Λόγος αμήχανος, κενός, υποκριτικός

Ένα πράγμα που εξοργίζει τους νέους, και ειδικά τους εφήβους, είναι η υποκρισία, ο φαρισαϊσμός.
Όσο μεγαλώνουμε μαθαίνουμε να είμαστε πιο «πολιτικοί» και «κομψοί», να αποφεύγουμε τα δύσκολα ερωτήματα που αφορούν τελικούς σκοπούς και το νόημα των δραστηριοτήτων μας, να βλέπουμε τα μέσα που χρησιμοποιούμε κυρίως με χρηστικούς όρους.
Οι νέοι, όμως, επιμένουν να ρωτούν για αυτά που οι μεγάλοι προτιμούν να αποσιωπούν.
Η πείρα της ζωής έχει πολλά πλεονεκτήματα, της λείπει όμως, συνήθως, το πάθος για γνησιότητα.

Στην πρωτοφανή κοινωνική-πολιτική κρίση που προκάλεσε ο φόνος του εφήβου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από αστυνομικό εντυπωσιάζει ο υποκριτικός λόγος των ηγετών μας – αυτό ακριβώς που απεχθάνονται οι νέοι.
Δεν αναφέρομαι μόνο στην κοινότοπη αισθηματολογία, τη φτηνή συμπόνια, ή την πατερναλιστική νουθεσία. Αναφέρομαι σε ένα είδος κενού λόγου που εκφέρεται όχι για να φωτίσει, να αναδεχθεί εμπράκτως ευθύνες, ή να (ανα)στοχασθεί – όχι, δηλαδή, για να επι-κοινωνήσει – αλλά για να φενακίσει, να δώσει την εντύπωση ότι ανταποκρίνεται στις προσδοκίες που αναμένονται από τον φορέα του.
Πρόκειται για ένα είδος προσομοιωμένου αυθεντικού λόγου, ο οποίος προσποιείται την ειλικρίνεια και τη γνησιότητα, ακριβώς για να τα αποφύγει.

«Οφείλουμε να δώσουμε απαντήσεις στη νέα γενιά που αισθάνεται ανασφάλεια για το μέλλον της», δήλωσε περισπούδαστα η υπουργός Απασχόλησης κυρία Πάλλη-Πετραλιά.
«Πρέπει να αναρωτηθούμε τι είδους κοινωνία αφήνουμε στους νέους μας», ψέλλισαν οι κκ.Παυλόπουλος και Αβραμόπουλος, υπουργοί Εσωτερικών και Υγείας αντιστοίχως.
Κλασικό δείγμα κενότητας και έλλειψης γνησιότητας: τη στιγμή της κρίσης ο κυβερνήτης επιλέγει να σχολιάζει κοινότοπα, σαν παρατηρητής, τα κοινωνικά φαινόμενα, αντί να τα διαμορφώνει, ως δρων, με την πολιτική πράξη του.

Δεν περιμέναμε τον κ. Αβραμόπουλο προκειμένου να αναρωτηθούμε για το που πάει η κοινωνία, αλλά, ως αρμόδιος υπουργός, να κάνει τα νοσοκομεία να δουλεύουν καλά «για» την κοινωνία.
Δεν χρειαζόμασταν τις πατερναλιστικές υπομνήσεις του κ.Παυλόπουλου για να εκτιμήσουμε την αξία της ανθρώπινης ζωής, αλλά τη συνεχή υπουργική μέριμνα για την τήρηση της έννομης τάξης: να οργανώσει και να εκπαιδεύσει την Αστυνομία με τρόπο που δεν θα υπερ-αντιδρά σε συνήθεις αψιμαχίες σκοτώνοντας αθώους εφήβους, ούτε θα υπο-αντιδρά παρακολουθώντας παθητικά την καταστροφή δημοσίων κτιρίων και ιδιωτικών περιουσιών.
Ο κυβερνήτης «απαντά» στα κοινωνικά αιτήματα, όχι με κούφιες δηλώσεις για τηλεοπτική κατανάλωση, αλλά με πράξεις.
Ο κυβερνήτης που αισθάνεται ότι δεν έχει ανταποκριθεί στις προσδοκίες της κοινωνίας παραιτείται, δεν σχολιάζει την ποιότητα της κοινωνίας.

Οι πολιτικοί δεν βλέπουν ότι οι απτές πράξεις τους μιλάνε πιο δυνατά από τα κενά λόγια τους.
Η ανασφάλιστη εργασία δίνει και παίρνει στην Ελλάδα, αλλά δεν είδαμε την αρμόδια υπουργό να κάνει κάτι αποτελεσματικό γι αυτό.
Μια νέα γενιά ρουσφετολογικά διορισμένων συμβασιούχων αναπτύσσεται στη δημόσια διοίκηση (το κατήγγειλε πριν από λίγες μέρες με κόσμια γλώσσα το ΑΣΕΠ στην ετήσια έκθεσή του), αλλά ο υπουργός Εσωτερικών προτιμά να κάνει διαλέξεις για τα δικαιώματα του ανθρώπου!
Τα δημόσια νοσοκομεία έχουν οδηγηθεί σε τριτοκοσμική παρακμή, αλλά ο «ατσαλάκωτος» υπουργός Υγείας δηλώνει κορδωμένα ότι «έχει ολοκληρώσει το έργο του»!
Και φυσικά δεν χρειάζεται να μιλήσουμε για τα απίστευτα πολιτικά ρουσφέτια και τη διαπλοκή, την περιφρόνηση του νόμου εκ μέρους των πολιτικών, το ακαταδίωκτο των παρανομιών τους χάριν της διαβόητης «βουλευτικής ασυλίας», ή τον χυδαίο και παράνομο πλουτισμό αρκετών απ’ αυτούς.

Ένα ελάχιστο δείγμα: μόλις τον περασμένο Ιούνιο, η Βουλή αποφάσισε ομοφώνως τη μονιμοποίηση των μετακλητών και αποσπασμένων υπαλλήλων του Κοινοβουλίου, πολλοί από τους οποίους είναι συγγενείς βουλευτών!
Πριν από λίγες μέρες, όχι λιγότερες από 24 ρουσφετολογικές τροπολογίες κατατέθηκαν σε νομοσχέδιο του Υπουργείου Υγείας.
Πήγαινε μετά, νάρκισσε υπουργέ, να μιλήσεις για «ισονομία» και «κράτος δικαίου» στον εξεγερμένο νεαρό που πετροβολάει την Αστυνομία και στο μαινόμενο πλήθος που κραυγάζει «Να καεί, να καεί το μπ…η Βουλή»!

Ακόμα καλύτερα: στείλε τους κκ.Μαγγίνα, Τσιτουρίδη, Παυλίδη, Βουλγαράκη, Ρουσσόπουλο και Δούκα να το κάνουν. Κι αν αποτύχουν αυτοί, δοκίμασε τον τέως σύμβουλο του πρωθυπουργού κ.Κεφαλογιάννη – ο λόγος του περί νομιμοφροσύνης ίσως είναι πιο πειστικός!

Αλλά νάταν μόνο οι κωμικά ανεπαρκείς πολιτικάντηδες! Κοιτάξτε πως μιλάνε οι πνευματικοί μας ηγέτες, οι πρυτάνεις.
Αρκετά πανεπιστήμιά μας κυριολεκτικά φλέγονται, ληστεύονται, ή έχουν καταληφθεί από ομάδες τραμπούκων, αλλά οι pathetic επικεφαλής τους μιλάνε, γενικώς και αορίστως, για «τομές που πρέπει να γίνουν παντού» (Παλλήκαρης, Πανεπιστήμιο Κρήτης), να «ανοίξει διάλογος με τη νεολαία» (Μουτζούρης, ΕΜΠ), να αναλάβουμε «όλοι τις ευθύνες μας» (Κουμπιάς, Πανεπιστήμιο Πατρών), να γίνει το σχολείο «τόπος πολιτισμού και παιδείας, ταυτόχρονα εκπαίδευσης, αλλά [προς Θεού – σ.σ.] όχι εντατικής» (Μάνθος, ΑΠΘ)!
Άσφαιρα λόγια, κενά, ανούσια, υποκριτικά, που δεν αξίζουν ούτε τη μελάνη με την οποία γράφτηκαν.

Τη σημαντικότερη «τομή», τη μεγαλύτερη «ανάληψη ευθυνών», που θα μπορούσαν να κάνουν οι επικεφαλής των πανεπιστημίων μας, είναι να εφαρμόσουν το νόμο στα ιδρύματά τους, κι αν έχουν τα κότσια, να ζητήσουν την κατάργηση του δήθεν «πανεπιστημιακού ασύλου», προκειμένου να προστατευθεί η δημόσια περιουσία και η σωματική ακεραιότητα.
Αλλά που να βρουν τα κότσια άνθρωποι που φημίζονται περισσότερο για τις δημόσιες σχέσεις τους και λιγότερο για το επιστημονικό τους έργο, που εκλέγονται μετά από συμφωνία με κομματικές φοιτητικές παρατάξεις, που δεν έχουν επίγνωση της βαρύτητας του ηγετικού τους αξιώματος;

Ανεπαρκείς πολιτικάντηδες και «ισορροπιστές» πρυτάνεις, σας τρόμαξε το τυφλό νεανικό ξέσπασμα…Αμήχανα ψελλίζετε τα μόνα λόγια που μάθατε – κοινότοπα, δημοσιοσχεσίτικα, κενά…
Στην τυφλή οργή και το μηδενισμό των ταραξιών αντιτάσσετε το μόνο που ξέρετε να κάνετε καλά – την προστασία της «εικόνας» σας, αναμένοντας τη μελλοντική εξαργύρωσή της.
Και περιμένετε, καημένοι, να σας ακούσουν…

ΧΑΡΙΔΗΜΟΣ ΤΣΟΥΚΑΣ (Φωτογραφία: PIX)
Καθηγητής Οργανωσιακής Θεωρίας στο ALBA και στο Πανεπιστήμιο Warwick,
και διευθυντής του διεθνούς ακαδημαϊκού περιοδικού Organization Studies

37 Σχόλια

  1. Ο/Η Διονυσία Περικλέους λέει:

    @κ. Χ. Τσούκα: Πολύ καλό!

  2. Ο/Η Dana_Semitecolo λέει:

    Πολύ ωραίο το άρθρο σας κύριε Τσούκα και συμφωνώ απόλυτα μαζί σας για το μίσος που τρέφει η πλειοψηφία της νεολαίας, για την υποκρισία, ιδιαίτερα των πολιτικών. Φυσιολογικά πράγματα δηλαδή. Αλίμονο αν δεν συνέβαινε αυτό!

    Θα διαφωνήσω μαζί σας για την αιτία που πυροδότησε αυτό το ξέσπασμα. Ο φόνος του παιδιού από τον αστυνομικό, δεν θεωρείται -κατά εμένα- αιτία αλλά μια αφορμή. Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που έχουμε δει φαινόμενα ανάλογα, από τα όργανα της τάξης.

    Τέλος, θα μου επιτρέψετε να τονίσω λίγο παραπάνω αυτό που ήδη αναφέρετε, πως οι νέοι, οι έφηβοι που σήμερα διαδηλώνουν -με κάθε τρόπο- ενάντια σε αυτό που μισούν, την υποκρισία, αύριο θα είναι αυτοί που θα υποκρίνονται απέναντι σε κάποιους άλλους νέους που θα έχουν πάρει τη θέση τους διότι έτσι είναι η ζωή και όπως όλοι ξέρουμε πως «τον βολεμένο πολλοί μίσησαν, το βόλεμα κανένας».

  3. Ο/Η Διονυσία Περικλέους λέει:

    Λαϊφστάιλ πολιτική και συνωμοσιολογία
    Tου Aλεξη Παπαχελα

    Είναι πολύ φυσικό όταν δεν μπορείς να δικαιολογήσεις κάποιο φαινόμενο να αναζητείς θεωρίες συνωμοσίας ή αόρατους δαίμονες. Είναι ακόμη πιο φυσικό όταν συνειδητοποιείς πως για το ίδιο φαινόμενο ευθύνεται η δική σου ανεπάρκεια να ρέπεις ακόμη περισσότερο προς τη συνωμοσιολογία.

    Αυτό συμβαίνει πολύ συχνά στις μέρες μας. Ο κορυφαίος υπουργός Χ δεν μπορεί να δεχθεί, για παράδειγμα, πως δέχεται έντονη κριτική επειδή καταρρέει ο νευραλγικός τομέας που έχει αναλάβει. Οχι, αποκλείεται! Επειδή είναι όλη μέρα βουτηγμένος στην επικοινωνιακή συναλλαγή και στις δημόσιες σχέσεις θεωρεί πως ο βασικός του πολιτικός αντίπαλος έκανε καλύτερα τη δουλειά του.

    Αυτός ο τρόπος σκέψης και ανάλυσης είναι δείγμα βαθιάς σήψης και παρακμής του πολιτικού και δημοσιογραφικού μας συστήματος. «Ελα μωρέ, η τάδε εφημερίδα χτύπησε τον τάδε πολιτικό επειδή ήθελε να πάρει εκείνη τη δουλειά, ξέρεις εσύ…», είναι η χαρακτηριστική φράση που ακούς μόλις ξεσπάσει κάποιο σκάνδαλο. Δεν πάει ο εν λόγω υπουργός να έχει διαπράξει και παράνομες και ανήθικες ενέργειες, το ζήτημα είναι ποιος τον χτυπάει και γιατί.

    Αυτός ο τρόπος σκέψης δικαιολογείται βεβαίως σε μεγάλο βαθμό από τα όσα συμβαίνουν στο παρασκήνιο της δημόσιας ζωής του τόπου. Είναι προφανές πως ο εκδότης που απλά ξέρει να συναλλάσσεται με τον πολιτικό δεν μπορεί να διανοηθεί ότι υπάρχει και κανονική δημοσιογραφία, δυτικού τύπου στη χώρα μας. Διυλίζει τα πάντα, δημοσκοπήσεις, ρεπορτάζ, κύρια άρθρα μέσα από το δικό του πρίσμα. Με άλλα λόγια σκέπτεται απλά και πρακτικά: «Για να το γράφει αυτό κάτι πρέπει να κερδίζει…».

    Εχουμε όμως φτάσει στο σημείο να έχουμε πολιτικούς οι οποίοι αγνοούν τα κυρίως καθήκοντά τους γιατί πιστεύουν ότι μπορεί να γίνουν αρχηγοί μέσα από τις δημόσιες σχέσεις και τη διαπλοκή. Ο κόσμος το αντιλαμβάνεται και εξοργίζεται γιατί δεν είναι πια «τυφλός», όσο ικανά και να είναι κάποια συμφέροντα στην ωραιοποίηση και τη δημιουργία μύθων. Ο κόσμος, μάλιστα, το αντιλαμβάνεται τόσο πολύ που ενδεχομένως να φτάσουμε στο σημείο ο επικοινωνιακός εναγκαλισμός πολιτικών με κάποια συμφέροντα να γίνεται και πολιτικά δηλητηριώδης, όπως συνέβη στην περίπτωση Βενιζέλου.

    Φτάσαμε ίσως στο τέλος της λαϊφστάιλ πολιτικής. Πιστεύω πως δύσκολα θα ξαναδούμε κάποιον πολιτικό να εμφανίζεται σε διασκεδαστική εκπομπή ή να παίζει κιθάρα σε σατιρικό σόου. Τα πράγματα σοβάρεψαν, η κρίση αξιοπιστίας της πολιτικής είναι πολύ μεγάλη και τα προβλήματα τεράστια.

    Οι υπεύθυνοι πολιτικοί θα πρέπει να αντιληφθούν πως δεν τους σώζει πλέον κανένα επικοινωνιακό σωσίβιο όταν τα κάνουν θάλασσα στον τομέα τους. Ούτε οι «πειραγμένες» δημοσκοπήσεις ούτε τα χαζά πρωτοσέλιδα γραφικών φυλλάδων τούς βοηθούν. Αντιθέτως τους βυθίζουν στη συνείδηση μιας σοβαρής μερίδας της κοινής γνώμης η οποία «δεν τρώει πια κουτόχορτο».

  4. Ο/Η Διονυσία Περικλέους λέει:

    @ Όλους: δεν ξέρω αν φτάσαμε στο τέλος της λαϊφστάϊλ πολιτικής ή να γίνουμε η Σομαλία της Ευρώπης…

  5. Ο/Η ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ λέει:

    @ΝΙΚΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, @ ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ:
    Βάσεις της Δημοκρατίας είναι η ισοπολιτεία και η ισονομία. Συνεπώς το πολίτευμα κρίνεται ως δημοκρατικό ή μη, όχι από το τι γράφει το Σύνταγμα πάνω στο οποίο στηρίζεται, αλλά από το τι αποδεικνύει η κάθε στιγμή της κοινωνίας στη οποία εφαρμόζεται.
    Άρα προυπόθεση της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ είναι η ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ.
    Και από τι σόι διαφάνεια μπορεί να διέπεται μια Δημοκρατία αν δεν διέπεται ένας έκαστος από τους θεράποντές της, δηλαδή οι ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ;

    Ο κάθε πολιτικός οφείλει να είναι διαφανής σε κάθε εκδήλωση της ζωής του. Και της προσωπικής και της κοινωνικής και της πολιτικής. Δηλαδή, ο καθένας μας, ο κάθε πολίτης, να μπορεί να τον ψάξει και να έχει τη δυνατότητα να δει.

    Για τον πολιτικό δεν ισχύουν τα προσωπικά δεδομένα. Δεν μπορεί να κρύψει πχ. πόσα σπίτια έχει, ούτε πόσων ετών είναι, ούτε αν βάφει τα μαλλιά του -όρα περίπτωση Γκένσερ- πόσο μάλλον αν έχει γκόμενα και ποια είναι αυτή!
    Επειδή πίσω από κάθε ενέργειά του μπορεί να κρύβεται μια φαλκίδευση της Δημοκρατίας, δηλαδή της δημοκρατικότητας της ζωής του καθενός μας! Μπορεί ας πούμε, η γκόμενα του Υπουργού να έχει σύζυγο εργοστασιάρχη στον οποίον ανατίθενται από τον Υπουργό δημόσια έργα. Αυτό είναι το επάγγελμα και σε όποιον δεν αρέσει ας κάνει άλλο.
    Σε οποιαδήποτε χώρα της Ευρώπης όλα αυτά είναι αυτονόητα.

    Στη χώρα μας όλα αυτά θεωρούνται υπερβολικά και για αυτό φτάσαμε εκεί που φτάσαμε.
    Δηλαδή δεν μπορεί ο ηγούμενος να εξομολογεί τη μισή Βουλή και συγχρόνως να τρέχει το Δημόσιο στα δικαστήρια!
    Και είναι δουλειά του Υπουργού να ψάξει να βρει άλλον πνευματικό κι όχι του ηγουμένου να βρει άλλο πνευματικό παιδί!

    Πόσο μάλλον κρίνεται ο πολιτικός από το τι κόμματα έχει πηδήσει για να φτάσει να λέει αυτά που λέει σήμερα!
    Αν ο καθένας θέλει να πιστεύει ότι αυτό που λέει σήμερα ο κ. Ανδρουλάκης είναι καταστάλαγμα, με γειά του με χαρά του. Ας μην παραξενευτεί όμως αν αύριο φυσήξει γραίγος λεβάντες και τον δει να κάνει κατά εκεί…
    Γιατί ο ανεμοδείκτης είναι πάντα αντεμοδείκτης και ο βράχος πάντα βράχος.

    Πολύ δε περισσότερο ας μην παραξενευτεί ένα κόμμα που βάζει στους κόλπους του έναν ανεμοδείκτη για να του φέρει ψήφους, όταν αυτός τον προδώσει πριν αλέκτωρ φωνήσαι τρις.

    Το πρόβλημα είναι όμως ότι δεν θα προδώσει μόνο το κόμμα, αλλά και όλους όσους το ψήφισαν, επειδή πίστεψαν το κόμμα για σοβαρό στις επιλογές προσώπων!
    Οπότε πάει περίπατο και η αξιοπιστία του κόμματος…

    Κι εν πάση περιπτώσει δεν γίνεται να θαυμάζουμε έναν άνθρωπο που παραμένει σταθερός στις αρχές του, ό,τι κι αν γίνει, και συγχρόνως να δικαιολογούμαι κάποιον άλλον που πάει «όθε μυριστεί πιλάφι» κατά τους ζακυνθίους ή «που είναι εφταπαντιέρης» κατά τους κερκυραίους!

  6. Ο/Η Διονυσία Περικλέους λέει:

    @ κ. Βίτσο: Ο.Κ. έτσι είναι, έτσι τα λέω, έτσι τα πιστεύω. Νομίζω πως κι ο κ. Χαραλάπους το ίδιο και δεν είναι μόνον ο κ. Ανδρουλάκης γιατί… Who cares about him after all! Ας πάει να γράψει για τα σεξουαλικά της Μαρίας της Μαγδαλινής -δεν ξέρω αν γι’ αυτά έχει γράψει. Έχει όμως και την αγία Θεοδώρα την αυτοκράτειρα και σύζυγο του Ιουστινιανού, και ‘κεί να δει ιππόδρομο, βενέτικους και πράσινους…
    Είναι τόσοι πολλοί αυτοί που τους αφήσαμε να μας σαπίσουν. Γιατί είχαμε διάφορο. Εξακολουθώ όμως να λέω: Δεν χρειάζεται να είναι μεγαλοφυϊα ο κυβερνήτης. Ένα απλό έντιμο μυαλό. Και ΟΧΙ ΚΛΕΦΤΗΣ. Ούτε να ‘χε βγάλει στο χρηματιστήριο, εκείνον τον καιρό, 100 εκατ. δρχ. Δεν έχουμε και 100% Αλζχάϊμερ. Ακομα!

  7. Ο/Η Νίκος Χαραλάμπους λέει:

    Έχω μία εντύπωση ότι ‘πηδήξαμε άρθρο’ και συνεχίζουμε σε άλλο άρθρο μια συζήτηση που είχαμε ξεκινήσει αλλού.

    Για την συζήτηση τώρα.
    1. Ναι στην διαφάνεια στις ενέργειες του πολιτικού και σε οποιεσδήποτε σχέσεις έχει που μπορεί να επηρεάζουν την πολιτική του υπόσταση.
    Αλλά για μένα ισχύουν ή τουλάχιστον δεν με νοιάζει η ιδιωτική ζωή ενός πολιτικού. Δεν με νοιάζουν οι σεξουαλικές τους προτιμήσεις ή οι θρησκευτικές του πεποιθήσεις ή οι οπαδικές του.

    Για μένα ισχύει ο όρος ‘ιδιωτική’ ζωή κάποιου ακόμα και αν είναι πολιτικού. Τουλάχιστον δεν με απασχολεί η ιδιωτική του ζωή.
    Τώρα θα υπάρξουν περιπτώσεις που η ιδιωτική ζωή θα μπλεχτεί τόσο πολύ με τον δημόσιο βίο που σε κάποιο βαθμό το ένα θα επηρεάσει το άλλο.Αλλά δεν θα προλάβω τα γεγονότα, δεν είμαι μάντης.

    2. Πολύς κόσμος ψάχνει την ηθική και αξιοπιστία ενός πολιτικού όπως ο Διγενής με το λυχνάρι σαν τις μοναδικές ποιότητες που πρέπει να έχει ένας πολιτικός. Και οι δύο ποιότητες είναι αναγκαίες όχι μόνο στην πολιτική αλλά παντού, στις φιλίες, στις σχέσεις, στις επιχειρήσεις. Το να λέμε ότι ψάχνουμε κάποιον που απλώς να είναι έντιμος για μένα δεν αρκεί, πρέπει να είναι και ικανός και να έχει και να πει και 5 πράγματα

    3. Νομίζω ότι έχει αναπτυχθεί μία συζήτηση πάνω σε ένα υποθετικό σενάριο, προσέγγισης του ‘ασταθούς και αναξιόπιστου’ κ. Ανδρουλάκη, και του χώρου των φιλελευθέρων. Να ξεκαθαρίσω φυσικά ότι τέτοιο σενάριο δεν υφίσταται, απλώς ανέφερα ότι οι θέσεις του κ. Ανδρουλάκη είναι φιλελεύθερες (ακόμα και αν ο ίδιος θα το αρνιόταν) Τώρα, γενικά για συνεργασίες, από την στιγμή που ένας χώρος διατηρεί την αυτονομία του, και έχει διατυπώσει συγκεκριμένες προτάσεις που πηγάζουν από συγκεκριμένη ιδεολογία, δεν πιστεύω ότι μπορεί να χρωματιστεί ή να επηρεασθεί εύκολα από ανθρώπους που μπορεί περιστασιακά ή κατά μέρος να συμφωνήσουν, να ενταχθούν και να αποχωρήσουν απο τον χώρο.

    Καταλαβαίνω ότι πολλοί περιμένουν στην γωνία για τέτοιου είδους περιστατικά, κυρίως στα ΜΜΕ.
    Εγώ απλώς λέω τα εξής: Μήπως αυτή η δρακόντεια και σχεδόν πουριτανική άποψη για την πολιτική έχει κάνει κάποιους πολιτικούς από την μία να φοβούνται τον ίσκιο τους άρα να μην κάνουν τίποτα τολμηρό στην καριέρα τους και κάποιους άλλους να αγνοούν κάτι που δεν μπορούν να φτάσουν ποτέ και τελικά να αποθρασύνονται; (Θα τους πουν που θα τους πουν απατεώνες, τουλάχιστον να βγάλουν κάτι από αυτό).

    Και για να γίνω συγκεκριμένος, όταν διαβάζω τον κ. Βίτσο που γράφει:

    ….επειδή πίστεψαν το κόμμα για σοβαρό στις επιλογές προσώπων!

    Ο κάθε πολιτικός οφείλει να είναι διαφανής σε κάθε εκδήλωση της ζωής του

    Γιατί ο ανεμοδείκτης είναι πάντα αντεμοδείκτης και ο βράχος πάντα βράχος

    φοβάμαι ότι απλούστατα δίνουμε μία έμφαση στους χαρακτήρες και στο πόσο τέλειοι πρέπει να είναι ενώ στην ιστορία της πολιτικής υπήρξαν ατελείς χαρακτήρες που όμως έλυσαν προβλήματα.
    Και η προτεραιότητα των πολιτικών θα πρέπει να είναι να λύνει προβλήματα και όχι να είναι σώνει και καλά ηθικά πρότυπα από κάθε άποψη

  8. Ο/Η Καππαδόκης λέει:

    @Νίκος Χαραλάμπους

    H ιδιωτική ζωή του πολιτικού, αν μάλιστα κατέχει και σημαίνουσες θέσεις, πρέπει να είναι τελείως διαφανής. Οι σεξουαλικές η άλλες προτιμήσεις μπορεί να μην ενδιαφέρει εσάς και μένα αλλά μπορεί να αποτελέσουν στοιχεία εκβιασμού του παραπάνω πολιτικού.
    Πολιτικός ο οποίος δίνει αφορμές που μπορεί να οδηγήσουν σε εκβιασμό του είναι ό,τι το χειρότερο μπορεί να μας τύχει. Καλές οι φιλελεύθερες απόψεις τις οποίες και εγώ ασπάζομαι στο μεγαλύτερο τους μέρος αλλά η εφαρμοσμένη πολιτική είναι ένα πολύ «βρώμικο παιγνίδι» και πρέπει όλα να τα λαμβάνουμε υπ΄όψιν μας.

    Να δούμε και αυτή την οπτική γωνία όταν λέμε ότι κάθε πολιτικός μπορεί να κάνει ό,τι θέλει στην ιδιωτική του ζωή.

  9. Ο/Η ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ λέει:

    @Νίκος Χαραλάμπους: Νομίζω ότι παρεξηγήσατε κάτι σε όσα έγραψα περί διαφάνειας.
    Όταν λέμε ότι ο πολιτικός θα πρέπει να είναι διαφανής δεν εννοούμε ότι θα πρέπει να είναι και άγιος.
    Μπορεί να έχει κάνει ό,τι θέλει στην ιδιωτική ή στην κοινωνική του ζωή, αλλά το εκλογικό σώμα πρέπει να τα ξέρει και να τα μαθαίνει.
    Το αν θα αποδεχθεί τούτο ή εκείνο που έκανε ή που κάνει ο πολιτικός είναι δικό του θέμα και θα εκφραστεί με την ψήφο του.
    Όμως όταν ο πολίτης ψηφίζει κάποιον πρέπει να ξέρει ακριβως ποιον ψηφίζει.
    Για αυτό και τα ετήσια πόθεν έσχες των βουλευτών, που μέχρι και στην Ελλάδα υποβάλλονται.
    Στην πράξη αυτό εκφράζεται όπως το περιγράφει ο κ. Καππαδόκης. Δεν θα πρέπει δηλαδή ο πολιτικός να έχει αιχμές πάνω στις οποίες θα μπορούσε να πιαστεί εκβιασμός του, προκειμένου να εξασφαλισθούν παράνομα οφέλη από το Κράτος κάποιου τρίτου.
    Κι αυτά που εδώ τα βλέπετε ως δρακόντεια μέτρα στην Μεγάλη Βρεττανία όπου ζείτε, είναι αυτονόητα. Και στην υπόλοιπη Ευρώπη επίσης. Θυμάστε τι είχε γίνει για το αν είχε ή δεν είχε σχέσεις ο Αντρεόττι με τη Μαφία; Και τι έψαχναν; Αν είχε συμφάγει με κάποιον μαφιόζο. Θα μπορούσε να ήταν και παλιοί συμμαθητές, αλλά αυτό δεν θα έσωζε το κατά τα άλλα ιερόν τέρας της ιταλικής πολιτικής Αντρεόττι.

  10. Ο/Η Νίκος Χαραλάμπους λέει:

    Το αν ο πολιτικός θα δηλώσει ή όχι τις σεξουαλικές του δραστηριότητες ή το αν έχει κάνει χρήση απαγορευμένων ουσιών, το αν έχει περάσει μία δύσκολη αρρώστια, το αν έχει προβλήματα στον γάμο του, ή το αν έχει συλληφθεί για υπερβολική ταχύτητα, πιστεύω ότι είναι δικό του θέμα. Είναι δικό του θέμα αν θα το δηλώσει όπως και δικό του θέμα είναι αν κάποιος προσπαθήσει να τον εκβιάσει με αυτές τις πληροφορίες, αν αυτός θα δεχθεί τον εκβιασμό.

    Είναι δικό του θέμα να κρίνει τι από αυτά μπορεί να επηρεάσει την πολιτική πρακτική του.
    Και φυσικά ο πολιτικός θα κριθεί για το τι θα επιλέξει να αποκαλύψει και τι όχι .

    Αυτό που λέω είναι ότι δεν απαιτώ την απόλυτη διαφάνεια από κανένα και σέβομαι την ιδιωτικότητα του οποιουδήποτε, ακόμα και του πολιτικόυ.
    Αν γίνει μία ερώτηση ιδιωτικής φύσης σε έναν πολιτικό δέχομαι την απάντηση ότι είναι προσωπικό θέμα που δεν ενδιαφέρει το κοινό.

    Οπουδήποτε (και στην Βρετανία ακόμα) η απάντηση αυτή θα προκαλέσει από κάποια ΜΜΕ και από κάποιους ψηφοφόρους οργή, συνομοσιολογία και επιμονή στις ερωτήσεις αυτής της φύσης, αλλά για μένα η απάντηση είναι αποδεκτή.

    Ο πολιτικός πρέπει σίγουρα να είναι πρότυπο σωστού πολίτη στον δημόσιο βίο του, αλλά πρότυπο ηθικής στην ιδιωτική του ζωή ειδικά με τις προδιαγραφές που έχουμε συνηθίσει δεν περιμένω να είναι και πρέπει κάποτε να σταματήσουμε να το περιμένουμε.

  11. Ο/Η ahso λέει:

    Εντελώς αποσπασματικά (λόγω περιορισμένου χρόνου και περασμένης ώρας) θα εκφραστώ σ΄ένα «παράπλευρο» θέμα (χωρίς να θίγω τη σημαντικότατη προβληματική του θέματος του thread – αυτήν ίσως άλλοτε) :

    Αν ο πολιτικός δέχεται δημόσια την «απόκλισή του» (π.χ. Νικήτας Κακλαμάνης) τον αποδέχομαι απόλυτα.

    Αν δεν την αποδέχεται (όπως υποψιάζομαι ότι συμβαίνει σε πολλά ιθύνοντα πρόσωπα της πολιτικής σκηνής αυτή τη στιγμή) : ΟΧΙ! Δε θα πάρω! Το πιθανότερο είναι ότι εκβιάζονται …

  12. Ο/Η ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ λέει:

    @ Νίκος Χαραλάμπους: Μα γιατί μπλέκετε την Διαφάνεια με την Ηθική;
    Και τι σημαίνει «πρότυπο ηθικής στην ιδιωτική του ζωή»; Με βάση ποιές προδιαγραφές ηθικής; Τις δικές μου, τις δικές σας ή εκείνες του κάθε τρίτου; Υπάρχει γενικώς παραδεδεγμένη ηθική;
    Απλώς, επειδή μιλάμε για Δημοκρατία, όπου επικρατεί η γνώμη των πολλών, πρέπει να έχει το εκλογικό σώμα διάφανη την ζωή του πολιτικού μπροστά του και από εκεί και πέρα όποιος θέλει την κρίνει ηθική, όποιος θέλει την κρίνει ανήθικη και αναλόγως ψηφίζει.
    Όταν όμως ο πολιτικός κρύβει πλευρές της ζωής του τις οποίες εγώ δεν εγκρίνω -έστω και αν είμαι ο μόνος στο εκλογικό σώμα που δεν τις εγκρίνει- και τον ψηφίζω επειδή τις αγνοώ, ο πολιτικός με εξαπατά.
    Συγχρόνως αποτελεί αυτό και μια μορφή φαλκίδευσης του δικαιώματος του εκλέγειν! Συνεπώς δεν είναι μόνο δικό μου το πρόβλημα, αλλά συγχρόνως και της λειτουργίας του Πολιτεύματος.

  13. Ο/Η Διονυσία Περικλέους λέει:

    @Κ. Χαραάμπου: Δεν διάβασα όλο το άρθρο σας. Μόνον τις πρώτες παραγράφους σχετικά με την ιδιωτική ζωή του πολιτικού. Μου θύμισε λίγο «το νόμιμον και το ηθικόν» του κ. Βουλγαράκη και τα παράτησα. Δεν υπάρχει άνθρωπος, πολιτικός και μη, που η ιδιωτική του ζωή να μην ρίχνει το είδωλό της στην πολιτική του ζωή. Ή τ’ ανάποδο. Ψάχτε όλη την ιστορία. Έντιμους σε ώρες εργασίας, μόνον, δεν θα βρήτε. Πουθενά. Δυστυχώς. Και, συγνώμη, είναι αμοραλισμός τα περισσότερα που γράφετε. Δεν ξέρω όμως αν τα υποστηρίζετε ή είναι χάριν της κουβέντας. Της γραφής μάλλον.

  14. Ο/Η greconik λέει:

    @Νίκος Χαραλάμπους

    «Ο πολιτικός πρέπει σίγουρα να είναι πρότυπο σωστού πολίτη στον δημόσιο βίο του, αλλά πρότυπο ηθικής στην ιδιωτική του ζωή ειδικά με τις προδιαγραφές που έχουμε συνηθίσει δεν περιμένω να είναι και πρέπει κάποτε να σταματήσουμε να το περιμένουμε»

    Είμαι 100% αντίθετος στην παραπάνω θέση σας. Κατ’ αρχάς μου έρχεται αμέσως στο μυαλό το φοβερό απόφθεγμα Βουλγαράκη: «Ο,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό».Κατά δεύτερον,οι προδιαγραφές που έχουμε συνηθίσει αποτελούν τον άξονα της κοινωνικής μας ζωής.Πρέπει πρώτα να αλλάξετε εσείς και όσοι ασπάζονται αυτές τις απόψεις την κοινωνία και μετά να τις ασπασθεί και ο πολιτικός.
    Αλλοιώς, αφού ο πολιτικός αντλεί την δύναμη του και την εξουσία του από αυτή την κοινωνία είναι μοιραίο να πέσει θύμα εκβιασμού στην χειρότερη περίπτωση η γενικής αποδοκιμασίας στην καλύτερη για αυτόν περίπτωση.
    Και στις δύο περιπτώσεις δεν είναι το κατάλληλο άτομο να ηγείται σε μια Δημοκρατική Πολιτεία.

  15. Ο/Η greconik λέει:

    @Διονυσία Περικλέους

    Με προλάβατε στη στροφή για τον Βουλγαράκη. Φαίνεται δεν έχουμε τελικά και πολύ διαφορετικό τρόπο σκέψης…

  16. Ο/Η Διονυσία Περικλέους λέει:

    @ greconik: έτσι βλέπω κι εγώ.
    @ ahso: Γύρισες με λαμπικαρισμένο το μυαλό σου από τις διακοπές! Έτσι μπράβο! Με βοηθάς να καταλάβω και τί λες! Αλλά εκείνο το thread πώς το χρησιμοποιείς εδώ;; Η γεννιά των software έχει συνθηματική γλώσσα και δεν υπάρχει περίπτωση να την μάθω. Λόγω και φίρας -η φίρα θέλει γιώτα ή ήτα;;.

  17. Ο/Η Νίκος Χαραλάμπους λέει:

    Δεν περιμένω να συμφωνήσουν όλοι με αυτό που λέω.
    Φυσικά και τα αντανακλαστικά μας είναι να ζητάμε ‘διαφάνεια’ στην πολιτική και αυτό σχεδόν μηχανικά να επεκτείνεται και στην ιδιωτική ζωή των πολιτικών

    Αυτό που ανέφερα δεν έχει καμία σχέση με το ‘ηθικό και νόμιμο’ και δεν μπορώ να κάνω τίποτα γιατί σε κάποιους πήγε εκεί το μυαλό τους.

    Δεν λέω ότι ο πολιτικός μπορεί να είναι μέλος της Μαφίας τα απογεύματα ούτε και να μην ερευνάται η προσωπική του ζωή αν κάποιοι σώνει και καλά θέλουν να το ψάξουν.

    Αυτό που λέω και πιστεύω ότι δυστυχώς με επιβεβαιώνει η γενικότερη συζήτηση για την πολιτική είναι ότι τελικά καταλήγουμε να μιλάμε περισσότερο για τα προσωπικά των πολιτικών και λιγότερο για την πολιτική τους στάση, τις προτάσεις τους τον λόγο τους.

    Και σε αυτό φταίνε φυσικά και οι πολιτικοί. Διότι δεν μπορείς να μοστράρεις την ‘τέλεια και χαμογελαστή’ οικογένεια σου σε κομματικά φυλλάδια, και να συζητάς τα μουσικά σου γούστα, και μετά να λες ότι έχω ιδιωτική ζωή.

    Αλλά όπως προανέφερα, τελικά καταλήγουμε να μιλάμε για το τι φαγητό αρέσει στους πολιτικούς ή το αν έχουν εξωσυζυγικές σχέσεις και λιγότερο για το τι κάνουν και λένε για την πολιτική.
    Αφαιρείται λοιπόν χρόνος από τα σημαντικά ζητήματα.
    Και ένα μέρος από το κοινό, θα μπει σε εντελώς ιεροεξεταστικές λογικές.

    Αυτό λοιπόν που χρειαζόμαστε είναι κάποιοι πολιτικοί να πουν, ‘εμείς μιλάμε για πολιτική, και απαντάμε σε ερωτήσεις που έχουν να κάνουν για τις προτάσεις μας, δεν ενδιαφέρει το κοινό, τι ομάδα υποστηρίζουμε, και τι ταινίες μας αρέσουν’.

    Τώρα εάν υπάρξουν ψηφοφόροι που θέλουν να μάθουν για τα προσωπικά του πολιτικού γιατί αυτοί θέλουν να κρίνουν αν τους αφορά ή όχι, η προσωπική μου απάντηση είναι ότι αν τέτοιου είδους θέματα θα κάνουν την ειδοποιό διαφορά για την ψήφο του πολίτη τότε καλύτερα να μην ψηφίσει κάποιος αυτόν τον πολιτικό.

    κ. Βίτσο το θέμα της διαφάνειας και της ηθικής είναι μόνο ένα τμήμα του ζητήματος.Το θέμα του εκβιασμού που αναφέρθηκε από τον grekonik το κάλυψα πιο πάνω

  18. Ο/Η Διονυσία Περικλέους λέει:

    @κ. Χαραλάμπους: Και είναι η τελευταία φορά! Στην μεγάλη χώρα, του άκρατου φιλελευθερισμού, δεν ξεψαχνίζουν μέχρη κόκκαλο ΟΛΑ των πολιτικών;; Είδατε τί έγινε με τον Κλίτον που τα ‘χε χώσει κάτω απ’ το χαλί;; -έτσι νόμιζε και έφαγε μια τετραετία, σχεδόν, να σκουπίζει τα ΣΚΑΤΑ του κι από παντού, ρεντίκολο της τελευταίας πουτανίτσας είχε γίνει!! Και γιατί, και κυρίως, η κ. Κλίντον έχασε την κούρσα για το Λευκό Σπίτι;; Το ίδιο δεν γίνεται, στην ίδια χώρα, για κάθε κάθε προτεινόμενο για υπουργό, ή για κάθε υποψήφιο για υψιλή κυβερνητική θέση; Δεν περνά από τσιγάρισμα μπροστά απ’ όλη την γερουσία;;; Και ποιός Γερουσιαστής θα επανεκλεγεί όταν έχει βάλει χέρι είτε στο δημόσιο χρήμα, είτε στην γραμματέα του, είτο ΣΤΟΝ γραμματέα του;;; Τέρμα και βαρέθηκα την άσκοπη πια γραφή!!

  19. Ο/Η Ελένη Γιατρά λέει:

    Μα αγαπητέ μου κ. Χαραλάμπους για όλα αυτά στα οποία επιχειρηματολογείτε, εννοώ τα περί διαφάνειας και ηθικής των πολιτικών θα βρείτε απαντήσεις -αντίθετες από όσα υποστηρίζετε- στο βασικό εγχειρίδιο των Πολιτικών Επιστημών ακόμα και ελληνικού Πανεπιστημίου.
    Είναι ξακαθαρισμένα από την εποχή του Άνταμ Σμιθ.
    Χύθηκε αίμα για να θεσπισθούν, κι εμείς τα συζητάμε;
    Μήπως χρειάζεσθε μια βασική εκπαίδευση και σε θέματα πέραν της αρχιτεκτονικής μιας κι αποφασίσατε να αναμιχθείτε με τα κοινά;

  20. Ο/Η Διονυσία Περικλέους λέει:

    @ Ε. Γιατρά: Πού ήσουνα ρε Ελένη τόσο καιρό;; Και μ’ άφησες μόνη μου;; Έφαγες όλες τις χριστοκουλούρες σου;; Αφού δεν μου ‘στειλες, δεν σου κάθησαν στο σβέρκο θα σου καθίσουν στην περιφέρεια! Εγώ, επειδή είμαι και ύποπτος νους, άλλα υποψιάζομαι…

  21. Ο/Η Ελένη Γιατρά λέει:

    @ Διονυσία Περικλέους: Είπα να κάτσω να κάμω γιορτάδες απερίσπαστη από τα εγκόσμια και τσι συγχίσεις. Με αφήνετε όμως με τσι συζητήσεις σας;
    Τι ψυχή θα παραδώσω; Αλλά και πάλι μπορώ να τα βλέπω ούλα εφτά που διαβάζω και να μη μιλώ;
    Άνθρωπος είμαι, ψυχή έχω και ο Θέος από ψηλά κρίνει!

    Και δε μου λες Διονυσία μου, κυρά μου: Εφτά που υποψιάζεσαι, πού τα έμαθες; Εφτου κάτου εφτάσανε οι ρουφιάνοι;

  22. Ο/Η ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ λέει:

    @Νίκος Χαραλάμπους: Συμφωνώ μαζί σας ότι ο βουλευτής δεν είναι ανάγκη να είναι ηθικός. Στη Δημοκρατία απ’ όλα έχει ο μπαχτσές. Ο βουλευτής μπορεί να είναι όσο θέλει ανήθικος, μέχρι να μην του επιτρέπει ο πνευματικός του (ο Εφραίμ πχ που είναι ειδικός στους πολιτικούς) να μη μεταλαμβάνει.
    Εκείνο που δεν επιτρέπεται είναι να κρύβεται από το εκλογικό σώμα. Δεν μπορεί, δηλαδή, να παριστάνει την οσία Μαρία την Αιγυπτία. Πρώτον γιατί τότε θα εξαπατά τους ψηφοφόρους και δεύτερον ο καθένας θα μπορεί να τον εκβιάσει.

    Από εκεί και πέρα το εκλογικό σώμα ή ένα ποσοστό του μπορεί να πιστεύει πως ο καλός πολιτικός πρέπει να είναι λέρα με προυπηρεσία. Οπότε πάει και τον ψηφίζει και ό,τι γίνει έγινε.
    Δεν είναι λίγες φορές που έχουν εκλεγεί βουλευτές λέρες, ελάχιστες όμως είναι εκείνες που έχουν εκλεγεί ως λέρες. Συνήθως εκλέγονται ως αθώες περιστερές.
    Κλασικό παράδειγμα είναι η εκλογή της Τσιτσιολίνα, πορνοστάρ διεθνούς φήμης, στο ιταλικό κοινοβούλιο. Την ξέραν όλοι και την εξέλεξαν. Τώρα είτε τη θεωρούσαν ικανή, είτε την ψήφισαν ως ένδειξη διαμαρτυρίας δεν το εξετάζει η Δημοκρατία.
    Φαντάζεσθε όμως να είχε κάνει δύο-τρεις πορνοταινίες μόνο και να την ήξεραν ελάχιστοι; Και να γινόταν πχ. Υφυπουργός Παιδείας και μετά από λίγο καιρό να μοιράζονταν οι ταινίες της φέιγ-βολάν στα σχολεία;
    Ενώ αν ξέρουν πως είναι πόρνη -για κάποιους μόνο, επειδή για άλλους απλώς κάνει ένα επαγγελμα- δεν θα την έβαζαν μάλλον υφυπουργό Παιδείας. Θα την έβαζαν, ενδεχομένως, υφυπουργό Εθνικής Οικονομίας -της Ελλάδος- αφού έχει μεγάλη πείρα στη διαχείριση οικονομικών ιδρυμάτων του είδους.

  23. Ο/Η Διονυσία Περικλέους λέει:

    @Γιατρά: Ενθυμήσε τίποτις ψυχούλα μου από σακαράκες αυτοκίνητα; Γύριζες-γύριζες την μαναβέλα, ψόφιο το ρημάδι και κει που ‘σουν έτοιμη να τα παρατήξεις -με περιποιημένο διάολο- τελευταία γύρα κι έπαιρνε μπροστά! Έτσι μου συνέβηκε και είμαι προσεκτική με το αυτοκίνητο και διαβάζω και μηχανική…
    @κ. Βίτσο: Το ξέρετε το ανέκδοτο με την Τσιτσολίνα στη συνέτευξη που ‘δωσε κατά την αναχώρησή της απ’ την Ελλάδα;;

  24. Ο/Η ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ λέει:

    @ Διονυσία Περικλέους: Όχι, δεν μας το λέτε;

  25. Ο/Η Νίκος Χαραλάμπους λέει:

    Νομίζω ότι η συζήτηση σε αυτό το επίπεδο έχει ξεκαθαρίσει στον βαθμό που δεν υπάρχουν πολλά παραπάνω να ειπωθούν. Διαφάνεια, ηθική και προσωπική ζωή , είναι όροι ευρείς και επιδέχονται πολλών ερμηνειών.

    Δεν είπα ότι ο πολιτικός έχει δικαίωμα να είναι ανήθικος, δεν είπα να παριστάνει κάτι που δεν είναι, δεν είπα να λέει ψέματα για την προσωπική του ζωή, δεν είπα να δέχεται εκβιασμούς για κάτι που μπορεί να έχει κάνει, και δεν είπα ότι δεν πρέπει να κρίνεται για αυτά που αποκαλύπτει ή όχι για την προσωπική του ζωή.
    Λέω ότι έχει δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή και έχει το δικαίωμα να κρατά την προσωπική του ζωή μακριά από την δημοσιότητα.
    Αν αυτό δεν ικανοποιεί τους ψηφοφόρους είναι κάτι που πρέπει να το ζυγίσει ο πολιτικός και να πράξει κατά συνείδηση.

    Η συζήτηση όμως εμένα μου δίνει την εντύπωση ότι οδηγεί αλλού σε ένα ‘βαθύτερο’ επίπεδο . Είναι κάτι που έχω ακούσει από πολλούς όχι μόνο σε αυτό το ιστολόγιο: Ότι το πρόβλημα στην πολιτική σήμερα είναι πρόβλημα προσώπων. Σαν να έχουμε πέσει απλώς σε μία γενιά κακών πολιτικών, που αν έρθουν νέοι και άφθαρτοι πολιτικοί τα προβλήματα θα λυθούν, και όλοι μας θα ζούμε πολύ καλύτερα.
    Παίζουν ρόλο σίγουρα και τα πρόσωπα, ένας πολιτικός χαρισματικός που μπορεί να εμπνεύσει
    και να βοηθήσει.
    Όμως για μένα τα μεγάλα προβλήματα της Ελλάδας, είναι πρωτίστως προβλήματα συστεμικά, και προβλήματα νοοτροπίας.
    Πιστεύω ακράδαντα ότι ακόμα και αν αύριο έρθουν οι ‘απλώς μη κλέφτες’ που οραματίζεται η κ. Περικλέους, ακόμα και αν έρθουν οι ‘γυάλινοι’ από πλευράς διαφάνειας και οι υπεράνω υποψίας πολιτικοί που επιθυμεί ο κ. Βίτσος, τα δομικά προβλήματα της Ελλάδας δεν θα λυθούν.

    Γι’ αυτό και δεν με απασχολεί η προσωπική ζωή ή ο πρότερος βίος των πολιτικών (στα πλαίσια πάντα της νομιμότητας), για το αν θα ξέρω ή αν θα μου δηλώσουν την κάθε λεπτομέρεια της ζωής τους αρκεί να έχουν τις προτάσεις και την βούληση να λύσουν τα δομικά προβλήματα και να αλλάξουν νοοτροπίες, να πείσουν για τις αλλαγές που χρειαζόμαστε.

    E. Γιατρά : Μα αγαπητέ μου κ. Χαραλάμπους για όλα αυτά στα οποία επιχειρηματολογείτε, εννοώ τα περί διαφάνειας και ηθικής των πολιτικών θα βρείτε απαντήσεις -αντίθετες από όσα υποστηρίζετε- στο βασικό εγχειρίδιο των Πολιτικών Επιστημών ακόμα και ελληνικού Πανεπιστημίου.
    ………
    Μήπως χρειάζεσθε μια βασική εκπαίδευση και σε θέματα πέραν της αρχιτεκτονικής μιας κι αποφασίσατε να αναμιχθείτε με τα κοινά;

    Κ. Γιατρά το συγκεκριμένο εγχειρίδιο δεν το γνωρίζω, μπορείτε να με κατευθύνετε που στο Διαδίκτυο θα μπορούσα να το βρω ώστε να το μελετήσω.
    Η πρόταση σας για βασική εκπαίδευση πριν ασχοληθεί κάποιος με τα κοινά είναι σίγουρα ενδιαφέρουσα, η δική μου άποψη είναι ότι σε μία δημοκρατία ο καθένας που έχει να πεί κάποια πράγματα μπορεί να τα λέει χωρίς πτυχίο και αυτά θα κρίνονται για την ορθότητά τους από τον ‘Δήμο’. Καλώς κάνετε εσείς και ελέγχετε την εκπαίδευση του καθενός, εμένα δεν με ενδιαφέρει ποίος λέει τι, αλλά τι λέει.

    Με ενδιαφέρουν οι προτάσεις όχι τα πρόσωπα.

    Όταν φτάσουμε να μιλάμε για προτάσεις, ρητορική και πολιτικό λόγο, τότε έχουμε και περισσότερες πιθανότητες να βρούμε τα σωστά πρόσωπα που θα υλοποιήσουν τις προτάσεις. Μπορείτε να συνεχίσετε να ψάχνετε για τους αδιάφθορους, τους τέλειους και τους διαφανείς ως πανάκεια στα προβλήματά μας, κάτι μου λέει ότι σε δέκα χρόνια από σήμερα, θα εξακολουθείτε να τους ψάχνετε.

  26. Ο/Η Διονυσία Περικλέους λέει:

    @κ. Βίτσο: Θυμάστε την επίσκεχη της στην Ελλάδα και στη βουλή;; Είχε πάει να μελετήσει τί είδους μετατροπές θα χρειαζότανε, στους παλιούς χώρους εργασίας της στην πιάτσα της Ρώμης, όταν θα άφηνε την θέση της στα έδρανα της Ιταλικής βουλής. Σοβαρά τώρα:
    Η Τσιτσολίνα αναχωρεί απ’ το παλιό Ελληνικό. Στην αίθουσα VIP την έχουν στήσει σε συνέτευξη οι δημοσιογράφοι. Ένας την ρωτά, «και δεν μας λέτε τί σας ‘αρεσε περισσότερο στην Ελλάδα;» (Από τότε ήταν ηλίθιοι ,»σας αρέσει η Ελλάδα;;» και τι να σου πει παλιοβλάκα αφού ΕΙΝΑΙ στην Ελλάδα;;)
    Του απαντά, «οι πίτσες!»
    Αυτός απορεί, «πίτσες!!! εσείς μια Ιταλίδααα… τέλος πάντων! Και δεν μας λέτε, ποιές χώρες θα επισκεφτήτε μετά από δω;»
    Του απαντά, «Βιλγαρία, Ριμανία, Τιρκία…»
    κ. Βίτσο, είμαι και λίγο σπρώστξε με κι ας κλαίω, αλλά θα με δείρουν οι σοβαροί του site σας και θα φταίτε εσείς!

  27. Ο/Η Διονυσία Περικλέους λέει:

    @ ίδιον: Αρχίζει να μου θυμίζει, το άρθρο και τα σχόλια, την «Απολογία του Σωκράτη» του Βάρναλη. Όποτε του κοιμόταν το ακροατήριο, του Σωκράτη, το ξύπναγε με μια σόκιν ιστοριούλα!!!

  28. Ο/Η Νίκος Χαραλάμπους λέει:

    Η κ. Γιατρά σχολίασε τα λεγόμενα μου σε αυτήν την συζήτηση σε άλλο άρθρο, και για χάριν της συνέχειας και με την άδεια της το μεταφέρω εδώ

    @Νίκος Χαραλάμπους: Μα, κύριε Χαραλάμπους κασέτα έχετε καταπιεί;
    Τόσα έχουν ειπωθεί εδώ και εσείς επαναλαμβάνετε τα στερεότυπα που λέγατε από την αρχή.
    Μου θυμίζετε Κνίτη της δεκαετίας του 70, που είχε καταπιει τη γραμμή αμάσητη και ό,τι να του έλεγες δεν προχωρούσε την κουβέντα ούτε πόντο, αλλά επαναλάμβανε τα ίδια πράγματα.
    Το ένα δεν το καταλαβαίνετε, το άλλο δεν το εννοείτε, για το τρίτο δεν μπορείτε να προδικασετε, για το τέταρτο δεν θα κρίνετε από το παρόν για το μέλλον. Μα επιτέλους! Ούτε η Κοκκινοσκουφίτσα να είσαστε που βγαίνει να μαζέψει βατόμουρα μέσα σε πλήρη άγνοια για τον κίνδυνο του λύκου! Τι θέλετε να σας φάει πρώτα για να πεισθείτε πως υπάρχει;

    Με όλη την εκτίμηση μου στις αγνές προθέσεις σας, σας λέω ότι θα πρέπει να καταλάβετε πως οι συλλογισμοί σας είναι πολύ παιδαριώδεις και δείχνουν άνθρωπο που αυτοσχεδιάζει χωρίς να έχει παρακολουθήσει ούτε στοιχειωδώς την πορεία της πολιτικής σκέψης τους τελευταίους αιώνες.
    Αυτά που λέτε σας εκθέτουν! Δεν καταλαβαίνετε πως για να σας λένε τόσοι άνθρωποι εδώ ότι κάνετε λάθος μπορεί όντως κάπου να κάνετε λάθος;

    Τι μου ζητάτε να σας προτείνω βιβλίο στο διαδύκτυο; Μπείτε σε ένα βιβλιοπωλείο. Ράφια ολόκληρα με βιβλία πολιτικής επιστήμης υπάρχουν. Ξεκινείστε από τον Αριστοτέλη. Από τότε έχουν λυθεί θέματα που εσείς νομίζετε πως πρέπει σήμερα να αποτελέσουν αντικείμενο συζητήσεως! Την πυρίτιδα την έχουν ανακαλύψει προ πολλού.

    Και μη μιλάτε επικαλούμενος εδώ και αλλού το δικαίωμα του καθενός να λέει τη γνώμη του, είτε καταρτισμένος είναι, είτε όχι. Αυτό κατ’ αρχήν ισχύει, όμως δεν παύει η γνώμη να χαρακτηρίζει εκείνον που την εκφράζει.
    Κι εσείς δεν είστε ένας απλός πολίτης. Εσείς ζητάτε την ψήφο μας!

  29. Ο/Η Νίκος Χαραλάμπους λέει:

    Κ. Γιατρά
    Πολλοί οι χαρακτηρισμοί σας, λίγα τα επιχειρήματα σας και ακόμα λιγότερες οι απαντήσεις σε αυτά που γράφω.
    Δεν με ενδιαφέρει να ανταποδώσω ή να απαντήσω στους χαρακτηρισμούς. Δεν με ενδιαφέρει να κάνω πολιτική συζήτηση με χαρακτηρισμούς.

    Εσείς αναφέρατε τα ‘βασικά πολιτικά εγχειρίδια’, εγώ απλώς ζήτησα έναν τίτλο, δεν βλέπω πού είναι το δύσκολο του να προτείνετε ένα βιβλίο μέσα από ένα ιστολόγιο, ειδικά σε αυτό το ιστολόγιο. Κρατώ τον Αριστοτέλη και θα τον ψάξω, αν και θα μου φανεί πολύ παράξενο ο Αριστοτέλης να επιτάσσει να γνωρίζουμε την κάθε λεπτομέρεια της ζωής του πολιτικού και να τον κρίνουμε με βάση αυτά.

    Κι εσείς δεν είστε ένας απλός πολίτης. Εσείς ζητάτε την ψήφο μας!

    Χαίρομαι που μου δίνετε την ευκαιρία να αναφερθώ σε κάποια πράγματα που πιστεύω με αυτήν την φράση σας.
    Κανείς από εμάς δεν είναι ‘απλός’ πολίτης. Όλοι μας έχουμε τις ιδιαιτερότητες και τα πολύπλοκα χαρακτηριστικά μας που κάνουν τον όρο ‘απλό’ να ακούγεται απλοϊκό. Είμαι ένας πολίτης που ασχολείται με την πολιτική.
    Και επειδή έχω βαρεθεί απλώς να παραπονιέμαι, και έχω βαρεθεί απλώς να λέω ‘στο ανένταχτο’ το τι πρέπει να γίνει. Για να έχει, για μένα, ουσία ο λόγος μου, αποφάσισα να προχωρήσω στο επόμενο βήμα, που είναι το να καταθέσω υποψηφιότητα για βουλευτής.

    Δεν είμαι τέλειος, δεν προτίθεμαι να κάνω ηθικό κήρυγμα σε κανένα και να εμφανιστώ σαν πρότυπο ηθικής. Σε αυτό το ιστολόγιο δεν έχω κάνει ποτέ κήρυγμα προσωπικής ηθικής.
    Επειδή ακριβώς δεν είμαι τέλειος και δεν περιμένω από τους πολιτικούς να είναι τέλειοι γι’ αυτό και καταθέτω την προσωπική μου άποψη ότι δεν με νοιάζει η προσωπική ζωή των πολιτικών και δεν ζητώ από κανένα πολιτικό να εκθέσει λεπτομέρειες της προσωπικής του ζωής.

    Έχω ζήσει κάποια πράγματα, έχω διαβάσει κάποια πράγματα και καταθέτω το όραμα και τις προτάσεις που πιστεύω ότι θα βγάλουν την Ελλάδα από το τέλμα.

    Με αυτή την λογική, μπορεί το παρακάτω που θα γράψω να φανεί ότι δεν έχει διαφορά από το ‘να ζητώ την ψήφο σας’, αλλά για μένα έχει: Εγώ καταθέτω τις προτάσεις και όποιος συμφωνεί με τις προτάσεις, όποιος πιστεύει ότι αυτά που λέω είναι σωστά είναι ελεύθερος να ψηφίζει τις προτάσεις και το ψηφοδέλτιο που περιστασιακά και μόνο έχει το όνομα μου.

    Εαν κ. Γιατρα υπάρχει κάποιος άλλος πολίτης – υποψήφιος ο οποίος συγκεντρώνει τα χαρακτηριστικά που επιθυμείτε, εάν υπάρχει άλλος πολίτης-υποψήφιος σε αυτό το ιστολόγιο που αρθρογραφεί αλλά και συζητά και σχολιάζει και να εκτίθεται, και να αντιδρά σε παγιωμένες απόψεις, είστε ελεύθερη να τον ψηφίσετε.

    Εάν δε, έχει και ιδέες και προτάσεις που πιστεύω ότι είναι σωστές, και ουσιαστικές, με έναν λόγο που να εμπνέει χωρίς να λαϊκίζει, τότε θα χαρώ να αποσυρθώ από τα κοινά, και να ασχοληθώ με άλλες ωραίες ασχολίες.

    Η ενασχόληση μου με την πολιτική έχει ημερομηνία λήξης. Αυτό μου δίνει μία ελευθερία να πω τι πιστεύω ότι είναι σωστό ακόμα και αν ‘όλοι’ λένε ότι είναι ‘λάθος’. Και επειδή έχει ημερομηνία λήξης, δεν έχω διάθεση να ασχοληθώ επιδερμικά με τα θέματα ή να μην προκαλέσω αυτό που εγώ πιστεύω ότι είναι λάθος αντιλήψεις και νοοτροπίες όσο γενικευμένες και αν είναι.

  30. Ο/Η Ελένη Γιατρά λέει:

    @ Nίκος Χαραλάμπους: Αγαπητέ κύριε Χαραλάμπους, είμαι μεγάλης ηλικίας και, κατά συνέπειαν, μεγάλης εμπειρίας από την Πολιτική, αφού σε όλη τη ζωή μου υπήρξα πολιτικοποιημένη και κατά καιρούς ενταγμένη.
    Για αυτό μπορώ να αισθάνομαι διαβάζοντάς σας σαν να ακούω το γεμάτο ενθουσιασμό εγγονάκι μου, που ανακάλυψε τον τρόπο της σωτηρίας του κόσμου.
    Για αυτό και εν τέλει μου είστε συμπαθής.

    Το ότι δεν είστε υπεράνθρωπος, αναμάρτητος και ότι είστε «απλός πολίτης» σαν κι εμένα δεν χρειαζόταν να το πείτε. Κανείς δεν έχει αυτήν την αντίληψη για τους πολιτευόμενους, μην ανησυχείτε.
    Το ότι χρειάζεσθε λίγο διάβασμα σε ελληνική ιστορία και πολιτική ιστορία είναι γεγονός. Μη με ρωτάτε για υποδείξεις βιβλίων όμως. Όποιος ενδιαφέρεται παραγματικά και δεν αρκείται σε κονσέρβες/θεωρίες ψάχνει και βρίσκει. Επιστήμονας άνθρωπος είστε, ξέρετε από βιβλιογραφία. Προυπόθεση όμως για αυτό είναι να καταλάβει κανείς τις ελλείψεις του και να μην παριστάνει το δάσκαλο σε -κατά τη γνώμη του- αδαείς, όπου βρεθεί.
    Ελπίζω κι εγώ η ενασχόλησή σας με την πολιτική να έχει ημερομηνία λήξης. Ο Τσώρτσιλ έλεγε «αλλοίμονο στον άνθρωπο που στα 18 του δεν θέλει να αλλάξει τον κόσμο και που στα 30 του εξακολουθεί να θέλει να τον αλλάξει». Δεν ξέρω πόσων ετών είστε κι αν είστε μέσα σε αυτό το όριο ή όχι. Τα λεγόμενά σας όμως δείχνουν εικοσάρη.
    Τα δικαιώματά μου ως πολίτης, το δικαίωμα επιλογής άλλου υποψηφίου, το δικαίωμα να είμαι εγώ υποψήφια και γενικά ό,τι άλλο ορίζει το Σύνταγμα τα ξέρω. Τι κάθεσθε και σπαταλάτε χρόνο και δυνάμεις να μου θα θυμίζετε; Ο καθένας τα ξέρει άλλωστε. Άλλοι είναι οι λόγοι που αντί να βάζουμε υποψηφιότητα για βουλευτές καθόμαστε εδωμέσα και κουβεντιάζουμε, κατ’ εσάς γκρινιάζουμε.
    Όταν τους καταλάβετε θα έχετε ωριμάσει.

  31. Ο/Η ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ λέει:

    @ ΝΙΚΟ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ: Γράφετε:

    Δεν είμαι τέλειος, δεν προτίθεμαι να κάνω ηθικό κήρυγμα σε κανένα και να εμφανιστώ σαν πρότυπο ηθικής. Σε αυτό το ιστολόγιο δεν έχω κάνει ποτέ κήρυγμα προσωπικής ηθικής.
    Επειδή ακριβώς δεν είμαι τέλειος και δεν περιμένω από τους πολιτικούς να είναι τέλειοι γι’ αυτό και καταθέτω την προσωπική μου άποψη ότι δεν με νοιάζει η προσωπική ζωή των πολιτικών και δεν ζητώ από κανένα πολιτικό να εκθέσει λεπτομέρειες της προσωπικής του ζωής

    .

    Μπορούμε να καταλήξουμε σε κάτι, γιατί παρότι το έχω γράψει πολλές φορές και σε διάφορους τόνους δεν έχει γίνει κατανοητό νομίζω τι εννοώ. Λοιπόν:
    Ο Πολιτικός δικαιούται να έχει κάνει ό,τι θέλει, να έχει πάει φυλακή όσες φορές θέλει -εκτός από τα αδικήματα που ορίζει το σύνταγμα ως απαγορευτικά για το δικαίωμα του εκλέγεσθαι, να κάνει στην ιδιωτική του ζωή ό,τι θέλει, πράγμα που ισχύει για κάθε άνθρωπο.
    Εκείνο που δεν έχει δικαίωμα -και έχει ο κάθε άνθρωπος- είναι να κρύβεται, χωρίς να σημαίνει πως θα τα διατυμπανίζει.
    Αυτό είναι διαφάνεια των πολιτικών.
    Αυτό λέω και μόνο αυτό και δεν ψάχνω για αγίους, που πού να τους βρω ούτως ή άλλως!

  32. Ο/Η Νίκος Χαραλάμπους λέει:

    Δεν διαφωνώ με την κατάληξη του κ. Βίτσου. Με καλύπτει σε μεγάλο βαθμό.

    Ανέφερα προηγουμένως ότι οι αφηρημένες συζητήσεις οδηγούν σε παρεξηγήσεις.

    Έχω μόνο μία μικρή απορία/ προβληματισμό στην χρησιμοποίηση του όρου ‘κρύβεται’ και του όρου ‘διατυμπανίζει’.

    Ας μιλήσουμε συγκεκριμένα

    Στην ερώτηση
    ‘Πόσα ποτήρια κρασί πίνετε την ημέρα;’
    Τι πρέπει να απαντήσει ο πολιτικός;

    Η δική μου απάντηση είναι:
    ‘Δεν είναι πολιτική ερώτηση αυτή’

    Στην ερώτηση:
    ‘Έχετε κάνει χρήση ναρκωτικών;’

    Η δική μου απάντηση είναι και πάλι:
    ‘Δεν είναι πολιτική ερώτηση αυτή’

    Στην ερώτηση:
    ‘Με πόσες γυναίκες ή άνδρες έχετε πάει’

    Η δική μου απάντηση είναι:
    ‘Δεν είναι πολιτική ερώτηση αυτή’ (και θα μπορούσα να προσθέσω δεν σας πέφτει λόγος)’

    Στην ερώτηση :
    ‘Ποίες ταινίες, θεατρικά έργα, βιβλία σας αρέσουν’
    Η απάντηση μου είναι :
    ‘Αυτό δεν είναι πολιτική ερώτηση’

    Εαν τώρα οι ανταπάντηση είναι :
    ‘Πρέπει να μας πείτε ώστε να κρίνει ο ψηφοφόρος, και είναι για τον ψηφοφόρο να κρίνει το με ποία κριτήρια θα σας ψηφίσει’

    Η ανταπάντηση μου είναι:
    ‘Οι ψηφοφόροι θα κρίνουν τον δικό μου λόγο και όταν τους λέω ότι τίποτα από την προσωπική μου ζωή και συνήθειές δεν επηρεάζει την πολιτική μου σκέψη και πρακτική’
    Τώρα αν κάποιος κρίνει ότι πρέπει να ξέρει το αν πριν 20 χρόνια είχα κάνει χρήση χασίς, ή αν πάω ή όχι εκκλησία ή αν μου αρέσουν ή όχι οι ταινίες με τον Σβαρτζενέγκερ, ή το αν πίνω κόκκινο ή άσπρο κρασί, αυτό που θα έλεγα είναι ότι αν κάποιος θέλει να κρίνει και να δώσει την ψήφο του με αυτά τα κριτήρια τότε δεν χρειάζεται να ψηφίσει εμένα’

    Τώρα αν κάποιος έρθει και μου πει ότι έχω αποδείξεις ότι έκανες χρήση χασίς πριν τόσα χρόνια ή ότι έπινες πολύ πριν τόσα άλλα χρόνια και για να μην τα βγάλω στη φόρα κανε αυτό και εκείνο, τότε θα του πω ότι είναι ελεύθερος αυτός να βγάλει ότι θέλει στην φόρα. Θα είναι κρίμα για το λίγο που θα ασχοληθώ με την πολιτική να ενδίδω στον κάθε εκβιασμό και απειλή.

    Σε αυτό το υποθετικό σενάριο κρύφτηκα; ή δεν απλώς διατυμπάνισα; Η απλώς επέμεινα ότι οι πολιτικοί πρέπει να μιλάνε γα πολιτική, προτάσεις, ιδέες, οράματα, ιδεολογίες, τεχνικά θέματα, και όχι να καταφεύγουμε σε ανούσιες συζητήσεις για τον βίο των πολιτικών και που πολλές φορές οδηγούν σε πολιτικές συζητήσεις με βάση τους χαρακτηρισμούς και τις αφ’ υψηλού κρίσεις των χαρακτήρων και κανένα μα κανένα επιχείρημα;

    Έχω την αίσθηση ότι συμφωνούμε με τον κ. Βίτσο, αλλά οι διαφορές είναι λεπτές και κάποιες περιοχές είναι γκρίζες. Μου αρέσουν οι συγκεκριμένες συζητήσεις, και οι ξεκάθαρες καταστάσεις.

    Εδώ θα πρέπει να διευκρινίσω ότι δεν συμπεριλαμβάνω την επαγγελματική καριέρα στην ‘ιδιωτική και προσωπική ζωή’. Η επαγγελματική σταδιοδρομία αποτελεί μέρος του δημοσίου βίου κάποιου, και μπορεί να αναδείξει ποιότητες και αδυναμίες ενός εν δυνάμει πολιτικού, αν και το αν κάποιος είναι πετυχημένος η αποτυχημένος επαγγελματίας δεν σημαίνει απόλυτα ότι θα είναι πετυχημένος ή αποτυχημένος πολιτικός

  33. Ο/Η Διονυσία Περικλέους λέει:

    @κ. Χαραλάμπους: Κάπου, σε κάποια απ’όλες αυτές τις ερωτήσεις έχετε ένα μικρό πρόβλημα…

  34. Ο/Η ΛΕΩΝ ΑΛΕΞΙΟΥ λέει:

    Αυτονόητο και απολύτως ευκολονόητο είναι,ότι ο πολιτικος πρέπει να έχει διαφανή προσωπικό και-κυρίως-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ βίο.Ο πολιτικός ζητά από(εκλιπαρεί καλύτερα)τους πολίτες να τον ψηφίσουν στις εκλογές.Οταν μπαίνει στιο κοινοβούλιο με τις ψήφους των πολιτών,μισθοδοτείται,απολαύει ασυλίας και ορισμένων αλλων προνομίων μόνο και μόνο για να εργάζεται προς το δημόσιο συμφέρον. Ως νομοθετική εξουσία αποφασίζει τι πρέπει να γίνει και τι να μη γίνει για το καλό της κοινωνίας, σε ποιούς κανόνες οφείλουν να υπακούουν οι πολίτες ,σε τι πλαίσια να ενεργούν όλα τα θεσμικά όργανα του κράτους. Αυτός ο πολιτικός ,λοιπόν ,με όλες τούτες τις σημαντικές εξουσίες που απέκτησε δια των εκλογών,ανήκει πλέον στο ΔΗΜΟΣΙΟ(και δημόσιο άνδρα άλλωστε τον αποκαλούν)και άρα δεν είναι δυνατόν να ΚΡΥΒΕΙ από τους πολίτες το πώς ζεί,στη βάση ποίας κοινωνικής ηθικής πορεύεται,και το πώς έχουν ΑΚΡΙΒΩΣ οι ΠΗΓΕΣ των προσωπικών ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΩΝ του.
    Δυστυχώς στη χώρα μας,ουκ ολίγοι πολιτικοί μας όταν εκλεγούν,κορδώνονται,αρχίζουν την «καλή ζωή» και κοιτούν αφ’ υψηλού τους πολίτες τους οποίους προγουμένως εκλιπαρούσαν και κολάκευαν δουλοπρεπως ,προκειμένου να εξασφαλίσουν τις ψήφους τους.Επιπλεόν κανένας ,καμία Αρχή,δεν τους ενοχλεί,όταν διαπιστωνεται – ακόμη και από το ίδιο το «πόθεν(τρόπος του λέγειν) έσχες»του καθενός – ΠΛΟΥΤΙΣΜΟΣ αποκτηθείς στη διάρκεια των κοινοβουλευτικών θητειών τους. Ετσι,πχ, βλέπουμε βετεράνο της πολιτικής να ζει πολυτελώς , να έχει αποκτήσει δεκαδες ακίνητα και να έχει συσσωρεύσει μπόλικα μετρητά στην άκρη, παρ ότι ήταν και παρέμεινε στη ζωή του μόνον μισθωτος(βουλευτης,υπουργός κλπ)!Τα ίδια και με πολιτικούς που μπήκαν στο επάγγελμα μόλις πριν λίγα χρόνια,χωρίς καμία προηγούμενη οικονομική δραστηριότητα.Υπάρχει, πχ,νεος σε πολιτική ηλικία κοινοβουλευτικός, μόνο μισθωτός στη διάρκεια του ολίγων ετών δημόσιου βίου του, γνωστό ανέμελο και χαριτωμένο πολιτικό»γκόλντεν μπόι»,που δήλωσε στο τελευταίο «ποθεν έσχες» πέραν άλλων στοιχείων περιουσίας και μετρητά 840.000 ευρω σε τράπεζα!Ουδείς φυσικά ελέχγει και τη δική του αύξηση περιουσίας.Εδώ, στα αναιτιολόγητα «φράγκα» της πολιτικής, διαφάνεια…μηδέν!
    (Δείγμα αηδές της μη- βούλησης των πολιτικών ηγεσιών για «διαφάνεια» στο δημόσιο βίο είναι το καταπληκτικό γεγονός της άκρας σιωπής που ακολούθησε μετα την εντυπωσιακή ομολογία του κ.Θ.Τσουκάτου, πρώην επιφανούς στελέχους του ΠΑΣΟΚ και στενού συνεργάτη και συμβούλου του πρ.πρωθυπουργού Κ.Σημίτη,ότι διακίνησε βαλίτσα γεμάτη μαύρο χρήμα ευγενώς χορηγηθέν στο κόμμα από ξένη εταιρία !Ναι,τόσο σφοδρή η επιθυμία για «διάφανεια»!)

  35. Ο/Η Νίκος Χαραλάμπους λέει:

    ο κ. Βίτσος σχολίασε τα εξής σχετικά με τα λεγομενά μου σε αυτό το άρθρο

    @Νίκος Χαραλάμπους:
    Νομίζετε πως δεν απαντά ο πολιτικός όταν απαντήσει έτσι όπως περιγράφετε στο τελευταίο σχόλιό σας;
    Απαντά και παραπαντά! Τουλάχιστον οι ψηφοφόροι του αποκομίζουν απάντηση! Κι ας μη μιλά συγκεκριμέ

    να.
    Το ζήτημα είναι το εξής: Από πολιτικό λόγο πάρα πολλοί μπορούν να αρθρώσουν. Το ερώτημα είναι ποιος από όλους είναι ειλικρινής. Και αυτό θέλει να ξέρει ο πολίτης. Ότι δηλαδή ο πολιτικός που ψηφίζει δεν είναι “δάσκαλε που δίδασκες και λόγο δεν εκράτης”. Και τι καλύτερη απόδειξη μπορεί να υπάρξει από τον ίδιο το βίο και την πολιτεία του.

    Τέλος πάντων κ.Χαραλάμπους, θα σας ευχηθώ τώρα ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ με ένα τεστ αρκετά γνωστό, αλλά ταιριαστό με την κουβέντα μας:

    Ερώτημα 1ο:Είμαστε μπροστά στις κάλπες για να ψηφίσουμε για τον Πρόεδρο του Κόσμου. Η ψήφος μας είναι καθοριστική. Να τα προφίλ των τριών κυρίως υποψηφίων:
    Υποψήφιος Α:
    Διαφθείρει τους πολιτικούς και συμβουλεύεται αστρολόγους.
    Έχει δύο ερωμένες. Καπνίζει σαν τσιμινιέρα και πίνει 8 με 10 μαρτίνι την ημέρα.

    Υποψήφιος Β:
    Έχει απολυθεί δύο φορές, κοιμάται μέχρι το μεσημέρι, κάπνιζε τσιγαριλίκια οπίου ως φοιτητής και κατεβάζει ένα λίτρο ουίσκι κάθε βράδυ.

    Υποψήφιος Γ:
    Είναι παρασημοφορημένος ως ήρωας πολέμου. Είναι χορτοφάγος, περιστασιακά πίνει καμία μπύρα και δεν είχε ποτέ εξωσυζυγικές σχέσεις.
    Ποιόν από τους τρεις θα επιλέγατε;

    Ερώτημα 2ο:

    Υποθέτουμε ότι γνωρίζετε μια έγκυο γυναίκα που έχει άλλα 8 παιδιά. Τρία από αυτά είναι κουφά, δύο είναι τυφλά και ένα πνευματικά καθυστερημένο. Η ίδια γυναίκα έχει και σύφιλη. Θα τη συμβουλεύατε να προχωρήσει σε διακοπή εγκυμοσύνης.

    και οι απαντήσεις…..

    Ο Υποψήφιος Α είναι ο Φρακλίνος Ρούσβελτ.
    Ο Υποψήφιος Β είναι ο Γουίνστον Τσώρτσιλ
    Ο Υποψήφιος Γ είναι ο Αδόλφος Χίτλερ. (Μάλλον πρέπει να προσέχουμε όταν ακούμε για ανθρώπους που ζουν υγιεινά!!!)

    Αν απαντήσατε ΝΑΙ στην δεύτερη ερώτηση, ήσασταν έτοιμος να στερήσετε τον Μπετόβεν από τον κόσμο…

    Καλά να περάσετε απόψε, παραμονή Πρωτοχρονιάς!

    Η απαντησή μου ακολουθεί

  36. Ο/Η Νίκος Χαραλάμπους λέει:

    κ. Βίτσο
    Μη νομίζετε ότι είμαι αφελής να πιστεύω ότι οι απαντήσεις που έδωσα σε παραπάνω σχόλιο μου δεν θα δημιουργήσουν υποψίες.
    Αλλά όπως εσείς ψάχνετε τους ειλικρινής και έντιμους πολιτικούς, με το φανάρι του Διογένη, με το ίδιο φανάρι ψάχνω και εγώ (συν)ψηφοφόρους που θα καταλάβουν, και θα δεχτούν τις απαντήσεις, ότι επιτέλους ας μιλήσουμε για πολιτική και όχι για κουτσομπολιό.

    Πολύ χρήσιμο το πρώτο αίνιγμα σας κ. Βίτσο. Το ήξερα. Αξίζει να σημειώσουμε ότι ενώ τα ‘προσωπικά’ προτερήματα του Χίτλερ ήταν γνωστά στο κοινό, τα ελαττώματα των Τσώρτσιλ, Ρουσβελτ, δεν ήταν καθόλου γνωστά στο ευρύ κοινό. Όχι μόνο αυτό άλλα ο Ρουσβελτ , κυβέρνησε την Αμερική για μεγάλο διάστημα από αναπηρικό καροτσάκι. Και αυτό δεν ήταν ευρέως γνωστό. Ας σκεφτούμε λοιπόν τελικά πόσο χρειάζεται να ξέρουμε όλες τις λεπτομέρειες της προσωπικής ζωής των πολιτικών.

    @ κ. Περικλέους
    Σας διαβεβαιώ ότι δεν έχω πρόβλημα με καμία από τις ερωτήσεις της φανταστικής συνέντευξης

  37. Ο/Η Νίκος Χαραλάμπους λέει:

    και μία απάντηση στην κ. Γιατρά

    Κ. Γιατρά, αυτά που έγραψα δεν τα έγραψα για εσάς που κατά τα φαινόμενα τα ξέρετε. Υπάρχουν και άλλοι αναγνώστες που διαβάζουν τις συζητήσεις του ιστολογίου.

    Πάντως μια και θίγετε το θέμα των ηλικιών και γενεών, με βάζετε σε μεγάλο πειρασμό, βλέποντας το τέλμα στο οποίο βρίσκεται η πολιτική στην Ελλάδα και στο βαθμό που αυτό είναι αποτέλεσμα και έργο, της δράσης ή της αδράνειας των παραλείψεων, και των λαθών της γενιάς σας, της οπόιας είστε κατά τα λεγόμενά σας μία επιφανής και πολιτικοποιημένη εκπρόσωπός, να μου προκαλείται και μία αμφιβολία για την εγκυρότητα των σχολίων σας και του πόσο χρήσιμες είναι οι παραινέσεις σας.

    Μάλιστα κάποιες στιγμές σε αυτήν την συζήτηση αναρωτιέμαι μήπως δεν ήταν απλώς λάθη ή παραλείψεις ή αποτυχίες, αυτά που έκανε η γενιά σας, της οποίας είστε κατά τα λεγόμενά σας μία επιφανής και πολιτικοποιημένη εκπρόσωπός, αλλά ήταν αυτός καθ’ αυτός ο τρόπος σκέψης που οδήγησε στο τωρινή κατάσταση της πολιτικής στην Ελλάδα.

    Απλοί προβληματισμοί προς το παρόν, δεν έχω βγάλει απόλυτα συμπεράσματα.

    Καλή χρονιά σε όλους και θα τα πούμε καλώς εχόντων των πραγμάτων σε ένα μήνα. Θα είμαι Ελλάδα και δεν έχω προσωπική πρόσβαση στο Διαδίκτυο

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *