Αλέκα Παίζη: Υποκλινόμαστε στο παράδειγμα, το ήθος και την αγωνιστικότητά της

Από το βιβλίο του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΑΘΟΥΡΗ, ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ, 2011
Διαβάστε περισσότερα για το βιβλίο κλικάροντας εδώ
[...] «Άλλη μια φουρνιά ξεβράκωτοι μας έρχεται παιδιά!», ακούστηκε η φωνή του Λεωνίδα που είχε ξεμακρύνει μερικά μέτρα από το φυλάκιο. Οι άλλοι δύο σκοποί στάθηκαν έξω από το φυλάκιο. Κάμποσοι μετανάστες ξετρύπωσαν μέσα από την αντάρα και από το δάσος στα αριστερά του φυλακίου και κατευθύνθηκαν προς αυτούς. Άλλοι προσπέρασαν το φυλάκιο από δεξιά και αριστερά. Ήταν άνδρες και γυναίκες και είχαν το συνηθισμένο παρουσιαστικό που οι στρατιώτες είχαν συνηθίσει τόσους μήνες τώρα βλέποντας εκατοντάδες και χιλιάδες μετανάστες να περνούν τα σύνορα. Οι άντρες φτωχικά ντυμένοι, κάποιοι απ’ αυτούς φορούσαν εκείνα τα φαρδιά παντελόνια που φορούν σ’ όλη την Ανατολή από το Κουρδιστάν ως το Αφγανιστάν. Οι γυναίκες φορούσαν πολύχρωμες μακριές φούστες και είχαν καλυμμένο το κεφάλι τους όπως συνηθίζεται σ’ αυτές. Τίποτα δεν ενέπνεε ανησυχία. Οι στρατιώτες απλά τους κοιτούσαν με περιέργεια χωρίς να κάνουν καμιά κίνηση αποτροπής τους. Δεν είχαν τέτοιες διαταγές άλλωστε. Του Ορέστη όμως κάτι δεν του πήγαινε καλά. Κάτι έλλειπε από το σκηνικό, τι όμως; Ξαφνικά κατάλαβε τι ήταν αυτό που έλλειπε, δεν υπήρχαν παιδιά! ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ:
http://www.politismospolitis.org/archives/16811