Λιτή απάντηση σε… άσπονδους φίλους

Απαντώντας στη σφοδρή και απαξιωτική επίθεση που μου εξαπέλυσε η έγκριτη «Καθημερινή» στις 17-7-2010 (υπογραφή κας Μαρίλης Μαργωμένου), στη δύσκολη αυτή περίοδο για τη δημοσιογραφία, τον δημόσιο λόγο, αλλά και το λαό μας, θέλω να προσπεράσω το μεγάλο απόθεμα καταστροφικού μίσους που υπορρέει αυτής της «στοχοποίησης».
Δεν είναι, άλλωστε, η πρώτη φορά που μου επιτίθενται «ολοκληρωτικά». Την 29-5-1985 αθηναϊκές εφημερίδες με έφεραν ανακρινόμενο για τρομοκρατία, όταν προ ολίγου καιρού, ως μέλος της Κ.Ε. του ΠΑΣΟΚ (εκλεγμένος στην πρώτη σειρά εκτός «επίσημης γραμμής»), είχα διαφωνήσει για τον ετεροχρονισμό της ΑΤΑ, την αναξιοκρατία στη δημόσια διοίκηση και τη φαλκίδευση του κοινωνικού προγράμματος της τότε κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.

Το ίδιο συνέβη και σε προεκλογικές περιόδους (Σεπτέμβριος 2007, Συνέδριο ΠΑΣΟΚ 2008, Οκτώβριος 2009), όταν στο Διαδίκτυο δέχθηκα επίθεση ανωνύμων blogs, που υπέθεταν την ενεργότερη πολιτική μου ανάμειξη και με ενέπλεκαν σε υποθέσεις με τη Δικαιοσύνη!

Τότε, στο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, τον Μάρτιο του 2008, παρ’ ότι το προεδρείο μού αποστέρησε τον λόγο (κάτι που, παρά τις εναλλακτικές μου απόψεις, δεν διανοήθηκε να κάνει στο 1ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ ο Ανδρέας Παπανδρέου τον Μάιο του 1984), οι 7.000 σύνεδροι με εξέλεξαν τρίτο κατά σειρά. Τώρα πάλι, που εκφράζω με πολλούς τρόπους τις απόψεις μου και που ορισμένοι με βάζουν -άθελά μου- στις δημοσκοπήσεις για τις περιφερειακές εκλογές, εμφανίστηκε το… εμπνευσμένο άρθρο.

Είναι ευπρόσδεκτη και επιβεβλημένη κάθε κριτική των απόψεών μου, που εκφράζονται με την τακτική αρθρογραφία στην «Κ.Ε.», στα «Επίκαιρα», λίγο πριν στο «Ποντίκι» και πριν από χρόνια στα «Νέα», όπως επίσης και με τις γραπτές ή προφορικές συνεντεύξεις μου σε ποικίλες εφημερίδες ή άλλα ΜΜΕ της επαρχίας ή, εν τέλει, με τα βιβλία μου, κυρίως τα δύο πρόσφατα («Το τέλος του Κοινωνικού Κράτους» και «Ασφαλιστικό ώρα μηδέν»). Αυτά δεν πρόκειται να εξαφανιστούν από τη «δολοφονική» αποδόμηση του προσώπου μου, όπως επίσης δεν θα παύσουν να υποδεικνύονται διαφορετικοί -από τα προστάγματα της τρόικας και της ευρωπαϊκής τεχνοδομής- εναλλακτικοί δρόμοι εξόδου από την κρίση.

Αλλά αυτοί που αποφάσισαν αυτή τη σφοδρή επίθεση, προσπαθώντας να με απαξιώσουν και επιστημονικά, δεν είχαν καν τη δημοσιογραφική πρόνοια να ανατρέξουν στην επετηρίδα του Πανεπιστημίου, όπου αναφέρονται οι βασικές μου σπουδές. Δεν είμαι μόνο πτυχιούχος του Ινστιτούτου Ερντβαρντ Καρντέλι για την Εργατική Αυτοδιαχείριση, όπως ψευδώς ενημερώνει τους αναγνώστες το σχετικό δημοσίευμα, αλλά επίσης και πτυχιούχος της Νομικής Σχολής Αθηνών, της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών, της Παντείου Σχολής Πολιτικών Επιστημών και αριστούχος διδάκτορας (μετά τετραετείς μεταπτυχιακές σπουδές) της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Βελιγραδίου της Ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, όπου μετέβην, για εξειδικευμένες σπουδές, έπειτα από προτροπή του Ανδρέα Παπανδρέου, αμέσως μετά την παύση της δίωξής μου από τη χούντα (με το υπ’αριθ. 122258 έγγραφο του υπουργείου Αμυνας η φυλάκισή μου έληξε την 23-2-1974 και διετέλεσα «εν αποδεδειγμένη καταζητήσει» μέχρι και την 23-7-1974, με την αποκατάσταση της δημοκρατίας).

Ως προς τη δικηγορία, σεμνύνομαι, γιατί «έβγαλα» αρκετούς λαμπρούς και ικανούς «μαθητές»-δικηγόρους στην αγορά εργασίας. Προτίμησα, όμως, από ετών να περιορίσω το επάγγελμα, να ζω λιτά και να γράφω βιβλία, άρθρα και μελέτες, να αφιερωθώ στη διδασκαλία, να δίνω συνεχώς συνεντεύξεις και διαλέξεις σε διάφορες πόλεις της πατρίδας μας και ασφαλώς δωρεάν συμβουλές.

Εν κατακλείδι, δεν έχω ποτέ καταλάβει δημόσια θέση. Δεν έχω ασκήσει ποτέ δημόσιο αξίωμα. Δεν έχω ποτέ διαχειριστεί δημόσιο χρήμα, εγώ ή μέλος της οικογένειάς μου. Θα παραμένω, όμως, συνεπής στην αγροτοεργατική καταγωγή μου. Θα εκφράζω θαρραλέα την αγωνία μου για την κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους. Και όπως δεν σιώπησα στην πρώιμη νιότη, δεν θα σιωπήσω και τώρα, στην ώριμη εκδοχή της.

Δεν θα φοβηθώ τις επιθέσεις. Θα διατυπώνω ήπια και -κατά το δυνατόν- αξιόπιστα την άποψή μου για την πορεία των κοινωνικών μας πραγμάτων, με σεβασμό πάντα στο Πρόσωπο του Αλλου, γιατί μόνον έτσι προάγεται ο δημόσιος διάλογος.

ΑΛΕΞΗΣ Π. ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, πρόεδρος της Ενωσης για την Υπεράσπιση της Εργασίας και του Κοινωνικού Κράτους (ΕΝΥΠΕΚΚ)