Ουκ έστιν άνθρωπος ός ζήσεται και ουκ ασθενήσει

illΟ άθρωπος στην πορεία της ύπαρξής του περνάει από τη φάση της υγείας σε αυτήν της ασθένειας και το αντίστροφο συνεχώς και στο πέρασμα των αιώνων έχει επινοήσει διάφορες θεραπευτικές μεθόδους, ορθόδοξες και ανορθόδοξες, μεταφυσικής ή επιστημονικής βάσης.

΄Ολες έχουν στόχο την ίαση και όλες είναι σεβαστές και το κάθε υποκείμενο είναι ελεύθερο να επιλέξει εκείνη τη μέθοδο που, στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, κρίνει ότι θα το ωφελήσει. Πρακτικές και προπαγάνδες που προσπαθούν να παραπλανήσουν τον ανυποψίαστο άνθρωπο (που βρίσκεται σε μια εξαιρετικής σπουδαιότητας ανάγκη, όταν κινδυνεύει η υγεία του = η ζωή του), που τον στρέφουν με πνεύμα πολεμικής υπέρ ή κατά κάποιας μεθόδου, θεωρώ ότι δεν έχουν θέση σε μια πολιτισμένη και δημοκρατική κοινωνία.

΄Ολοι έχουμε αντιμετωπίσει φαντάζομαι το δίλημμα που τίθεται για εμάς ή πολύ οικείους μας όταν παρουσιάζεται ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας και ανακαλύπτεται ότι πρέπει να έχει σπουδάσει κανείς ιατρική για να μπορεί να καταλάβει το σκεπτικό των κλασσικών γιατρών που για το ίδιο ζήτημα προτείνουν πολλές φορές αντικρουόμενες απόψεις. Θα αναφέρω εδώ το παράδειγμα της βλάβης στους μεσοσπονδύλιους δίσκους της οσφυϊκής μοίρας που ταλαιπωρεί ένα μεγάλο αριθμό ατόμων (κυρίως είναι παντρεμένοι με πολλά οικονομικά βάρη στην πλάτη τους). Πας στον ένα γιατρό και σου λέει «εγχείριση!.. Την κάνεις και ξεμπερδεύεις». Πας στον άλλο (για να έχεις και μια «άλλη» γνώμη ) και σου λέει «άσε να το δούμε πώς μπορείς να το διαχειριστείς καλλίτερα και ας είναι τελευταία λύση η εγχείρηση. Και όταν πάς σε ομιλητικό γιατρό που προσπαθεί να σου προβάλλει επιχειρήματα έχεις την απατηλή δυνατότητα ότι μπορείς να ελέγξεις την κατάσταση και να κρίνεις εύκολα ποιά λύση σου ταιριάζει.

Αν πας σε εκείνους που σε βλέπουν με περιφρόνηση που είσαι κοινός θνητός, σου μιλάνε ελάχιστα για την υπόθεσή σου και μοιάζεις με τον κακομοίρη κατηγορούμενο που άκουσε την απόφαση του δικαστηρίου και δεν κατάλαβε αν είναι αθώος ή ένοχος;
Δε θα σταθώ, όμως, στην απαράδεκτη συμπεριφορά των κλασσικών γιατρών, που με το κύρος της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης έχουν κάνει λάθη – και πολύ σοβαρά κάποιες φορές – τουλάχιστον σε ένα άτομο κάθε ελληνικής οικογένειας, γιατί υπάρχουν και εκείνοι που τιμούν το λειτούργημά τους, δεν έγιναν γιατροί από ματαιοδοξία, αλλά από κίνηση ψυχής. Οι περιπτώσεις τσαρλατανισμού, πιστεύω, διαπιστώνονται ένθεν κα κείθεν τόσο του εναλλακτικού όσο και του ορθόδοξου στρατοπέδου.

Εκείνο που αξίζει να εξετάσουμε είναι τη γενικότερη φιλοσοφία και κουλτούρα που διέπει μια θεραπευτική μέθοδο. Το αν, δηλαδή, δε λησμομονεί στην πορεία της για τη λύση στον ασθενή, τον ίδιο τον ασθενή ως «όλο». ΄Οταν για παράδειγμα η υπερβολική εστίαση στο σύμπτωμα και την εξάλειψή του οδηγεί στο να αγνοείται εντελώς η γενικότερη ενδυνάμωση του ατόμου και ίσως κάποιες αλλάγές που πρέπει να κάνει στη ζωή του προκειμένου να διαχειριστεί με επιτυχία το πρόβλημα.
Αν πάρουμε, για παράδειγμα, την κινέζικη παραδοσιακή ιατρική που περιλαμβάνει πολλούς κλάδους (βοτανοθεραπεία, βελονισμό, ειδική διαγνωστική, μαλάξεις διαφόρων τύπων), βλέπουμε ότι είναι επηρεασμένη από τις θεωρίες του ταοϊσμού και του κομφουκιανισμού. Η παραδοσιακή κινέζικη ιατρική είναι πιο διαδεδομένη στη Δύση μέσω του βελονισμού, που διδάσκεται πια και σε ιατρικές σχολές. ΄Ομως, θα πρέπει να σημειωθεί ότι παρά τα θετικά αποτελέσματά του ο βελονισμός σε έναν κλασσικό γιατρό φαντάζει τουλάχιστον γραφικός, όταν συνδέει στην ίδια κατηγορία όργανα όπως τα αυτιά, τα νεφρά, τους όρχεις και τους πνεύμονες.

Αξίζει να σημειώσουμε, επίσης, ότι στην αυτοκρατορική Κίνα ο γιατρός πληρωνόταν όσο ο πελάτης ήταν καλά και σταματούσε η πληρωμή του όταν αρρώσταινε.
Αν δούμε την ομοιοπαθητική, που συστηματοποίησε και προχώρησε ένα βήμα πιο μπροστά ο επίσημος «πατέρας» της, Samuel Hahnemann, θα διαπιστώσουμε και εκεί ότι η αντιμετώπιση γενικά αυτού που λέμε «ασθένεια» βασίζεται σε κάποιες αρχές και θεωρίες προγενέστερων, όπως ο Παράκελσος και ο Ιπποκράτης. Δε θα επεκταθώ στο τι είναι και πως λειτουργεί ούτε θα αναφερθώ στον ανηλεή πόλεμο που έχει υποστεί από την κλασική ιατρική. Απλά θα αναφέρω ότι η ομοιοπαθητική ανθίζει στις χώρες της Λατινικής Αμερικής (γιατί τα φάρμακά της είναι φτηνά) στη Γερμανία και την Αγγλία (εκεί υπάρχουν και ομοιοπαθητικές κλινικές).

Και ερχόμαστε στην κλασσική ιατρική, που στην Ελλάδα εξόρισε σχεδόν ολοκληρωτικά τη βοτανοθεραπεία και τις παλιές πρακτικές μεθόδους, έχει καταγράψει απίστευτες επιτυχίες συνεπικουρουσών της υγιεινής και της τεχνολογίας, αλλά, χάρη στη σύνδεσή της με τη φαρμακοβιομηχανία και την ανάλγητη πρακτική των φορέων της, καθίσταται συνένοχη στο χημικό έγκλημα που συντελείται σε βάρος των πολιτών και εν ονόματι του κέρδους σε βάρος των ασφαλιστικών οργανισμών που πληρώνουν αμύθητα ποσά (επικίνδυνα φάρμακα που αργούν να αποσυρθούν ή που αποσύρονται και κάποιοι γιατροί συνεχίζουν να τα συνταγογραφούν, «σκάρτες» παρτίδες που παρόλα αυτά κυκλοφορούν με ανυπολόγιστες συνέπειες στην υγεία των πολιτών – βλέπε περίπτωση Τ4 ).
Είναι εύκολο να αναρωτηθεί κανείς πόσο ανεπηρέαστος μπορεί να μείνει ο οποιοσδήποτε θεράπων, όταν τον πλησιάζουν και του υπόσχονται το α ή β ποσοστό προμήθειας από την προώθηση του τάδε φαρμάκου.

Τι θα πρότεινα μπροστά σε έναν τέτοιο εφιάλτη; Όσοι μπορούν να έχουν πρόσβαση στην πληροφορία, να διαβάζουν και να ενημερώνονται καλά για την υπόθεσή τους οι ίδιοι. Να φροντίζουν για μια όσο πιο κατασταλαγμένη διάγνωση, να εμπιστεύονται τη διαίσθησή τους μπροστά σε διλήμματα που τους θέτουν οι θεράποντες και να ελέγχουν το βαθμό υγείας και επαγγελματικής ευπρέπειας του οποιουδήποτε θεράποντα στον οποίο προσέρχονται κλασσικό ή εναλλακτικό.

Και κάτι βασικό: ας μην περιφρονούμε τη διαφορετική άποψη και τεχνική. Μπορεί να μας είναι άχρηστη σήμερα, αλλά αύριο, σε μια άλλη περίπτωση μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη.

Optimum Remedium

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *