Η διαχρονική ελληνική πολιτική διαφθορά

cf86cf81ceb5cebccf84ceb5cf81ceb9ceba-cebccf80cebfcf85ceb1cf83cebfcebdceb1-cebf-cf83ceb7cebacebfcf83-cf84cebfcf85-cf80ceb1cf81ceb8ceb5Πάντα έτσι ήταν.

Από τα πανάρχαια χρόνια,

χαρακτηριστικό γνώρισμα

της ελληνικής πολιτικής σκηνής ήταν η

διαφθορά.

Ασφαλώς όχι όλων.
Ομως με την αποφυγή καταγγελίας των εξωνισμένων, κάτω από το δέος του πολιτικού κόστους.
Ετσι που οι ποιητές ακόμη και τους θεούς θεωρούσαν δεκτικούς εκδουλεύσεων διαμέσου δωροδοκίας, με μοναδική εξαίρεση τον θεό του θανάτου, αναφορικά με τον οποίο αποδίδεται στον Αισχύλο το σπάραγμα ότι «μόνος θεών γαρ Θάνατος ου δώρων ερά».

Εψαξα στην ηλεκτρονική συλλογή όλης της ελληνικής γραμματείας διαμέσου του λήμματος «αδωροδόκητος» και άλλων συναφών. Το θησαύρισμα ήταν αποκαρδιωτικά πενιχρό.
Ο Πλούταρχος διηγείται για τον Αριστείδη (5.6.1-7) ότι, μετά τη νικηφόρο μάχη του Μαραθώνα, του ανατέθηκε η φύλαξη των αιχμαλώτων και των λαφύρων, ενώ δε σωροί από χρυσάφι και άλλου πλούτου βρίσκονταν στη διάθεσή του, ούτε ο ίδιος άπλωσε αρπακτικό χέρι, μήτε σ’ άλλον το επέτρεψε, δικαιώνοντας τη φήμη του ως αδωροδόκητου.
Κατά τον Διογένη Λαέρτιο (Βίοι, 4.9.6-8), ο Μακεδόνας βασιλέας Φίλιππος είχε δημοσίως πει ότι απ’ όλους τους πρέσβεις που τον είχαν επισκεφθεί μόνον ο Ξενοκράτης υπήρξε αδωροδόκητος.
Τον ίδιο όμως έπαινο διέσωσε ο Πλούταρχος και για τον Δημοσθένη (31.3.3-4).
Τελευταίο υπόδειγμα ο Φωκίων, για τον οποίο ο Αντίπατρος είχε πει ότι δεν τον κατάφερε να πάρει χρήματα, ενώ τον Δημάδη ποτέ δεν κατάφερε να χορτάσει, όσα κι αν του έδινε.

Στα ελληνικά ανέκδοτα δεν βρήκε θέση η περίπτωση του άγνωστου εκείνου Πρώσου υπουργού που, κατά τη διαπραγμάτευση κάποιας δημόσιας προμήθειας, ευθέως και εις επήκοον των υφισταμένων του είχε ρωτήσει τον εκπρόσωπο της προμηθεύτριας εταιρείας ποια θα ήταν η αμοιβή για τη δική του υπογραφή. Κι όταν άκουσε την απάντηση, τη διαπραγματεύτηκε, βελτίωσε το ύψος της και, τελικώς, αξίωσε και αναγράφηκε στη σύμβαση το σχετικό ποσό, ως τελική έκπτωση από το τίμημα που πλήρωσε το κράτος! Αλλοι λαοί, άλλα κυρίαρχα ήθη…

Στη σχετικώς σύγχρονη δική μας εποχή, κοινή είναι η παραδοχή ότι ανώτερος χρημάτων, και με αυθόρμητη αποστροφή για τα ρουσφέτια, υπήρξε οπωσδήποτε ο Πλαστήρας.
Ευτύχησα, όμως, να γνωρίσω από κοντά και άλλο αξιόπιστο υπόδειγμα αδιάφθορου πολιτικού ήθους, αν και φανερά είχε οργανωμένο γραφείο για τα ρουσφέτια της εκλογικής πελατείας του.
Οργισμένη κάποτε, σε ιδιαίτερη συνάντησή μας, μου είχε πει γι’ αυτόν κυρίαρχη τότε αρχηγική προσωπικότητα πως «είναι ο Παπακωνσταντίνου της παράταξής μας».
Μολοντούτο οφείλω να πω ότι, στον χώρο της δική μου εποπτείας, και οι δυο, τόσο ο Αλευράς όσο και ο Παπακωνσταντίνου, έκλεισαν κάποτε τα μάτια τους, αποχαιρετίζοντας τον μάταιο τούτο κόσμο, διαβιώνοντας καθένας τους σ’ ένα μικροαστικό διαμερισματάκι, κυριολεκτικώς αδωροδόκητοι, αν και είχαν τη φήμη του ρουσφετολόγου.
Εχω άμεση προσωπική γνώση τού ότι κάποτε ο Γιάννης Αλευράς χρειάστηκε να μείνει σε ακριβό ξενοδοχείο. Και φυσικά, φεύγοντας, ζήτησε τον λογαριασμό. Του ελέχθη ευγενικά ότι ήταν φιλοξενούμενος της διεύθυνσης. Κι όταν εκείνος επέμεινε αρνούμενος, νόμισαν πως τον στρίμωξαν με το επιχείρημα ότι ο κύριος πρωθυπουργός είχε δεχθεί τη φιλοξενία, έτσι που ασφαλώς θα επακολουθούσαν ανεπιθύμητες συγκρίσεις και σχόλια.
Απτόητος ο μπαρμπα-Γιάννης συμπλήρωσε με το τσουχτερό ποσό επιταγή σε διαταγή του ιδίου, την υπέγραψε, την οπισθογράφησε και την παρέδωσε στον εμβρόντητο διευθυντή του ξενοδοχείου με την αποστομωτική παρατήρηση πως αυτό το ποσό ήταν το φιλοδώρημα για το προσωπικό του ξενοδοχείου.
Ετσι και τα σχόλια από ανεπιθύμητες συγκρίσεις απέφυγε, αλλά και ανέξοδος «φιλοξενούμενος» δεν καταδέχτηκε να υπάρξει.

Μη γελιόμαστε… Ο διαχρονικά και σταθερά επιρρεπής στη διαφθορά πολιτικός κόσμος της χώρας μας δεν είναι ένα σπάνιο μόρφωμα, ξεκομμένο από τον κορμό του ελληνικού λαού.
Ποτέ η δική μας κοινωνία δεν ζήλωσε πρότυπα Πρώσων ή Φινλανδών πολιτών. Απλά και μόνο ξεθυμαίνει, βρίζοντας ανωνύμως και εκ του ασφαλούς τους εκάστοτε κρατούντες.
Στην πραγματικότητα και οι δύο χώροι (οι επαγγελματίες της πολιτικής και το εκλογικό σώμα) τελούν σε αγαστή ποιοτική αρμονία.

Τον πιο πικρόχολο χαρακτηρισμό του κορμού του ελληνικού λαού, ως ασύνετου συρφετού ιδιοτελών όσο και απερίσκεπτων θορυβοποιών, φέρεται να είχε κάνει ο Σωκράτης. Καθώς διηγείται ο Κλαύδιος Αιλιανός (VH 2.1.1-6), αφού ο Αλκιβιάδης είχε ήδη εκφράσει την επιθυμία να εμφανιστεί για πρώτη φορά και να μιλήσει στην Εκκλησία του Δήμου, το μεσημέρι της προτεραίας είχε καταληφθεί από συναίσθημα ανασφάλειας και κρίση πανικού. Τότε ο Σωκράτης τον πήρε από το χέρι και τον οδήγησε στην αγορά. Του έδειξε τον μανάβη, τον μπακάλη, τον παπουτσή, τον φαναρτζή, τον μαρμαρά, τον δερματέμπορο, κοντολογίς όλους τους μικρομαγαζάτορες. Και ενώπιον καθενός απ’ αυτούς τον ρωτούσε αν είχε δέος και συστολή να τους απευθύνει πολιτικό λόγο. Φυσικά ο Αλκιβιάδης παραδέχτηκε πως δεν ένιωθε καμιά αναστολή. Και τότε ο Σωκράτης τον χλεύασε, ρωτώντας τον αν είχε την εντύπωση πως καλύτερα κουμάσια συγκροτούσαν τον Δήμο των Αθηναίων. «Ουκούν, έφη ο Σωκράτης, ο δήμος ο Αθηναίων εκ τοιούτων ήθροισται· και ει τον καθ’ ένα καταφρονείς, καταφρονητέον άρα και των ηθροισμένων».

Δεν υπήρξε όμως πιο φρόνιμο το εκλογικό σώμα που το 1920 καταψήφισε τον Ελευθέριο Βενιζέλο, όταν εκείνος, με τη Συνθήκη των Σεβρών, ανέδειξε την Ελλάδα στο κράτος των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών. Χωρίς περίσκεψη, δίχως αιδώ η λαϊκή κυρίαρχη θέληση οδήγησε τη Χώρα στη Μικρασιατική Καταστροφή. Κι έκτοτε η Ελλάδα προσπαθεί να πάρει ανάσα μόνον από τον αριστερό της πνεύμονα, καθώς ο δεξιός, τον οποίο επί τρεις χιλιετίες διέθετε, χάθηκε για πάντα.

Από την ελεύθερη όσο και ανεκδιήγητη θέληση αυτού του κυριολεκτικά ανεύθυνου λαού προήλθε ο πολιτικός χάρτης της χώρας, που τώρα όλοι, στις συντροφιές, ελεεινολογούν ως διεφθαρμένο συνονθύλευμα αναιδών νεόπλουτων, ενώ παράλληλα οι αδιάλλακτοι τιμητές σπεύδουν να δώσουν εμφανές και ενθουσιώδες «παρών» στις προεκλογικές συνάξεις, με την υστερόβουλη προσδοκία τού «μνήσθητί μου, όταν επανέλθης εν τη βασιλεία σου».
Γι’ αυτό, και σταθερά, ευημερούν πολλοί εξατομικευμένοι συμπατριώτες μας, ενώ ο τόπος συνεχώς ξεφτίζει και υποβαθμίζεται σ’ όλους τους τομείς, ιδίως της παραγωγής και των εξαγωγών. Μα, προ παντός, η ακατάσχετη κατρακύλα χαρακτηρίζει το επίπεδο της κατ’ ευφημισμόν παιδείας που παρέχει η χώρα στα μη προνομιούχα αποπαίδια της.

Φίλος, που διάβασε αυτές τις γραμμές, μου αντέτεινε πως οι λωποδύτες έχουν επώνυμο και ταυτότητα. Διαφορετικά, είναι θύματα συκοφαντών. Και μελαγχόλησα, καθώς σκέφθηκα, πόσοι και πόσοι αδαπάνως και αναιδώς αναβαπτίζονται μέσα στην κολυμβήθρα των κατ’ επίφαση θεσμών πολιτικής και δικαστικής νομιμότητας.

ΚΩΣΤΑΣ Ε. ΜΠΕΗΣ (Φωτογραφία ΦΕΝΤΕΡΙΚ ΜΠΟΝΣΟΥΑ, ο Σηκός του Παρθενώνα το 1908)
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

2 Σχόλια

  1. Ο/Η nicolaos demonicos λέει:

    @ Δεν θα ξεστομίσω κακίες, αλλά θα ρωτούσα τον κ. Μπέη αν κατά την δημαρχία του υπέπεσε στην αντίληψή του κάποια μορφή διαφθοράς στον δήμο Αθηναίων και τι έπραξε γι’ αυτό.
    Εκ δευτέρου, επειδή αναφέρεται σε πηγές της αρχαιοελληνικής γραμματείας, μου προξενεί εντύπωση το ότι δεν έχει διαβάσει καθόλου τον Αριστοτέλη. Όπου θα ανεκάλυπτε και το όνομα ενός «θαμμένου» πολιτικού της εποχής – και όχι απλώς «αδωροδόκητου». Αυτό του Εφιάλτου του Σοφωνίδου. Του μεγίστου όλων! Του πατρός της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ!
    Κατά τα άλλα και συμφωνώ και προσυπογράφω.

  2. Ο/Η Διονυσία Περικλέους λέει:

    @ κ. Βίτσο: Είναι δυνατόν ο κ. Κώστας Ε. Μπέης να είναι ο ίδιος πού ‘ταν -προοδευτικός- δήμαρχος Αθηνών;;; Τότε που ο σιδερένιος ροκάνιζε τις λοιπές προοδευτικές δυνάμεις;; Είναι δυνατόν; Θα πρέπει τώρα νά ‘ναι, πάνω-κάτω, τρακοσίων χρόνων! Μπράβο!!!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *