Αυτή είναι η Ελλάδα!

Λένε με ικανοποίηση, η αντιπολίτευση κυρίως, αλλά και η μεγάλη πλειοψηφία των ΜΜΕ, ότι καθημερινά αυξάνεται ο αριθμός των δυσαρεστημένων με την κυβέρνηση.

Ότι δεν πραγματοποίησε, από την πρώτη κιόλας ημέρα τις υποσχέσεις που είχε δώσει προεκλογικά, ότι οι αυξήσεις είναι πενιχρές, η ακρίβεια μεγάλη…

Ασφαλώς και η πενταετής παραμονή της σημερινής κυβέρνησης στην εξουσία ακυρώνει την όποια δικαιολογία θα μπορούσε να επικαλεσθεί, όπως έκανε στη αρχή της πρώτης θητείας της.

Υπάρχει όμως και μία άλλη διάσταση η οποία ισχύει για όποια κυβέρνηση είναι στην εξουσία, ικανή ή λιγότερο ικανή. Δυστυχώς όλοι ξεχνούμε ότι ούτε ως κράτος ούτε ως έθνος είμαστε μία άυλη έννοια, με μεταφυσικά χαρακτηριστικά. Είμαστε κάτι το υπαρκτό και οι πράξεις μας είναι αυτές που καθορίζουν και τις προοπτικές μας ως λαού, αλλά και το μέλλον μας.

Θα γίνω πιο σαφής, με παραδείγματα. Φίλος που μετακομίζει, θέλησε στο νέο του σπίτι να εξωραίσει τη βεράντα του με φυτά. Πήγε στο φυτώριο να κάνει τις σχετικές προμήθειες και το αποτέλεσμα δεν ήταν μόνο ότι πλήρωσε πανάκριβα αυτά που αγόρασε, αλλά ότι τίποτε –κυριολεκτικά τίποτε- δεν ήταν ελληνικό! Κάτι δηλαδή που να αξίζει. Τα φυτά που αγόρασε ήταν από την Ιταλία, ως και αν δεν μπορούσαν και στη χώρα μας να μεγαλώσουν τα φυτά που πήρε. Απλώς τα ελληνικά ήταν καχεκτικά και μίζερα. Η γλάστρα ήταν επίσης από την Ιταλία, διότι οι ελληνικές έσπαγαν εύκολα. Και το χώμα ήταν …γερμανικό, διότι το ελληνικό έπιανε σκουλήκια!

ελληνικής ανταγωνιστικότητας, από την ισχύ της οποίας εξαρτάται και η προοπτική της ελληνικής Οικονομίας και το επίπεδο των τιμών. Ποιος όμως λαμβάνει υπ’ όψιν αυτές τις παραμέτρους, ακόμη και όταν δικαιολογημένα παραπονείται για την ακρίβεια, αλλά ξεχνάει ή δεν γνωρίζει από ποιους άλλους παράγοντες διαμορφώνονται οι τιμές ή ακόμη και αυτή η αισχροκέρδεια; Και εδώ, η ανταγωνιστικότητα και οι πολλές επιλογές, σε ένα και το αυτό προϊόν, που μπορεί να προσφέρει, αποτελούν σημαντικό παράγοντα στη διαμόρφωση της τιμής του.

Άλλο παράδειγμα που έτυχε στον γράφοντα. Πήγα σε συνεργείο αντιπροσωπείας αυτοκινήτων, όπου η εργασία που θα γινόταν ήταν μέσα στην εγγύηση. Επομένως δεν θα πλήρωνα τίποτε. Μεταβαίνοντας να παραλάβω το αυτοκίνητο, την ώρα που μου είχε πει ο επικεφαλής του συνεργείου, ήμουνα σίγουρος ότι θα περίμενα. Είχα όμως την ευκαιρία να παρακολουθήσω από κοντά την ελληνική…παραγωγικότητα. Με το πάσο του ένας μηχανικός βίδωνε και ξεβίδωνε, έκανε το τσιγάρο του, τηλεφωνούσε, κουβέντιαζε και έλεγε στον προφανώς μαθητευόμενο που στεκόταν δίπλα του, να του φέρει πότε το ένα και πότε το άλλο εργαλείο, που ήταν σε απόσταση ενάμισυ μέτρου από το σημείο που δούλευε ο μηχανικός.

Τότε ήταν που διερωτήθηκα αν η λέξη ραχάτι είναι τούρκικη και η λέξη πάσο –πως λένε, με το πάσο μου- ιταλική;

Βεβαίως υπάρχουν και χειρότερα. Σε άλλο συνεργείο αντιπροσωπείας, όπου έπρεπε να πληρώσω για τις σχετικές εργασίες, χρεωνόταν και αρκετά ευρώ η ώρα του τεχνίτη, ο οποίος, ομοίως, έκανε τη δουλειά με το πάσο του. Και όχι μόνο. Έκανε και μισή ώρα διάλειμμα για να φάει μεσημεριανό, το οποίο το πλήρωσε ο πελάτης!

Αυτό το είδος της υψηλής παραγωγικότητας δεν απαντάται βεβαίως μόνο στα συνεργεία αυτοκινήτων, για να είμαστε δίκαιοι. Αποτελεί σχεδόν κυρίαρχη ελληνική επίδοση. Το ποιες επιπτώσεις μπορεί να έχει αυτό για μία χώρα που λειτουργεί σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης και καμαρώνει να λέει ότι είναι στο σκληρό πυρήνα της Ευρώπης, λίγοι φαίνεται ότι το καταλαβαίνουν.

Προφανώς δεν τους ενδιαφέρουν τόσο πεζά πράγματα, αλλά τόσο καθοριστικά και για το δικό τους μέλλον. Ο προβληματισμός τους είναι αλλού. Όπως για παράδειγμα –και σ’ αυτό υπήρξα μάρτυρας- ενός πελάτη και μίας πελάτισσας σε σούπερ μάρκετ, οι οποίοι αφού τσακώθηκαν για την ουρά στα ταμεία, συνέχισαν τον καβγά τους –άκουσον, άκουσον- για το αν θα έπρεπε –την εποχή εκείνη που συνέβη το επεισόδιο- να μας εκπροσωπούσε στη Γιουροβίζιον η Βίσση και αν έκαναν καλά ή κακά αυτοί που την πολεμούσαν τότε!!

Με τρόμο σκέφτηκα ότι στη Δημοκρατία μας, και σε κάθε Δημοκρατία, αυτοί οι δύο «εγκέφαλοι» ψηφίζουν και μπορούν να διαμορφώσουν και το αποτέλεσμα. Οπότε παρηγορήθηκα ενθυμούμενος αυτό το οποίο είχε πει κάποτε ο Σημίτης στη Βουλή και τον πιάσαμε τον άνθρωπο «από τα μούτρα», διότι τάχα πρόσβαλε την πατρίδα μας. Τι είχε πει; “Μα αυτή είναι η Ελλάδα, τι νομίζετε”;

ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΑΝΕΖΗΣ -(Φωτογραφία: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ)

1 σχόλιο αναγνώστη

  1. Ο/Η Διονυσία Περικλέους λέει:

    @κ. Δανέζη: Μπορεί να είμαι, κατά το συνήθειο μου, έξω από το θέμα αλλά Πόσοι και Πότε δουλεύουν στον δημόσιο τομέα;;
    Από την Καθημερινή 18-2-09 η επικεφαλίδα:
    Η διαφθορά στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.
    Ποσό που αντιστοιχεί σε περίπου 1.450 ευρώ εκτιμάται ότι κατέβαλε κάθε ελληνική οικογένεια το 2008 ως ιδιότυπο «φόρο» διαφθοράς στις δημόσιες υπηρεσίες…

    Παρόμοιους φόρους διαφθοράς, όχι σε ευρώ όμως, καταβάλαμε από το ’82 έως το 2004 -και έπειτα βέβαια για να μην χάσουμε την αποκτηθείσα ταχύτητα- κι αυτούς τους φόρους ΕΚΤΟΣ βέβαια τα ΑΠ» ΕΥΘΕΙΑΣ ΔΩΡΑΚΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ, όπως τα ονομάτησε ο αείμνηστος μας Αντρέας-μας.

    Απ’ τον αγγλικό τύπο αντιγράφω:
    «…αυτό είναι φτηνό για ότι κάνω… πρέπει να υγράνετε την όρεξή μου (ελληνικά θα το λέγαμε «να με λαδώσετε») για να μ’ έχετε μαζί σας και μένα» (to get me onboard) τα είπε ο Thomas Taylor μέλος της βουλής των λόρδων και τον γράψανε σε ταινία, υπό κάλυψη ρεπόρτερς, να τα λέει. Οι ρεπόρτερς του παρουσιάστηκαν σαν lobbyists -δεν ξέρω πως να το πω ελληνικά- εκ μέρους εταιρειών που θα τον λάδωναν τον λόρδο με 140.000 δολ το χρόνο για αναθεώρηση των, υπάρχοντων, νόμων υπέρ τους!!!
    Ο κ. Taylor θα έχει δυσκολία να ξαναπάει στη βολή των λόρδων -έχω την εντύπωση πως οι θέσεις σ’ αυτή την βολή είναι κληρονομικές αλλά, όσο και νά ‘ναι, έχουν και μια ethics committee για τα γαλανά τους μάτια οι εγγλέζοι… Και η Βολή των λόρδων είναι το κάτι τις -για να καταλάβετε- κάτι τις όπως εδώ: οι Καραμανλήδες, οι Παπανδρέηδες, οι Μητσοτάκηδες, οι Βαρβιτσιώτηδες, οι του πολιτικού γραφείου ΚΚΕ, οι του ΣΥΡΙΖΑ… και, όποιος έχει την ευγενή καλωσύνη, παρακαλώ να συμπληρώσει τον κατάλογο.

    Εγώ τώρα ονειροπολώ, γυρίζοντας πίσω στο ’93 και στο ηρωϊκό ΘΑΣΟΚΙΚΟ παρελθόν: Την κ. Λιάνη να κάνει στράτακια, απ’ το χεράκι του, τον σιδερένιο ώς το παραθύρι του νοικιασμένου στην Εκάλη -μετά έκαναν με δάνεια, ακόμα και από τον νυν πρόεδρο, την ροζ… Μέχρη εκεί μπορούσε να πάει το παιδί Ανδρέας, που είχαμε ψηφίσει ετοιμοθάνατο. Ακόμα και με υποβάσταξη.
    Και μετά μας φταίνε όλοι οι άλλοι και, κυρίως, οι Αμερικάνοι, οι Εγγλέζοι… Όλοι γενικώς οι δυτικοί.
    Άμα τολμήσετε να διαβάσετε τί έγινε, στην πραγματικότητα, στο Κατίν να ξέρετε θα σας πάρουν την κομματική σας κάρτα!! Για να πάτε δε να δείτε την ταινία;;; Θυμάστε τί έγινε, στην δεκαετία του ’80, έξω και μέσα στον σινεμά από τα κνιτάκια -ήταν και το Τσιπράκι μεταξύ τους;;- όταν τόλμησαν να παίξουν το «1984» του Οργουέλ;;; Τα χειρότερα θα σας συμβούν… Γιατί εδώ έχουμε δημοκρατία μάγκες μου! Τολμήστε και βλέπουμε…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *