ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ – Το Μιούζικαλ-τάμα στην Παναγία την αδελφομάνα

Δύο γυναίκες και οι σύντροφοί τους διασταυρώνουν την πορεία
τους με αυτή της Μαρινέλλας, μπερδεύονται σε ένα ερωτικό
γαϊτανάκι και διασχίζουν τις δεκαετίες, ακολουθώντας εξ
αποστάσεως την πορεία του μύθου της τραγουδίστριας.

Η ίδια η τραγουδίστρια συνδέει την (ανύπαρκτη κατ’ ουσίαν) αφήγηση, μιλώντας για τη ζωή της και ερμηνεύοντας τις μεγαλύτερες επιτυχίες της, μόνη ή πλαισιωμένη από μια ομάδα χορευτών – τραγουδιστών σε μέτρια κινησιολογική διάθεση.

Aγιοποιημένα αποσπάσματα από τη ζωή της
μπλέκονται με τα εντελώς αδιάφορα αποσπάσματα της ζωής των
μυθοπλαστικών ηρώων και σκηνές αποθέωσης συνοδεύουν ξεχειλωμένα
επιθεωρησιακά κομμάτια. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί πασχίζουν να βρουν
λόγο ύπαρξης σε ένα πνιγμένο στο καμπαρετζίδικο κόκκινο σκηνικό,
γνωρίζοντας πολύ καλά πως η παρουσία ή η απουσία τους δεν αφορά
κανέναν. Η Μαρινέλλα κυριαρχεί στη σκηνή με απίστευτη λάμψη,
φυσικότητα, κέφι και φωνή που ξεσηκώνει επευφημίες.

Μιούζικαλ όμως δεν το λες. Mέτριας έμπνευσης βαριετέ με επίκεντρο μια εξαιρετική περφόρμανς από μια μεγάλη κυρία η οποία σε κάνει να ψάχνεσαι με τη δυναμική, την αυθεντικότητα και την ντιβίστικη γλυκύτητά της το λες.
Προσεγμένη οπτικά παραγωγή επίσης το λες. Γκέι πάρτι, με το μισό κοινό, αγαπημένες γκράντε (και ντεγκραντέ) αδερφές από κάτω να φωνάζουν «θεά, θεά». κι αυτό το λες. Ομως μιούζικαλ, επιμένω, δεν το λες.
Εκτός κι αν αναφέρεσαι στην μπροντγουεϊανή μόδα των juke box musicals, χώσεις μέσα κάτι από μπρεχτική αποστασιοποίηση και κάτι άλλο από τα απομεινάρια των απωθημένων σου από το ελληνικό σινεμά που σου περίσσεψαν από το «Κλάμα βγήκε από τον παράδεισο» και κάνεις ζάφτι.
Εχει νόημα αυτό που γράφω από τη στιγμή που ο κόσμος χειροκροτούσε σαν τρελός; Ισως και όχι. Λένε ότι στο μαζικό θέαμα όλα επιτρέπονται, αν το φχαριστιέται η μάζα. Και το γκέι μπαρ, και η προκάτ ευαισθησία, και το αυθαίρετο στη Λούτσα. Το οποίο αυθαίρετο εν προκειμένω, αν αγγίζει εν μέρει τη σφαίρα της εκλεκτικότητας, το οφείλει σε μερικούς από τους συντελεστές δόμησής του: τη συγκλονιστική παρουσία αυτής της γυναίκας-σύμβολο που στα 70κάτι της τραγουδά και συμπεριφέρεται με την αγνή χαρά, την ορμή, την ενέργεια και την πίστη του νεοφώτιστου, το σκηνοθετικό τέμπο του Φασουλή, ενός από τους λίγους στην Ελλάδα που γνωρίζει τη διαδικασία μασκαρίσματος και μεταποίησης του ταπεινού
σε σινιέ, και φυσικά την εμπνευσμένη σκηνογραφική και ενδυματολογική πλουσιάδα.
Αυτά είναι που σώζουν (αν και όχι πάντα) το σύνολο, αντιμαχόμενα ένα μέτριο κείμενο των Ρέππα – Παπαθανασίου, που ενίοτε
προκαλεί απολαύσεις για τους λάθος λόγους, και μια σωρεία κουραστικών και κουρασμένων εμπνεύσεων.

Ομολογώ πως το σημείο συνάντησης του παρακμιακού γκλάμουρ ενός προσωποκεντρικού λας βεγκιανού θεάματος αλά γκρέκα με την επιθεώρηση και την παλιακή μοντερνιτέ έχει,όπως και να το κάνεις, τη δική του διαστροφική γοητεία προς θάμπωμαενθουσιωδών ιθαγενών, ταμένων στην Παναγιά την Αδελφομάνα.

Μεόσα συνειδητά και ασυνείδητα φλερτ με το κιτς συνεπάγεται αυτό. Και δεν είναι καθόλου εύκολο όχι απλώς να διασωθείς, αλλά και να λάμψεις μέσααπό σωρείες αστοχιών. Αλλά εκεί βρίσκεται εν κατακλείδι το μεγαλείο της Μαρινέλλας: στο ότι πολλές φορές φλέρταρε επικίνδυνα με το να την πατήσει (με τις ουκ ολίγες άστοχες επιλογές του ρεπερτορίου της), αλλά ποτέ της δεν την πάτησε. Εκεί προκύπτει ο θρύλος. Στη μετατροπή του στραβοπατήματος σε χαριτωμενιά, στον πηγαίο της αυτοσαρκασμό (όπως αναδεικνύεται από τις καλύτερες κειμενικά στιγμές της παράστασης που αναφέρονται σε αυτή) και το πάντρεμα της έμφυτης λαϊκότητάς της με την
ψυχική και εμφανισιακή γκαρνταρόμπα μιας πραγματικής γκραν νταμ με
σκέρτσο μεγάλης θεατρίνας και φωνή-καμπάνα ακόμα και τώρα.

ΤΑΣΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

ΑΠΟ ΤΙΣ 15 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2010 ΓΙΑ 20 ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ – ΤΟ ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ

των Θανάση Παπαθανασίου + Μιχάλη Ρέππα
Σκηνοθεσία: Σταμάτης Φασουλής

Μαρινέλλα. Η μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού στο Παλλάς. Μαρινέλλα. Μια σημαντική ερμηνεύτρια με σπουδαία φωνή. Μια εμβληματική εικόνα. Ένα αρχέτυπο θηλυκότητας. Η Μαρινέλλα δε μπορεί να αξιολογηθεί με μουσικολογικούς όρους, γιατί είναι μια βαθειά εγγραφή στο συλλογικό μας ασυνείδητο. Για τις γενιές που μεγάλωσαν από το 70 και μετά η Μαρινέλλα αποτελεί σημείο αναφοράς, όχι μόνο για τη μουσική ζωή της Ελλάδας. Για την κουλτούρα μας γενικότερα.

Από τον τρόπο που φραζάρει όταν τραγουδάει μέχρι τα ρούχα που φοράει κάθε εποχή, αλλά και για τις επιλογές ζωής που έκανε, αποτέλεσε πρότυπο (πολλές φορές επαναστατικό) για στρατιές Ελληνίδων. Η χειραφέτηση της Ελληνίδας από την κουζίνα και τα οικιακά και η πορεία της στην ελεύθερο και ισότιμο αυτοπροσδιορισμό συμπίπτει με την πορεία της Μαρινέλλας από την ακίνητη τραγουδίστρια του λαϊκού πάλκου που σιγοντάρει τον παρτεναίρ της, στην γνωστή μας μοναχική γυναικεία φιγούρα που παίρνει την ευθύνη να σταθεί μόνη στο φως του προβολέα και να εκθέσει στο κοινό έναν πρωτόγνωρο ερωτισμό. Τον ερωτισμό μιας γυναίκας που δεν επιζητά έναν άντρα αφέντη αλλά έναν ισότιμο εραστή. Αυτό ήταν που ανέβασε την Μαρινέλλα στο επίπεδο του συμβόλου. Μια γυναίκα χειραφετημένη και ταυτόχρονα απόλυτα θηλυκή και μητρική.

Η μουσική θεατρική παράσταση «Μαρινέλλα- Το Μιούζικαλ» διατρέχει τις δεκαετίες από το 50 μέχρι σήμερα και αφηγείται την ιστορία τριών γυναικών. Οι δυο πρώτες είναι πρόσωπα φανταστικά και η τρίτη πραγματικό. Η πρώτη είναι η Ειρήνη (Ευαγγελία Μουμούρη) μια γυναίκα από την επαρχία, η δεύτερη η Μαρία (Τζένη Μπότση) μια Αθηναία και η τρίτη ένα κορίτσι από την Θεσσαλονίκη που πήρε το όνομα Μαρινέλλα και έμελε να γίνει μύθος. Το ρόλο της Μαρινέλλας υποδύεται φυσικά η Μαρινέλλα και μια νεαρή ηθοποιός που κάνει την παιδική της ηλικία.

Οι βασικοί αντρικοί ρόλοι παίζονται από το Μέμο Μπεγνή και τον Αντώνη Λουδάρο και ο θίασος συμπληρώνεται από δέκα ακόμα ηθοποιούς και χορευτές. Οι φανταστικές ιστορίες της Ειρήνης και της Μαρίας συμπλέκονται με την πορεία της Μαρινέλλας και τα τραγούδια της ακολουθούν τις περιπέτειες, τους έρωτες και τις διαψεύσεις τους. Οι ζωές τους κυλάνε παράλληλα με την καριέρα της τραγουδίστριας και η φωνή της Μαρινέλλας γίνεται παραπλήρωμα και έκφραση του αισθήματός τους. Κι έτσι οι σημαντικότερες επιτυχίες της γίνονται ορόσημα για τη ζωή της Ειρήνης και της Μαρίας όπως και εκατοντάδων χιλιάδων άλλων Ελληνίδων.

Εκτός από τη Μαρινέλλα πρωταγωνιστούν (αλφαβητικά): Αντώνης Λουδάρος, Ευαγγελία Μουμούρη, Μέμος Μπεγνής, Τζένη Μπότση κ.ά.

Σκηνοθεσία: Σταμάτης Φασουλής
Σκηνικά: Γιώργος Γαβαλάς
Κοστούμια: Ντένη Βαχλιώτη
Χορογραφίες: Δημήτρης Παπάζογλου
Ενορχήστρωση: Αλέξιος Πρίφτης

ΏΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ: 21:00

ΠΑΡΑΓΩΓΗ: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΕΑΜΑΤΩΝ
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ: 20, 25, 30, 40, 45, 50, 60, 70, 80 €

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:
Βουκουρεστίου 5, Αθήνα, Τηλ.: 210-3213100

Ημέρες και ώρες λειτουργίας ταμείων:
Δευτέρα έως Σάββατο 9.00 – 20.00 και τις Κυριακές 12.00 -20.00
Με πιστωτική κάρτα : 210 81 0 81 81
Κρατήσεις μέσω Internet : www.ellthea.gr
στα μηχανήματα easypay, σε επιλεγμένα καταστήματα
Στη FNAC και στο PUBLIC