Σκέψεις για τη δίκη του Ιησού

greco-tradersΕπί είκοσι αιώνες διάχυτη είναι η αντίληψη ότι η δίκη του Ιησού υπήρξε κορυφαίο παράδειγμα άδικης δίκης, έτσι όπως όντως άδικη ήταν η δίκη και η καταδίκη του Σωκράτη.

Ηταν άραγε η δίκη του Ιησού μια παράνομη δίκη, όπως γενικώς πιστεύεται; Ας δούμε, κατά πρώτον, τα γεγονότα:

  • Ο Ιησούς, μετά τη σύλληψή του, προσήχθη κατά πρώτον ενώπιον του Αννα που, στο απώτερο παρελθόν, είχε διατελέσει αρχιερέας, δηλαδή πρόεδρος του Συνεδρίου, το οποίο ασκούσε την εξουσία στην ημιαυτοδιοικούμενη περιοχή της Ιερουσαλήμ.
  • Τον είχαν διαδεχθεί αλληλοδιαδόχως οι πέντε γιοι του, τελικώς δε (από το 18 έως το 36 μ.Χ.) ο γαμπρός του Ιωσήφ μπεν Καϊάφας. Ετσι ο Αννας ήταν εθισμένος στο ν’ ασκεί ο ίδιος από το παρασκήνιο την πραγματική διοικητική εξουσία. Ο Ιησούς, μετά τη σύλληψή του, ανακρίθηκε ανεπισήμως από τον Αννα, στη συνέχεια δικάστηκε από το ιουδαϊκό Συνέδριο, υπό την προεδρία του εν ενεργεία αρχιερέα Καϊάφα, και τελικώς παραπέμφθηκε στον ρωμαίο έπαρχο Πιλάτο.
  • Το Συνέδριο, ως το κυρίαρχο όργανο της αυτοδιοικούμενης Ιερουσαλήμ, συνεκροτείτο από τον αρχιερέα, ως πρόεδρο, και άλλους 70 σύνεδρους (ιερείς και γραμματείς). Στη διάθεση του Συνεδρίου, και ειδικώς για τις ανάγκες του μοναδικού ναού, υπήρχε ιουδαϊκή φρουρά κάποιων χιλιάδων στρατιωτών, από τους οποίους οι περισσότεροι ήταν ιερείς. Η φρουρά είχε εξουσία να θανατώνει επί τόπου κάθε βλάσφημο επισκέπτη του ναού.
  • Σε περίπτωση σύλληψης, το Συνέδριο είχε εξουσία να επιβάλει οποιαδήποτε άλλη ποινή, εκτός από τη θανατική. Αυτή η εξουσία, και μάλιστα δίχως προηγούμενη δίκη ενώπιον ρωμαϊκής αρχής, ανήκε απ’ ευθείας και αποκλειστικά στον ρωμαίο έπαρχο που, στα χρόνια του Ιησού, ήταν ο Πιλάτος, του οποίου τη διακυβέρνηση ο Φίλων χαρακτηρίζει ως διεφθαρμένη και τρομοκρατική.
  • Οπωσδήποτε όμως το Συνέδριο, προκειμένου να παραπέμψει έναν ιουδαίο κατηγορούμενο στην εξουσία του πραίτορα, έπρεπε να εκδώσει προδικαστική απόφαση, με την οποία να κρίνει ότι ήταν ένοχος και ότι η ποινή που έπρεπε να του επιβληθεί ήταν η ποινή του θανάτου. Αυτήν την προδικαστική απόφαση εξέδωσε όντως το Συνέδριο, όταν επελήφθη των κατηγοριών εναντίον του ήδη δέσμιου Ιησού, και στη συνέχεια τον παρέπεμψε στον ρωμαίο πραίτορα, ως μόνον αρμόδιο.

Είναι βέβαιο ότι ο Ιησούς υπήρξε προκλητικός ενώπιον του Συνεδρίου, που διαμόρφωσε την πεποίθηση ότι ήταν επικίνδυνος για την ισχύουσα τάξη και, συνακόλουθα, έπρεπε να πεθάνει. Για ποιον συγκεκριμένο λόγο;

  1. Η απαρχή της απάντησης πρέπει ν’ αναζητηθεί στην επιταγή της Βίβλου, που αξίωνε από κάθε Ιουδαίο να επισκέπτεται τον (μοναδικό για όλους τους Ιουδαίους) ναό στην Ιερουσαλήμ, καθώς οι συναγωγές δεν ήταν ναοί. Τελικώς, αυτή η υποχρεωτική επίσκεψη κάθε Ιουδαίου είχε περιοριστεί στις ημέρες του Πάσχα με σκοπό την προσφορά στον ναό θυσίας αμνού.
  2. Είναι βέβαιο πως ο Ιησούς μετέβη στην Ιερουσαλήμ, συνοδευόμενος από ένα μάλλον μέτριο και ήπιο πλήθος, μ’ επίγνωσή του ότι αυτή η πορεία του ενείχε υψηλό ρίσκο κατάληξης στον θάνατό του. Κάτι που εκ των προτέρων είχε σιωπηρώς αποδεχθεί.
  3. Και τούτο, σε αντίθεση προς τους μαθητές του, που αιφνιδιάστηκαν από τη σύλληψη και τη Σταύρωσή του. Τούτο επιβεβαιώνεται από την άτακτη φυγή τους.
  4. Στόχος του Ιησού ήταν να εκκαθαρίσει τον ναό από το μίασμα των εμπόρων, κυρίως των πασχαλινών σφαγίων, κάτι που ήταν διαμετρικά αντίθετο με την ξεκάθαρη θέση του Ιησού, όπως την είχε διατυπώσει στη Σαμαρείτιδα. Δηλαδή ότι «έρχεται ώρα, ότε ούτε εν τω όρει τούτω ούτε εν Ιεροσολύμοις προσκυνήσετε τω πατρί (…), αλλά (…) εν πνεύματι και αληθεία· και γαρ ο πατήρ τοιούτους ζητεί τους προσκυνούντας αυτόν· πνεύμα ο Θεός, και τους προσκυνούντας αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν» (Ιω. δ’ 21-24), μέσα στον νου και στην καρδιά μας (Λουκ. ιζ’ 21), ως αχειροποίητο ναό επικοινωνίας με τον Θεό (Μαρκ. ιδ’ 58).
  5. Στο φως αυτής της πνευματικής σχέσης, που συνδέει τον άνθρωπο με τον Θεό, γίνεται αμέσως κατανοητό, γιατί, ενώ οι υμνωδίες ήταν τρέχουσα λατρευτική πρακτική, τόσο της ιουδαϊκής θρησκείας (Ψαλμ. ρμε’ 1, ρμς’ 1, ρμη’ 1, ρμθ’ 1, ρν’ 1), όσο και της μεταπασχαλινής χριστιανικής κοινότητας (Λουκ. κδ’ 53, Πρξ. Απ. β’ 46-47, Παυλ. Εφεσ. ε’ 18-19), ο Ιησούς ενσυνειδήτως απέφευγε τις ομαδικές προσευχές (Ματθ. ιδ’ 23, Λουκ. θ’ 18 και κβ’ 39-46), τις λατρευτικές τελετουργίες, και ιδίως γιατί με βδελυγμία αποστρεφόταν τα σφάγια.
  6. Επήγε, λοιπόν, στην Ιερουσαλήμ για να διαδηλώσει έμπρακτα την κάθετη αντίθεσή του με τον κατ’ εξοχήν ειδωλολατρικό και εμπορικό τρόπο προσέγγισης του θείου μέσα στον ναό. Αυτήν την αδιαπραγμάτευτη αντίθεσή του πραγμάτωσε με τη βίαιη αποβολή από τον ναό των εμπόρων και των εμπορευμάτων τους (Ματθ. κα’ 12-13). Ετσι, ο αρχιερέας διέταξε τη σύλληψη του, ως επικίνδυνου για την υπόσταση και τη λειτουργία του ναού.
  7. Οπωσδήποτε, ήδη πριν από τη σύλληψη του Ιησού, είχε συνέλθει το Συνέδριο, είχε συσκεφθεί και είχε διατάξει τη βίαιη προσαγωγή του σε δίκη. Σ’ αυτήν την προκαταρκτική συνεδρίαση φαίνεται πως διατυπώθηκαν αντιρρήσεις από τη μειοψηφία εκείνων των συνέδρων, τους οποίους τα ευαγγελικά κείμενα εμφανίζουν ως κρυφούς οπαδούς του, όπως τον Νικόδημο και τον από Αριμαθαίας Ιωσήφ. Οι κρυφοί τούτοι οπαδοί του Ιησού ευλόγως θ’ ανέφεραν «σημεία» που, ακόμη κι αν δεν αποδείκνυαν πλήρως, πάντως πιθανολογούσαν ότι ο Ιησούς ήταν ο επί αιώνες αναμενόμενος Μεσσίας, που θ’ αποκαθιστούσε το ένδοξο βασίλειο του Δαυίδ. Αυτή η υπόθεση επιβεβαιώνεται από την ευαγγελική περικοπή που αναφέρει ότι, όταν δέσμιος ο Ιησούς προσήχθη στο Συνέδριο, τον ρώτησαν, αν όντως αυτός ήταν ο Μεσσίας. Ηδη, όμως, κατά την προηγηθείσα προκαταρκτική διάσκεψη του Συνεδρίου, ο αρχιερέας είχε επιστήσει την προσοχή των μελών του στη βεβαιότητα ότι, αν οι Ρωμαίοι μάθαιναν πως ο Ιησούς ήταν ο αναμενόμενος Μεσσίας, ασφαλώς θα προχωρούσαν σε εκτεταμένες συλλήψεις και εκτελέσεις, έτσι που, για το καλό του έθνους, να ήταν προφανές πως έπρεπε οι ίδιοι να παραδώσουν τον Ιησού και να θυσιαστεί μόνον ένας, δηλαδή ο Ιησούς, αντί του να επιπέσει η εκδικητικότητα των Ρωμαίων σ’ όλον τον ιουδαϊκό λαό.
  8. Το κατά Μάρκον Ευαγγέλιο εμφανίζει τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του ιουδαϊκού Συνεδρίου ως ψευδομάρτυρες.
    Ομως, αυτή, η απαξίωση δέν είναι πειστική. Οι μάρτυρες κατέθεσαν την αλήθεια, ότι δηλαδή ο Ιησούς είχε βιαιοπραγήσει.
  9. Τα τρία συνοπτικά Ευαγγέλια απεριφράστως προσδιορίζουν ως αντικείμενο της κατά του Ιησού κατηγορίας την κάθαρση του ναού από τους εμπόρους. Ο Μάρκος αναφέρει ότι ενώπιον του ιουδαϊκού Συνεδρίου διατυπώθηκε και μια άλλη κατηγορία εναντίον του Ιησού, δηλαδή ότι αυτοεμφανίστηκε αναληθώς ως ο αναμενόμενος Μεσσίας. Στη σχετική ερώτηση του αρχιερέα ο Ιησούς φέρεται να απάντησε καταφατικά. Ομως, ο Ιησούς, έτσι όπως προσήχθη στο Συνέδριο, κάθε άλλο παρά την εικόνα του νέου βασιλέα Δαυίδ έδινε, που θ’ απελευθέρωνε τον λαό από τη μισητή ρωμαϊκή κατάκτηση και θ’ αποκαθιστούσε το μεγαλείο της βασιλείας του Ισραήλ. Συνακόλουθα ο αρχιερέας, μόλις άκουσε εκείνον τον ξυπόλητο να αυτοπαρουσιάζεται ως ο αναμενόμενος Μεσσίας, ευλόγως ξέσκισε τον χιτώνα του, ωρυόμενος, πως δεν είχαν ανάγκη από μάρτυρες. Η βλασφημία είχε αποτολμηθεί από τον ίδιο τον κατηγορούμενο ενώπιον του Συνεδρίου, που αμέσως τον κήρυξε ένοχο θανάτου, αλλά δίχως να τον καταδικάσει, καθώς δεν είχε τέτοια εξουσία. Γι’ αυτόν τον λόγο το Συνέδριο προτίμησε να παραπέμψει τον Ιησού στον Πιλάτο με την κατηγορία του επαναστάτη κατά της ρωμαϊκής κυριαρχίας.
  10. Εκείνος, όταν άκουσε πως ο κατηγορούμενος ήταν Γαλιλαίος, διέγνωσε ότι δεν υπαγόταν στη δική του δικαιοδοσία, αλλά του ηγεμόνα της Γαλιλαίας, δηλαδή του ελληνιστή τετράρχη Ηρώδη Αντύπα, ο οποίος, συμπτωματικά, βρισκόταν στην Ιερουσαλήμ.
  11. Αλλ’ αυτός, όταν του έφεραν τον δέσμιο Ιησού, κι αφού, χλευάζοντας, προσπάθησε μάταια ν’ ανοίξει διάλογο μαζί του, τον ανέπεμψε στον Πιλάτο.
  12. Ο Πιλάτος είχε εξουσία να καταδικάζει αμέσως σε θάνατο καθέναν που έδινε την εικόνα επικινδύνου για τη δημόσια τάξη. Και αυτή ήταν η περίπτωση της συνοπτικής παραπομπής του Ιησού στον σταυρικό θάνατο.
  13. Είναι βέβαιο ότι ενώπιον του Πιλάτου δέν έγινε δίκη με την οφειλόμενη σε ακροαματικές διαδικασίες εξέταση μαρτύρων και στοιχειώδεις δικονομικές εγγυήσεις. Κάτι που δέν πρέπει να εκπλήσσει, αν θυμηθούμε ότι και οι γερμανικές στρατιωτικές αρχές Κατοχής (1941-1944) έστελναν κρατουμένους στο εκτελεστικό απόσπασμα, επίσης δίχως δίκη, απλώς και μόνον ως αντίποινα.
  14. Δίκες, με στόχο να μη θιγούν κάποιες προσοδοφόρες ειδωλολατρικές συνήθειες, διαμετρικά αντίθετες με το πνευματικό μήνυμα του Ιησού, διεξάγονται και στη δική μας εποχή. Εχω υπ’ όψιν μου την προανάκριση που, ύστερ’ από ιερατική έγκληση, διεξάγει ήδη πταισματοδίκης της Πελοποννήσου εναντίον φίλου συναδέλφου της Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, επειδή ο ήδη κατηγορούμενος, μαζί με συγκατηγορούμενους δημοσιογράφους, εναντιώθηκαν στην τρέχουσα πρακτική της περιφοράς κειμηλίων (ξύλο, καθώς λένε, από τον ίδιο τον Σταυρό του Ιησού…), υπό τους ήχους της επιχώριας φιλαρμονικής, με τιμητικά αγήματα ενόπλων και την ευλαβική παρουσία των τοπικών Αρχών -στον απόηχο της επιθανάτιας παράκλησης του Ιησού: «Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασιν, τι ποιούσιν» (Λουκ. κγ’ 34).

ΚΩΣΤΑΣ Ε. ΜΠΕΗΣ

* Ο ΚΩΣΤΑΣ Ε. ΜΠΕΗΣ είναι ομότιμος καθηγητής της Πολιτικής Δικονομίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

9 Σχόλια

  1. Ο/Η nicolaos demonicos λέει:

    @ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΕΗΣ: Φαίνεται ὅτι δὲν σας ἐνοχλεῖ καθόλου ἡ προσκύνησις, ἴσως διότι δὲν ἔχετε ἴδιον πρόβλημα. Ἀλλὰ τὸ ποιοί καὶ γιατί προσκυνοῦν εἶναι γνωστὸ τοῖς πᾶσι, ἐννοεῖτε ἐκ τῶν κοινὸν νοῦν ἐχόντων.
    Γράφετε στὸν οὕτως εἰπεῖν πρόλογο «Ἂς δοῦμε, κατὰ πρῶτον, τὰ γεγονότα:». Ἀπὸ ποὺ ἀντλεῖτε, κ. καθηγητά, τὴν βεβαιότητα ὅτι τὰ περιγραφόμενα στὴν Καινὴ Διαθήκη (μήπως προτιμᾶτε Συμφωνία;) συνιστοῦν «γεγονότα»; Πῶς ἐπείσθη ὁ «ἐρευνητικὸς νοῦς» τὸν ὁποῖον εἶναι Πλούτωνος φαεινότερον ὅτι διαθέτετε; Πανεπιστημιακὸς ὤν, ντέ. Μήπως ἀκριβῶς γι’ αὐτό; Καὶ βεβαίως θεωρῶ δεδομένο ὅτι γνωρίζετε τί σημαίνει «γεγονός».
    Τρεῖς τοὐλάχιστον φορὲς ἀναφέρεστε στὸ «βέβαιο» τοῦ πράγματος. Πῶς τὸ βεβαιώσατε; Αὐτὸ τὸ «βέβαιο» δηλαδή, κ. καθηγητά, πόσο βέβαιον εἶναι;
    Ἀλλὰ ἂς περάσουμε στὴν κριτικὴ τοῦ περισπούδαστου ἄρθρου σας.
    Βέλος πρῶτο: Ἴσως δὲν τὸ γνωρίζετε, ἀλλὰ ὁ Ἄννας εἶχε παύσει ἀρχιερατεύων ἀπὸ τοῦ +14, ὁπότε ἔχουν παρέλθει τοὐλάχιστον 47 χρόνια ἀπὸ τὴν στιγμὴ ἐκείνην (κατ’ ἄλλους ἐρευνητὲς περὶ τὰ 41, δεδομένης τῆς θέσεώς τους ὅτι ὁ συγκεκριμένος Ἰησοῦς ἐξετελέσθη διὰ τοῦ ἀτιμωτικοῦ σταυρικοῦ θανάτου σὲ ἡλικία 55 ἐτῶν). Σὲ ποιά ἡλικία θεωρεῖτε ὅτι ἀνέλαβε τὸ ἀξίωμα, μὲ δεδομένο ὅτι ἀρχιεράτευσε ἀπὸ τὸ +6; Δὲν σᾶς ἐνώχλησε τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Λουκᾶς (Γ 2) σημειώνει «ἐπ’ ἀρχιερέως Ἄννα καὶ Καϊάφα»; Ὑπῆρξέ ποτε συναρχιερατία; Ἀλλὰ σᾶς βολεύει ὁ Ἰωάννης (ΙΗ 13). Λογικὸ καὶ πρέπον τὸ βολεῦον καὶ ὄχι τὸ δέον σὲ μία… ἔρευνα, ἡ ὁποία ΠΡΕΠΕΙ νὰ καταλήξη στὰ καθεστῶτα ἢ τυφλὰ τὸν νοῦν συμπεράσματα.
    Βέλος δεύτερον: Ἐθισμένος ὁ Ἄννας! Ἄλλο βόλεμα κι αὐτό. Καὶ ἐπειδὴ ὁ Ἄννας ἦταν ἐθισμένος, κ. καθηγητά, ἡ φρουρὰ τοῦ Καϊάφα, μὴ καὶ ὑποστῆ καμμιὰ κρίση λόγῳ στερητικοῦ συνδρόμου, τὸν πῆγε στὸν ἀρχιερατευομανῆ! Ὅσον ἀφορᾶ στὸ «Οἱ δὲ κρατήσαντες τὸν Ἰησοῦν ἀπήγαγον πρὸς Καϊάφαν τὸν ἀρχιερέα, ὅπου οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι συνήχθησαν» (Ματθαῖος ΚΣΤ 57)… ἔ, αὐτὸ δὲν βολεύει, τὸ προσπερνᾶμε ἢ τὸ «πνίγουμε». Ὅπως ἀκριβῶς καὶ τὸ κουνέλι. Οὔτε ὁ Μᾶρκος βολεύει (ΙΔ 53): «Καὶ ἀπήγαγον τὸν Ἰησοῦν πρὸς τὸν ἀρχιερέα». Ἀλλά, ὦ τύχη οἰκτρὰ καὶ σύμπτωσις, οὔτε καὶ ὁ Λουκᾶς (ΚΒ 54): «Συλλαβόντες δὲ αὐτὸν ἤγαγον καὶ εἰσήγαγον αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ ἀρχιερέως». Ἐξυπηρετεῖ τὸν στόχο μόνον ὁ Ἰωάννης. Ἄρα σὲ αὐτὸν μόνον ἔπρεπε νὰ ἀναφερθῆτε. Λογικὸ καὶ πρέπον καὶ ἔξυπνο, ἔτσι δὲν εἶναι, κ. πανεπιστημιακὲ διδάσκαλε, ὑπηρέτη τῆς ἀλήθειας; Ποιός ἐξ ἄλλου θὰ ἀσχοληθῆ μὲ τὸ θέμα;
    Βεβαίως, κ. ὁμότιμε καθηγητὰ πανεπιστημίου, σᾶς διέφυγε τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ Συνέδριο ΕΙΧΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ τῆς εἰς θάνατον καταδίκης καὶ ἐκτελέσεως, βασικῶς διὰ λιθοβολισμοῦ, γιὰ θέματα ἁπτόμενα τῆς θρησκείας. Γιὰ θέματα ἀφορῶντα στὴν δράση ἐναντίον τῆς καθεστηκυίας τάξεως πραγμάτων βεβαίως καὶ δὲν εἶχε τέτοιο δικαίωμα – ἐκεῖ τὸν λόγο εἶχαν οἱ κατακτητὲς Ρωμαῖοι καὶ ὁ ρωμαϊκὸς νόμος. Τώρα ἐσεῖς, ἐρευνητὴς ὢν κατὰ τὰ ἀπατῶντα φαινόμενα, ψάξετε νὰ βρῆτε γιατί τὸν παρέδωσαν στὸν Πιλᾶτο. Καὶ γιὰ νὰ μὴ χαθῆτε σὲ ἄσκοπες ἀναζητήσεις, νὰ σᾶς διαβεβαιώσω πὼς ὄχι
    ἕνεκα τοῦ Πόντιος.
    (2) Ἐὰν τὸ εἶχε ἀποδεχθῆ σιωπηρῶς, ἐσεῖς πῶς θὰ τὸ γνωρίζατε; Ἀλλὰ καὶ ἐδῶ σᾶς διαψεύδουν οἱ εὐαγγελιστές, οἱ ὁποῖοι καταγράφουν τὴν ἐκμυστηρίευση τοῦ Ἰησοῦ πρὸς τοὺς μαθητές του, ΟΛΟΥΣ, περὶ τὰ γενησόμενα ἐπὶ τοῦ συγκεκριμένου. Μήπως θὰ σᾶς βόλευε, κ. καθηγητά, νὰ ἀποδεχθοῦμε ὅτι τὸ «σιωπηρῶς» ἐκδηλώνεται καὶ διὰ βοῆς;
    (3) Καλά, κ. καθηγητά, δὲν μπήκατε κἂν στὸν κόπο νὰ ρίξετε μιὰ ματιὰ στὰ κείμενα; Σᾶς τὸ ἔδωσαν στὸ χέρι καὶ τὸ ὑπογράψατε; Ὡς ἐπίτιμος καθηγητὴς πανεπιστημίου βεβαίως. Διότι ὁ τίτλος ἀποπνέει σοβαρότητα καὶ ἐγκυρότητα. Περισσότερη ἀκόμη καὶ ἀπὸ αὐτὸν τοῦ λειαντοῦ μαρμάρων. «… αιφνιδιάστηκαν απὸ τη σύλληψη καὶ τη Σταύρωσή του», γράφετε, οἱ μαθητές του. Καλά, ἀπὸ τὴν σταύρωση πιθανὸν αἰφνιδιάστηκαν, ἰδιαιτέρως ἂν ἐξετελέσθη μὲ τὸ κεφάλι πρὸς τὰ ἐπάνω. Ἀλλὰ ἀπὸ τὴν σύλληψή του;;;!!! Ὅσον ἀφορᾶ στὴν ὑπ’ αὐτῶν ἐγκατάλειψή του, νὰ σᾶς καταθέσω τὴν ἄποψή μου: Ἐπειδὴ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΙΧΑΝ ΠΙΣΤΕΥΣΕΙ ὡς κάτι περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἴδιους, γιὰ τὸν λόγο αὐτὸν τὸν ἐγκατέλειψαν ΟΛΟΙ τους! Ἂν τὸν εἶχαν πιστεύσει ὡς θεό, φαντάζεστε ὅτι ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ θὰ προτιμοῦσε νὰ πεθάνη μαζί του; Μήπως θέλετε νὰ σᾶς θυμίσω, ἢ καὶ γνωστοποιήσω, τὴν συμπεριφορὰ τῶν συντρόφων τοῦ Λεωνίδα; Ἀλλὰ καὶ τῶν εἰλώτων; Ὁ ὁποῖος βεβαίως καὶ δὲν ἦταν θεός, οὔτε κἂν θεάνθρωπος.
    (6) Μία ἐρώτησις, κ. ἐρευνητά-καθηγητά. Γιατί ἄφησε νὰ περάσουν τρία χρόνια προκειμένου νὰ ἐκδηλώση «την αδιαπραγμάτευτη αντίθεσή του» πρὸς τὰ τεκταινόμενα; Μὴν ἀνησυχῆτε, δὲν αἰτοῦμαι ἀπαντήσεως.
    (7) Μὲ ἐντυπωσιάζει ἡ ἀναφορά σας «ένδοξο βασίλειο του Δαυίδ». Δὲν σᾶς ἀρκοῦσε σκέτο τὸ «βασίλειο τοῦ Δαυίδ»; Μὴ χολοσκάτε ὅμως, πλάκα κάνω, δὲν μὲ ἐντυπωσιάζει. Γνωρίζω τοὺς λόγους. Ἐπίσης θὰ ἤθελα, ἂν γνωρίζετε, νὰ μᾶς πληροφορήσετε ποῦ βρισκόταν ἡ Ἀριμάθεια ἢ Ἀριμαθαία. Ἂν καὶ νομίζω ὅτι συνώρευε μὲ τὴν Ναζαρὲτ κατὰ τὸν τρόπο ποὺ συνορεύουν σήμερα Ἀθήνα καὶ Πειραιᾶς.
    (8) Ὥστε γιὰ βιαιοπραγία καταδικάστηκε ἢ λάθος κατάλαβα, κ. καθηγητά; Μοῦ διέφυγε τὸ «ἐρευνητά», συγγνώμην.
    (9) «Τα τρία συνοπτικά Ευαγγέλια απεριφράστως προσδιορίζουν ως αντικείμενο της κατά του Ιησού κατηγορίας την κάθαρση του ναού από τους εμπόρους» μᾶς λέτε. Δὲν μᾶς λέτε ὅμως ποῦ γελᾶνε. Ἢ κλαῖνε. Πάντως προσωπικῶς γνωρίζω τί. Καὶ προτείνω τὸ κλάμα. Ἐκ δευτέρου, ἂν ὁ λόγος ἦταν αὐτὸς τὸν ὁποῖο ἐπικαλεῖσθε, ἐπιμένω ὅτι θὰ εἶχε θανατωθῆ διὰ λιθοβολισμοῦ. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν σᾶς ἀφορᾶ. Ἐσεῖς, ὡς ἐρευνητὴς-καθηγητὴς τῆς ἀλήθειας, τὴν ἀλήθεια σας εἶστε ὑποχρεωμένος νὰ καταθέσετε. Καὶ οὔτε κἂν ἀντιλαμβάνεστε ὅτι ξεσκεπάζεστε μὲ τὴν παράθεση «Γι’ αυτόν τον λόγο το Συνέδριο προτίμησε να παραπέμψει τον Ιησού στον Πιλάτο με την κατηγορία του επαναστάτη κατά της ρωμαϊκής κυριαρχίας». Διότι ἂν ὁ λόγος ἥπτετο θρησκευτικῶν πεποιθήσεων, θὰ τὸν ἐκτελοῦσαν οἱ ἴδιοι. Τελεία καὶ παῦλα. Ἀλλὰ ἐσεῖς μᾶλλον Παῦλο θὰ προτιμούσατε.
    (12) Αὐτή σας ἡ διευκρίνησις περὶ τὴν ἐξουσία τοῦ Πιλάτου τσακίζει κόκκαλα. Διότι μέχρι σήμερα ἐνόμιζα ὅτι ὁ κατακτητὴς δὲν διαθέτει τέτοιαν ἐξουσία. Ὅπως π.χ. οἱ ἐν Ἑλλάδι κατακτητὲς Γερμανοὶ 1900 χρόνια μετά. Εὐτυχῶς ποὺ βρέθηκε ἕνας ἐπίτιμος καὶ μέλλων καθηγητὴς πανεπιστημίου καὶ μᾶς τὸ διευκρίνησε… εὐτυχῶς.
    (13) Ὦ μαμά! Ὁποία ὑψηλὴ ἀνάλυσις, ὁποία εὐφυὴς προσέγγισις! Ἐσεῖς πρέπει νὰ προσληφθῆτε, καὶ μὲ παχυλὴ ἀποζημίωση μάλιστα, στὶς μυστικὲς ὑπηρεσίες τῶν ΗΠΑ ἤ, τοὐλάχιστον, τῶν ΞΕΙΠΑ.
    (14) Δὲν μᾶς εἴπατε –καὶ δὲν ἀντιληφθήκαμε, δὲν εἴμαστε δὰ καὶ καθηγητὲς πανεπιστημίου, ἔστω καὶ ἐπίτιμοι–, ἐσεῖς συμφωνεῖτε μὲ τὴν δίωξη ἢ ὄχι; Καὶ ἂν συνιστᾶ ἢ ὄχι εἰδωλολατρία ἡ προσκύνησις εἰκόνων καὶ ἡ λατρεία τοῦ ξύλου ἐπὶ τοῦ ὁποίου σταυρώθηκε ὁ Ἰησοῦς. Τὸ ὁποῖο, κατὰ μέτριους ὑπολογισμούς, πρέπει νὰ εἶχε βάρος τοὐλάχιστον 722 τόνων.
    Τελικὰ παρασκευάσατε (ἐνῷ τὸ κατασκευάσατε στέργει καλλίτερα) μία σούπα ἀπὸ τὰ εὐαγγέλια διὰ τῶν κατ’ ἐπιλογὴν παραθέσεων. Τὴν ὁποία νοστιμίσατε καὶ μὲ δικές σας ἀπόψεις καὶ βεβαιότητες. Τὸ ὅτι κάποιοι θὰ τὴν «φάνε» εἶναι βέβαιον. Ἤδη τὸ θρησκευόμενο-παραμυθιαζόμενο πλήρωμα τῶν ἐκκλησιῶν τῶν διαφόρων θρησκειῶν ἔχει καταναλώσει τόσο κουτόχορτο, ὅσο ἦταν καὶ εἶναι ἀναγκαῖο προκειμένου νὰ εὐελπιστῆ καθένας πτωχὸς τῷ πνεύματι ὅτι θὰ σώση τὴν μοναδικὴ ψυχή του. Ἰδιαιτέρως ἂν ὁ θεὸς ὁ ὁποῖος θὰ φροντίση γι’ αὐτὸ εἶναι ἀγράμματος καὶ στερεῖται ἀκόμη καὶ τῶν βασικώτερων γνώσεων. Π.χ. ὅτι ἡ Γῆ εἶναι σφαιρικὴ καὶ ἀπὸ τὴν κορυφὴ ἑνὸς ὄρους ὑψηλοῦ λίαν δὲν θὰ μποροῦσε νὰ δῆ τὶς βασιλεῖες ὅλου τοῦ κόσμου. Ἀναρωτιέμαι ὅμως ἂν μποροῦσε νὰ δῆ καὶ τὶς δημοκρατίες. Αὐτὸ τὸ τεράστιο καὶ καίριο ἐρώτημα ποιός θὰ τὸ ἀπαντήση;
    Φαντάζομαι ὅτι ὁ χρόνος τὸν ὁποῖο διαθέσατε γιὰ τὴν ἔρευνά σας, ὥστε νὰ καταλήξετε στὰ συμπεράσματα καὶ τὶς βεβαιότητες τὶς ὁποῖες καταθέτετε, εἶναι ἀπείρως μικρότερος ἀπὸ αὐτὸν τὸν ὁποῖο χρειαστήκατε προκειμένου νὰ καταθέσετε αὐτὲς τὶς βεβαιότητες. Καί, μὲ δεδομένη τὴν ἀντίφαση στὸ ἐδάφιο 9, τολμῶ νὰ πῶ ὅτι ὁ χρόνος ἐρεύνης καὶ καταθέσεως αὐτῶν τῶν βεβαιοτήτων δὲν θὰ πρέπει νὰ ὑπερβαίνη κατὰ πολὺ ἐκεῖνον τὸν ὁποῖον διαθέτει ὁ κοινὸς ἄνθρωπος προκειμένου νὰ ἐπισκεφθῆ τὸν χῶρο ἐκεῖνον τὸν ὁποῖο ἀκόμη καὶ οἱ βασιλεῖς μόνοι ἐπισκέπτονται.

  2. Ο/Η ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ λέει:

    Να πάς να γαμηθείς μαλάκα

  3. Ο/Η nicolaos demonicos λέει:

    @ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ: Ἐσὺ τί θὰ κερδίσης, ἂν ἐγὼ πάω νὰ γαμηθῶ ὁ μαλάκας; Τὸ ὅτι εἶσαι ἠλίθιος, εἶναι πασιφανές. Δὲν εἶμαι σὲ θέση νὰ ἀποφανθῶ ποιό τμῆμα τοῦ ὀργανισμοῦ σου πάσχει, ἀποκλείω ὅμως ἀπὸ τὸν λαιμὸ καὶ πάνω. Διότι ἀπὸ ἐγκέφαλο πρᾶγμα, νεκρὸ τὸν βλέπω. Καὶ ὠς γνωστὸν οἱ νεκροὶ δὲν πάσχουν. Ἐν πάση περιπτώσει, σὲ ὅποιον καὶ νὰ ἀπευθύνεται ἡ ὕβρις τῶν κρετίνων, κουστούμι σοῦ ἔρχεται. Καὶ δὲν ἀναρωτιέμαι ἂν τὸ λεξιλόγιό σου περιλαμβάνει καὶ ἄλλες λεξοῦλες. Οἱ ὁποῖες εἶμαι βέβαιος ὅτι μποροῦν νὰ χωρέσουν σὲ δύο ἕως τρεῖς ἀράδες φουστανΕΛΛΑΣ τὸ πολύ. Νὰ σὲ ρωτήσω ὅμως, ὅταν σοῦ τελειώσουν οἱ λεξοῦλες ποὺ ἔμαθες νὰ γρυλλίζης ἀλλὰ καὶ νὰ γράφης, τί κάνεις ἀλήθεια; Βελάζεις; Μουγκανίζεις; Βρυχᾶσαι;
    Μία πληροφορία: Ἡ μαλακία τοῦ ἐγκεφάλου ποὺ διαθέτεις δὲν εἶναι προτέρημα. Πάψε λοιπὸν νὰ τὴν διαφημίζης.
    Καὶ μία ἐρώτησις: Γλύφτης τοῦ κ. καθηγητοῦ εἶσαι; Διότι ἠλίθιος καθὼς εἶσαι, ἔχεις ὅλα τὰ προσόνται νὰ εἶσαι καὶ γλύφτης. Καὶ μάλιστα κατ’ ἐντολήν.

  4. Ο/Η νήπιος γέρων λέει:

    @nicolaos demonicos: Δεν βλέπεις, ρε, άνθρωπε, ότι ΔΕΝ διαβάζονται αυτά που γράφεις;;;;

    Πώς θέλεις να σε πάρουν στα σοβαρά, ύστερα;;;

  5. Ο/Η ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ λέει:

    Συγγνώμη κύριε, Ειλικρινά έσφαλλα,και σου μιλώ ειλικρινά δεν την χρησιμοποιώ συνήθως αυτήν την έκφραση.
    Τέλος θέλω να σου τονίσω ότι σε λάθος κατεύθυνση ήμουνα.

  6. Ο/Η nicolaos demonicos λέει:

    @νήπιος γέρων: Δὲν ἀπευθυνόταν σὲ σένα τὸ σχόλιό μου, ἀγαπητέ. Ἀπευθύνεται κατ’ ἀρχὰς στὸν συντάκτη τοῦ ἄρθρου καὶ κατὰ δεύτερο λόγο σὲ ὅσους ἔχουν τὴν δυνατότητα ἀφ’ ἑνὸς νὰ διαιρέσουν τὸ 2 διὰ τοῦ 2 καὶ να φθάσουν σὲ ἀποτέλεσμα καὶ ἀφ’ ἑτέρου σὲ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι βλέπουν πέρα ἀπὸ τὴν μύτη τους.

  7. Ο/Η Διονυσία Περικλέους λέει:

    @Χαράλαμπος και ndemonicos: Ο πρώτος είναι μονοτονικός (αυτό που βρίζει), αλλά ο δεύτερος ξέρει πως δεν μπορούμε να τον διαβάσουμε για να καταλήξουμε τί ακριβώς είναι;;; Όσο για τον νήπιος γέρων;; Εεε, ξεμωράματα…

  8. Ο/Η νήπιος γέρων λέει:

    Η παρεξήγηση έγινε γιατί το σχόλιό σου έβγαινε σε ακαταλαβίστικη γραμματοσειρά. Δεν αφορούσε το νόημα του κειμένου, αφού αυτό δεν μπορούσε να κατανοηθεί.

    Γεια + Χαρά!

  9. Ο/Η Αστερίας λέει:

    @ νήπιος γέρων: Ε, ναι κι εσύ όμως θα μπορούσες να ήσουν πιο κόσμιος στο πρώτο σχόλιό σου. Όχι που όλοι κρύβεστε πίσω από την ανωνυμία για να βγάλετε στα μπλογκς τον πιο αγενή εαυτό σας!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *