«Η κρίση μάς στέλνει στον… ψυχίατρο»

Ένα ρεπορτάζ της χθεσινής «Ελευθεροτυπίας» των Αθηνών, που δεν μπορεί να περάσει καθόλου απαρατήρητο.
Αφορά στις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στον ψυχισμό των ανθρώπων και τις «παράπλευρες απώλειες» που αφορούν ζωές ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού.

Ψυχικά ασθενείς, υπερήλικες, άστεγους, αλλά και παιδιά, εφήβους και νέους, στους οποίους η σταδιακή εξάρθρωση του κοινωνικού ιστού προκαλεί κρίσεις ανασφάλειας και επιδεινώνει την ήδη δυσμενή ψυχοπαθολογική τους κατάσταση.

Το πρόβλημα επισκόπησε σε συζήτηση, με τίτλο «Η σημερινή κοινωνική πραγματικότητα – Συνέπειες, κρίση στον ανθρώπινο ψυχισμό», η Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία (ΕΨΕ), προβαίνοντας σε μερικές πολύ ενδιαφέρουσες διαπιστώσεις.

«Όποτε υπάρχει οικονομική κρίση, κόβονται κονδύλια για την ψυχική υγεία. Παράδοξο, τη στιγμή που το σύνολο του πληθυσμού είναι ευάλωτο και κινδυνεύει να αναπτύξει ψυχοπαθολογία», υπογράμμισε ο καθηγητής Ν. Τζαβάρας, διαπίστωση με την οποία συμφώνησε ο καθηγητής Γιώργος Χριστοδούλου: «Τα πρώτα κονδύλια που κόβονται σε συνθήκες οικονομικής κρίσης είναι αυτά για την ψυχική υγεία. Τα χρήματα αφαιρούνται από ανθρώπους οι οποίοι τα έχουν ανάγκη, γιατί είναι αυτοί που δεν έχουν φωνή».

Ταυτόχρονα, «επιστρέφει η ασυλοποίηση, με ευάλωτες ομάδες, όπως είναι οι άστεγοι και οι ηλικιωμένοι, να ζητούν καταφύγιο στα ψυχιατρικά ιδρύματα. Μία παλινδρόμηση της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης. Το αδιαφοροποίητο άσυλο του Μεσαίωνα, που με την εξέλιξη των πολιτικών και της διάγνωσης αφήσαμε πίσω μας, επιστρέφει. Αντί να βελτιώνεται, υποβαθμίζεται, συρρικνώνεται, επιβαρύνεται ο δημόσιος τομέας, εξαιτίας των αυξημένων αναγκών», συμπέρανε ο ψυχίατρος Νίκος Τζαβάρας.

Την ίδια στιγμή, «καταστάσεις υψηλού κινδύνου για μετάπτωση σε νοσηρότητα, άγχος, πανικός, ήπια κατάθλιψη, δυσθυμία, φοβίες, αν δεν προληφθούν, μπορεί να μετεξελιχθούν σε πολύ νοσηρές καταστάσεις», επισήμανε ο ψυχίατρος Βασίλης Κονταξάκης, ενώ η οικονομική κρίση έρχεται σε ένα ήδη επιβαρυμένο κλίμα κοινωνικής δυσφορίας, που πλήττει εξίσου τα παιδιά και τους εφήβους, καθώς, όλοι εκείνοι οι θεσμοί πάνω στους οποίους στηρίζονται, η οικογένεια, το εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά και ο κοινωνικός ιστός επιβαρύνονται «από τη διάχυτη διαφήμιση της μιζέριας, της καταστροφής της χώρας κ.ο.κ., που σιγά-σιγά γίνονται συνείδηση».

Επισημάνσεις, που δεν αφορούν στους αριθμούς ή τα μεγέθη της οικονομίας, αλλά ανθρώπους. Αλλά, γι’ αυτούς, ποιος γνοιάζεται…

ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ “ΣΗΜΕΡΙΝΗ” ΚΥΠΡΟΥ

1 σχόλιο αναγνώστη

  1. Ο/Η Ακης Ψηλός λέει:

    Μια και η αύξηση στα κονδύλια για την ψυχική υγεία είναι όνειρο απόμακρο σήμερα ας προσφέρουν οι κοινωνικά υγιείς ψυχολόγοι και ψυχίατροι εθελοντικά τις υπηρεσίες τους στα άτομα που έχουν ιατρική ανάγκη.

    Δεν χρειάζεται να ψάχνουν πολύ για να προσφέρουν.

    Το νοσοκομείο της περιοχής τους θα έχει τουλάχιστον ένα ή και περισσότερα άτομα που αυτή την στιγμή αργοπεθαίνουν γιατί έχουν χάσει την θέληση για ζωή.
    Παλιότερα που υπήρχε είτε οικογένεια είτε μεγαλύτερη κοινωνική προσφορά από την Εκκλησία και περισσότερη πίστη από τους ανθρώπους, συγγενείς, ιερείς, μοναχοί και μοναχές πρόσφεραν κάποια υποστήριξη στους ανθρώπους που είχαν χάσει κάθε ελπίδα στην ζωή τους.
    Ήταν ίσως μια πρωτόγονη και μη επιστημονική βοήθεια αλλά τουλάχιστον ήταν εκεί, κάποια βοήθεια αντί για αδιαφορία.

    Σήμερα που η Ελληνική οικογένεια διαλύθηκε πολύ πριν διαλυθεί η Ελληνική οικονομία, οι αυτοκτονίες, στιγμιαίες ή χρόνιες (κατάθλιψη, ανορεξία, ναρκωτικά) είναι τραγικά γεγονότα της Ελληνικής ζωής σε πόλεις και επαρχία.

    Ο καθένας να μένει στο εγώ του, με μερικά λόγια υποστήριξης και εισηγήσεις για περισσότερα κονδύλια δεν φτάνουν.
    Χρειάζεται δράση!
    Τώρα!

    Αυτή την στιγμή υπάρχει ένα τουλάχιστον άτομο που εγκαταλείπει την ζωή, αρνείται να ζήσει, να φάει και να πιεί νερό, και κανένας δεν έχει τον χρόνο να της δώσει ζωή.
    Ο παπάς του νοσοκομείου έχει πάει διακοπές και ο γιατρός απεργεί.
    Όταν θα γυρίσουν πίσω από την πενταήμερη κάποιος συνάνθρωπος μας θα βρίσκεται στο νεκροτομείο.
    Δεν ζητάει την σωτηρία, η άγνωστη του Σωτηρία.
    Ικετεύει με κατάκλειστα τα ξερά και αφυδατωμένα χείλη της για λίγη ανθρωπιά.
    για λίγη αγάπη.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *