Τίνος είναι το κράτος, βρε παιδιά;

Στην Ελλάδα το κράτος που συγκροτήθηκε μετά την Επανάσταση του 1821 ήταν σαφώς πιο μικρό από τον χώρο όπου έκανε ο ελληνικός καπιταλισμός την πρωταρχική του συσσώρευση.
Αφού έλληνες έμποροι, εφοπλιστές και βιοτέχνες κινούνταν με άνεση και πετυχημένα σε όλο το μήκος και το πλάτος της αγοράς της οθωμανικής αυτοκρατορίας και όχι μόνο. Το νεοελληνικό κράτος έφερε πάνω του τη σφραγίδα των κομματαρχών της «παλιάς Ελλάδας». Τη σφραγίδα της μεταπρατικής ελληνικής αστικής τάξης. Του ελέγχου του ξένου παράγοντα.

Ακόμα χειρότερα έγιναν τα πράγματα μετά την Κατοχή και τον εμφύλιο πόλεμο. Το ελληνικό κράτος έγινε το κράτος των διώξεων, του αυταρχισμού και «της προστασίας του πολίτη από τον κομμουνιστικό κίνδυνο». Πάνω στο ελληνικό κράτος επικάθησαν και το διοικούσαν οι νικητές του εμφυλίου, Ελληνες και ξένοι. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνονταν, επίσης, οι μαυραγορίτες και συνεργάτες των Γερμανών, οι λαθρέμποροι, εκείνοι που έκλεψαν την περιουσία των διωχθέντων, είτε στη διάρκεια του πολέμου (των Εβραίων και των αντιστασιακών), είτε στη διάρκεια του Εμφυλίου και των μετέπειτα χρόνων (ιδιαίτερα των αριστερών, δημοκρατικών πολιτών). Το κράτος αυτό έθρεψε αυταρχικές και βαθιά συντηρητικές δοξασίες, μηχανισμούς, λειτουργίες. Γέννησε και παρήγαγε τους πραξικοπηματίες σε Ελλάδα και Κύπρο. Το κράτος εχθρός του λαϊκού στοιχείου. Αυτό που ονομάστηκε ποικιλόμορφα «πελατειακές σχέσεις».

Σήμερα ζούμε στην Ελλάδα και πάλι έναν ιδιόμορφο αντικρατισμό. Ούτε φιλελεύθερο, ούτε αριστερό, αλλά ούτε καν συντηρητικό. Στην Ελλάδα καταγράφεται το μεγαλύτερο παράδοξο, να εμφανίζει ο κυρίαρχος λόγος ως κύριο υπαίτιο για τα χάλια του ελληνικού καπιταλισμού, που δεν είναι καν καπιταλισμός της προκοπής, τον δημόσιο υπάλληλο. Υπό κατηγορία βρίσκεται ο νοσοκόμος, ο θυρωρός του υπουργείου, ο δάσκαλος και ο πιλότος της πολεμικής αεροπορίας. Μάλιστα ο ιδιότυπος ελληνικός νεοφιλελευθερισμός φαντάζεται ότι η όλο και πιο πολύπλοκη σύγχρονη κοινωνία θα μπορούσε να κυβερνηθεί με ένα όλο και πιο απλό και μικρό κράτος. Πίσω απ’ αυτή την επίθεση κρύβεται ο πραγματικός υπεύθυνος: οι δυνάμεις που χρησιμοποίησαν το ελληνικό κράτος ως λάφυρο, ως πηγή εύκολου κέρδους μαζί με τους πολιτικούς εκπροσώπους τους. Διότι το πρώτιστο πρόβλημα του ελληνικού Δημοσίου είναι ότι έχουν επικαθήσει επ’ αυτού μεγάλα συμφέροντα που σαν βδέλλες έζησαν απ’ αυτό. Κρατοφαγοπότες επιχειρηματίες. Ανομα αεριτζίδικα συμφέροντα. Και αφού έκαναν πάρτι πάνω στο σώμα του κράτους, αφού το οδήγησαν με τις λεηλασίες που έκαναν (χάρη σε μια πολύ συγκεκριμένη πολιτική προμηθειών, δημόσιων δαπανών, επιδοτήσεων, απάτης και φοροκλοπής που επέβαλε το πολιτικό σύστημα), τώρα ανακαλύπτουν ότι για όλα φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι συλλήβδην. Προκειμένου δε να πείσουν επικαλούνται τους δημόσιους υπάλληλους που οι ίδιοι λάδωσαν, όλους όσους έκαναν συνένοχους στο σύστημα που έστησαν.

Σε τελευταία ανάλυση, το ελληνικό κράτος και οι παθολογίες του δεν είναι τίποτα άλλο παρά προϊόν της ποιότητας των δυνάμεων που ηγεμόνευσαν επ’ αυτού. Που το κατείχαν και το χρησιμοποίησαν σαν λάφυρο. Αφού λήστεψαν, τώρα εμφανίζονται ως οι παρθένες που γεμάτες παράπονο ανακάλυψαν τις αμαρτίες του κόσμου. Εναν κόσμο που στην πραγματικότητα εκείνοι διέφθειραν. Εκείνοι έφτιαξαν κατ’ εικόνα και ομοίωσή τους. Πρώτη φορά στην ιστορία τα αφεντικά του συστήματος καταγγέλλουν τους διεκπεραιωτές των υποθέσεών τους.

ΝΙΚΟΣ ΚΟΤΖΙΑΣ [Φωτογραφία: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΡΓΑΡΗΣ]
Ο κ. Κοτζιάς είναι Συγγραφέας, καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιώς

2 Σχόλια

  1. Ο/Η perldion λέει:

    @Όλους: Θα ήθελα να μας πει ο κ. Κοτζιάς αν έχει την θέση που δηλώνει στο πανεπιστήμιο Πειραιώς με κείνον τον νόμο περί παιδείας του ’82 του μεγάλου αμοραληστή!!!!!!

  2. Ο/Η Άκης Ψηλός λέει:

    Πολύ αδύνατο το άρθρο και με μεγάλα λάθη για έναν “καθηγητή” Πανεπιστημίου.
    Από που να αρχίσω την κριτική;
    Ότι με την απελευθέρωση το ’21 δεν υπήρχε πραγματική αστική τάξη όπως αυτή στην Γερμανία, στην Γαλλία, Αγγλία, Ρωσσία ή Αυστροουγγαρία της εποχής εκείνης;
    Οι Έλληνες του 21 ήταν στην αποκλειστική πλειοψηφία, ακτήμονες γεωργοί, κτηνοτρόφοι και ψαράδες με ένα μικρό ποσοστό εμπόρων και ναυτικών που οι περισσότεροι είχαν το ένα πόδι στην Ελλάδα και το άλλο στο εξωτερικό.
    Δηλαδή η πραγματική αστική τάξη στην Ελλάδα δούλευε ή ζούσε τον περισσότερο χρόνο της στο εξωτερικό.

    Η πραγματική εξουσία ήρθε από το εξωτερικό, είτε σαν βασιλική αυλή, είτε σαν απόδημοι που γύρισαν πίσω στην ελεύθερη πατρίδα όπως ο Καποδίστριας και άλλοι, είτε αργότερα σαν πολιτικοί που είχαν σπουδές στο εξωτερικό και ήρθαν πίσω με μια άρρωστη εξάρτηση από την χώρα των σπουδών τους, Σημίτης, Άκης Τ. μέχρι την σημερινή εποχή.
    Βέβαι υπήρχαν και υπάρχουν ακόμη οι αρχοντοχωριάτες, τσιφλικάδες, τσέλιγκες ή πρώην κοτζαμπάσηδες και οι … εφοπλιστές.
    Οι Αγγλόφιλοι, Γερμανόφιλοι, Ρωσόφιλοι, Αμερικανόφιλοι (πάνε οι τελευταίοι) όμως επικράτησαν στην πολιτική σκηνή.

    Μεγάλο σφάλμα λοιπόν για ένα “μαρξιστή” καθηγητή να μην γνωρίζει ποιός είναι ο ταξικός του εχθρός σύμφωνα με τον Μαρξ ή μάλλον να παραγνωρίζει σκόπιμα.

    Αλλά που μαθαίνουν Ιστορία οι κύριοι και κυρίες “καθηγητές” διορισμένοι στην Μεταπολίτευση με κομματικά κριτήρια;

    Θα υπήρχε “κομμουνιστικός κίνδυνος” να φοβίζει την αστική τάξη αν δεν υπήρχαν οι αδιάκριτες σφαγές σε Αθήνα και Πειραιά στα Οκτωβριανά με την τρομοκρατία της ΟΠΛΑ, τα έκτακτα “αγωνιστικά” δικαστήρια που εκτελούσαν καθημερινά δεκάδες στο Σχιστό, το μακελειό στα χωριά τον Εμφύλιο, οι κατήδες και προδότες του λαού;

    Θα υπήρχε “κομμουνιστικός κίνδυνος” αν ο Τίτο, ο Χότζα και οι Βουλγάροι δεν απαιτούσαν την Θεσσαλονίκη, Ήπειρο, Ανατολική Μακεδονία και Θράκη αντίστοιχα;

    Ξεχνά ο κ. Κοτζιάς πως βρεθήκαμε μια μέρα ανάμεσα στα τανκς και ο λαός σωστά ή λάθος το δέχθηκε σαν την μόνη λύση από την αναρχία που μάστιζε την Ελλάδα για πάνω από τρία χρόνια.
    Πολλές φορές ερωτήθηκε σε κρίσιμα σημεία από εκλεγμένους αντιπρόσωπους του λαού το “Ποιός κυβερνά” στην τριετία της πολιτικής ανωμαλίας.
    Πόσες φορές προειδοποίησάν οι αντιπρόσωποι της αστικής τάξης, τον βασιλιά αλλά και την αριστερά ότι οδηγούμαστε στην δικτατορία αν δεν αλλάξουν τακτικές;
    Ο λαός, είχε αγανακτήσει από τους μεν και τους δε.
    Γι αυτό δεν υπήρχε πραγματική αντίσταση και διαδηλώσεις στην δικτατορία μέχρι την στιγμή που ο Αλάξανδρος Παναγούλης αποφάσισε απεγνωσμένα να τινάξει τον δικτάτορα (αν και ίσως ήταν μάταιο γιατί τον είχαν παγιδέψει από την αρχή).

    Αλλά ας αφήσουμε εποχές που η νέα γενιά δεν έχει ζήσει και ας επιστρέψουμε στην σημερινή εποχή.
    Η ερώτηση είναι ότι στα περισσότερα από τα τελευταία 30 χρόνια είναι στην εξουσία πρόσωπα που υποστηρίζει και αμύνεται ο κ. Κοτζιάς.
    Αυτών ήταν το κράτος να διοικήσουν είναι η απάντηση και αντί για πρόοδος μας έφτασαν στο χείλος της καταστροφής.
    Η ερώτηση δεν είναι ούτε καν αν “είμαστε καλύτερα από το 1980 ή χειρότερα” γιατί η απάντηση είναι ευκολώτατη γι αυτούς που έζησαν το 1980.

    Η ερώτηση είναι τι πρέπει να κάνουμε για να σωθούμε σαν οντότητα.
    Όχι για να σώσουμε την άνετη θεσούλα των διορισθέντων με ρουσφέτια από το ΠΑΣΟΚ αλλά για να σώσουμε όλους τους Έλληνες.
    Παρακαλώ αυτοί που νομίζουν ότι θα σωθούμε από την Ευρώπη ντε φάκτο γιατί νοιώθουν και μας νοιώθουν σαν Ευρωπαίοι και όχι σαν Έλληνες δεν χρειάζεται να απαντήσουν.
    Το μόνο που κάνουν είναι να προκαλούν Διχόνοια γιατί είτε δεν καταλαβαίνουν την πραγματικά κρίσιμη κατάσταση είτε γιατί αυτή και η αδράνεια των άλλων τους ωφελεί.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *