε νησί και μπήκε με λίγο λάδωμα, το ’87, στα Μ.Ο.Π.- όχι μόνον δεν έβαλε λεφτά αλλά έβγαλε κι από πάνω! Τέτοια ανάπτυξη είχαμε…

  4. Ο/Η Παπαλιανός Δημήτριος λέει:

    Κοίτα perl… Από το 87 μέχρι και το 2004 είχαμε μία ανάπτυξη η οποία όμως έπρεπε να είχε σκοπό να δημιουργήσει τουλάχιστον κάποιες βάσεις για να σταθεί μία άλλη οικονομία, μη αναπτυξιακή, μόλις τελειώσει η πρώτη. Και αυτό επειδή πολύ απλά δεν γίνεται να έχεις συνεχόμενη ανάπτυξη.

    Τα ΚΠΣ και τα ΜΟΠ έκαναν πολύ κόσμο μάγκα. Από σουβλατζίδες μέχρι κατασκευαστές της πλάκας, την είδαν όλοι γιάπηδες επιχειρηματίες, επειδή πάτησαν πάνω σε αυτή την ανάπτυξη και ίδρυαν επιχειρήσεις με μηδενικό ρίσκο. Τώρα που κάνουν ταμείο και βλέπουν ότι πολύ απλά αυτό που προσέφεραν ήταν στην ουσία άχρηστο και μη βιώσιμο, κλείνουν τα μαγαζάκια τους .

    Και αντί να παραδεχτούν ότι οι προθέσεις τους δεν ήταν οι επίλυση κοινωνικών αναγκών που θα έκανε τις επιχειρήσεις αυτές βιώσιμες αλλά το γρήγορο κέρδος, λένε ότι φταίει ο συνδικαλισμός που κλείσανε. Και για να σωθούμε, πρέπει να κάνουμε τον ίδιο φαύλο κύκλο: Προσωρινή ανάπτυξη, προσωρινές δουλείες, ύφεση, ανεργία.

  5. Ο/Η perldion λέει:

    k. Παπαλιανός: Προσωρινοί πολίτες σ’ αιώνια γη… Αλλά και τα συνδικάτα είχαν -και έχουν κοντόφθαλμα- ξεσαλώσει. Απλώς διαβάστε για τα επιδόματα. Μέχρη και έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία! Νομίζω πως ήταν ένας τρόπος να τούς δίνουν αυξήσεις στο μισθό χωρίς αυτές να υπολογίζονται στην σύνταξη; Οι κομματικοί εργατοπατέρες -σε αγαστή αρμονία με το κόμμα του ο καθένας- “αγωνίζονταν”…
    Ρίχτε ματιά στα ρετιρέ: ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΔΕΚΟ, ΔΗΜΟΣΙΟ. Διαχειρίζονταν την επιχείρηση σαν να ήταν του μπαμπά τους. Δεν νομίζω πώς ΤΩΡΑ, όλοι αυτοί, είναι για λύπηση…
    Τώρα για ΤΟ ΤΙ είδους ανάπτυξη είχαμε από το ’87 έως και το 2004…; Μάλλον φάνηκε. Ανάπτυξη γίνεται με δανεικά που τσεπώνονται και καταχωνιάζονται σε off-shore;;!!! Άκης…

  6. Ο/Η Άκης Ψηλός λέει:

    Καλά, ιδέα δεν έχετε.
    Αν αυτοί οι τύποι επικράτησαν της χαζομάρας του Ελληνικού λαού μετά από δικτατορίες, μεταπολίτευση, όλων των λογιών Πασοκικές και νεοδημοκράτικες κυβερνήσεις γιατί πιστεύετε ότι δεν θα επικρατήσουν σήμερα;

    Όταν αυτός που καταγγέλει την διαφθορά, την φοροδιαφυγή, θεωρείται “καρφί” και αγνοούνται οι καταγγελίες από το κράτος και την δικαιοσύνη, οταν ο λαός έχει τόση σύντομη μνήμη ώστε να αγιοποιεί τους δωροδοκούμενους και τους προστάτες τους.
    Όταν υπάρχουν δεκαπέντε εφημερίδες και άλλα τόσα κανάλια υποχείρια των καρχαριών της ΕΛληνικής Οικονομίας, τότε γιατί παρακμή μιλάμε;
    Απλώς λούφαξαν για λίγο μέχρι να σπρώξουν τους δικούς τους σε δύναμη ισχύος και στα υπουργιλίκια.

    Κάτι άλλο ακόμη, εκτός από την ντόπια ολιγαρχία ας μην ξεχνούμε την ξένη ολιγαρχία. Η πλειοψηφία του λιανικού εμπορίου στις μεγάλες αλυσίδες έχει περάσε σε ξένα χέρια. Η ιδιοκτησία των σουπερμάρκετ, η πλειοψηφία των μετόχων είναι σε ξένα χέρια.
    Εϊναι τετοιο το καρτέλ ώστε τα τρία μεγαλύτερα (γαλλική Carrefour Μαρινόπουλος, βελγική ΑΒ Βασιλόπουλος και Σκλαβενίτης) αντιστοίχησε πέρυσι ούτε λίγο ούτε πολύ ο μισός τζίρος των 20 εταιρειών του δείγματος σουπερμάρκετ και το 80% των κερδών

    Μάλιστα ξέρουν να φτιάχνουν καρτέλ τιμών πολύ χειρότερα από το παρελθόν.
    Γιατί άραγε πληρώνετε τα ίδια είδη τροφίμων και σουπερμάρκετ πάνω από 30% πιο ακριβά απ’ ότι τυα πληρώνουν οι Γερμανοί και Γάλλοι;

    Τα μεγάλα ξένα καρτέλ γνωρίζουν πως να εξαγοράζουν ή να διαλύουν τον ελληνικό συναγωνισμό (βλέπε πτώχευση Ατλάντικ) να πνίξουν ακόμη και μικρότερες ξένες αλυσίδες καταστημάτων (αλντι) με μόνο σκοπό να διατηρήσουν τα εκατ. κέρδη τους.

    Η κ. Κατσέλη όλο παχιά λόγια έκανε μια τρύπα στο νερό όλους αυτούς τους μήνες χαριτολογώντας για τις αιτίες της τρομακτικής αύξησης του πληθωρισμού.
    Δεν είναι ή αύξηση του ΦΠΑ που το γάλα, το ψωμί, τα λαχανικά και τα φρούτα πουλιούνται τρείς με πέντε φορές πάνω από το κόστος παραγωγής τους.
    Ο Τιγρης της αντιτρομοκρατικής κ. Χρυσοχοϊδης έγινε ψιψίνα στο ίδιο υπουργείο.
    Καταργεί ακόμη και τις δειλές απόπειρες αγορανομικού ελέγχου των σουπερμάρκετ.
    Ρώτησε κανείς γιατί το γάλα κοστίζει μισό ευρώ το λίτρο σε όλο σχεδόν τον Δυτικό κόσμο και στην Ελλάδα πάνω από διπλάσια;
    Γιατί να υπάρχει φορολογία στα τρόφιμα στην σοσιαλιστική Ελλάδα πάνω από 10% όταν στην καπιταλιστική Αμερική δεν υπάρχει ούτε ένα λεπτό κρατική επιβάρυνση στα αναγκαία τρόφιμα;
    Η αύξηση των έμμεσων φόρων όπως το ΦΠΑ βαρύνει περισσότερο τις χαμηλότερα εισοδηματικές τάξεις μια και είναι μεγαλύτερο ποσοστό του εισοδήματός τους τα τρόφιμα και τα αναγκαία έξοδα όπως θέρμανση κτλ.
    Η αποτυχία του κ. Παπακωνσταντίνου στην είσπραξη των νόμιμων φόρων προκαλεί ένα φαύλο κύκλο στην διαρκή αναπροσαρμογή του ΦΠΑ σε ψηλότερα επίπεδα κάθε φορά που τα μέτρα του υπουργού αποτυγχάνουν.
    Αλλά πίσω στα καρτέλ.
    Παρά την διαβεβαίωση της κυβέρνησης και των υπουργών της ότι οι τεχνητά υχηλές τιμές καταναλωτικών αγαθών πρώτης ανάγκης θα μειωθούν, η κυβέρνηση δεν έχει τολμήσει να σταματήσει το παράνομο παιχνίδι τιμών των εταιρειών.
    Σε οποιαδήποτε άλλο κράτος με τόση ανεργία και οικονομική πτώση οι τιμές θα είχαν πέσει αν υπήρχε ανταγωνιστικότητα αλλά όταν η παρεούλα των τριών κερνάει μόνο τον εαυτό τους και υποχρεώνουν σε χρεοκοπία ή έξοδο όλους τους άλλους, όταν το κράτος έχει βάλει σημάδι μόνο τους εργαζόμενους και συνταξιούχους, αγνοώντας την πραγματικότητα της τρύπας των εσόδων και του μεγάλου πληθωρισμού.
    Αν η κυβέρνηση αδιαφορεί να εφαρμόσει τους νόμους με την διάλυση των καρτέλ αν δεν κατεβάσουν τις τιμές και σταματήσουν την μεταξύ τους σιωπηλή συμφωνία να κρατήσουν τις τιμές τόσο ψηλά.
    Τι πρέπει να κάνει ο καταναλωτής, τι θα έκανε ο καταναλωτής σε μια άλλη χώρα που έχει αγνοηθεί από την κυβέρνηση οι νόμοι του κράτους;
    Μπουκοτάζ στα καρτέλ των σουπερμάρκετ.
    Να αδειάσουν τα ταμεία από τις ουρές των χαζοκαταναλωτών.
    Καλύτερα να ενισχύσουμε τα μικρότερα μαγαζιά αγοράζοντας από τα μεγαλύτερα μόνο όταν κατεβάσουν τις υπέρογκες τιμές τους ή είδη ιδιωτικής ετικέτας που είναι σε πιο λογικές τιμές και τα περισσότερα Ελληνικής προέλευσης.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *