Έξι bloggers γράφουν για την Αθήνα

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, ΜΠΙΡΑ & BLOGGING Έξι bloggers γράφουν για την ΑθήναΈξι bloggers με συγγραφικό ταλέντο ανακάλυψαν οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ/ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ μέσα από το internet. Και τους ανέθεσαν να γράψουν ο καθένας μια ιστορία για την ...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ: Το σπίτι και ο χρόνος

Η γειτονιά «καλλιτέχνιζε».Αρκετοί γνωστοί των Γραμμάτων και Τεχνών ζούσαν στα πέριξ.Συχνά ανεβαίνοντας την οδό Ροβέρτου Γκάλι λίγο πριν την ανοιχτωσιά του «Διόνυσου», γωνία με την οδό Ουέμπστερ, στο ισόγειο έμενε ο Μποστ.Εάν ...

Aθήνα, απολίτιστη πόλη

Από τα ξημερώματα της τελευταίας Δευτέρας του Ιανουαρίου ώς το πρωί της επόμενης μέρας, σε συνεχόμενες βάρδιες απασχολήθηκαν στη γωνία Πατησίων και Κύπρου περισσότεροι από χίλιοι αστυνομικοί, μου εξομολογήθηκε με συγκρατημένη αγανάκτηση ένας από τους επικεφαλής αξιωματικούς των ΜΑΤ, που για να υλοποιηθεί απρόσκοπτα η απόφαση του δημάρχου της Αθήνας, απωθούσαν βίαια με πλήρη εξοπλισμό τους ειρηνικούς κατοίκους της περιοχής, κυρίως γυναίκες που έκλαιγαν πάνω από τους κορμούς των 45 πανύψηλων πεύκων που είχαν κοπεί τη νύχτα.
Μια εικόνα πέρα ώς πέρα αληθινή, made by Kaklamanis, που καμία σχέση δεν έχει με τις άλλες, τις παραμυθένιες, που αφθονούν στο βιβλίο του δημάρχου με τον βαρύγδουπο και αλαζονικό τίτλο «Αθήνα-Αιώνια Πολιτιστική Πρωτεύουσα».
«Σε μια πόλη πυκνοχτισμένη, όπως η Αθήνα, πρέπει να αξιοποιηθούν όλοι οι υπάρχοντες χώροι, από τα μεγάλα δημόσια πάρκα και τις πλατείες ώς τα μικρά άλση…».
Ομως, τέτοια αξιοποίηση εννοούσε ο δήμαρχος; Από άλσος, πάρκιν;

Το πρώτο πράγμα που κάνει μια σύγχρονη δημοτική αρχή στην Ευρώπη είναι να συμμαχήσει με τους πιο ευαίσθητους, δραστήριους και ενημερωμένους δημότες, που υπερασπίζονται την πολιτιστική κληρονομιά και είναι φορείς των πιο εξελιγμένων ιδεών.
Αυτούς που πρωτοστατούν στις δράσεις για τον νέο πολιτισμό των πόλεων που αναπτύσσεται διεθνώς με έμφαση στις νέες μορφές συμβίωσης, κυκλοφορίας, επικοινωνίας, ανακύκλωσης, εξοικονόμησης ενέργειας, αναζωογόνησης των γειτονιών, αύξησης του πρασίνου και των ελεύθερων χώρων, διαχείρισης αποβλήτων και τα συναφή.

Μια σύγχρονη δημοτική αρχή που αντιλαμβάνεται ότι ένα άλσος είναι κάτι περισσότερο από πράσινη ταπετσαρία. Οτι είναι ένας δυναμικός βιότοπος που παράγει οξυγόνο, υπηρετεί την αισθητική του περιβάλλοντος και την αναψυχή των πολιτών, διαμορφώνει το μικροκλίμα της περιοχής, συγκρατεί και διοχετεύει στις υδροφόρες δεξαμενές τα νερά της βροχής για να μην πλημμυρίζουν δρόμοι και υπόγεια και πολλά άλλα αυτονόητα.

Στην Ευρώπη, η συζήτηση για την ποιότητα ζωής γίνεται με σύγχρονους όρους και όχι με επαρχιώτικη κουτοπονηριά. Εδώ ακόμα συζητάμε για τη βελτίωση των πεζοδρομίων!
Η Αθήνα σε επίπεδο ποιότητας ζωής κόλλησε άσχημα. Επιλογές για πάρκιν εις βάρος του άλσους και Μολ εις βάρος του εμπορικού κόσμου μιας πόλης, θεωρούνται ξεπερασμένες, εφαρμόσιμες μόνο σε υποβαθμισμένες τριτοκοσμικές χώρες.

Στο βιβλίο του Νικήτα Κακλαμάνη διαβάζουμε κούφια λόγια για πολιτισμό, εθελοντισμό, ασφάλεια, καθαριότητα, κούφια λόγια για περισσότερο πράσινο, ομαλή ένταξη των μεταναστών, φροντίδα στα θύματα των ναρκωτικών και της φτώχειας, κούφια λόγια γενικώς.

Μέχρι ειδική αστυνομία για την προστασία των παιδιών: «Ειδικά εκπαιδευμένο σώμα της δημοτικής αστυνομίας και με μια δραστήρια υπηρεσία επιθεωρητών, να εξασφαλίζει το δικαίωμα του παιδιού να παίζει με τα παιδιά της γειτονιάς του κοντά στο σπίτι του με ασφάλεια».

Εκατόν είκοσι σελίδες με μεγαλόστομες διακηρύξεις, για θεσμούς, μέτρα και λειτουργίες, κατά τα πρότυπα του Παρισιού, του Λονδίνου, της Βαρκελώνης και της Νέας Υόρκης.
Αναφερόμενος στις «Πολιτιστικές γειτονιές» στη Γαλλία, το «Κοινοβούλιο του μητροπολιτικού δήμου» στην Κωνσταντινούπολη, την «Πόλη των παιδιών» στο Παρίσι, το «Μουσείο παιχνιδιού» στην Πράγα, το «Ωκεανογραφικό κέντρο» στη Βαλένθια, τη «Νυχτερινή αστική συγκοινωνία» στη Μαδρίτη, τα «Λαϊκά πανεπιστήμια» στη Γερμανία και άλλα, υπόσχεται ανέξοδα τα πάντα.
Από την «προώθηση εννοιών όπως το κίνημα κατά των αναβολικών ουσιών» (!) έως τις παρεμβάσεις σε ελληνικά σχολεία του εξωτερικού και τη δημιουργία «lobbying, για τη βελτίωση της διεθνούς εικόνας της Αθήνας»!
Για να μην γίνει τίποτα!
Από τις ελάχιστες εξαιρέσεις, το συνέδριο των Ελληνιστών που παρακολούθησα στο Μέγαρο Μουσικής, που όμως είναι εντελώς ασύνδετο με οποιαδήποτε άλλη δράση στις ελληνικές κοινότητες ή τα πανεπιστήμια.

• Ο υπαρκτός πολιτισμός που βιώνει ο πολίτης στην Αθήνα, στην καθημερινή του διάσταση, δεν μπορεί να κουκουλωθεί ούτε με πολιτιστικές αερολογίες ούτε με τα λεγόμενα «τρία μεγάλα πακέτα» εκδηλώσεων (Χριστούγεννα, απόκριες, καλοκαίρι) που ανατίθενται σε διαφημιστικές εταιρείες και κοστίζουν εκατομμύρια ευρώ.
  Αν ήθελε ουσιαστικό έργο, ο δήμαρχος θα άρχιζε από τη διάσωση και αναβάθμιση των υπαρχόντων πραγμάτων και θεσμών και θα άφηνε τα μεγάλα και ευρωβόρα σχέδια για καλύτερες εποχές.
• «Θεσμοί που αφορούν την Αθήνα, είτε γιατί ανήκουν δικαιωματικά και ιστορικά στην Αθήνα, όπως το Φεστιβάλ Αθηνών, είτε γιατί απευθύνονται στους Αθηναίους, όπως το ετήσιο Φεστιβάλ Βιβλίου (…) μπορούν να (…) υπαγόμενοι (…) στην αρμοδιότητα του Δήμου Αθηναίων». Και όμως, η 32η Εκθεση Βιβλίου, από τους ελάχιστους πολιτιστικούς θεσμούς που διαθέτει η πόλη, και μάλιστα αυτοχρηματοδοτούμενος, αποβάλλεται από τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου όπου είχε προσωρινά «φιλοξενηθεί» από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο μετά την εκδίωξή της από το Πεδίον του Αρεως από την υπερνομάρχισσα κ. Γεννηματά, με άμεσο κίνδυνο να μην πραγματοποιηθεί την άνοιξη. Είναι η Εκθεση που πέρσι εγκαινίασε ο ίδιος ο δήμαρχος ενισχύοντάς την με το υπέρογκο (!) ποσό των δέκα χιλιάδων ευρώ (συν Φιλαρμονική και εξέδρα στα εγκαίνια, σποτ στον 9,84 και κάτι άλλα ψιλά) όπως και οι προκάτοχοί του, όσο δηλαδή κοστίζει ένα πανηγυράκι σε μια πλατεία. Θα χρειαζόταν όλο το ένθετο για να περιγραφεί η σημασία των εκθέσεων βιβλίου στις ευρωπαϊκές πόλεις που αναφέρει ως πρότυπά του ο κ. Κακλαμάνης.
• Ολο και περισσότερα κεντρικά σημεία της πόλης γίνονται αδιάβατα. Το πρωί οι τουρίστες και το βράδυ οι μαθητές που γυρίζουν από τα φροντιστήρια παρακολουθούν με γουρλωμένα μάτια τη δημόσια εμπορία κοκαΐνης, ηρωίνης και χαπιών μεταξύ εκατοντάδων εμπόρων και θυμάτων, στον φαρδύ πεζόδρομο ανάμεσα στους δύο ναούς του πολιτισμού, το Μετσόβιο Πολυτεχνείο και το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Το ίδιο και στην πλατεία Βάθη και στους εμπορικούς άξονες Ευριπίδου-Σοφοκλέους, με ζωντανούς-νεκρούς ξαπλωμένους στις εισόδους των κτιρίων και τους παπατζήδες να ψαρεύουν θύματα ακριβώς πίσω από το Δημαρχείο.
  Στην 3ης Σεπτεμβρίου δίπλα στην Ομόνοια, και στη Σόλωνος μπροστά στη Νομική Σχολή και το Χημείο του Πανεπιστημίου Αθηνών, είναι οι πιάτσες για το υπαίθριο σωματεμπόριο γυναικών, ενώ μεγάλες περιοχές του κέντρου, στον Κεραμεικό, τη Φυλής και όλους τους παράδρομους, έχουν παραδοθεί στα κόκκινα φωτάκια.
• Στο Μοναστηράκι, δεκάδες κλεφτρόνια πουλάνε μέρα μεσημέρι τα κινητά τηλέφωνα που ομάδες 2-5 ατόμων κλέβουν από ανύποπτους δημότες. Και ασταμάτητα, με παρακλήσεις για βοήθεια, ναρκομανείς, αποφυλακισμένοι, πάσχοντες από AIDS, ψυχικά ασθενείς, και όποια άλλη δυστυχία φέροντες ζητιάνοι, αληθινοί και ψεύτικοι, μπαινοβγαίνουν στα βαγόνια εντείνοντας την ανασφάλεια του εργαζόμενου που ζει αυτή τη θλιβερή πολιτιστική πραγματικότητα κάθε μέρα. Την ώρα που η δημοτική αστυνομία κυνηγάει μαύρους που πουλάνε ομπρέλες στις πλατείες για να μη γίνουν κλέφτες.
• Αλλά και οι κλέφτες ποδηλάτων διευκολύνονται, αφού φυλασσόμενοι χώροι δεν υπάρχουν για τους θαρραλέους πολίτες, που ακόμα περιμένουν τους ποδηλατόδρομους που υπόσχεται μια φορά το χρόνο όταν κόβει την κορδέλα στον ποδηλατικό γύρο της Αθήνας ο τόσο εμπνευσμένος από τα ευρωπαϊκά μοντέλα δήμαρχος.

Αντί, λοιπόν, για μέτρα αντιστροφής της πολιτισμικής υποβάθμισης, που επιβεβαιώνεται και από τη μαζική φυγή Αθηναίων (κατά 20% μειώθηκαν οι δημότες την τελευταία δεκαετία σύμφωνα με δήλωση του δημάρχου), με πρώτους εκείνους που μεγαλώνουν παιδιά, ο δήμαρχος στρέφεται με ψέματα, απαξιωτικές εκφράσεις και αστυνομικές δυνάμεις (και νεοφασίστες κατά περίπτωση) εναντίον των πολιτών που με προσωπικό κόστος νοιάζονται για την ποιότητα ζωής. Επικαλείται, δε, τη συναίνεση μιας άμορφης «σιωπηλής πλειοψηφίας» που τον ψηφίζει, σε μια πόλη που ακόμα πετάνε σακούλες σκουπιδιών από τα μπαλκόνια, παρκάρουν στις ράμπες των αναπήρων, βρίζουν τους μετανάστες και συνυπάρχουν άνετα με την κακογουστιά.

• Αραγε, δεν πέρασε ούτε μία φορά ο δήμαρχος από την πλατεία Μοναστηρακίου να δει την περίφραξή της με ένα βρόμικο τσουβαλόπανο, στο τουριστικά πιο «in» σημείο της πόλης;
• Δεν πήγε ούτε μία φορά στο Εθνικό Θέατρο να θαυμάσει τα πελώρια κουρέλια που κρέμονται από το καμπαναριό και το κτίριο της εκκλησίας του Αγίου Κωνσταντίνου;
• Δεν του είπε κανείς για το περίφημο μπρούντζινο σύμπλεγμα του Ι. Πφουλ «Θησέας σώζων την Ιπποδάμειαν από τους Κενταύρους», στην πλατεία Βικτωρίας, που επί δύο ολόκληρα χρόνια είναι κρυμμένο πίσω από μια σκαλωσιά με κουτσουλημένα πανιά, για μια συντήρηση που δεν έγινε ποτέ;
• Δεν τον ενοχλεί που η προτομή του Κωνσταντίνου Καβάφη, ποιητή παγκόσμιας εμβέλειας, τοποθετήθηκε και διακοσμεί την είσοδο του πάρκιν στη συμβολή Αλεξάνδρας και Πατησίων;

Κι από ανακολουθίες, σειρά. Στο βιβλίο του, ενώ εξαγγέλλει τη δημιουργία «καλλιτεχνικού χωριού» (!) στον Ελαιώνα, δεν αναφέρει λέξη για το γήπεδο του Παναθηναϊκού ανάμεσα στα πάμπολλα μεγαλόπνοα οράματά του και στις ανάγκες της πόλης!
Αυτή η ξαφνική πρεμούρα βάσιμα δημιουργεί την υπόνοια ότι το γήπεδο (του οποίου την αναγκαιότητα κανένα από τα κόμματα, του ΣΥΡΙΖΑ συμπεριλαμβανομένου, δεν αρνείται) χρησιμοποιείται σαν δούρειος ίππος προκειμένου να νομιμοποιηθεί ένα νέο εμπορικό κέντρο.

Μαχητικός για την υπεράσπιση συμφερόντων, άτολμος για καινοτομίες και ρήξεις.
Σε αντίθεση με τους δημάρχους του Βερολίνου και άλλων πρωτευουσών, κώλωσε με το Athens Pride, όπως κώλωσε και με το θέατρο Λυκαβηττού όταν, έχοντας εκδηλώσει την επιθυμία να το αποσπάσει από το Φεστιβάλ Αθηνών, το σφράγισε ξαφνικά στις 19 Ιουνίου 2008, ενώ είχαν ήδη αρχίσει οι συναυλίες, επικαλούμενος την παλαιότερη και όχι τη νεότερη τεχνική έκθεση που έκρινε το θέατρο κατάλληλο για χρήση.

Αναγκασμένος να υποχωρήσει ατάκτως μετά την κατακραυγή για το χωρίς συνεννόηση με το Ελληνικό Φεστιβάλ κλείσιμο του θεάτρου, ανακάλεσε την απόφασή του στις 24 Ιουνίου, έχοντας εν τω μεταξύ προκαλέσει ακυρώσεις παραστάσεων και διεθνή απαξίωση του θεάτρου.

Με την Πανεπιστημιούπολη στου Ζωγράφου, τη νέα όπερα και τη νέα εθνική βιβλιοθήκη στο Φάληρο, τους κινηματογράφους και τους εκθεσιακούς χώρους στο Μαρούσι και αλλού, η ακολουθούμενη δημοτική πολιτική χωρίς υλοποιήσιμη εναλλακτική πρόταση που θα κρατήσει την πόλη κοινωνικά, οικονομικά και πολιτιστικά ζωντανή και πλούσια, επισπεύδει τη μετάλλαξη του πολύμορφου χαρακτήρα της Αθήνας -η οποία συνδύαζε κατοικία, επάγγελμα, εκπαίδευση και ψυχαγωγία- όχι βέβαια σε… «αιώνια πολιτιστική πρωτεύουσα», αλλά σε μεγάλη χωματερή φτηνού εργατικού δυναμικού, μικροσυνταξιούχων, τράφικιν, ναρκωτικών και ευτελούς διασκέδασης, χωρίς πράσινο και ελεύθερους χώρους, με τσιμέντο και ρύπανση, μέσα στην οποία ασφυκτιούν όχι μόνο οι πολίτες, αλλά και οι Καρυάτιδες.

« Ο πολιτισμός που προωθεί η δική μας στρατηγική στοχεύει στη βελτίωση της καθημερινότητας», λέει ο Ν. Κακλαμάνης.

Στοιχεία του πολιτισμού σε κάθε πόλη με ιστορία και κουλτούρα είναι και τα πιο μικρά-μικρά καθημερινής χρήσης. Δεν είναι μόνο ο Πύργος του Αϊφελ, το Βρετανικό Μουσείο και το σπίτι του Μότσαρτ. Τα στέγαστρα των στάσεων και το χρώμα των λεωφορείων, οι τηλεφωνικοί θάλαμοι, τα παγκάκια ξεκούρασης, τα ταχυδρομικά κουτιά, οι τουαλέτες στους δρόμους, οι διαφημιστικές ταμπέλες, τα κιγκλιδώματα στις πρασιές, τα πλακάκια και το εύρος των πεζοδρομίων, η σήμανση και τα φανάρια κυκλοφορίας, οι επιγραφές των δρόμων, οι κάλαθοι των αχρήστων, οι φωτιζόμενοι χάρτες σε κεντρικά σημεία, οι φανοστάτες και οι στολές των δημοτικών υπαλλήλων… Ολα. Εύχρηστα και καθαρά. Οχι σαν κάτι έκτακτο, αλλά σαν κάτι αυτονόητο και απαραίτητο.
Οποιαδήποτε σύγκριση με την Αθήνα είναι ατυχής. Είτε είσαι στο Παρίσι είτε στο Βερολίνο, είτε στη Στοκχόλμη.

• Οι τηλεφωνικοί μας θάλαμοι δεν είναι καν θάλαμοι. Ακούγεσαι στα διακόσια μέτρα και άμα βρέχει αναβάλλεις το τηλεφώνημα.
• Σε πολλές γωνίες δεν υπάρχουν επιγραφές με την ονομασία των δρόμων ή δεν διακρίνονται.
• Σήμανση προορισμού μέσα στην πόλη, αν εξαιρέσεις τις χοντροκομμένες ταμπέλες για το αεροδρόμιο, είναι ανύπαρκτη.
  Οι θέσεις για μοτοσικλέτες είναι ελάχιστες και για ποδήλατα… δειγματοληπτικές.
• Τα κάγκελα του Αβραμόπουλου συμπληρώνονται από κάθε καρυδιάς… κάγκελο, δημοτικό και ιδιωτικό.
• Δοκάρια, πάσαλοι, παλούκια, ζαρντινιέρες, κουβάδες με μπετόν, αλυσίδες, σχοινιά, μπάρες, μπάλες, φωτιστικά, ακόμα και ιδιόχειρες απαγορευτικές πινακίδες στα στενά και κακοφτιαγμένα πεζοδρόμια για να κρατήσουν σε απόσταση τους γιωταχήδες.
• Και ο δήμος για να εισπράξει τέλη και ο ελεγκτής να λαδωθεί, αφήνουν τα τραπεζοκαθίσματα να κλείσουν όλο το πλάτος του πεζοδρομίου.
• Ποδηλατόδρομοι; Στις χρόνιες υποσχέσεις.
• Πράσινο; Ενοχλεί, γιατί θέλει πότισμα, μαζεύει πουλιά, ρίχνει φύλλα. Μάλιστα, κάποια δέντρα κόβονται από καταστηματάρχες -με την ανοχή του δήμου- για να μην κρύβουν τις βιτρίνες και άλλα μαραζώνουν καχεκτικά σαν οδοντογλυφίδες.

Και ο δήμαρχος της Αθήνας ξεριζώνει τις νεραντζιές που είναι μέρος του αθηναϊκού τοπίου, ενώ ο δήμαρχος του Λονδίνου που φυτεύει οπωροφόρα για να τρώγονται οι καρποί τους, θα ζήλευε τις μανάδες μας που έκαναν με τα νεράντζια ωραιότατο γλυκό του κουταλιού.

ΣΤΕΛΙΟΣ ΕΛΛΗΝΙΑΔΗΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ