Πρωθυπουργικές φιλίες & πρωθυπουργικό καθήκον
Δημοσιεύθηκε στις 11/09/2008
Συντάκτης: ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ
Θεματική κατηγορία: Πολιτισμός Πολιτικής
Εκτιμητέα μεν η προσήλωση του Πρωθυπουργού κ. Κώστα Καραμανλή, στη φιλία και στάση όχι και τόσο συνηθισμένη στις μέρες μας. Πόσο μάλλον που στο πρόσφατο παρελθόν της νεοελληνικής πολιτικής ιστορίας υπήρξαν και πολιτικοί ηγέτες που, όχι μόνο δεν στήριζαν τους φίλους τους, αλλά, αντιθέτως, τους έφαγαν έναν-έναν, ιδίως εκείνους που εξέφραζαν άποψη.
Να δεχθούμε, λοιπόν, ότι με την πρόσφατη ομιλία του στη Θεσσαλονίκη ο Πρωθυπουργός έπεσε «θύμα της φιλίας», όπως γράφει ο κ. Παντελής Ξανθίδης σε post του στις προηγούμενες μέρες. Να δεχθούμε και ότι «Παραμένει πιστός στο “ο φίλος τω φίλω εν κόποις και κινδύνοις ού λείπει”… καθώς και το «Ας ελπίσουμε ότι κάποια στιγμή ο Πρωθυπουργός, θα γίνει λιγότερο συναισθηματικός και θα προτάξει το ήθος που τον διακρίνει».
Παράλληλα όμως ας αναρωτηθούμε: Επιτελεί με τη στάση του αυτή ο κ. Πρωθυπουργός το καθήκον του Πρωθυπουργού;
Επειδή δεν εξελέγη για να προστατεύει κάποιους λίγους φίλους του, με όποιο κόστος για τη Χώρα κι ό,τι κι αν κάνουν, αλλά, αντιθέτως, για να προτάσσει ακόμη και του ίδιου του εαυτού του τα συμφέροντα της Ελλάδας και του Ελληνικού Λαού.
Επειδή, φίλοι μεν όλοι αυτοί οι Υπουργοί και παρατρεχάμενοι, φιλτάτη δε Πατρίς!
Η ευαισθησία του λοιπόν ως προς τους φίλους του, η οποία προυποθέτει τη μη ευαισθησία του ως προς την Δικαιοσύνη, την Ισοπολιτεία, τη Δημοκρατία, τον Όρκο του, τις υποσχέσεις του, αλλά και τα καθημερινά βάσανα εκατομμυρίων ελλήνων θα μπορούσε ποτέ να είναι κάτι το επαινετέο;
Κι ας μην ξεχνάμε και τη δήλωση του θείου του: «Στέγνωσα την καρδιά μου για να μπορέσω να επιτελέσω την αποστολή μου».
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ -(Φωτογραφία: Από την παράσταση ‘Καρδιά με κόκαλα’, του θεατρικού σχήματος ‘Όχι παίζουμε’, με θέμα τη ζωή του Ναπολέοντος Λαπαθιώτη’)


























Μήπως λοιπόν η αιτία για τη συγκεκριμένη μη-δράση δεν είναι η πίστη στη φιλία, αλλά κάτι άλλο;
Δεν αποκλείεται να είναι κάτι άλλο όπως λέτε και ευχαρίστως θα δημοσιεύαμε την αποψή σας επ’ αυτού.
Πλην όμως εγώ ήθελα εδώ να επισημάνω ότι ο Πρωθυπουργός μιας χώρας δεν δικαιούται, ούτε συνταγματικώς, ούτε ηθικώς να βάζει τους φίλους του πάνω από το συμφέρον της χώρας.
Άλλο Πρωθυπουργός κι άλλο Αρχηγός 23242ου Συστήματος Προσκόπων. Είναι ποτέ δυνατόν, το προσωπικό συμφέρον των φίλων να υπερισχύει του συμφέροντος του Κράτους; Αν σε κάτι τόσο απλό, υπάρχει αδυναμία διαχείρισης, τότε τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά.
Πάντως, δεν πιστεύω κι εγώ πως είναι τόσο απλό το ζήτημα. Ξέρετε και τις σχετικές ρήσεις του Νικολό Μακιαβέλλι περί Ηγέτη και φίλων – υποστηρικτών. Για παράδειγμα: «Όταν κάποιος σου χαρίσει δύναμη, θα είσαι για πάντα υποχείριό του».
Μήπως ο κ. Καραμανλής στο παρελθόν, στηρίχθηκε πολύ στις πλάτες των «φίλων» του ώστε να καταφέρει να γίνει Πρωθυπουργός. Μήπως τώρα πληρώνει τίποτα «χρωστούμενα»; Δεν ξέρω, σκέψεις κάνω!
Η εν λόγω στάση του Πρωθυπουργού τον τιμά ως άνθρωπο και μόνον.
@ΠΑΝΤΕΛΗ ΞΑΝΘΙΔΗ:Τι γίνεται όμως όταν μπαίνει στη μέση η ανάγκη της επιλογής; Η ιδιότητα του Πρωθυπουργού είναι εκείνη που πρέπει να τιμηθεί περισσότερο από όλα σε ανταπόδοση της τιμής που σε εξέλεξε και σε εμπιστεύτηκε μια χώρα ολόκληρη. Αλλά και Πρωθυπουργός να μην είσαι τι σε τιμά περισσότερο: Να υπερασπιστείς το συμφέρον 10 εκατομμυρίων ανθρώπων που κρέμονται από σένα ή εκείνο 10 φίλων σου, που ενδεχομένως να έχουν παρανομήσει κιόλας;
@DANA SEMITECOLO:Μιας και προφανώς αναφέρεστε στον »Ηγεμόνα», του Μακιαβέλλι, που τυχαίνει να έχω μεταφράσει και εκδώσειμ επιτρέψτε μου να σας αναφέρω και κάποιες άλλες ρήσεις του από εκεί:
Είναι πολύ πιο εύκολο να κατακτήσεις την εξουσία παρά να την διατηρήσεις.
Οι άνθρωποι θα σε στηρίξουν για να πάρεις την εξουσία, όχι από αγάπη, αλλά για να βελτιώσουν τη δική τους ζωή.
Πρέπει να παρακολουθείς τα στελέχη σου για να εξουδετερώσεις τις ανταρσίες τους πριν ακόμα εκδηλωθούν.
Όταν κάποιος δεν μπορεί να σε σεβαστεί θα πρέπει να σε φοβηθεί.
Αν εννοείτε, που λέτε για ήγετες που έφαγαν τους φίλους τους έναν-ένα, τον Ανδρέα Παπανδρέου, καλάτους έκανε γιατί έτσι έμεινε το Πασόκ στην εξουσία τόσα χρόνια.
@ΔΙΟΝΥΣΗ ΒΙΤΣΟ: Είναι θέμα ερμηνείας – δηλαδή από ποιά όψη θα δούμε το αντικείμενο…
Το πρωθυπουργικόν καθήκον εκπηρώθηκε τώρα που έδιωξε τον πρώτο ή πρέπει να διώξει και τους υπόλοιπους που πρέπει να διώξει;
Το θέμα δεν είναι η εκδίωξη υπουργών, αλλά η… ταμπακιέρα! Για παράδειγμα, δεν νομίζω να ήταν πλημμελής η θητεία του κ. Βουλγαράκη στο ΥΕΝ. Η έστω απομάκρυνσή του μπορεί να εκληφθεί μόνον ως «ηθική λύση ανάγκης» και όχι ως «καταδίκη». Οι κατηγορίες κατά του προσώπου του συνεχίζουν να αιωρούνται και αυτό είναι που ενδιαφέρει περισσότερο την κοινωνία. Για να δούμε τι θα δούμε (ακόμα).
ο κ. Πρωθυπουργός αν ήθελε κοινωνικές σχέσεις να καθόταν στο σπίτι το και να καλούσε τους φίλους του σε βεγγέρες και η κ. Νατάσσα να έψηνε τυροπιτάκια. Άϊντε και τέτοιες ευαισθησίες πιάνουν στους… με ειδικές ανάγκες!
Στον κ. Μούτσιο τί να απαντήσουμε; Κάντε ησυχία και στις μύτες των ποδιών σας… κοιμάται τον ύπνο του ΘΑΣΟΚΟΥ το παιδί….
Στον κοινοβουλευτισμό όλες οι απόψεις έχουν θέση, δεν το ξέρετε;
@κ. Μούτσιο: Σε καρέκλα; ή όρθιοί στο διάδρομο και στριμωξίδι;
@Διονυσία Περικλέους Είναι πολύ ξύπνιαη ερωτησή σας. Δεν μπορώ να απαντήσω.