British Isle of Kypseli day 746
Δημοσιεύθηκε στις 11/01/2009
Συντάκτης: APOLOGIA PRO SUA VITA
Θεματική κατηγορία: Πολιτική Πολιτισμού
Εδώ στο βρετανικό μας νησί, υπάρχουν πολλές λέξεις που έχουν πάψει να είναι ταμπού.
Παραδείγματος χάριν, η λέξη καλλιτέχνης.
Τα παιδιά στην Ελλάδα φοβούνται να πούν ότι είναι καλλιτέχνες. Καλλιτέχνης, λέει ο δημοσιογράφος, είναι παρεξήγημένη έννοια. Ο δημοσιογράφος λέει πάλι, όλοι δηλώνουν καλλιτέχνες. Όχι δεν δηλώνουν όλοι καλλιτέχνες. Μόνο όσοι δεν είναι.
Όσοι είναι, φοβούνται και να το πουν. Μην τους πάρουν με τις πέτρες οι άνθρωποι της Τέχνης, οι γονείς τους, οι συγγενείς και ο περίγυρος. Όποιος δεν είναι γνωστός δεν είναι καλλιτέχνης. Άνθρωπος της τέχνης για τη μάνα μου και τις φίλες της είναι ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, η Ρένη Πιττακή, η Αλκη Ζέη, ο Φασιανός κι ο Μυταράς. Ο άλλος που σκοτώνεται επί 8 ώρες να πετύχει το πράσινο γιατί στη δική του τέχνη (που δεν τη δείχνει καμία γκαλερί) απομιμήσεις του Πικάσο, φλυτζανάκια και τρόλλευ με πουλάκια δεν περνάνε, είναι απλώς ένας έρμος ζωγράφος που δεν έχει που την κεφαλή κλίναι. Αλλά όχι και άνθρωπος της Τέχνης.
Είδα τη διαδήλωση ή μάλλον τη σιωπηρή διαμαρτυρία των ανθρώπων της Τέχνης.
400 νοματαίοι. Αυτοί είναι οι καλλιτέχνες στη Ελλάδα; 400 νοματαίοι ;
Κι εγώ που νόμιζα ότι υπάρχουν εκατοντάδες παιδιά που τελειώνουν κάθε χρόνο την Καλών Τεχνών, που αποφοιτούν απο δραματικές σχολές, χορευτές, άνθρωποι νέοι που μπορεί να μην τους ξέρει ούτε η μάνα τους, που παλεύουν με την τέχνη τους και δεν τους γράφει καμιά εφημερίδα, που για να βγάλουν το νοίκι κάνουν του κόσμου τις δουλειές. Οι μισοί μπάρμαν και σερβιτόρες της Αθήνας είναι ηθοποιοί. Οι άλλοι μισοί απόφοιτοι της Καλών Τεχνών και χορευτές.
Γιατί; Γιατί δεν είχαν άλλες δυνατότητες τα παιδιά και είπαν να το ρίξουν στο σερβιτοριλίκι; Να μην μιλήσουμε γι’ αυτούς που γράφουν. Άλλη πονεμένη ιστορία. Σε ποιά ασφαλιστική δουλεύουν και τί διανομές πίτσας κάνουν.
Γιατί λοιπόν οι «άλλοι» άνθρωποι της Τέχνης, που κανείς δεν τους αφήνει ούτε να το πουν, επέλεξαν καριέρα στις τουριστικές επιχειρήσεις;
Γιατί πρώτον δεν υπάρχει κοινωνική πρόνοια , φροντίσαν πολλοί για να μην υπάρχει.
Γιατί στην Ελλάδα για να έχεις το δικαίωμα να λες ότι είσαι καλλιτέχνης πρέπει να σε χρίσει μια εφημερίδα ή ένα κανάλι, που θα πάρει γραμμή από τους γνωστούς κολλητούς με επιρροή.
Γιατί στην Ελλάδα για να είσαι κάτι, ειδικά στην τέχνη, πρέπει να φτάσεις 40 χρονών. Κι όχι μόνο. Πρέπει να αρέσεις σ’ αυτούς που έχουν τα πράγματα ήδη στα χέρια τους για δεκαετίες. Και ακόμα τους αποκαλούν πρωτοποριακούς καλλιτέχνες. Πόσα χρόνια ρε παιδιά θα παίρνουν επιχορηγήσεις οι θεατρικοί οργανισμοί που είναι αναγνωρισμένοι από το 80 και θα μένουν οι νέες ομάδες απ’ έξω ή άντε με κανένα τριχίλιαρο ευρώ στην καλύτερη των περιπτώσεων (όταν έχεις δηλαδή τον υπουργό μπάρμπα);
Κι έτσι μας μαθαίνουν κι εμάς. Για να γίνεις καλλιτέχνης πρέπει να τους ακολουθήσεις. Να σε προσλάβουν στο μαγαζάκι τους, να πεις το ποιηματάκι τους. Αν δεν σε προσλάβουν φίλε, καλλιτέχνης δεν είσαι.
Ρε δε πάω καλύτερα να γίνω υπάλληλος στη τράπεζα.
Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι, παιδιά. Στη τέχνη δε χρειάζεται να σε παίζουν για να παίζεις.
Ένα πρώτο βήμα είναι να το πεις. Είμαι καλλιτέχνης. Μην ντρέπεσαι. Δεν είμαι υπάλληλος, δεν είμαι παρατρεχάμενος, δεν τριγυρνάω στα μπαρ για να πουλήσω αυτό που είμαι. Δεν δουλευω στο μπαρ γιατί μ’ αρέσει. Δεν είμαι μπάρμαν επειδή δουλεύω στο μπαρ.
Δεύτερο βήμα. Θέλω να μάθω για καινούργια πράγματα αλλά και για παλιά.
Απλά και κλασσικά εκπαιδευτικά παραδείγματα που μας κληροδότησαν οι άνθρωποι της τέχνης.
Στο τμήμα ιστορία της Τέχνης του Παν/μιου Αθηνών η ύλη σταματάει στον Μοντερνισμό που πιάνει 6 γραμμές γιατί είναι κακό πράγμα.
Καμία δραματική σχολή δεν διδάσκει το σύστημα Στανισλάφσκι (αλλά και κανένα σύστημα, με ελάχιστες ατομικές εξαιρέσεις και όχι εκπαιδευτικές επιλογές), στο θεατρολογικό τμήμα της Αθήνας τα ξένα θεατρικά ρεύματα σταματούν στο ’70. Ευτυχώς στο 1970.
Όταν το 2003 ρώτησα τον υπεύθυνο καθηγητή μου κο Βάλτερ Πούχνερ αν θα μπορούσα να κάνω το διδακτορικό μου πάνω στο ντιβάιζντ θίατερ στην Ελλάδα με ρώτησε αν υπάρχει κάτι τέτοιο. Ευτυχώς δε με ρώτησε αν υπάρχει ο Τζον Κέιτζ γιατί θα λιποθυμούσα. Δεν του είπα τίποτα δε για τους Φορστ Εντερτέιμεντ γιατί θα λιποθυμούσε αυτός και θα ‘χαμε δράματα στον χώρο της υψηλής τέχνης.
Τρίτο βήμα. Κάντο. Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα γιατί πρέπει να τα κάνεις όλα μόνος σου. Αλλά δεν είναι πάντα έτσι.
Αφού ξεσπάθωσα με τους 400 ανθρώπους της τέχνης, επιστρέφω στη αγγλοσαξωνική μου ηρεμία. Πάω να μαγειρέψω αρακά. Το Στιβάκι παλεύει ακόμα με το πράσινο.
Θα το πετύχουμε που θα μας πάει. Ίσως βοηθήσει κι ο αρακάς, πράσινος είναι. Λέω τώρα.
ΥΓ
Αυτό το «άνθρωπος της Τέχνης» να μην το βρίσκω ως έκφραση ούτε στον Μπαμπινιώτη, εντύπωση μου κάνει. Μέχρι και το » η μαγειρίτσα θέλει — στο δέσιμο» βρήκα. Αλλά άνθρωπος της Τέχνης πουθενά. Να το πώ στις εφημερίδες, στο Μπαμπινιώτη, ή στους ανθρώπους της Τέχνης;
Αντιθέτως «καλλιτέχνης» στο Μπαμπινιώτη είναι ο άνθρωπος που ασχολείται συστηματικά με κάποια από τις καλές τέχνες. Απλό και κατανοητό.
APOLOGIA PRO SUA VITA
Από το Blog: http://apologiaprosuavita.blogspot.com
Loading ...
