Η «επανάσταση του αυτονόητου» και λοιπές φαιδρότητες
Δημοσιεύθηκε στις 4/09/2010
Συντάκτης: Ροίδη Εμμονές
Θεματική κατηγορία: Πολιτισμός Πολιτικής
Εικόνα: Η θελκτική αποτελεσματικότητα της Κρατικής Μηχανής
Διάφορες ρητορείες περνούν μάλλον απαρατήρητες στο ευρύ κοινό, δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με τους λίγους που παρατηρούν τα βαγόνια των τεκταινόμενων που το τελευταίο διάστημα, τα δρομολόγιά των οποίων έχουν συστηματικά πυκνώσει τόσο· που δεν αφήνουν εν μέσω θέρους χρόνο να εκφραστούν σοβαρές (γραπτές) απορίες ή –κυρίως- καχυποψίες, διότι πως μπορεί να θεωρηθούν κυβερνητικά επιτεύγματα αυτά τα οποία το κράτος σαν οντότητα όφειλε να ξέρει και να πράττει για να κυριαρχεί στον νόμιμο γεωγραφικό του χώρο εδώ και τουλάχιστον 3-4-5 δεκαετίες…
Ειλικρινά μένει κανείς άφωνος όταν στον 21ο αιώνα η κρατική μηχανή μιας χώρας της λεγόμενης ανεπτυγμένης Δύσης, μέλος της σύγχρονης διεθνούς κοινότητας να… υποχρεώνεται από οποιαδήποτε αρχή να καταγράψει «για να γνωρίζει» (επιτέλους!) τον ακριβή αριθμό των υπαλλήλων που βρίσκονται υπό τη μισθοδοσία της, οποιαδήποτε λέξη ή φράση και να επιστρατευθεί για να περιγραφεί αυτό το γεγονός δηλώνει προκαταβολικά την ανεπάρκειά της, ωστόσο προβλήθηκε σαν κυβερνητικό (και ΔουΝουΤικό) επίτευγμα.
Χάνει κανείς, για παράδειγμα, τα λογικά του, όταν διαβάζει ότι δεν υπήρξε ποτέ μία κεντρική βάση δεδομένων του υπουργείου Υγείας που εκεί να βρίσκεται καταγεγραμμένο ό,τι άψυχο ή έμψυχο υπάρχει τη δικαιοδοσία του, τι ακριβώς χρηματοδοτεί, τι εισπράττει, τι αναθέτει, τι προγραμματίστηκε να γίνει και κυρίως τι καθημερινά πληρώνει, ποιες οι οφειλές του και πόσα τα… νοσοκομεία του! Το όποιο συμμάζεμα ή «νοικοκύρεμα» που επιχειρείται σε οποιοδήποτε υπουργείο ή υπηρεσία θα έπρεπε να θεωρείται καθήκον, μέρος της δουλειάς του συγκεκριμένου τομέα, από που κι ως που αυτό θεωρείται… επίτευγμα. Αυτά όλα τα (και) σημειολογικώς παράλογα παρουσιάζονται από τα ΜΜΕ σαν… επιτεύγματα, επιπλέον διαβάζουμε με δέος πως όλα αυτά -μεταξύ άλλων- μας τα επέβαλε κάποια κακιά ή καλή (αναλόγως την πολιτική τοποθέτηση) Τρόικα και· δεν έχω λόγους να αμφιβάλω γι αυτό, όπως και δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι οι άνθρωποι αυτοί θα τσιμπιόντουσαν να ξυπνήσουν διότι δεν περίμεναν τέτοια ταχεία προσέγγιση της αφρικανικής ηπειρωτικής πλάκας στο ευρωπαϊκό έδαφος, κι όμως, η επίσκεψη και επιτήρηση του ΔΝΤ διόλου δεν αφορά το συμπαθές αφρικανικό κράτος του Τσαντ, αλλά το λίκνο του δυτικού πολιτισμού, τους συνεχιστές του Μεγαλέξανδρου, του Λεωνίδα και του Χατζηαβάτη (ο Καραγκιόζης άλλαξε προσφάτως copyright).
Μπροστά στα έκπληκτα μάτια του ελληνικού λαού διεξάγονται πρωτοφανείς φορολογικές μάχες σώμα-με-σώμα, το κλισέ «μπαίνουν ή θα τεθούν στο μικροσκόπιο» χαίρει πρωτοφανούς δημοτικότητας, και αναρωτιέται κανείς, δεν υφίστατο ΣΔΟΕ πριν το Μνημόνιο της Τρόικας; Αλλεπάλληλες κορυφώσεις των αποριών διαδέχονται η μία την άλλη ιδιαίτερα όταν ακούμε-διαβάζουμε το «η κυβέρνηση θα προσπαθήσει να συγκροτήσει αξιόπιστο ελεγκτικό μηχανισμό…» φράση που αποσαφηνίζει με κυνισμό ότι στις προηγούμενες δεκαετίες διακυβέρνησης της χώρας οι κρατικοί μηχανισμοί δεν ήταν αξιόπιστοι λες και οι πολίτες (ψηφοφόροι τους ή μη) δεν το γνώριζαν, τότε πως «ξαφνικά» οι στατιστικές του υπουργείου Οικονομικών απέκτησαν εγκυρότητα πληροφορώντας μας ότι «μόλις 25.400 Έλληνες δηλώνουν ετήσιο εισόδημα άνω των 100.000 Ευρώ [...] στους 171.000 ανέρχονται οι φορολογούμενοι που δηλώνουν ετήσιο εισόδημα από 50.000 έως 100.000 ευρώ, δηλαδή μόλις το 3.5% των Ελλήνων εμφανίζεται να ζει με περισσότερα από 4.000 ευρώ τον μήνα μεικτά (!)[...]» («Κυριακάτικη ‘Ε’ 8 Αυγ.10»)
Ο μύθος των μεγάλων ηγετών
Εάν χρειαζόταν λοιπόν η άφιξη μιας Τρόικας για να μας επιβάλει όλα τα προαναφερόμενα (και πολλά άλλα ακόμη που δεν χωρούν σε μια επιφυλλίδα του Ιστού…), δηλαδή να κάνουμε απλώς τη δουλειά μας, να λειτουργήσει -όπως όφειλε- η Κρατική Μηχανή, τότε ευλόγως γκρεμίζονται όλοι οι μύθοι περί «Μεγάλων Πολιτικών Ανδρών» της πρόσφατης πολιτικής ιστορίας μας, με απλά λόγια Μεγάλοι Πολιτικοί Άνδρες δεν υπήρξαν ποτέ. Κατασκεύασμα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, παραμύθι ο Ανδρέας με το ζιβάγκο, ασήμαντος ο Σημίτης της «Ολυμπιάδας και του Ευρώ», διότι κράτος στην ουσία δεν υπήρξε με την ουσιαστική του έννοια ποτέ, παρά μόνο όργανο εξυπηρέτησης υμετέρων, ούτε καν του Ένγκελς «όργανο καταπίεσης της κυρίαρχης τάξης πάνω στις άλλες» γιατί και αυτό προϋποθέτει στοιχειώδης λειτουργία και ύπαρξη μηχανισμού, πράγμα που όπως αποδεικνύεται ουδέποτε υπήρξε. Το Ελληνικό κράτος υπάρχει (επιμελώς) τυχαία, οι ελάχιστοι σκεπτόμενοι κάτοικοί του πάντα το γνώριζαν, τώρα το μαθαίνει και η διεθνής κοινότητα.
Το εργασιακό
Βεβαίως υπήρξαν και τα σαρωτικά εργασιακά (και ασφαλιστικά) μέτρα όπου αφαιρέθηκαν δικαιώματα και κατακτήσεις ενός τουλάχιστον αιώνα, μέτρα τα οποία «καθαρίζουν» το ήδη (από καιρό τώρα) σεληνιακό τοπίο από τις όποιες –ασθενικές έστω- αντιδράσεις των πολιτών-καταναλωτών μέσω απεργιών πορειών και στάσεων (αμφισβητήσιμου προσανατολισμού) που «προγραμμάτισαν» τα συνδικάτα αυτών των πολιτών-καταναλωτών –λυπάμαι για τον χαρακτηρισμό «καταναλωτών» αλλά δεν βρίσκω άλλο καταλληλότερο ορισμό γι αυτό το μόρφωμα που κάποιοι επιμένουν να ονομάζουν λαό, εργατική ή εργαζόμενη τάξη, μεσαίους ή μικρομεσαίους κ.ο.κ. Αλλά καλού-κακού για τον φόβο των λιγοστών εναπομεινάντων Ιουδαίων… και λόγω του ότι οι κυβερνώντες δεν διαθέτουν τα κατάλληλα bollocks/balls να αποκαλύψουν ευθέως την ακριβή φιλελεύθερη ολιγαρχική ταυτότητά τους μέσω των βάρβαρων αντιλαϊκών μέτρων που είχαν προγραμματιστεί να παρθούν, το ΔΝΤ έβγαλε τα κάστανα από τη φωτιά εν μέσω σοσιαλιστικών δακρύων μέχρι λιποθυμίας που όλοι μάθαμε/διαβάσαμε/είδαμε και που επαρκώς κατανοήθηκαν από τους -έτοιμους να καταβροχθίσουν το οποιοδήποτε νέο προϊόν, πολίτες-καταναλωτές.
Η Δικαιοσύνη
Για το κεφαλαιώδες (για το κεφάλαιο) εργατικό ζήτημα μπορώ να κατανοήσω την διακυβέρνηση της χώρας από την Τρόικα, δεν μπορώ όμως να κατανοήσω την εκκωφαντική απουσία αναφοράς στο Μνημόνιο -της. Δικαιοσύνης, υποτίθεται ότι όλα έχουν συμπεριληφθεί για την έξοδό μας από την κρίση, εκτός από τον («η πάταξη, της πάταξης, ω! πάταξη») κοινωνικό πυλώνα της Δικαιοσύνης.
«Το σύστημα απονομής δικαιοσύνης στην Ελλάδα είναι υπό κατάρρευση. Τα δικαστήρια έχουν πνιγεί από εκκρεμείς υποθέσεις και βρίσκονται σε πλήρη αδυναμία διεκπεραίωσής τους. Το χειρότερο είναι ότι ο αριθμός αυξάνεται καθημερινά, με αποτέλεσμα σε λίγο ο χρόνος εκδίκασης των υποθέσεων στην Ελλάδα να συναγωνίζεται τον προσδόκιμο χρόνο ζωής των διαδίκων. [...] Τα στοιχεία από τα Διοικητικά Δικαστήρια της Αθήνας είναι τρομακτικά. Οι εκκρεμείς υποθέσεις στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών ξεπερνούν τις 149.000, στο Διοικητικό Εφετείο Αθηνών τις 11.000 και στο Συμβούλιο της Επικρατείας τις 31.000. Καθένα από τα παραπάνω δικαστήρια διεκπεραιώνει κατ΄ έτος λιγότερες υποθέσεις από αυτές που εισάγονται, με αποτέλεσμα κάθε χρόνο να αυξάνονται οι εκκρεμείς υποθέσεις και ο απαιτούμενος χρόνος εκδίκασης. Σήμερα μία διοικητική διαφορά χρειάζεται πάνω από 17 χρόνια για να εκδικασθεί από όλους τους βαθμούς δικαιοδοσίας. Του χρόνου θα χρειάζεται 20, σε πέντε χρόνια 30» (Στ. Τσακυράκης «Το Βήμα, 8.8.10» -οι υπογραμμίσεις δικές μου)
Χμ… ξαναδιαβάζοντας τη προηγούμενη παράγραφο, μάλλον υποψιάζομαι γιατί ο «θεσμός της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης» δεν συμπεριελήφθη στο notorious Μνημόνιο. Σημασία έχει πρωτίστως η δημοσιοποίηση των «δόκανων» των οποιοδήποτε αέρα-πατέρα ΣΔΟΕ, η ουσιαστική Τιμωρία των Μεγαλο εισφοροφυγάδων-φοροφυγάδων και ιδιαιτέρως των Πολιτικών με λαδωμένα μαλλιά, είναι δευτερευούσης σημασίας.
Ψάξτε να βρείτε πόσοι Μεγαλο-Τέτοιοι τιμωρήθηκαν επαρκώς τον τελευταίο μισό του αιώνα και στείλτε μας τηλεγράφημα.
«Μπάμπη, πιάσε ένα διπλό ούζο με ποικιλία και φέρε μου την νόμιμη απόδειξη σε παρακαλώ μη γίνουμε ρόμπες εδώ μέσα…»
ΡΟΙΔΗ ΕΜΜΟΝΕΣ
http://roides.wordpress.com
Loading ...
@Όλους: Πολύ καλόόό!!!!