Μια ωδή προς τον αδικημένο Φαλμεράυερ

Δεν είναι τυχαίο ότι το πολύκροτο έργο του διάσημου Γερμανού ιστορικού Ιάκωβου Φίλιππου Φαλμεράυερ (Jakob Philip Fallmerayer, 1790-1861) «Περί της καταγωγής των σημερινών Ελλήνων»,  που τυπώθηκε στην Γερμανία το 1835 και προ ετών κυκλοφόρησε δειλά στην Ελλάδα, δεν είχε εμφανιστεί επί 150 χρόνια στις προθήκες των ελληνικών βιβλιοπωλείων.

Aιτία η ενοχλητική για το κατεστημένο αλλά πλήρως τεκμηριωμένη επιστημονικά άποψη του Φαλμεράυερ πως οι σημερινοί κάτοικοι της Ελλάδος δεν έχουν καμία σχέση με τους αρχαίους.

Ωστόσο το σημαντικό αυτό έργο, που οι Έλληνες εθνικιστές το αποκήρυξαν με βαρύτατες ύβρεις, έγινε ιδιαίτερα γνωστό στο εξωτερικό όταν παρουσιάσθηκε στη Βαυαρική Ακαδημία Επιστημών.

Ο Φαλμεράυερ κατέδειξε πως το πάλαι ποτέ ένδοξο αρχαίο ελληνικό έθνος εκμηδενίσθηκε οριστικά το 589 μ.Χ. στα χρόνια του Ρωμαίου αυτοκράτορα Μαυρικίου (582-602). Το τελειωτικό χτύπημα που εξολόθρευσε τον ελληνικό πληθυσμό ήλθε το 746 μ.Χ. με τη σαρωτική επιδημία της πανούκλας που θέρισε τους ελάχιστους εναπομείναντες Έλληνες. Το τελευταίο επιβεβαιώνεται από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Κων/νο Πορφυρογένητο (905-969 μ.Χ.) που εξιστορεί στα «Θεματικά».

Εξάλλου όλα τα τοπωνύμια της Πελοποννήσου ήσαν σλαβικά μέχρι και τον 19ο αιώνα. Το 1840, λίγα χρόνια μετά την ίδρυση του νεοελληνικού κρατιδίου, μεταλλάχθηκαν σε ελληνικά.

Τον 6ο αι. μ.Χ. πολυάριθμα σλαβικά φύλα κατέκλυσαν ειρηνικά το Βυζάντιο. Οι σλαβικοί εποικισμοί έφθασαν μέχρι τη νότια Πελοπόννησο. Σμολιάνοι, Ριγχίνοι, Σαγουδάτες, Βελεζίτες, Εζερίτες και Μιλιγγοί ήσαν μερικά από τα σλαβικά φύλα που εγκαταστάθηκαν μόνιμα στη Βυζαντινή τότε Ελλάδα.

«Ούτε μία απλή σταγόνα αίματος, γνησίου ελληνικού αίματος, δεν τρέχει στις φλέβες των χριστιανών κατοίκων της σημερινής Ελλάδας. Μια τρομερή καταιγίδα διασκόρπισε ώς την πιο απόμακρη γωνιά της Πελοποννήσου μια νέα φυλή συγγενή προς τη μεγάλη φυλή των Σλάβων. Οι Σκύθες – Σλάβοι, οι Ιλλυριοί – Αρβανίτες, οι συγγενικοί με τους Σέρβους και τους Βουλγάρους λαοί είναι ουσιαστικά εκείνοι που τώρα ονομάζουμε Έλληνες».

Το 540 μ.Χ. μία μαζική κάθοδος των Σλάβων τούς έφερε μέχρι τον Ισθμό της Κορίνθου. Το 558 μ.Χ. σε συμμαχία με τον ηγεμόνα των Κοτρογούρων Zaberga απείλησαν την ίδια την Κωνσταντινούπολη όπου αποκρούσθηκαν από τον στρατηγό Βελισάριο.

Το 578 υποτάσσονται στους Αβάρους και αρχίζουν μεθοδευμένες εισβολές στα ρωμαϊκά εδάφη κατακτώντας πολλές πόλεις της Θράκης και Ιλλυρίας. Ακολούθησαν νέα κύματα, ειρηνικών αυτή τη φορά σλαβικών εποικίσεων σε Ελλάδα και Πελοπόννησο που συνεχίσθηκαν μέχρι και το έτος 746 μ.Χ. οπότε διεκόπησαν οριστικά λόγω του φοβερού λοιμού εκείνης της χρονιάς.

Μάλιστα, το «χρονικό της Μονεμβασίας» είναι πολύτιμη ιστορική πηγή καθώς βασίζεται στην ιστορία του Ευάγριου Σχολαστικού, του Μένανδρου και στα Θαύματα του Αγίου Δημητρίου (6ος αι. μ.Χ.). Εξιστορεί με παραστατικό τρόπο την μαζική Αβαροσλαβική εποίκηση του Ελληνικού χώρου, κυρίως της Πελοποννήσου, κατά τον 6ο μ.Χ. αι. καθώς και τα μετέπειτα γεγονότα κυριαρχίας του σλαβικού έθνους στα βυζαντινά εδάφη της Πελοποννήσου επί 218 χρόνια. Το σπάνιο Χρονικό ανακαλύφθηκε σε μορφή χειρογράφου στη γεωργιανή Μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους και πρωτοδημοσιεύθηκε το 1909 από τον καθηγητή Βυζαντινολογίας Σπυρίδωνα Λάμπρου (1851-1919) με τίτλο “Ιβηριτικό απόγραφο του Χρονικού της Μονεμβασίας”.

Προηγήθηκε η ανακάλυψη δύο ακόμα αντιγράφων (απόγραφα) του χρονικού που βρέθηκαν το πρώτο στη Μονή Κουτλουμουσίου του Αγίου Όρους από τον ίδιο καθηγητή και δημοσιεύθηκε με τίτλο “Τον καιρό όπου οίκισεν η Μονεμβασία και πώς», το δεύτερο στη Βασιλική Βιβλιοθήκη του Τορίνου από τον Giouseppe Pasini που το δημοσίευσε το 1749 με τίτλο “Περί κτίσεως Μονεμβασία”.

ΝΑΣΟΣ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ
Η ΑΥΓΗ

* Ο Νάσος Θεοδωρίδης είναι μέλος της Π.Κ. του ΣΥΝ Αμπελοκήπων.

10 Σχόλια

  1. Ο/Η Georges Glass λέει:

    κ. Θεοδωρίδη,
    δεν καταλαβαίνω γιατί δείνετε τέτοια αξία στην δικαιολογημένα ξεχασμένη μελέτη του Φαλμεράυερ για την ελληνικότητα των ελλήνων. Η μελέτη του ήταν άκρως πολιτικά στοχευμένη και ποτέ δεν πάρθηκε στα σοβαρά από κανένα.
    Ο Φαλμεράυερ πρώτον δεν ήταν Γερμανός, και καταγώταν από Βρίξεν, στο Trentino-Alto της σημερινή Ιταλίας, που τότε ήταν κομμάτι της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Ήταν σλαβόφωνος, στο επάγγελμα δημοσιογράφος και δούλεψε σκληρά για τα συμφέροντα της πατρίδας του. Η Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία τότε δημιούργησε την πολιτική για ένα ενιαίο ομοσπονδιακό κράτος σλάβων κάτω από Αυστριακή επιροή. Που έφερε σε αποτέλεσμα την δολοφονία του Φραγκίσκου Φερδινάνδου και την έναρξη του ΠΠΙ.
    Ο Φαλμεράυερ ήταν ένας ρατσιστής και η μελέτη του δεν αξιοποιήται ούτε στην Αυστριά, εκτός από ακράιους ρομαντικούς του Δουκάτου της Αυστρίας και της Γερμανικής καθαρότητας των Αυστροβαβαρών (βλ. νεοναζί).

  2. Ο/Η nicolaos demonicos λέει:

    Δεν είναι τυχαίο ότι το περισπούδαστο άρθρο του κ. Νάσου Θεοδωρίδη, μέλους της Π.Κ. του ΣΥΝ Αμπελοκήπων, προβάλλει το έργο του «διάσημου Γερμανού ιστορικού»(!!! – ένα θαυμαστικό για την κάθε μία από τις τρεις εντός εισαγωγικών λέξεις, που ως χαρακτηρισμοί ανήκουν στον αστοιχείωτο και τηλεκατευθυνόμενο αρθρογράφο) Ι.Φ. Φαλμεράυερ «Περί της καταγωγής των σημερινών Ελλήνων» ως μία «πλήρως τεκμηριωμένη επιστημονικά άποψη».
    Και επειδή για τις γελοιότητες καλό είναι να μη σπαταλά κανείς πολύ χρόνο, τα ερωτήματα στα οποία καλείται να απαντήση ο περισπούδαστος:
    1. Αν «το πάλαι ποτέ ένδοξο αρχαίο ελληνικό έθνος εκμηδενίσθηκε οριστικά το 589 μ.Χ.», τότε πώς διατηρήθηκε η ανάδελφος γλώσσα του, αλλά και ποιας εθνικότητος ήσαν οι Διάκος, Παπαφλέσας, Κολοκοτρώνης, Κανάρης, Μπουμπουλίνα, Μαυρογένους και πάμπολλοι άλλοι οπλαρχηγοί της αποτυχημένης Επαναστάσεως του 1821;
    2. Αν το αναιρετικό του ανωτέρω: «Το τελειωτικό χτύπημα που εξολόθρευσε τον ελληνικό πληθυσμό ήλθε το 746 μ.Χ. με τη σαρωτική επιδημία της πανούκλας που θέρισε τους ελάχιστους εναπομείναντες Έλληνες», ισχύει, τότε πώς διατηρήθηκε η ανάδελφος γλώσσα του;
    3. Αν το ανιστόρητο «Εξάλλου όλα τα τοπωνύμια της Πελοποννήσου ήσαν σλαβικά μέχρι και τον 19ο αιώνα. Το 1840, λίγα χρόνια μετά την ίδρυση του νεοελληνικού κρατιδίου, μεταλλάχθηκαν σε ελληνικά» ισχύει, μήπως ο γελοιογράφος αριστεριστής μπορεί να μας δώση τις σλαβικές ονομασίες των 20 κυριωτέρων πόλεων της Πελοποννήσου, ονομασίες οι οποίες διετηρούντο και κατά το 1821;
    Βέβαια η αλήθεια είναι ότι σήμερα ελάχιστοι Έλληνες κατοικούν αυτόν τον ιερό τόπο. Αλλά αυτό δεν οφείλεται ούτε στην κάθοδο των Σ(κ)λάβων ούτε σ’ αυτήν των… Δωριέων. Οφείλεται στον επιβληθέντα υπό του Χριστιανισμού, μετά την καταστροφή όλων των πνευματικών και καλλιτεχνικών μνημείων (με την φωτεινή εξαίρεση των πλατωνικών και αριστοτελικών έργων), πνευματικό εξανδραποδισμό των κατοίκων αυτού του τόπου. Οι οποίοι μετετράπησαν σε Ελλαδίτες, προσκυνητές ενός ξενόφερτου θεού, το ίδιο υπαρκτού όσο και οι Ολύμπιοι.
    Φτου μας όλων! Αλλά περισσότερο υμών, κ. περισπούδαστε πολύχρωμε παπαγάλε.

  3. Ο/Η Georges Glass λέει:

    Η γενετική εξέληξη των σημερινών κατοίκων του Ελληνικού κράτους είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο και δεν είναι ανάγκη να βασιζόμαστε σε κουβεντούλες όπως «ποιας εθνικότητος ήσαν οι Διάκος, Παπαφλέσας, Κολοκοτρώνης, Κανάρης, Μπουμπουλίνα, Μαυρογένους» ίσως άμα τους ρώταγες να σου λέγαν κάτι άλλο. Ο Luigi Luca Cavalli-Sforza κύριοι είναι η απάντηση στη γενετική σχέση των σημερινών ελλήνων με των αρχαίων. Ο Sforza, ο διασημότερος γενετιστής, λοιπόν αναφέρει πως οι σημερινοί κάτοικοι του Ελληνικού Κράτους είναι εξέληξη των αρχαίων και ακόμα πως οι Ιταλοί είναι η πιό αναμειγμένοι με εμάς λαός… και όχι σλάβοι, αρβανίτες και τούρκοι. Τέλος πάντων δεν χρειασόμαστε έναν γενετιστή να μας πεί ποιά ενθικότητα είμαστε, η βάση του εθνικισμού (βλ. Γαλλική Επανάσταση)είναι ο αυτοπροσδιορισμός.-

  4. Ο/Η nicolaos demonicos λέει:

    Δεν χρειάζεται, φίλε μου, να τους ρωτήσω. Άνθρωποι που για την πατρίδα τους, την Ελλάδα εν προκειμένω, δίνουν αυτοβούλως ακόμη και την ζωή τους, όπως ο Μπάιρον, αισθάνονται Έλληνες και ως εκ τούτου είναι Έλληνες.
    Ο Sforza δεν είναι αναγκαίος ούτε στην πρώτη ούτε στην δεύτερη περίπτωση – των Ελλαδιτών. Διότι Έλληνα δεν σε ποιεί η φυλετική καταγωγή – όρα Τραχίνιο Εφιάλτη, Τσολάκογλου, Καραμανλοπαπανδρεομητσοτάκηδες και λοιπούς πωλητικούς αστέρες, και όχι μόνον.
    Τι νομίζεις ότι γι’ αυτούς θα δείξει η γενετική διαπίστωση του Sforza;
    Και μια και αναφέρεσαι στον αυτοπροσδιορισμό ως βάσεως του εθνικισμού, με την έννοια της φυλετικής καταγωγής, δεν φοβήθηκες μήπως σε αποκαλέσουν φασίστα οι γενετικώς… Έλληνες; Διότι ο επάρατος(!) εθνικισμός είναι η πηγή όλων των κακών στον πλανήτη… ή μήπως κι εδώ κάνω λάθος;
    Και είμαι βέβαιος ότι γνωρίζεις ΠΟΙΟΙ και ΓΙΑΤΙ αφώρισαν την έννοια του εθνικισμού.

  5. Ο/Η dodoni λέει:

    Πραγματικά, δεν ξέρω τί να πρωτοσχολιάσω από αυτό το άρθρο.
    Δεν μπορώ να καταλάβω πώς μετά από 181 μας απασχολεί η απορριφθήσα και εξωβελισμένη από τότε «ιστορική» έρευνα του Φαλλμεράυερ. Γνωστά τα κίνητρα και ακόμα γνωστότεροι οι σκοποί του. Σαφέστατα και παρουσιάστηκε στη Βαυαρική Ακαδημία Επιστημών και Κλασικών Μελετών, αλλά αυτό που εισέπραξε ήταν τα ειρωνικά σχόλια των μελών της, όπως και πλήθους Ευρωπαίων ιστορικών, που την κατέρριψαν. Η γλωσσολογική έρευνα έδειξε ότι ελληνικότατα τοπονύμια της Πελοποννήσου καταχωρίστηκαν ως σλαβικής προέλευσης από τον Φαλλμεράυερ (όχι όλα, όπως διατείνεται ο εκλεκτός συγγραφέας του άρθρου, ούτε ο Φαλλμεράυερ δεν είχε τολμήσει να υποστηρίξει κάτι τέτοιο) χωρίς να ληφθούν υπόψη τα γλωσσολογικά δεδομένα, επειδή υπήρχε έστω «ένα κοινό γράμμα με το σλαβικό». Για να μην αναφερθώ στην αντιεπιστημονική μεθοδολογία του, που τον οδήγησε να πέσει θύμα απάτης. Όσον αφορά στη σλαβική επιρροή, βασίστηκε στο ανώνυμο έργο «Περὶ κτίσεως τῆς Μονεμβασίας Χρονικό», αλλὰ αγνόησε το «Χρονικὸ τοῦ Μωρέως» και τον ιστορικό Λαόνικο Χαλκοκονδύλη (15ος αι.). Ο Κὰρλ Χὸπφ απέδειξε πως παρερμήνευσε σκοπίμως τις βυζαντινές πηγές «…ὁ Φαλλμεράυερ ἐξαίρει καὶ ἀντιγράφει μόνον τὸ μέρος ὅπερ ἀναφέρεται εἰς τὴν κατάκτησιν τῆς χώρας ὑπὸ τῶν Ἀβάρων ἢ τῶν Σκλαβηνῶν, ὥσπερ κατόπιν ἐξαίφνης ὀνομάζονται, παραλείπει δὲ παντάπασιν καὶ ἐπίτηδες ἀποσιωπᾷ τὸ τέλος τὸ περὶ τῆς αὐτῶν ἐκριζώσεως (ἐπειδὴ οὐδὲν ἄλλο σημαίνει τὸ «ἠφάνισεν»)! Θὰ ἔπραττε βέλτιον, τουλάχιστον θὰ ἐποιεῖτο περὶ πλείονος τὴν ἱστορικὴν ἀλήθειαν ἢ τὴν ἐαυτοῦ σλαβικὴν θεωρίαν ἐξετάζων κριτικῶς τὰ ἐν τῷ χρονικῷ) περιεχόμενα· ἀλλ᾿ ἐπειδὴ αὐτὸς μὲν ἐκ προθέσεως, τὸ παρέλιπεν, οἱ δὲ ὀπαδοὶ αὐτοῦ ἠρκέσθησαν εἰς ὅ,τι αὐτὸς ἐπήνεγκεν, ἡμεῖς πρέπει νῦν νὰ ἐξετάσωμεν ἐξαύθις καὶ συζητήσωμεν τὴν ἐποχὴν καὶ τὰς πηγὰς ταύτης τῆς εἰδήσεως….» («Οἱ Σλάβοι ἐν Ἑλλάδι» μτφρ.Φραγκίσκου Ζαμβάλδη, 1872). Οι παραδόσεις, τα ιστορικά, τα γλωσσολογικά, τα αρχαιολογικά, τα γεννετικά δεδομένα από τότε και τώρα κατακρύμνησαν τη θεωρία, η οποία σήμερα εξαίρεται από κάποιους που προσπαθούν να κάνουν τί;
    Εδώ σταματώ, είναι αρκετά νομίζω.
    Σας ζητώ συγγνώμη εάν σας κούρασα.

    dodoni
    Φοιτήτρια Ιστορίας και εν απορία

  6. Ο/Η Άρης λέει:

    Ένα ενδιαφέρον άρθρο,που μπορεί να αποτελεί και απάντηση στον αστοιχείωτο(ή σε διατεταγμένη υπηρεσία «αριστερό» φασίστα Θεοδωρίδη:
    http://kleitor.blogspot.com/2011/05/blog-post_29.html

  7. Ο/Η Άκης Ψηλός λέει:

    Ο Φαλμεράυερ ήταν πανσλαβιστής και έγραψε την κωμωδία του σε μια εποχή που πάσχιζαν να φτιάξουν την Μεγάλη Βουλγαρία (λίγο αργότερα, συνθήκη Αγίου Στεφάνου 1878, κομιτατζήδες κτλ).
    Ευτυχώς απέτυχαν με τον Μακεδονικό Αγώνα και τους Βαλκανικούς πολέμου γιατί η Μακεδονία και Θράκη ήταν μἐσα στα σύνορα της Μ. Βουλγαρίας.

    Ο κ. Θεοδωρίδης πάντως είναι γνήσιος Έλληνας.
    Του αναγνωρίζω το πείσμα, την υποκρισία αν όχι την απολεσματικότητα ενός Αλκιβιάδη, Εφιάλτη,ενός Πηλίου Γούση, ενός Ζαχαριάδη.
    Φίλοι κι αυτοί Έλληνες ήταν … δυστυχώς.

  8. Ο/Η Εραστής της Αλήθειας λέει:

    Ο Φαλμεράυερ είχε εν μέρει δίκαιο, αλλά και εν μέρει άδικο. Το ότι υπήρξε μαζικότατος σλαβικός εποικισμός είναι κάτι που δεν επιδέχεται καμία αμφιβολία. Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις το έργο του Φαλμεράυερ για να το συνειδητοποιήσεις. Αρκούν οι περιγραφές των ίδιων των Βυζαντινών και η μαρτυρία των κυριολεκτικά αμέτρητων σλαβικών τοπωνυμίων.

    Εκεί που έσφαλε ο Φαλμεράυερ -γιατί ήταν παιδί της εποχής του- ήταν το ότι επιχείρησε να εξηγήσει την υπαρκτή εθνοτική ασυνέχεια μεταξύ [αρχαίων] Ελλήνων και [μετέπειτα] Ρωμιών βάσει της «θεωρίας αίματος».

    Η αλήθεια είναι ότι όταν οι Σλάβοι πρωτοπάτησαν το πόδι τους στις ελληνόφωνες περιοχές του Βυζαντίου, οι Έλληνες σαν έθνος είχαν ήδη εκλείψει. Οι Σλάβοι δεν βρήκαν «Έλληνες», αλλά ελληνόφωνους Ρωμαίους, Γραικούς κλπ. Η λέξη «Έλλην» είχε βασικά επιβιώσει με δύο σημασίες που δεν είναι εθνοτικές: μία ευρεία/θρησκευτική που σήμαινε τον «μη Χριστιανό»/«παγανιστή» και μία στενή/γεωγραφική που χαρακτήριζε τον κάτοικο της Provincia Achaea (πάνω κάτω η Ελλάδα κάτω από τις Θερμοπύλες και τον Αμβρακικό). Το γιατί εξέλειψε η Ελληνική εθνότητα έχει να κάνει περισσότερο με την επικράτηση του Χριστιανισμού σαν επίσημο και υποστηριζόμενο από το κράτος θρήσκευμα, παρά με τις όποιες «επιμειξίες αίματος». Στην Χριστιανική ορολογία, ο «Έλλην» είναι ο ολοένα και περισσότερο στιγματισμένος «άλλος». Και οι στιγματισμένες κοινωνικές ταυτότητες αργά ή γρήγορα εκλείπουν.

    Οι «ιθαγενείς» προσλαβικοί πληθυσμοί που εμφανίζονται στις διηγήσεις Βυζαντινών είναι ή εν γένει «Ρωμαίοι» ή, εάν πρέπει να επισημανθεί η ελληνοφωνία τους, «Γραικοί». Φυσικά το «Γραικός» σημαίνει μόνο αυτόν που έχει σα μητρική του γλώσσα τα ελληνικά, όχι κάποιον που θεωρεί τον εαυτό του εθνοτικό απόγονο των αρχαίων Ελλήνων. Η πλειοψηφία των «Γραικών» άλλωστε ήταν τα εκχριστιανισμένα πνευματικά τέκνα του Ελληνιστικού κόσμου της Αλεξάνδρειας και της Αντιόχειας και ουδέποτε τους ενδιέφερε και πολύ ο «εθνοτικός Ελληνισμός».

    Ο γεννημένος στην Ανατολή λ.χ. ιστορικός του 4ου αιώνα Ammianus Marcellinus δηλώνει ότι είναι «miles quondam et graecus». Η φράση αυτή είναι πολύσημη. Σημαίνει «πρώην στρατιωτικός και Γραικός», αλλά και «πρώην Στρατιωτικός και πρώην ειδωλολάτρης» μιας και στα λατινικά η λέξη «Έλλην» με την θρησκευτική σημασία του μη χριστιανού/παγανιστή μεταφράζεται επίσης σαν Graecus με τους πιο λεπτολόγους λατίνους συγγραφείς να γράφουν «Graecus erat, id est paganus» («Γραικός τουτέστιν ειδωλολάτρης») για να αποφύγουν οποιαδήποτε σύγχυση. Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο εάν προσθέσουμε μία τρίτη σημασία του όρου Graecus που χρησιμοποιεί ο σχεδόν σύγχρονος του Αμμιανού Άγιος Αυγουστίνος της καθολικής εκκλησίας. Χωρίζει λοιπόν τους Χριστιανούς της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ανάλογα με το εάν ανήκουν στα Ανατολικά Πατριαρχεία (Αλεξάνδρεια, Αντιόχεια και, από το 381 μ.Χ. και μετά και Κωνσταντινούπολη) ή σε αυτό της Ρώμης. Τους μεν Ανατολικούς τους ονομάζει «Γραικούς» (Graeci) τους δε Δυτικούς «Λατίνους» (Latini). Το αστείο είναι ότι σε αυτήν την θρησκευτική ταξινόμηση, οι κάτοικοι της Ελλαδικής χερσονήσου είναι «Λατίνοι» μιας και το σύνορο «Λατίνων» και «Γραικών» στα Βαλκάνια είναι η γραμμή Θεσσαλονίκης-Ναϊσσού. οι Ελλαδίτες θα παραμείνουν «Λατίνοι» μέχρι το 732 μ.Χ. όταν ο βυζαντινός αυτοκράτορας Λέων ο τρίτος θα εξισώσει τα πολιτικά με τα θρησκευτικά όρια φέρνοντας τα νοτιοδυτικά Βαλκάνια στο πατριαρχείo της Κωνσταντινουπόλεως.

    Γράφει ο Άγιος Αυγουστίνος στο Contra Iulianum [I,4,13-14]:

    «An ideo contemnendos putas, quia OCCIDENTALIS ECCLESIAE sunt omnes, nec ullus est in eis commemoratus a nobis ORIENTIS EPISCOPUS ? Quid ergo faciemus, CUM ILLI GRAECI SINT,NOS LATINI ?»

    Τώρα αφού προσπάθησα να εξηγήσω τί είδους ελληνόφωνους βρήκαν οι Σλάβοι, πάμε στο κυρίως θέμα, δηλαδή στον σλαβικό εποικισμό αυτό καθαυτό.

    Ο Ισίδωρος της Σεβίλλης γράφει στο πρώτο μισό του 7ου αιώνα ότι στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Ηράκλειου … Sclavi Graeciam Romanis tulerunt, δηλαδή «οι Σλάβοι πήραν την Ελλάδα από τους Ρωμαίους».

    Σύγχρονη πηγή με τον Ισίδωρο από τη Θεσσαλονίκη περιγράφει την πόλη σαν «Ρωμαϊκή νησίδα σε σλαβική θάλασσα».

    Το 723 μ.Χ. ο Willibald γράφει στην βιογραφία του ότι το καράβι που τον πήγαινε στους Αγίους Τόπους έκανε στάση «… στην πόλη της Μονεμβασιάς, στη γη της Σκλαβινίας» [ad urbem Manafasiam (Monemvasia) in Slavinia Terra].

    Τον 10ο αιώνα έχουμε τη μαρτυρία του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου καθώς και του ανώνυμου σχολιαστού του Στράβωνος. Ο Τελευταίος γράφει για τον Ελλαδικό χώρο:

    «Καὶ νῦν δὲ πᾶσαν Ἤπειρον καὶ Ἑλλάδα σχεδὸν καὶ Πελοπόννησον καὶ Μακεδονίαν Σκύθαι Σκλάβοι νέμονται»

    και για τη δυτική Πελοπόννησο ειδικότερα:

    «Νῦν δὲ οὐδὲ ὄνομά ἐστι Πισατῶν καὶ Καυκώνων καὶ Πυλίων· ἅπαντα γὰρ ταῦτα Σκύθαι νέμονται»

    Ο Πορφυρογέννητος λέει για την Πελοπόννησο:

    «… ἐσθλαβώθη δὲ πᾶσα ἡ χώρα καὶ γέγονε βάρβαρος, ὅτε ὁ λοιμικὸς θάνατος πᾶσαν ἐβόσκετο τὴν οἰκουμένην, ὁπηνίκα Κωνσταντῖνος ὁ τῆς κοπρίας ἐπώνυμος σκῆπτρα τῆς τῶν Ῥωμαίων διεῖπεν ἀρχῆς»

    και την ώρα που το γράφει αυτό θυμάται την «γαρασδοειδή όψιν εσθλαβωμένη» του Νικήτα Ρεντάκιου.

    Έναν αιώνα αργότερα, ο πατριάρχης Νικάλαος Γραμματικός σε επιστολή του προς τον αυτοκράτορα Αλέξιο Κομνηνό περιγράφει τον σλαβικό εποικισμό της Πελοποννήσου με τα λόγια:

    «…επί διακοσίοις δεκαοκτώ χρόνοις όλοις κατεσχόντων την Πελοπόννησον, και της Ρωμαϊκής αρχής αποτεμομένων, ως μηδέ πόδα βαλείν όλως δύνασθαι εν αυτή Ρωμαίον άνδρα».

    Δηλαδή, για 218 χρόνια είχε τόσο πολλούς σλάβους που «Ρωμιός δεν τολμούσε να πατήσει πόδι στην περιοχή».

    Δεν χρειάζεται δηλαδή κάποιος τον Φαλμεράυερ για να μάθει ότι είχε γεμίσει η Ελλάδα Σλάβους, σλάβους τους οποίους η επίσημοι φορείς εξουσίας του Βυζαντινού κράτους κατάφεραν να αφομοιώσουν μετον ένα ή άλλο τρόπο στο «Φιλόχριστον και Θεοφύλακτον Ρωμαϊκόν έθνος».

    Στην Πελοπόννησο υπάρχει ένα σχεδόν σλαβικό τοπωνύμιο ανά 50 τετραγωνικά χιλιόμετρα (δηλαδή 1 σλαβικό τοπωνύμιο μέσα σε κάθε τετράγωνο 7×7 Km).

    Από εκεί και μετά οι Σλάβοι δεν κατέστρεψαν καμία εθνότητα. Απλά ενσωματώθηκαν σε αυτήν που βρήκαν και η οποία δεν ήταν «Ελληνική» αλλά αυτή των Ελληνόφωνων χριστιανών Ρωμαίων.

  9. Ο/Η Εραστής της Αλήθειας λέει:

    Σλαβικά τοπωνύμια στον Ελλαδικό χώρο που βγάζουν μάτι.

    1) Κοζάνη (κατά το παλαιότερον Κοσδάνη).Εκ του g(v)ozdane = «κάτοικοι του δάσους» (gvozd).

    2) Καρδίτσα. «Μικρό Κάστρο» εκ του gardica προμεταθετική μορφή του μετέπειτα Gradica (grad = κάστρο και σλαβικό υποκοριστικό επίθημα -ica που το έχει δανειστεί και η μεσαιωνική Ελληνική αρκουδα> αρκουδίτσα).

    3) Κίσαβος. «Βροχοβούνι» εκ του του σλαβικού kiša = βροχή και επιθετικό/κτητικό επίθημα -vo.

    4) Νεζερός. Το μεσαιωνικό όνομα της Ασκουρίδος λίμνης στον Θεσσαλικό Όλυμπο. Εκ του ezero = «λίμνη» με προσθήκη Ν που μεταφέρθηκε από το άρθρο της αιτιακής (ο Εζερός > τον Εζερό > το Νεζερό > ο Νεζερός ανάλογα με το οικοκύρης> νοικοκύρης και Εύριπος~Εγριπος > τον Έγριπο > το Νέγριπο > Νεγροπόντε, η Εύβοια).

    5) Βόλος, Βελεστίνο. Ή από το σλαβικό φύλο των Βελεγεζιτών που εγκαταστάθηκε σε εκείνα τα μέρη ή από τον σλαβικό θεό Veles.

    6) Ζιτούνι (μεσαιωνικό όνομα της Λαμίας). Zitunica = «σιτοβολώνας» σλαβιστί.

    7) Πρέβεζα. «Πέρασμα» εκ του σλαβικού σύνθετου ρήματος pre-vožiti = «διαπερνώ»/«περνώ απέναντι». Πολλές πόλεις στη Ρωσία που χτίστηκαν πάνω σε περάσματα ποταμών φέρουν το όνομα Perevoz.

    8) Ζάλογγο. «Μετά το δάσος» ή «τόπος καλυμμένος με δάσος» ανάλογα με το ποια σημασία δώσει κανείς στην πρόθεση za. H λέξη «λόγγος» έχει περάσει στην νεοελληνική με τη σημασία του «πυκνού δάσους» (πρωτοσλαβ. lǫgъ > Σερβ-Κρ lug εξού και το Σερβικό τοπωνύμιο Zalug με την ίδια προέλευση και σημασία με το Ζάλογγο).

    9) Ζαγορά. «Μετά το βουνό» εκ του σλαβικού Zagora (πρόθεση za και λήμμα gora = βουνο, λ.χ. Crna Gora = Μαυροβούνιο).

    10) Αράχοβα. «Καρυδότοπος». Nα συγκριθεί με τα αντίστοιχα Σερβο-Κροατικά Orahovo, Orahovac, Orahovica.

    11) Χλουμούτσι και Χέλμος. «Λόφος»/«βουνό» εκ του σλαβικού hъlmъ με την ίδια σημασία.

    12) Γαστούνι («ξενώνας») και Βελιγοστή («μεγάλος ξενώνας»). Εκ του σλαβικού gostiti = «φιλοξενώ».

    13) Νεζεροχώρια Αχαΐας. Δες Νεζερός παραπάνω.

    14) Ζάτουνα Αρκαδίας. «Μέρος που βυθίζεται στο νερό» εκ του σλαβικού σύνθετου ρήματος zatonuti = πνίγομαι, βυθίζομαι. Υπάρχουν πάρα πολλά Zaton και Zatonje σε όλον τον σλαβικό κόσμο. Στη Σερβοκροατική zaton κατέληξε να σημαίνει «κόλπος»,«λίμνη».

    15) Καρύταινα. «Μέρος όπου τα κοπάδια πίνουν νερό». Εκ του σλαβικού koryto = ποτίστρα.

    16) Κράβαρι. Κυριολεκτικά «Γελαδάρηδες»/«Βουκόλοι». Krava η αγελάδα νοτιοσλαβιστί, kravar o γελαδάρης, kravari ο πληθυντικός του τελευταίου.

    17) Σ(ι)οποτός. «Πηγή» εκ του σλαβικού sopot.

    18) Ποτόκι. «Ρυάκι», εκ του σλαβικού potok.

    19) Βιρός. «Στάσιμα νερά», «βαθιά λακούβα με νερό». Εκ του σλαβικού vir με τις ίδιες σημασίες συν τις «ρουφήχτρα» και «καταρράκτης».

    20) Μπουκοβίνα. «Δάσος με οξιές» εκ του σλαβικού Bukovina που παράγεται με τη σειρά του από το bukva = οξιά και το θηλυκό τοπωνυμικό επίθημα -ina λ.χ. Herzegovina, Ukrajina κλπ.

    21) Ναβαρίνο. «Μέρος με σφενδάμια», εκ του σλαβικού (J)avorina > Αβορίνα~ Ναβορίνα (γιατο Ν δες Νεζερός παραπάνω) > Ναβαρίνο.

    22) Γρανίτσα. «Σύνορο» εκ του σλαβικού granica.

    23) Γαρδίκι/Γαρδίκιον. Δες Καρδίτσα παραπάνω.

    24) Φώσταινα. «Δάσος με πυκνή βλάστηση» εκ του σλαβικού Hvostno~Fostno με την ίδια σημασία. Το τοπωνύμιο απαντά στο Κοσυφοπέδιο και σε πολλά μέρη της Ρωσίας.

    25) Όχι βέβαιη (αλλά πάλι όχι και ευκαταφρόνητη) είναι η άποψη του Φαλμεράυερ ότι το όνομα Μοριάς προέρχεται εκ του σλαβικού pomorje «παράλιος»/«που περιβάλλεται από θάλασσα» (λ.χ. το Βουλγαρικό όνομα της Αγχιάλου είναι Pomorje και είναι η ακριβής σαλβική μετάφραση του ελληνικού ονόματος, αγχί-αλος = κοντά στη θάλασσα). Αν δεχτούμε την ετυμολογία τότε το χάσιμο της πρόθεσης po οφείλεται σε απλολογία (λ.χ. από Πομοριά > από Μοριά όπως Angla-land > England).

    26) Μέτσοβο. «Αρκουδότοπος». Εκ του σλαβικού Mečkovo με την ίδια σημασία, που έχει σαν βάση το υποκοριστικό mečka = αρκούδα του ολόκληρου medved = αρκούδα, λέξη που ετυμολογικά σημαίνει «Μελιτοφάγος» (medu = μέλι, jesti = τρώω). Το όνομα του Ρώσου Medvedev αλλά και του Τσέχου ποδοσφαιριστή Nedved προέρχονται από την ίδια λέξη.

    27) Ποδογορά. «Κάτω από το βουνό»/«Υπόρεια» εκ του σλαβικού podgora με την ίδια σημασία (λ.χ. πάμπολλα τοπωνύμια Podgora/Podgorica ανά τον σαλβικό κόσμο).

    Αυτά είναι μόνο ένα μικρό δείγμα από τα κυριολεκτικά μύρια σλαβικά τοπωνύμια που συναντούμε επί Ελλαδικού εδάφους.

    Αξιόλογες μελέτες πάνω στα σλαβικά τοπωνύμια του Ελλαδικού χωρού είναι:

    1) το μνημιώδες Die Slaven in Griechenland του Max Vasmer (1941)

    και τα πιο πρόσφατα

    2) The Slavs in Byzantine Empire. Absorption, semi-autonomy and the limits of Byzantinization του Μ. Graebner (1978).

    3) Die slawische Bevölkerung auf der griechischen Halbinsel. Ein Beitrag zur historischen ethnographie Südosteuropas του M.G. Weithmann (1978).

    O σλαβικός εποικισμός του Ελλαδικού χώρου είναι ο σημαντικότερος, αλλά δεν είναι ο μόνος. Σε αυτόν πρέπει να προστεθούν ο Αλβανικός, ο Βλαχικός, ο Αρμενικός (σπάνια μιλάμε γι΄αυτόν αν και υπολογίζεται ότι περισσότεροι από 50.000 Αρμένιοι μεταφέρθηκαν στα νότια Βαλκάνια από τους Βυζαντινούς εκ των οποίων 30.000 οικογένειες στην Θράκη από τους οποίους κατάγεται η «Μακεδονική» δυναστεία και 12.000 σκληροτράχυλοι Μαρδαϊτες στα Ιόνια και Αιγαιακά παράλια όλης της Ελλάδας και των Νησιών όπου σχημάτισαν ένα είδος αντι-αραβικής ακτοφυλακής), ο «Φραγκικός» (Ιταλοί και ειδικότερα Βενετο-Γενουάτες, Γάλλοι, Ισπανοί όπως η Καταλανική Εταιρεία και οι Ναβαρραίοι που άφησαν επώνυμα όπως Ράλλης < Ραούλης < Raul), o Κουμανικός (υπολογίζεται ότι ο αυτοκράτορας Ιωάννης Βατάτζης εκβυζαντίνισε περί τους 5000 μάχιμους Κουμάνους με τις οκογένειές τους, δηλαδή περί τα 20.000 άτομα (εκ των οποίων 2000 μάχιμοι με τις οικογένειές τους εν τέλει εγκαταστάθηκαν στα νησιά Θάσο, Λήμνο, Λέσβο από τους Ανδρόνικο Τορνίκη και Μανουήλ Λάσκαρι και οι υπόλοιποι διασκορπίστηκαν ανά τα εδάφη της Αυτοκρατορίας σε Μικρά Ασία και Βαλκάνια) και έχει ενδιαφέρον ότι ο Βυζαντινός στρατός με τον οποίο ο Αλέξιος Στρατηγόπουλος ξαναπήρε την Κωνσταντινούπολη από τους Φράγκους για λογιαριασμό του Μιχαήλ Παλαιολόγου της Νίκαιας ήταν ως επί το πλείστον Κουμανικός. Ο πιο ξακουστός εκβυζαντινισμένος Κουμάνος ήταν ο «Συργιάννης» (< Sutzigan) Παλαιολόγος, από τον οποίο φαίνεται ότι οι Κουμάνοι αναρριχήθηκαν γρήγορα στα υψηλότερα κλιμάκια του Βυζαντινού κράτους. Εκτός του Κουμανικού έχουμε και Σελτζουκικό εποικισμό Ασίας και Βαλκανίων, από τους οποίους κατάγονται οι Γκαγκαβούζηδες των Βαλκανίων (που πήραν το όνομά τους από τον αρχηγό τους Izzeddin Kayka(v)uz ΙΙ, ο οποίος ζήτησε άσυλο στην Βυζαντινή αυτοκρατορία που επέτρεψε σε αυτόν και το λαό του να εγκατασταθούν (πριν την διασπορά τους στα ευρύτερα Βαλκάνια) στην περιοχή της Αδριανουπόλεως, για να γλιτώσει την Μογγολική υποδούλωση στην Μικρά Ασία.

    Τέλος, με την Οθωμανική κατάκτηση έχουμε νέο κύμα Τουρκικού εποικισμού από Οθωμανούς, Γαζήδες/Γκατζάληδες (η Γκατζολία στον Έβρο πήρε το όνομά της από αυτούς μιας και η πρώτη πρωτεύουσα των Οθωμανών στην Ευρώπη ήταν η Αδριανούπολη και βάση των Gazi = φανατισμένων «ιερών» πολεμιστών του Ισλάμ, όπως και ο Τούρκος κατακτητής των Βαλκανίων Γαζι-Εβρένος = «Γαζής από τον Έβρο», γι΄αυτό και μέχρι σήμερα στα Βουλγαρικά gadzal θα πει «παλιότουρκος»/ αρνητικά φορτισμένη προσωνυμία για Τούρκο), Καραμανλήδες, Γιουρούκους, Μεντεσέδες, Αϊντίνιδες και ένα σωρό άλλοι.

    Επομένως, πριν το κάθε αγράμματο εθνίκι τρέξει να απαξιώσει τον Φαλμεράυερ σαν «ανθελληνικό προπαγανδιστή» ας ανοίξει πρώτα ένα βιβλίο Βαλκανικής Μεσαιωνικής ιστορίας για να καταλάβει τί έχει περάσει από αυτόν τον τόπο.

  10. Ο/Η Εραστής της Αλήθειας λέει:

    περισσότερα σλαβικά τοπωνύμια

    28) Τριπολιτσά < Τρομπόλιτσα < Δρομπόγλιτσα <*Δομπρόβλιτσα < dǫbrovljca «βελανιδότοπος».

    Να συγκριθεί με την Ουκρανική Dubrovytsia:

    http://en.wikipedia.org/wiki/Dubrovytsia

    29) Δόμβραινα < dǫbrena «βελανιδότοπος»

    30) Βερβίτσα/Βαρβίτσα < Vrbica = «τόπος με ιτιές»

    31) Βέρβενη/Βέρβαινα < Vrbena = «τόπος με ιτιές»

    32) Γρεβενά < Grebena = «βραχότοπος»

    http://en.wikipedia.org/wiki/Greben

    33) Τύρναβος = «αγκαθότοπος» Σερβ-Κροατ Trnovo, Βουλγ. Tъrnovo.

    http://en.wikipedia.org/wiki/Tarnovo

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *