Χαμένη στον μικρόκοσμό της

Δεν αμφιβάλλω ότι στη Ν.Δ. έχουν έτοιμη την απάντηση. Είναι η ίδια με εκείνη στην οποία έβρισκαν παρηγοριά στα χρόνια της Νέας Διακυβέρνησης, όταν απορούσαν γιατί δεν προβάλλεται το κυβερνητικό έργο τους. Τότε έφταιγε ο Τύπος, που ήταν εχθρικός προς τη Ν.Δ. Ετσι και τώρα φαντάζομαι ότι θα φταίει και πάλι ο Τύπος, επειδή έπρεπε να αρνηθεί η Ντόρα Μπακογιάννη να πάει στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής, ώστε ο κόσμος να θυμηθεί ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης υπάρχει. Οτι η Ελλάδα είναι στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και η Ν.Δ. έχει απορροφηθεί σε μια διαδικασία εσωτερικής διαπραγμάτευσης γύρω από ασήμαντες λεπτομέρειες, αυτό μάλλον δεν τους περνάει από το νου.

Η αντίδραση της Ν.Δ. στο τελευταίο επεισόδιο του δράματος των επιτοκίων είναι χαρακτηριστική του πως η ηγετική ομάδα της Ν.Δ. έχει χάσει τη γενική εικόνα των πραγμάτων. Ενώ ήταν προφανές, από την ακατάπαυστη πολυφωνία και τις αλλεπάλληλες ανακολουθίες, ότι η κυβέρνηση παραπαίει χωρίς πειθαρχία και μπούσουλα, ο αγέρωχος εκπρόσωπος της Ν.Δ. ζητούσε να εντοπισθεί κατεπειγόντως το βαθύ λαρύγγι και να τιμωρηθεί παραδειγματικά. Αυτό που μπορούσε να καταλάβει και ο τελευταίος αναλυτής των επενδυτικών οίκων, παρακολουθώντας τις εξελίξεις στην Ελλάδα από την οθόνη του υπολογιστή του -ότι, δηλαδή, το «βαθύ λαρύγγι» είναι όλη η κυβέρνηση με την ώς τώρα αλλοπρόσαλλη στάση της- διέλαθε της αντιλήψεως της ηγετικής ομάδας του Αντώνη Σαμαρά, παρά τη συμμετοχή σε αυτήν προσωπικοτήτων με κύρος, όπως ο Γ. Μανώλης, ο Π. Παναγιωτόπουλος, ο Β. Μιχαλολιάκος, ο Μ. Κεφαλογιάννης κ.ά.

Υπάρχει, βέβαια, αντίλογος. Προκειμένου η Ν.Δ. να θίξει με αξιοπιστία την ουσία του προβλήματος, θα όφειλε προηγουμένως να έχει δώσει μία απάντηση (στον εαυτό της πρωτίστως) σε βασικά πολιτικά ερωτήματα, όπως λ.χ. τι προκάλεσε τον τριπλασιασμό του πρόσθετου ετήσιου δανεισμού της χώρας, κατά τα δύο τελευταία χρόνια της Νέας Διακυβέρνησης! Πώς, δηλαδή, το ποσό του πρόσθετου δανεισμού, που κάθε χρόνο κυμαινόταν περίπου μεταξύ 7 και 10 δισ. ευρώ, εκτινάχθηκε ξαφνικά στα 28 δισ.; Δεν θα ήταν λογική προϋπόθεση να καταλάβουν οι ίδιοι πώς και γιατί έχασαν την μπάλα, προτού αρχίσουν τις διακηρύξεις για «την ελπίδα της Ελλάδας που θα χτίσει την Ελλάδα της ελπίδας»;

Για κάτι τέτοιο, όμως, προϋπόθεση θα ήταν η επιθυμία να εντοπίσουν τα αίτια της ήττας και την εποχή αυτή στη Ν.Δ. υπέρτατος νόμος είναι το αξίωμα «μη θίγετε τα κακώς κείμενα». Προς το παρόν, ασχολούνται με τα οργανωτικά του συνεδρίου (λες και νοιάζεται κανείς…), ο δε αρχηγός του κόμματος δαπανά την ισχύ που του έδωσε η ψήφος των μελών του κόμματος στο micromanagement της καθημερινότητας. Δεν θα με εξέπληττε καθόλου, αν ο βαθύτερος λόγος για τον οποίο η Ντόρα αποφάσισε να μην παραστεί στην Κεντρική Επιτροπή ήταν για να μην πάθει κατάθλιψη από τη βαρεμάρα. (Αν και με πληροφορούν ότι υπάρχει μια ακόμη πιθανή εξήγηση για την απουσία της σήμερα. Θέλει να αποφύγει τον συνωστισμό, για να μην αρπάξει καμιά ίωση και δεν μπορέσει να βρίσκεται αύριο στη γαλλική πρεσβεία για την παρασημοφόρησή της…)

Δικαίωση
Ερωτηθείς για τους πιθανούς τρόπους ελέγχου της δυναμικής του δημοσίου χρέους (που θα έχει φθάσει το 150% του ΑΕΠ το 2014…), ο Ευάγγελος Βενιζέλος τόνισε την ανάγκη κατάρτισης ενός «μεσοπρόθεσμου προγράμματος πτωτικής τάσης του δημοσίου χρέους», το οποίο πρέπει να περιλαμβάνει «σε συμφωνία με την Ε.Ε. τη σταδιακή και λογική αναπροσαρμογή του όγκου του ΑΕΠ, που ασφαλώς είναι πολύ μεγαλύτερο από το καταγραφόμενο». Ηταν μια μεγάλη στιγμή αυτή, παρότι λίγοι το εξετίμησαν. Ηταν η δικαίωση του Μανώλη Κοντοπυράκη, ο οποίος είχε εισηγηθεί την αύξηση της απόσβεσης των υποδομών από το 8% στο 15%, επειδή εδώ στην Ελλάδα όλα φθείρονται πιο γρήγορα…

Αφορμή για να θυμηθώ τον πρόβλημα που προσπαθεί να λύσει ο υπουργός ήταν το περιστατικό που μου αφηγήθηκε αγαπητός φίλος. Ηταν Σάββατο μεσημέρι και μαζί με τη γυναίκα του και τον μικρό γιο τους είχαν πάει στον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Αγοράς. Οι γονείς διάβαζαν, ο μικρός έπαιζε και ήταν όλα γαλήνια. Ωσπου την ειδυλλιακή ατμόσφαιρα συνέτριψε η παρουσία ευσώμου κυρίου, ο οποίος με όλη τη δύναμη των πνευμόνων του φυσούσε μια σφυρίχτρα, ανακράζων ενδιαμέσως των σφυριγμάτων: «Αουτ! Αουτ! Γκετ άουτ!». Ηταν ο φύλακας, που με όση λεπτότητα διέθετε ειδοποιούσε τους περιηγητές ότι σε είκοσι λεπτά ο αρχαιολογικός χώρος έπρεπε να κλείσει. Εδινε μάλλον την εντύπωση σωφρονιστικού υπαλλήλου, που ειδοποιεί τους κρατουμένους ότι η ώρα του προαυλισμού τους τελείωσε. Ομως οι τουρίστες, ατυχώς, δεν είχαν επαρκή γνώση της ελληνικής εμπειρίας, ώστε να εκτιμήσουν τις λεπτές αποχρώσεις της κατάστασης. «Τι είναι αυτός ο άνθρωπος;», απορούσαν κάποιοι αθώοι Γάλλοι (κουτόφραγκοι). Ωστόσο, επειδή καλό είναι να μην ξεχνάμε ότι πάντα υπάρχουν χειρότερα, ήταν ευχής έργον ότι δεν τους φώναζε: «Γκετ άουτ, ρε!»

Βαθύ λαρύγγι
Αδίκως εστίασαν τις υποψίες τους στον Γεράσιμο Αρσένη όσοι αγωνίζονται να αποκαλύψουν ποιος είναι το «βαθύ λαρύγγι», που προκάλεσε την εκτίναξη των επιτοκίων στο υψηλότερο επίπεδο της τελευταίας δωδεκαετίας. (Πέραν των άλλων, και για τον λόγο ότι Λίντα Λάβλεϊς και Τζέρι Αρσένης είναι έννοιες απολύτως ασύμβατες…) Ομως, εκεί όπου απέτυχαν οι ρέκτες της αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας θριάμβευσε ο αναγνώστης της στήλης D. A., ο οποίος μοιράζεται μαζί μας την ανακάλυψή του: «Οταν άκουσα τον Καρατζαφέρη να διευκρινίζει ότι σύζυγος υπουργού δεν είναι μόνο ο Αρσένης, είδα ξαφνικά το προφανέστατο: Το βαθύ λαρύγγι δεν μπορεί να είναι άλλος από τον… Τόλη Βοσκόπουλο! Εξάλλου, όσο και αν ο σύζυγος της Αντζελας Γκερέκου δοξάστηκε τραγουδώντας με τη μύτη, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το λαρύγγι του». Να θυμίσω, από πλευράς μου, ότι ο Τόλις (σ.τ.σ.: Τόλις, γεν. Τόλιδος, όπως είναι η σωστή γραφή του ονόματος του βάρδου και ουχί η παρεφθαρμένη μορφή που έχει επικρατήσει…) είχε ενθέρμως υποστηρίξει τον Δ. Τσοβόλα (δώσ’ τα όλα) και, ως εκ τούτου, είναι φυσικό να αντιτίθεται στην προοπτική παρέμβασης του ΔΝΤ στην ελληνική οικονομία…

Γκετ άουτ, ρε!
Προ μηνός, στην ιστορική συνάντηση του Πωλ Τζερούλανος με τον Δρα φον Δρούτσα, με αντικείμενο τις εκδηλώσεις για τα 2.500 χρόνια από τη Μάχη του Μαραθώνος, ο υπουργός Πολιτισμού είχε αποκαλύψει στους δημοσιογράφους ότι τον απασχολεί η εξεύρεση τρόπων για την προσέλκυση τουριστών στην Αθήνα, η οποία σήμερα είναι απλώς ένας σταθμός των επισκεπτών στον δρόμο προς τα νησιά. «Αντί να μένουν δύο μέρες στην Αθήνα και δέκα στα νησιά, γιατί να μη μένουν τις δέκα στην Αθήνα;», είχε αναρωτηθεί ο υπουργός με την ευθύτητα που χαρακτηρίζει τα τολμηρά πνεύματα και η οποία, δυστυχώς, παρεξηγείται από τους αδαείς ως αφέλεια.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *