Ηρώδειο: Όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω

Διαβάζοντας για τις εκδηλώσεις που θα φιλοξενηθούν στο Ηρώδειο –εκτός του Ελληνικού Φεστιβάλ- διερωτάται κανείς με ποια κριτήρια γίνονται οι επιλογές.
Διότι, ποια σχέση μπορεί να έχουν ο Ρέμος με τον Προμηθέα και η Μήδεια με τον Νταλάρα, αν με πολύ αυστηρά κριτήρια, για τον ρόλο και την ιστορική φύση του Ηρωδείου, θα θέλαμε να αξιολογήσουμε τις σχετικές επιλογές;
Από την άλλη πλευρά, γιατί η Μαρινέλλα και όχι η Μίλβα;
Αντεπιχείρημα στις απορίες αυτές θα μπορούσε να ήταν το καταλυτικό και άκρως νεοελληνικό, «περί ορέξεως, κολοκυθόπιττα»! Αλλά, νομίζω ότι το κριτήριο της όποιας Επιτροπής έκανε τις επιλογές για «τη διαμόρφωση ενός προγράμματος που να περιλαμβάνει κάθε μορφή τέχνης», δεν είναι πάντοτε το καλύτερο και το αντικειμενικότερο ώστε να μη βεβηλώνονται –διότι σ’ αυτό το σημείο έχουμε φτάσει- ιεροί χώροι της αρχαίας μας κληρονομιάς.
Και μπορεί ως τέχνη να εμφανίστηκαν λ.χ. και οι «Βάτρα Χ» -θα φιλοξενηθούν στο Ηρώδειο- ασχέτως αν είναι από τις λίγες τόσο προβεβλημένες παραστάσεις από τις οποίες έχει φύγει, επιδεικτικά, μερίδα του κοινού. Με την ίδια λογική, όμως, γιατί να μη δοθεί το Ηρώδειο ή η Επίδαυρος στον Βέρτη ή στον ΒΑΣ ΒΑΣ ο Παρασκευάς ή στην κ. Μοιραράκη, τα χαλιά της οποίας αντιπροσωπεύουν ένα είδος τέχνης, έστω και αν αντί να την θαυμάζουμε, απλώς, την πατάμε κιόλας;
Υπάρχουν κάποιοι χώροι, για τους οποίους το σεβασμό μας πρέπει να τον δείχνουμε με την πολύ υψηλή ποιότητα των έργων και των καλλιτεχνών που φιλοξενούν. Ούτε ο φιλανθρωπικός σκοπός είναι δικαιολογία για να ανεβαίνουν παραστάσεις λαϊκών και ελαφρολαϊκών ασμάτων, σε τέτοιους ειδικούς χώρους. Πηγαίνετε στο Ολυμπιακό στάδιο που παίρνει και περισσότερους για να μαζέψετε και πιο πολλά λεφτά…
Αλλά τι να περιμένει κανείς όταν λ.χ. το Ηρώδειο ή η Επίδαυρος, από χώροι αρχαίου δράματος κατάντησαν πρωτίστως χώροι κοσμικής πασαρέλας, βάσει της τσαμπουκαλίδικης επίσηης νεοελληνικής λογικής, “με τον παρά μου…και την κυρά μου”;
ΝΙΚΗΤΑΣ ΦΩΣΤΙΝΗΣ -Φωτογραφία: π. Παναγιώτης Καποδίστριας, από το ιστολόγιο http://pakapodistrias.blogspot.com/

2 Σχόλια

  1. Ο/Η Π. ΞΑΝΘΙΔΗΣ. λέει:

    Ως παρέμβαση, ένα μικρό απόσπασμα από επίκαιρη ανάρτηση στην ηλεκτρονική εφημερίδα e-Liberta με τον ευριπίδειο τίτλο “Ου δ’ όλβος βέβαιος, αλλ’ εφήμερος”…

    “…Τα χρόνια περνούν, τα ήθη αλλάζουν, αλλά η Επίδαυρος μένει για να θυμίζει πού και πού, ότι δεν αφήνει κανείς ιστορία, επειδή μετά την παράσταση πηγαίνει στο Λυγουριό για να φάει στου Λεωνίδα! Όχι τίποτε άλλο, αλλά επειδή εκεί έτρωγαν κάποιοι άλλοι μεγάλοι του θεάτρου μας, που άφησαν ιστορία και λόγω της προσφοράς τους, αλλά και για τον σεβασμό τους προς τους ηθοποιούς”…

  2. Ο/Η Άλκης Πάλλης λέει:

    Σχετικά με την έκπτωση του Ηρωδείου, επιτρέψτε μου να επαναλάβω όσα είχα σχετικά γράψει σàυτό το περιοδικό, στις 15 Ιουλίου.

    “Κι ελπίζω ακόμη, πως θα βρεθεί κάποιος να γλυτώσει το ταλαίπωρο Ηρώδειο απο την κατρακύλα. Οι λαϊκοί βάρδοι ας γιορτάζουν αλλού τα φανταχτερά τους γενέθλια και ας οργανώνουν αλλού τις τιμητικές βραδιές τους. Ας το σεβαστούμε τέλος πάντων. Γιατί, ανάμεσα στα άλλα, πόσο θα αντέξουν αυτές οι πέτρες που δονούνται απο τα ντεσιμπέλ των σκληρών ήχων που εκλύονται απο τα ισχυρά ηχητικά μηχανήματα”;

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *