Εκεί στα βόρεια…

(Πριν από λίγο καιρό…)

ΤΟ ΣΥΝΑΝΤΩ κάθε μέρα σχεδόν, στις «γειτονιές τις βόρειες», της Αθήνας, όπου μένω και κυκλοφορώ, αυτό το… απαστράπτον, ψεύτικο πρόσωπο της απροσδιόριστης ευτυχίας. Εχει πλούτο στην επιφάνειά του. Πλούτο, ενίοτε, προκλητικό. Μα, λίγο να το γδάρεις, κομμάτια ολόκληρα από θλίψη πέφτουν χάμω και κυλούν στους δρόμους, τις λακκούβες, τα σαμαράκια και τα χαντάκια, σαν ρυάκι με νερό βρώμικο και τρομακτικό.
ΚΑΙ μένουν, τότε, στην άκρη της ροής, έκθαμβα και άδεια τα πρόσωπα ετούτα, κρεμασμένα από ‘να κινητό τηλέφωνο, περιμένοντας την απεγνωσμένη κλήση τους να προωθηθεί. Πού; Δεν ξέρουν ούτε οι ίδιοι…

Ο ΦΙΛΙΠΠΙΝΕΖΟΣ με το Wrangler είναι στα ψώνια ή μοιράζει τα παιδιά σε σχολεία και ιδιαίτερα. Αμα ξεμπερδέψει θα ‘ναι αργά. Το πρόσωπο της αφεντικίνας ή του αφεντικού θα ‘χει κρεμάσει σαν πλαστελίνη που την τράβηξαν χέρια νευρικά, να δοκιμάσουν τις αντοχές της. Πανικός.

(ΠΑΡΕΜΠΙΠΤΟΝΤΩΣ: Είναι φοβερό θέαμα στους δρόμους της Κηφισιάς και της Εκάλης, ο Εντουαρντ -έχουν και τυπικά εγγλέζικα ονόματα, πανάθεμά τους- από τη Μανίλα, με το απαστράπτον τζιπ, εμφανώς φοβισμένος πίσω από το τιμόνι, το οποίο έχει γαντζώσει και με τα δυο του χέρια, δυνατά, μην του φύγει και άντε να μαζέψεις μετά τέτοιο θηρίο.)

Η ΦΙΛΗ πάλι, ή ο φίλος, είναι στον ίδιο παρονομαστή της θλίψης – εκεί, στην άκρη του δρόμου, μέσα στην κίνηση, αλλά σχεδόν κρυμμένοι και αυτοί. Τους βλέπω συχνά στα λημέρια τα γνωστά, αλλά τους γνωρίζω μόνο σαν… οντότητα -μια μάζα, ας πούμε- όχι ως ξεχωριστές προσωπικότητες.

ΔΕΝ τους θυμάμαι, όμως. Οπως θυμάμαι, φέρ’ ειπείν, άλλα πρόσωπα, άγνωστά μου, που βλέπω πιο σπάνια, και όμως δεν είναι κρυμμένα. Τούτα εδώ είναι παντού και πάντοτε, και τα αντιλαμβάνεσαι μόνο ως σκιές. Κάποτε, ούτε και σαν τέτοιες.

(Τώρα…)

ΣΤΙΣ βόρειες συνοικίες, η κρίση μάς βρίσκει… γραφικά έκπληκτους. Σαν την «πλούσια της Εκάλης» στους 10 Μικρούς Μήτσους, που απορούσε «πώς μπορεί να υπάρχει φτώχεια στον κόσμο», ή σαν τον μακαρίτη τον Αυλωνίτη, που πήρε μιαν αναπάντεχη κληρονομιά από μπάρμπα ξεχασμένο, και όταν μπήκε πρώτη φορά σε λιμουζίνα απαστράπτουσα με σοφέρ που φορούσε πηλήκιο και γάντι και κάποια στιγμή έτυχε το αυτοκίνητο να τρανταχτεί, «πω – πω – πω -αναφώνησε- πέφτουμε κι εμείς οι πλούσιοι σε λακκούβες;».

ΑΜΕ, πώς δεν πέφτετε! Και η «πλάκα» αυτής της κρίσης είναι ακριβώς ετούτη: ότι ξαφνικά, «κουτσοί και στραβοί» συνειδητοποίησαν, και μάλιστα με έκπληξη μεγάλη, ότι, είτε είχαν Καγέν είτε Ζάσταβα, τις λακκούβες αυτού του τόπου ήταν αδύνατον να τις γλιτώσουν!

ΤΑ καταστήματα είναι άδεια στην Κηφισιά, την Ερυθραία, το Μαρούσι, το Ψυχικό. Μερικοί ιδιοκτήτες μάς είπαν ότι η πτώση του τζίρου στο πρώτο εξάμηνο του 2010 έφτασε και έως το 40% σε σχέση με πέρυσι, που και αυτό ήταν πολύ πεσμένο σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές. Στις ταβέρνες και στα εστιατόρια που κάποτε ήθελες μέσον για να κλείσεις τραπέζι, τώρα πας απροειδοποίητα και σου κάνουν και υποδοχή λαμπρή. Ενα γνωστό «μπριζολάδικο» της Κηφισιάς έχει ανακοίνωση και στον κατάλογό του ότι λόγω της οικονομικής κρίσης «αναγκαζόμαστε και εμείς να αναπροσαρμόσουμε τις τιμές μας». Σαν να ζητάει, δηλαδή, συγγνώμη από τους κακομαθημένους και φαντασμένους πελάτες του, που όσο περισσότερο τους ζητούσες να πληρώσουν τόσο πιο πολύ σε εκτιμούσαν και τόσο βιάζονταν να κλείσουν τραπέζι και για την άλλη φορά.

ΣΤΗΝ Κηφισιά την ωραία, η θλίψη της εποχής (αλλά και πρόκλησή της συνάμα) υπογραμμίζεται κατά τον… καλύτερο τρόπο από τον προσφάτως κατασκευασθέντα ποδηλατόδρομο, για τον οποίο δαπανήθηκε ένας σκασμός εκατομμυρίων και στον οποίο, 6 μήνες τώρα, αν έχουμε δει 3 ποδήλατα να τον χρησιμοποιούν, είναι ζήτημα. Ευτυχώς που στην επόμενη επίσκεψή της η «τρόικα» θα ανοίξει τα κιτάπια και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και θα ιδούμε και εκεί πόσα γλέντια γίνονταν εν αγνοία μας. Εν αγνοία μας, ναι. Γιατί ταυτόχρονα, και κάπου αλλού, γλεντούσαμε κι εμείς!…

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

1 σχόλιο αναγνώστη

  1. Ο/Η Ακης Ψηλός λέει:

    Το πε κάποιος σόφός επισκέπτης εκεί στα βόρεια πριν από 25 χρόνια…απάντηση σε ερώτηση του οικοδεσπότη για το μέλλον της Ελλάδας.
    “Θα καταλήξετε να αποκτήσετε όλα τα στραβά του Αμερικανού παρέα μαζί με τα στραβά του Έλληνα”.
    Για να δούμε όμως αν χάσαμε όλα τα σωστά του Έλληνα ή μας έμεινε μόνο η ελπίδα;

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *