Νομπελίστας Φυσικός, ο νέος υπουργός Ενέργειας των ΗΠΑ

ΕΡΩΤΗΣΗ:O βραβευμένος με Νόμπελ Φυσικής Στίβεν Τσου θα αναλάβει υπουργός Ενέργειας στην κυβέρνηση Ομπάμα. Ο Στίβεν Τσου κατέκτησε το Νόμπελ Φυσικής το 1997, είναι γνωστός για την έρευνά του γύρω από την ψύξη των λέιζερ και είναι καθηγητής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο Μπέρκλεϊ.
Πιστεύετε ότι, αν όλοι οι υπουργοί ήταν διακεκριμένοι τεχνοκράτες του αντίστοιχου σε κάθε υπουργείο τομέα (και όχι απαραίτητα πολιτικοί), με συμβούλους επίσης διακεκριμένους τεχνοκράτες άλλων τομέων -άντε κι έναν «βαλτό» του πρωθυπουργού-, θα λειτουργούσε καλύτερα το κράτος;
Παράδειγμα : υπουργός υγείας ειδικός δημόσιας υγείας με συμβούλους κοινωνιολόγο και ειδικό management (ούτως ή άλλως σε όλα τα υπουργεία) και π.χ. γιατρό, φαρμακοποιό, ψυχολόγο, οικονομολόγο, τον «άντε και βαλτό».

ahso  -(Φωτογραφία: ΒΟΤΣΚΟ ΚΑΛΑΝ)

36 Σχόλια

  1. Ο/Η ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΑΝΕΖΗΣ λέει:

    Μάλλον δε θα λειτουργούσε καλύτερα. Διότι η πολιτική είναι management, οι υπουργοί υποτίθεται ότι έχουν συμβούλιυς ειδικούς και το αποτέλεσμα το ξέρουμε. Όσο για τον Τσου, θα τον δούμε πως θα αντιδράσει διότι ως γνωστόν οι ΗΠΑ δεν έχουν ψηφίσει τη Σύμβαση του Κιότο. Και όσο κι αν δεν είναι υπουργός Περιβάλλοντος ο Τσου, θα δούμε αν αυτά που θα προτείνει κάνουν χειρότερο το περιβάλλον από την εκπομπή ρυπων αλλά θα δούμε και πόσο θα συμπαραστέκεται στην κυβέρνησή του όταν αυτή θα λειτουργεί υπέρ των ενεργοβόρων και ρυπογόνων βιομηχανιών της Αμερικής.

  2. Ο/Η Περικλεους Διονυσια λέει:

    @ ahso: Πάλι τα ίδια μου άρχισες!! Οι τεχνοκράτες δεν κλέβουν;;; Η τεχνοκρατική μας μάρανε;; Ή η κλεπτική;;; Χωρίς φυ-λα-κι-κή;;;; Και να μην ακούω μακακίες.

  3. Ο/Η ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ λέει:

    Άλλο απόδοση ενός κυβερνητικού σχήματος και άλλο διαφάνεια. Το πρώτο είναι θέμα ικανοτήτων και οργάνωσης, το δεύτερο ήθους, προθέσεων και συναίσθησης ευθύνης.
    Θεωρώ ότι αν ως Υπουργός Παιδείας για παράδειγμα δεν πήγαινε ο κάθε δικηγόρος και μάλιστα με ελάχιστες παραστάσεις στο δικαστήριο,γιατί πού να προλάβει ως βουλευτής, αλλά ο Γενικός Επιθεωρητής Εκπαίδευσης, όπως στην Κυβέρνηση Ομπάμα, τα πράγματα θα ήταν καλύτερα, γιατί τουλάχιστον θα είχε τη γνώση και την ευαισθησία που απαιτείται.
    Όμως σημασία έχει και από εκεί και κάτω τι γίνεται. Δεν μπορεί να συνεχισθεί αυτή η πρακτική να τοποθετούνται καθηγητές Πανεπιστημίου ως Πρόεδροι Οργανισμών. Ο καθηγητής είναι για την έρευνα και τη διδασκαλία και κατ’ εξαίρεσιν μπορεί να αναδειχθεί σε ικανό μάνατζερ. Αλλά και τότε ακόμα ποιός θα κάνει την έρευνα και τη διδασκαλία;
    Θα πρέπει να εκπαιδεύονται από τα Πανεπιστήμια σε μεταπτυχιακές σπουδές μάνατζερς για κάθε τομέα και να λειτουργούν υπό την πολιτική εποπτεία του Υπουργού, ο οποίος επίσης πρέπει να κατέχει το αντικείμενο.

  4. Ο/Η greconik λέει:

    1.Δεν θα έβαζα ποτέ πολιτικούς για υπουργούς. Οι περισσότεροι πολιτικοί ξεκίνησαν μέσα από τις κλαδικές των κομμάτων είτε αυτές ήταν μαθητικές, φοιτητικές η συνδικαλιστικές.Δεν έχουν δουλέψει οι περισσότεροι στη ζωή τους και καμμιά επιχείρηση δεν θα τους έπαιρνε στη δούλεψή της.Το υπουργείο είναι μια τεράστια «επιχείρηση» με διαχείριση τεράστιων κεφαλαίων, με διαχείριση χιλιάδων ατόμων και με απαιτήσεις γρήγορων και σωστών αποφάσεων (management). Που τα έμαθε αυτά ο αφισσοκολητής, ο διαδηλωτής, ο χειροκροτητής η ακόμη και αυτός ο έγκλειστος στο Πολυτεχνείο του 74 που σαν ανταμοιβή της όποιας αντίστασης του έγινε Υπουργός; Που τα έμαθε ο κάθε «αχθοφόρος» ενός πανάκριβου ονόματος;
    Επι πλέον δεν θα έβαζα πολιτικούς γιατί κάθε πολιτικός σκέφτεται πρώτα το ατομικό του συμφέρον (αν δεν βγουν βουλευτές, οι περισσότεροι δεν ξέρουν τι άλλο να κάνουν), μετά το κομματικό και μετά, αν κατα τύχην συμπίπτει με τα προηγούμενα δύο, το καλόν του τόπου. Πολιτικό κόστος και ορθή διαχείριση είναι έννοιες ασυμβίβαστες.

    2.Για κάποιους κοινούς στους παραπάνω λόγους δεν θα έβαζα για υπουργούς ούτε καθηγητές Πανεπιστημίου. Αλλωστε τα παραδείγματα, πρόσφατα και προηγούμενα, μιλούν μόνα τους για την αποτελεσματικότητα της ανάμειξης πανεπιστημιακών στην διοίκηση των Υπουργείων.

    Θα έβαζα επικεφαλής των Υπουργείων επιτυχημένους Managers από τον ιδιωτικό τομέα. Είτε επιτυχημένους επιχειρηματίες είτε επιτυχημένα στελέχη επιχειρήσεων. Αυτοί έχουν την ικανότητα να βρουν και να συνεργαστούν με τους ειδικούς στο κάθε θέμα. Εκεί μάλιστα, εκεί μπορεί να χρησιμοπιηθούν και πανεπιστημιακοί αλλά όχι σαν υπουργοί αλλά σαν επί μέρους σύμβουλοι.
    Θα χρησιμποιούσα άτομα με εμπειρία από τον ιδιωτικό τομέα όπου εκεί τίποτα δεν χαρίζεται για την ορθή διαχείριση του «μαγαζιού» που λέγεται Ελλάς.

    Εχετε σκεφθεί, με την σημερινή διαμόρφωση της Ενωμένης Ευρώπης, πόσες διαπραγματεύσεις πρέπει να κάνει ο κάθε υπουργός στις Βρυξέλλες η αλλού με δεκάδες ξένους συνομιλητές με διαφορετική κολτούρα ο καθένας; Πριν γίνει ο κάθε Χ πολιτικός υπουργός, πόσες διαπραγματεύσεις με ξένους έκανε άραγε; Αυτός καλείται να πάει έξω και να διαπραγματευτεί για τα συμφέροντα μας.
    Διαπραγματεύονται οι περισσότεροι «στου κασίδι το κεφάλι».

    Υ.Γ. Για να μην ξεσηκώσω κύμα οργής για τα παραπάνω σας προλαμβάνω λέγοντας ότι υπάρχουν και εξαιρέσεις και στους πολιτικούς και στους πανεπιστημικούς.Μπορούμε όμως να βασίζουμε την ζωή μας στην εξαίρεση;

  5. Ο/Η Dana_Semitecolo λέει:

    Δεν αρκεί η γνώση, η τεχνοκρατία, χρειάζεται κι ένα «χάρισμα» για να κυβερνήσει κανείς, από ομάδα δυο ατόμων μέχρι και ολόκληρο έθνος.

    Αυτή είναι η γνώμη μου, χωρίς να κρίνω αρνητικά την τοποθέτηση του κ. Τσου, στο Υπουργείο Ενέργειας.

  6. Ο/Η Καππαδόκης λέει:

    @Dana_Semitecolo

    Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας. Το «χάρισμα» είναι απαραίτητο. Αν όμως αυτό το «χάρισμα» το βρούμε στον πολιτικό, πολύ φοβάμαι πως η κατάσταση θα οδηγηθεί σε άλλα μονοπάτια κατά δημαγωγία πλευρά.
    Θα προτιμούσα το «χάρισμα» αυτό να το διαθέτουν τά άτομα που περιγράφει ο greconik.

  7. Ο/Η Περικλεους Διονυσια λέει:

    @k. greconik: Ποιοί managers, επιτυχημένοι στον ιδιωτικό τομέα, θα αναλάμβαναν να διαχειρηστούν την κόπρο του Αυγεία κάθε κυβέρνησης και σε κάθε υπουργείο; Και μην νομίζετε πως μόνον στην Ελλάδα έχει διαφθορά. Απλώς με άριστα το δέκα παίρνουμε γύρω στο 4…, 4,5…, ίσως και πιο κάτω. Η διαφορά μας απ’ αυτούς είναι η απόφαση, και οι νόμοι που την συνοδεύουν, για την αντιμετώπιση της διαφθοράς. Άγγελοι δεν υπάρχουν πουθενά. Ούτε όμως και νόμοι περί προστασίας κλεφτών υπουργών. Ούτε ασυλία για εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου. Ούτε θάνατοι που, ανάλογα με τα εκλογικά ποσοστά που χρειάζεται ένα κόμμα, να χωρίζονται σε «εγκλήματα ενάντια στο λαό» και σε «καλά να πάθει το κάθαρμα». Παρά μόνον νόμοι σίδερο καυτό για όλους. Και για τους managres συμβόλαια με μισθούς αστρονομικούς. Για να μην ζητήσουν να περιληφθούν στον νόμο περί προστασίας υπουργών… Επιτυχημένος;; Μένεις. Αποτυχημένος;; Φεύγεις. Αν έβλαψες το δημόσιο..; Πλήρωνε ή στη στενή.

  8. Ο/Η ahso λέει:

    Μόλις απάντησα (μακροσκελώς μάλιστα), αλλά … η απάντησή μου χάθηκε!!! (ένα από τα θαύματα των προγραμμάτων που υποστηρίζουν τα sites!)

    Τέλος πάντων, ξανααπαντώ και ξαναλέω :

    Ότι σας ευχαριστώ όλους όσοι απαντήσατε στο ερώτημά μου.

    Ότι από λάθος μου δημοσιεύτηκε το ερώτημά μου σε χρονική στιγμή ακατάλληλη, κατά την οποία δεν έχω τη δυνατότητα (λόγω έλλειψης χρόνου και του σχετικού άγχους) να μελετήσω τις απαντήσεις σας και να ανταπαντήσω όπως θα ήθελα (ζητώ συγγνώμη γι αυτό).

    Ότι μάλλον έχετε εσείς δίκιο που θεωρείτε ότι οι υπουργοί πρέπει να είνει μανατζερ και όχι σύμβουλοί τους (έστω και «ούτως ή άλλως σε όλα τα υπουργεία», όπως ισχυρίστηκα αρχικά εγώ).

    Τέλος ότι χαίρομαι ιδιαίτερα για το ποιον των απαντήσεων!

  9. Ο/Η ΜΑΡΙΑ ΜΠΕΚΑΤΩΡΟΥ λέει:

    @ahso:Περιμένετε κ.ahso, μην βιάζεσθε να κλείσετε το θέμα. Να πούμε κι εμείς τη δική μας τη γνώμη. Το post θα μείνει στην πρώτη σελίδα του site για δέκα μέρες τουλάχιστον, αλλά και μετά μπορεί κάποιος να ανατρέξει.
    Λοιπόν, θεωρώ ότι πέρα από το ότι πρέπει ο Υπουργός σε κάθε υπουργείο να ξέρει καλά το αντικείμενο να δομηθεί με τέτοιο τρόπο η κρατική μηχανή ώστε να λειτουργεί η Διοίκηση ανεξάρτητα από την Κυβέρνηση. Με άλλα λόγια είτε η κυβέρνηση είναι πετυχημένη, είτε ανίκανη, είτε δεξιά, είτε αριστερή, είτε υπηρεσιακή αυτό να μην εγγίζει το πώς λειτουργεί το Δημόσιο. Βέβαια ένα 20% θα επηρρεάζεται, αλλά μέχρι εκεί!

  10. Ο/Η Βαλάντω Τσούχλου λέει:

    Να γίνει νόμος που οι συνδικαλιστές δεν θα μπορούν να εξελιχθούν στην ιεραρχία.
    Έτσι θα γλυτώσουμε από δαύτους, οι οποίοι από μαχητές των δικαιωμάτων των εργαζομένων μετατρέπονται σε μια νύχτα σε καταπιεστές του.
    Δηλαδή, όποιος πονά τον εργαζόμενο να θυσιάσει την καριέρα του για αυτόν. Όχι να την φτιάξει πάνω σε αυτόν!

  11. Ο/Η Περικλεους Διονυσια λέει:

    @ Τσούχλου: Σωστά!!!

  12. Ο/Η ahso λέει:

    Όχι, κ. Μπεκατώρου, δεν θέλω να κλείσω το θέμα – κάθε άλλο! Και χαίρομαι που απαντήσατε (και συμφωνώ και με την άποψή σας)! :-)

    Απλώς απολογούμαι γιατί δεν συμμετέχω αρκετά στο σχολιασμό, πράγμα που θα έπρεπε να κάνω, μια κι εγώ το έθεσα.

  13. Ο/Η Ματίνα λέει:

    Αμάν με αυτό το «απολογούμαι»! Δεν φτάνει που το λένε οι Κύπριοι μεταφέροντας αυτούσια μια -ελληνικής καταγωγής, αλλά με άλλο νόημα- αγγλική έκφραση, τώρα έχουμε και τους ελλαδίτες να τους σιγοντάρουν;

  14. Ο/Η Περικλεους Διονυσια λέει:

    @Ματίνα: Μα ποιός σας είπε πως οι Κύπριοι μιλούν αγγλικά! ΝΟΜΙΖΟΥΝ πως μιλούν αγγλικά. Η χοντρή προφορά συμφώνων τους έχει μείνει. Από αγγλοκρατίας. Γιατί την δημόσια διοίκηση, που τους άφησαν, την έσβησαν στο πι και φι και πήραν όλα -και τα χειρότερα- τα δικά μας. Μαμά είμαστε βλέπετε!

  15. Ο/Η Χρήστος λέει:

    θα έλεγα ότι υπάρχει χώρος σε ένα Υπουργείο για αρκετούς από αυτούς που αναφέραμε – είναι θέμα ρόλων και οι ρόλοι πρέπει να είναι διακριτοί. Συγκεκριμένα, νομίζω ότι μπορούμε να διακρίνουμε 3 (τουλάχιστον) τέτοιους ρόλους:

    1. Ο Υπουργός: φοβάμαι ότι θα συμφωνήσω με την άποψη ότι ο υπουργός ο ίδιος πρέπει να είναι εκλεγμένος (και άρα πολιτικός). Λέω φοβάμαι, διότι είμαι παν/μιακός και προφανώς έχω μια συμπάθεια προς τους τεχνοκράτες :-) Ο Υπουργός όμως, είναι εκεί για να υλοποιήσει την πολιτική (politics) της εκλεγμένης κυβέρνησης και πρέπει να είναι στην «άμεση» κρίση του λαού μέσω της ψήφου. Προφανώς πρέπει να είναι ένας έξυπνος (και πιθανώς μορφωμένος!) άνθρωπος με το χάρισμα του να είναι σε επαφή με τον κόσμο και να πιάνει τα μηνύματα της κοινωνίας – όπως λένε και οι κ. Καπαδώκης και Semitecolo πιο πάνω. Δεν είναι απαραίτητο όμως να είναι ειδικός στο θέμα του Υπουργείου. Φυσικά τίθεται το θέμα τι είδους ανθρώπους εκλέγουμε (έξυπνους και χαρισματικούς ή αυτούς με τα σωστά επίθετα και μηδέν προϋπηρεσία σε τίποτα;) Αυτό όμως είναι άλλο θέμα: Είναι προφανώς επιθυμητό να μην είναι «επαγγελματίας πολιτικός» το οποίο εγγυάται κατά τη γνώμη μου (και των περισσότερων σ αυτό το thread όπως βλέπω!) ότι δεν έχει κάνει ποτέ τίποτα το παραγωγικό στη ζωή του ;-) Ένας τεχνοκράτης, ένας επιχειρηματίας πρέπει να μπορεί να εκλεγεί (θα αναφερθώ και λίγο πιο κάτω σ αυτό): αυτό άλλωστε υπήρξε η βάση της έννοιας της Δημοκρατίας (πολύ παλιά δυστυχώς σε μια άλλη Ελλάδα)

    2. Οι σύμβουλοι: Αυτοί πρέπει να είναι όχι απλά τεχνοκράτες αλλά ειδικοί. Νομίζω οτι αυτός είναι ο ρόλος των παν/μιακών, είτε μεμονωμένα σαν άτομα, είτε σαν επιστημονικές ομάδες, εργαστήρια κτλ. Να είναι ο ειδικός σύμβουλος της Πολιτείας. (Ένας άνθρωπος που έχει περάσει 30 χρόνια ερευνώντας τα θέματα της Υγείας στην Ελλάδα και το Εξωτερικό προφανώς και είναι χρήσιμος στον Υπουργό Υγείας). Προφανώς ένας Υπουργός χρειάζεται περισσότερους από έναν συμβούλους (πχ. Οικονομικούς και Κοινωνικούς επιστήμονες, εκτός από Γιατρούς στο πιο πάνω παράδειγμα). Οι σύμβουλοι θα πρέπει να επεξεργάζονται (κυρίως) νέες ιδέες και πιο μακροπρόθεσμες στρατηγικές (να μην ασχολούνται δηλ με το day-to-day problem solving). Μπορεί επίσης ένας σύμβουλος-παν/μιακός να εκπροσωπεί τη χώρα σε διεθνείς συναντήσεις για ειδικά θέματα κτλ (στα οποία η χώρα αυτή τη στιγμή σπάνια εκπροσωπείται – δεν το υποθέτω αυτό, το γνωρίζω).

    3. Η διοίκηση (που όπως πολύ σωστά επισημαίνει η κ. Μπεκατώρου πρέπει να είναι κάτι διαφορετικό). Οι ανώτεροι κρατικοί λειτουργοί πρέπει να είναι τεχνοκράτες και managers γιατί αυτοί πρέπει να διοικούν τα μεγάλα υπουργεία που είναι συχνά μεγαλύτερα από τις μεγαλύτερες ελληνικές επιχειρήσεις! Πρέπει να προσλαμβάνονται με πολύ ψηλά κριτήρια (βλ. τη πρακτική της Γαλλίας και των Grandes Ecoles) και να επιμορφώνονται συνέχεια (είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω από κοντά για κάποια χρόνια την πολιτική του Αγγλικού Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας στην μετεκπαίδευση των υπαλλήλων του – τους στέλνουν να δουλέψουν ακόμα και σε ξένα υπουργεία, πχ. στο Γαλλικό Υπ. Οικονομικών για 6-12 μήνες αλλά και στα μεγάλα ΜΒΑ (INSEAD, LBS κτλ) που στοιχίζουν πολλά). Οι άνθρωποι αυτοί ασχολούνται και με τα προβλήματα της κάθε μέρας, αλλά και με τη στρατηγική του Υπουργείου (policy) που δεν πολύ αλλάζει από τη μια μέρα στην άλλη: συγκεκριμένα αλλάζει λίγο ακόμα και αν αλλάξει η κυβέρνηση!! Στροφές 180 μοιρών δεν μπορούν να συμβαίνουν, πχ όταν αλλάζει ο Υπουργός (!), όπως δυστυχώς συμβαίνει στην Ελλάδα. Χρειάζεται μια συνέχεια για να υπάρξει μακροπρόθεσμος σχεδιασμός και ανάπτυξη. Στη καλύτερη περίπτωση μια συνέχεια ακόμα και όταν αλλάζει τελείως η κυβέρνηση (βλ. την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας ή των ΗΠΑ – μπορεί να αλλάζει επιφανειακά μεταξύ Δημοκρατών και Ρεπουμπλικάνων, αλλάζει όμως ουσιαστικά και πολύ πολύ σταδιακά σε πολύ μεγαλύτερους χρονικούς ορίζοντες που εξαρτώνται από τη διεθνή πραγματικότητα, όχι το ένοικο του Λευκού Οίκου.

    Θα διαφωνήσω με τους managers εταιρειών, κυρίως γιατί δε νομίζω ότι ένας πραγματικά πετυχημένος επιχειρηματίας θα αφήσει (ανιδιοτελώς) την εταιρεία του για να κάνει πολική. Πλην όμως στο πιο πάνω σκεπτικό, ένας ικανός επιχειρηματίας μπορεί κάλλιστα να ζητήσει τη ψήφο του λαού (και να γίνει τελικά ο Υπουργός) με το σκεπτικό ότι μάλλον είναι καλός στο να καταλαβαίνει τι πραγματικά θέλει ο κόσμος, τι προβλήματα έχει και πώς να επικοινωνήσει, αφού αυτό είναι η βάση της επιτυχίας μιας επιχείρησης. Μπορεί επίσης να είναι σύμβουλος ενός υπουργού – αντίστοιχα με τους παν/μιακούς – ως ειδικός σε διάφορα θέματα επιχειρηματικότητας, ρίσκου, οικονομικών κτλ.

    Φυσικά όλα αυτά είναι τελείως ιδανικά – αλλά νομίζω το ερώτημα ετέθη υπό αυτό το σκεπτικό: του επιθυμητού, όχι του ρεαλιστικού στην Ελλάδα. Επισημαίνω πάντως, ότι το μοντέλο που (πολύ σχηματικά) ανέφερα εδώ, δεν είναι ανέφικτο και είναι το μοντέλο ουσιαστικά της Αγγλίας (και της Γαλλίας εν μέρει). Η λογική φυσικά περί εκλόγιμων αρχόντων, που προέρχονται από τον λαό (και όχι κάποια κάστα «επαγγελματιών πολιτικών») είναι εξόχως ελληνική…

  16. Ο/Η greconik λέει:

    @Χρήστος
    Στο Αμερικανικό μοντέλλο όπου οι υπουργοί δεν είναι εκλεγμένοι αλλά διορισμένοι από τον Πρόεδρο υπάρχει πλήρης διαχωρισμός της Νομοθετικής από την Εκτελεστική Εξουσία. Οι εκλεγμένοι βουλευτές και γερουσιαστές νομοθετούν και η κυβέρνηση εκτελεί αυτά που οι προηγούμενοι καθόρισαν.Νομίζω ότι αυτό είναι ποιο σωστό αφού η κυβέρνηση δεν διαθέτει και το μαχαίρι και το καρπούζι.

    Με ποιά σημεία της παραγράφου (1) της αρχικής μου τοποθέτησης σε αυτό το post διαφωνείτε και πιστεύετε ότι οι υπουργοί πρέπει να είναι και εκλεγμένοι βουλευτές;

  17. Ο/Η ahso λέει:

    Ματίνα, δεν το δέχεστε ούτε σαν εμφατικό; Δεκτό!

  18. Ο/Η ahso λέει:

    Χρήστο, ευχαριστώ για την λεπτομερή έκθεση της άποψής σου.

    Ναι, με το σκεπτικό του επιθυμητού ετέθη το ερώτημα (και πιο συγκεκριμένα με τον προβληματισμό : «τι μπορεί να γίνει ΤΩΡΑ για να διορθώσει το μπάχαλο της χώρας μας»).

    Αλλά γιατί αποκλείεις να γίνει και ρεαλιστικό; Είναι στο χέρι μας (ως ένα σημείο τουλάχιστον).

  19. Ο/Η Βαλάντω Τσούχλου λέει:

    @Χρήστος: Λέτε ότι είστε πανεπιστημιακός. Και γράφετε το Καππαδόκης ως εξής: Καπαδώκης. Δικαιολογείται;
    Και ας πούμε ότι εγράφη εκ παραδρομής. Αλλά μπορείτε να λέτε: «Πρέπει να προσλαμβάνονται με πολύ ψηλά κριτήρια». Μα τα κριτήρια δεν είναι βουνά αγαπητέ μου! «Υψηλά» το λέμε στην ελληνική.
    Επιπλέον δε, αδυνατώ να κατανοήσω την σκοπιμότητα της εντός παρενθέσεως επεξήγησής σας στη φράση: «Ο Υπουργός όμως, είναι εκεί για να υλοποιήσει την πολιτική (politics) της εκλεγμένης κυβέρνησης». Τι υποθέσατε ότι μπορεί να μην κατανοήσει ο έλληνας αναγνώστης και του το εξηγήσατε;
    Είμαι βεβαία πως Πανεπιστημιακός γίνατε επί ΠΑΣΟΚ.
    Και προσεύχομαι να μην έλθει εκείνη η στιγμή που θα τοποθετηθείτε ως Υπουργός Παιδείας!

  20. Ο/Η Χρήστος λέει:

    Προς τον κ. greconik: φυσικά έχετε δίκιο για το Αμερικάνικο μοντέλο και το διαχωρισμό. Η διαφοροποίηση μου από τα της παραγράφου 1 είναι μια αίσθησή μου (δυστυχώς χωρίς μεγάλη δυνατότητα τεκμηρίωσης) περί ανάγκης πιο άμεσης σχέσης-κρίσης από το λαό (υπό την έννοια των ψηφοφόρων). Φυσικά δε διαφωνώ ότι τελικά και στο Αμερικάνικο μοντέλο, αυτή η σχέση υπάρχει – αλλά περνά μέσα από τον Πρόεδρο. Το ελληνικό μοντέλο είναι αρκετά πιο απομακρυσμένο από αυτό το modus operandi (δεν εκλέγεται ο Πρωθυπουργός μόνο) και άρα νομίζω ότι η σχέση αυτή είναι καλό να διατηρείται μέσω της ιδιότητας του Βουλευτή. Δεν θα επιμείνω όμως.

    Προς τον κ. ahso: ο λόγος που δε το βρίσκω ρεαλιστικό συνοψίζεται πολύ εύστοχα από το σχόλιο της κ. Τσούχλου. Δεν διαφωνεί με όσα λέω (ή τουλάχιστον δεν τα σχολιάζει), αλλά βρήκε σκόπιμο και εποικοδομητικό για την κουβέντα να μου επιτεθεί επειδή δε πρόσεξα τη σωστή ορθογραφία στο alias του κ. Καππαδόκη. Φυσικά είναι σφάλμα μου και θα έπρεπε να είμαι πιο προσεκτικός, αλλά δε βλέπω το λόγο γι αυτή την όξυνση. Αυτό μου λέει, ότι ακόμα και εν μέσω καλοπροαίρετων συνομιλητών (όπως στο blog αυτό) που ενδιαφέρονται και πονάνε τα προβλήματα του τόπου, υπάρχουν πάντα κάποιοι που θα προσπαθήσουν να σε μειώσουν – ακόμα και χωρίς προφανές όφελος. Αυτή η απουσία ομαδικού πνεύματος, η απουσία της αίσθησης ότι είμαστε όλοι μαζί στην ίδια ομάδα και ότι όλοι βοηθάμε ο ένας τον άλλο να πάμε πιο πέρα, η ανάγκη τελικά να καλύπτεσαι συνεχώς είναι ψυχοφθόρα και οδηγεί αρκετό κόσμο σε ιδιωτικές οδούς. Την αίσθηση αυτή ομολογώ ότι δεν την είχα εκτός Ελλάδος, όπου έζησα για πολλά χρόνια (γι αυτό και τα προβλήματα στο χειρισμό της ελληνικής γλώσσας που επισημαίνει η κ. Τσούχλου και την ευχαριστώ). Αναγνωρίζω βέβαια ότι υπάρχει πολύς κόσμος που νοιάζεται και που έχει τη διάθεση να συζητήσει και να συνδιαμορφώσει άποψη και πράξη και κάθε συμμετοχή είναι μια έκθεση – γι αυτό και συμμετέχω σ αυτή τη κουβέντα. Υπό αυτή την έννοια λοιπόν, δέχομαι με ευχαρίστηση το σχόλιό σας αγαπητέ κ. ahso – μπορεί να παρα-ήμουν απαισιόδοξος.

    Προς την κ. Τσούχλου: Δε βλέπω το λόγο αυτής της όξυνσης. Υποθέτω ότι δεν σας ενόχλησαν τα όσο έγραψα – και αν ναι, προφανώς δεν είχα τέτοια πρόθεση. Θα τα εκλάβω λοιπόν σαν ένα μικρό μάθημα ελληνικών (τα περί υψηλού) και σας ευχαριστώ. Η παρένθεση politics στην οποία αναφέρεστε είχε απλά το σκοπό να αντιδιαστείλει την έννοια αυτή (politics) με την έννοια policy, που αναφέρω πιο κάτω. Στα ελληνικά, οι δύο αυτές έννοιες συχνά αντιστοιχούν με τον όρο «πολιτική» αλλά νομίζω ότι αυτό δεν είναι πολύ σωστό – ή τουλάχιστον δεν εξυπηρετεί τη διάκριση που ήθελα να κάνω εγώ στο κειμενάκι μου αυτό. Υποθέτω ότι η πιο σωστή αντιστοιχία του “policy” είναι “στρατηγικές” – αλλά δεν είμαι σίγουρος. Παρακαλώ διορθώστε με.

    Το αν αξίζω να είμαι παν/μιακός ή όχι και επί ποιας κυβέρνησης έγινα δε θα τo σχολιάσω. Υπήρξα παν/μιακός και στο εξωτερικό (υπό κυβέρνηση Blair – δεν ξέρω αν πιάνεται :-))

  21. Ο/Η Περικλεους Διονυσια λέει:

    @ κ. Χρήστος: Ωωωωχ, ο ahso και ο greconik σας έφεραν!! Για τον Gatos δεν κόβω το κεφάλι μου… Διαλέξεις κάνατε! Καθηγητής δεν είσαστε!! Μην τα μπερδεύετε!! Στην Αγγλία -και όπου έχουν σπουδές που χρειάζονται κότσια- για να γίνετε καθηγητής Πανεπιστημίου πρέπει να έχετε συμβάλλει στην πάρα πέρα εξέλιξη της επιστήμης ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ έχετε σαν αντικείμενο της διδασκαλίας σας ή της έρευνας σας!!! Τέτοιου είδους Κυπρίους «καθηγητές» έχει πολλούς σ’ όλα τα αγγλικά Πανεπιστήμια!!! Έρχονται στην χώρα των τυφλών και αυτοαναγορεύονται σε φωστήρες της επιστήμης τους!!! Φωστήρες της σκυπτικής είναι -της μέσης εννοώ!!! Περιμένετε να ξανάβγει το ΘΑΣΟΚ. Έχει βάλει, με νόμο του ’82, πολλούς της κατηγορίας, αυτών των «καθηγητών», στα ευαγή. Που στραβώνουν τα παιδιά μας! Και δεν θέλουν αξιολόγηση! Σ’ όλα τα ευαγή!!! Κι ο Αρχηγούλης του London scool of… economics έχει πτυχείο!!! Πώς το πήρε;;; Θα του τύλιξαν το fish and chips κανάς Κυπραίος φιστσιπσεράς!!!

  22. Ο/Η Περικλεους Διονυσια λέει:

    @ greconik: Έχετε ζήσει στο Αμερικανικό μοντέλο με ΔΙΚΑ λεφτά;; Πολύ μιλατε γι’ αυτό και το ξέρετε, είναι φανερό, από περιοδικά ή σαν φοιτητής ή σαν… τουρίστας!!
    Αυτούς που μαζεύουν από το 2000 και τους μπουζουριάζουν στα κρατικά επιδιορθωτικά ιδρύματα, τεχνοκράτες δεν είναι;;
    Αυτοί του ΜΙΤ και του Καίιμπριτζ και τα κτλ., που σκάρωσαν τα CDS, και πήραν στο λαιμό τους όλα τ’ ανεγκέφαλα σαν και μας, δεν είναι τεχνοκράτες;; Τώρα υπολογίζεται πως το 7% του ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ εισοδήματος χρειάζεται για να σταθεί στα ποδάρια της η οικονομία του πλανήτη!!! Άντε και μου τη δίνει όταν ακούω μακακίες που ξεβράζουν ανεύθυνα στοματάκια!!!

    Ρε

  23. Ο/Η Βαλάντω Τσούχλου λέει:

    @ΧΡΗΣΤΟΣ: Αγαπητέ μου, το Καππαδόκης δεν είναι μόνο το «alias του κ. Καππαδόκη», είναι το όνομα του καταγομένου από μια μαρτυρική περιοχή του ελληνισμού. Η Μακεδονία όλη είναι γεμάτη από Καππαδόκες που έφτασαν εκεί με τις εγκληματικές ανταλλαγές πληθυσμών!
    Επιτρέπετε εσείς, ένας πολιτικός επιστήμων -ελπίζω να μην είστε φιλόλογος- ένας δάσκαλος, να μην ξέρετε καν πώς γράφεται η λέξις;
    Τι εννοείτε λέγοντας «εκτός Ελλάδος, όπου έζησα για πολλά χρόνια γι αυτό και τα προβλήματα στο χειρισμό της ελληνικής γλώσσας»; Μα όλοι οι πανεπιστημιακοί εκτός Ελλάδος έχουν περάσει αρκετά χρόνια για σπουδές κλπ. Ξεχάσαν τα ελληνικά τους; Ή μήπως το κάνετε για στύλ, κατά τη γνώμην σας πολύ ωραίο;
    Εσάς και τη κ.Νάνα Μούσχουρη έχω δει να το έχετε πάθει αυτό! Κι εκείνη από τον Άγιο Αρτέμιο έφυγε 35 ετών γυναίκα, αλλά τα
    ξέχασε τα ελληνικά της!
    Όμως, αγαπητέ κ. Καθηγητά, από τα χέρια σας κατά τη διάρκεια της καριέρας σας θα περάσουν χιλιάδες φοιτητές. Και θα αποτελέσετε το πρότυπό τους. Και θα σας αντιγράψουν σε πολλά.
    Δεν θα ήθελα λοιπόν, σας διαβεβαιώ, ο γιός ή ο εγγονός μου να μάθει τέλεια να μου εξηγεί μεν εις βάθος την έννοια του «politics» πετώντας δε τόσα μαργαριτάρια στο λόγο του όσα εσείς.
    Επιτρέψτε μου να σας πω, χωρίς ίχνος επιθετικότητας στο πρόσωπό σας -ούτε το όνομά σας δεν ξέρω, τη γλώσσα και την παιδεία της χώρας μου προασπίζομαι, ότι εάν μιλάτε πχ. ελληνοαμερικάνικα και είστε καθηγητής σε ελληνικό Πανεπιστήμιο ή οι φοιτητές σας θα μάθουν να μιλάνε ελληνοαμερικάνικα ή εσείς θα πρέπει να μάθετε ελληνικά!
    Τι θεωρείτε λογικότερον να γίνει;
    Και δεν είναι δυνατόν πχ. στις εξετάσεις των δικαστών να βάζουν τους υποψηφίους να γράφουν έκθεση για να δουν τα ελληνικά τους και από την άλλη να μπάζουν καθηγητές στα Πανεπιστήμια, που οι εκφράσεις τους συχνά προκαλούν γέλωτα, όπως πχ.εκείνο το «ψηλά κριτήρια»!
    Το Πασόκ τα έκανε αυτά. Και μην επικαλείσθε τον Μπλαίρ, επειδή εκεί για το ποιος θα γίνει καθηγητής αποφασίζει η πανεπιστημιακή κοινότης. Εδώ είναι που δεν μπορείτε να γίνετε, αν δεν βάλετε μέσον το κόμμα, δίνοντας συγχρόνως γην και ύδωρ!
    Αυτό λοιπόν κατακρίνω και όχι εσάς ως πρόσωπο, ως προσωπικότητα, πόσο μάλλον ως επιστήμονα, τη στιγμή που από την επιστήμη σας δεν κατέχω κεραίαν!

  24. Ο/Η Περικλεους Διονυσια λέει:

    @κ. Τσούχλου: Άντε μπράβο!! Να μην τσακώνομαι μόνον εγώ μ’ όλους αυτούς! Να λένε ψυχοπαθή και καναν’ άλλον!! Καλώς ορίσατε στη ένωση απαιδεύτων!!!

  25. Ο/Η Περικλεους Διονυσια λέει:

    @ Χρηστο: Ααα, και που μου ‘ρθε τώρα: Οι καθηγητές λέγονται Professor, εσείς lecturer είσαστε και κόβω το κεφάλι μου! Όχι πως θα βρήτε και τίποτις μέσα…

  26. Ο/Η ahso λέει:

    Κ. Τσούχλου, νομίζω ότι βγάλατε «επιθετικότητα στο πρόσωπό του», αλλά τουλάχιστον ο λόγος σας ήταν ευπρεπής. Δεν κατάλαβα όμως πώς συμπεράνατε ότι είναι πολιτικός επιστήμων και καθηγητής. Δεν είδα να είπε ή να υπονόησε κάτι τέτοιο (μπορεί και να μου διέφυγε, όμως).

    Η γνώση της γλώσσας καλή και άγια είναι και προσωπικά τη θεωρώ σημαντική, αλλά δεν συμπεριλαμβάνεται στα κριτήρια επιλογής πανεπιστημιακών σε επιστήμες που δεν έχουν σχέση με τη γλώσσα (π.χ. θετικές επιστήμες)(κι αυτό όχι μόνο επί ΠΑΣΟΚ, ούτε μόνο στην Ελλάδα).

  27. Ο/Η ahso λέει:

    Θα παρακαλέσω όσους μου κάνουν την τιμή να απαντήσουν στο ερώτημά μου ή σε ζητήματα που προκύπτουν κατά τη συζήτηση να «επιτίθενται» (με κόσμιο τρόπο) σε απόψεις και όχι σε πρόσωπα (άμεσα είτε έμμεσα).

    Ζητούμενα είναι επιχειρήματα υπέρ της μιας ή της άλλης άποψης σαν εναύσματα σκέψης και όχι κραυγές.

  28. Ο/Η Περικλεους Διονυσια λέει:

    @ ahso: Πρώτα απ’ όλα συζήτηση είναι ανταλλαγή απόψεων και στην συνέχεια μάθηση! Με επιχειρήματα συζητάς με κάποιον που έχει γνώσεις! Γιατί οι φούσκες με το υγρό των πιάτων, που παίζουν τα μικρά, δεν είναι σαν τα μπαλλόνια από καουτσούκ! Γκεγκε ή νουκουγκέγκε;; Και πως αλλοιώς να το κάνουμε;; Αφιερώσου, πάλι, στην κατασκευή τεχνοκρατικής κυβέρνησης…

  29. Ο/Η Βαλάντω Τσούχλου λέει:

    @asho: Παλαιότερα όποιος πετούσε μαργαριτάρια ομιλώντας γινόταν περίγελως, είτε φιλόλογος ήταν, είτε μπακάλης (Χατζηχρήστος), είτε υπηρέτρια (Στυλιανοπούλου). Η γενική παιδεία, η οποία περιείχε και την επαρκή γνώση ελληνικών, αποτελούσε στοιχείο κάθε μορφωμένου ανθρώπου, ανεξαρτήτως επιστημονικού κλάδου. Αλλά και σήμερα, παρότι το Πασόκ ανήγαγε την ημιμάθεια σε κυρίαρχο ρόλο στην κοινωνία, εξ ου και αυτά που λέτε ότι δεν είναι απαραίτητη η γνώση της γλώσσας, οι σοβαροί οργανισμοί θεωρούν την επάρκεια στα ελληνικά ως προυπόθεση προσλήψεως. Εξ ου και η εξέταση στα ελληνικά πχ. στους διαγωνισμούς της Εθνικής Τραπέζης.
    Αλλά αυτό πάθαμε, θεωρούμε πλέον το αυτονόητο ως πολυτέλεια!

  30. Ο/Η Βαλάντω Τσούχλου λέει:

    @asho: Aκούστε αγαπητέ μου: Το πρόβλημα είναι δικό σας που θεωρείτε την διατύπωση της αντίρρησης ως επιθετικότητα.
    Θεωρώ ότι ο καθένας λέει εδώ τη γνώμη του με τον τρόπο που επιθυμεί. Ούτε μπορεί κάποιος να θέτει όρους περί ιδιαιτέρου σχολιασμού των δικών του δημοσιεύσεων. Άπαξ και τις αναρτήσει σχολιάζονται όπως καταλαβαίνει εις έκαστος.
    Δεν είστε η δασκάλα μας να μας κάνετε παρατηρήσεις ή να κριτικάρετε αν βγάζουμε επιθετικότητα ή όχι, αν είμαστε κόσμιοι ή όχι!
    Δεν είναι καν ευγενικό εκ μέρους σας αυτό.
    Όποιος θίγεται μπορεί να υπερασπισθεί τον εαυτόν του μόνος του.

  31. Ο/Η ahso λέει:

    «Το πρόβλημα είναι δικό σας που θεωρείτε την διατύπωση της αντίρρησης ως επιθετικότητα.»

    Σας βεβαιώνω κ. Τσούχλου ότι δεν είναι έτσι. Την αντίρρηση την επιδιώκω – αλλιώς δεν υπάρχει περίπτωση να βγει σωστό συμπέρασμα.

    «Θεωρώ ότι ο καθένας λέει εδώ τη γνώμη του με τον τρόπο που επιθυμεί. Ούτε μπορεί κάποιος να θέτει όρους περί ιδιαιτέρου σχολιασμού των δικών του δημοσιεύσεων. Άπαξ και τις αναρτήσει σχολιάζονται όπως καταλαβαίνει εις έκαστος.»

    Δεκτό.
    Αλλά αισθάνομαι πολύ άσχημα όταν κάποιος που έκανε τον κόπο και μου έκανε την τιμή να απαντήσει στα ερωτήματά μου, δέχεται επίθεση (και δεν εννοώ από σας βασικά). Άλλωστε μια παράκληση ήταν που μπορεί ο καθένας να την αγνοήσει.

  32. Ο/Η Διονυσία Περικλέους λέει:

    @ahso: Γιατί βάζεις έτσι γρήγορα όπισθεν στην κ. Τσούχλου; Θα σου σπάσει το κιβώτιο ταχυτήτων! Η γιαγιά μου, η αναλφάβητη Κεφαλλονίτισσα, σε κάτι παρόμοια πισωγυρίσματα μου -ωωχ, ο σιδερένιος αναδεύεται στα εντός μου, βρυκολακιάζει ο τρισκατάρατος και πάνω απ’ όλη την Ελλάς- μου ‘λεγε πολύ άγρια «τώρα γλύφεις εκεί που κατουράς!!»
    Μόνον εμένα δηλαδή θα λες Κατίνα;; Άσε και πού τί έχει τ’ όνομα…
    Και, δε με λες, για ξαναδιάβασε την τελευταία σου παράγραφο! Εσύ δεν γλύφεις μόνον εκεί που κατουράς αλλά τρως και τα παρέκει και τα τριγύρω. Δεν πειράζει όμως. Το ίδιο κάνουν και τα κουνελάκια. Τα κόπρανά τους περιέχουν όλο το complex της βιταμίνης Β! Χαριτωμενούτσικα τα ζωάκια έτσι;; Είδες που σε υποστηρίζω αλλά είσαι μικρούλης/α και δεν μπορείς να το δεις. Ευκρινώς…

  33. Ο/Η Διονυσία Περικλέους λέει:

    @ ίδιον: Και ρε ahso μου πουλάκι μου, πολύ με κυβερνήσεις τεχνοκρατών ασχολήστε εσύ o greconik & o Gatos! Αμερικής, Κύπρου (προεδρικά τα συστήματα). Όσο για Κύπρο. Ξέρω περισσότερα από σας. Και ας αφήσουμε πίσω τις λεπτομέριες για το πώς έγινε το «Κυπριακό Θαύμα». Γενικό πλυντήριο γενικής Μαφίας. Σταυροδρόμι και εφαρμογή ότι παρανομίας σκέφτηκε ο διάολος και η «αγία Εκκλησία χαράζει το δρόμον της μπάζας της λαμπρής». Ρίξε ματιά ποιοί είναι διορισμένοι επίτροποι στην Ευρώπη -δεν θυμούμαι τους τομείς τώρα- η Αντρούλα μας η Βασιλείου, ο Μιχαλάκης, ο Κυπριανου -ο Αχιλέας το αδερφάκι του, αν δεν τον έχουν σε θέση ορκωτού να ελέγχει τους λογαριασμούς της… εκάστοτε κυβέρνησης- οι κτλ. γόνοι, σύζυγοι,στενοί συγγενείς πρώην και νυν εντίμων προέδρων και τα κτλ. Αν πεις για τον μακαρίτη τον μεσσία παππά;;;; Ωωωχ, αδερφάκι μου… Συγγενείς να δουν τα μάτια σου -τί στο διάβολο σε σόη κουνελιών είχε γεννηθεί ο χαρισματικός;;;
    Τα συστήματα μωρά μου δεν είναι πουθενά προεδρικά παντού είναι τσεπωτικά! Απλώς δεν κάνουνε, και ΟΛΟΙ μαζί οι πολιτικοί των κομμάτων, κύματα! Αφου τσεπώνουν απλοαναλογικά ψήφους, δεν θα τσεπώνουν, εις στην ιδίαν εκλογικήν αναλογίαν, του κοσμάκι τον ιδρώτα;;; Το αλλοιώς θα ήταν άδικο. Για όσους έχυσαν πολιτικό ιδρώτα για την απλή αναλογική!!
    USA, πλειοψηφικό το σύστημα: Εδώ έχουν και το lobbying! Πολλοί που ξέρουν περισσότερα από μας, R.J. Samuelson από τους top οικονομολόγους εκεί, λένε ότι είναι έκφραση γνήσιας δημοκρατίας. Πως δεν αφήνει να παίρνονται οι αποφάσεις μέσα σε στενό κύκλο υψιλής πολιτικής νομενκλατούρας. Πως μέσω των lobbyists έχουν πρόσβαση στις αποφάσεις… τα διάφορα γκρουπ πολιτών και τα συμφέροντα τους. Όλα αυτά με πολύ μεγάλο κόστος! Σκέψου 261.000 lobbyists τα εξυπηρετούν! Ουσιαστικά είναι μια παράπλευρη δημόσια υπηρεσία που σουλατσάρει πάνω στις πλάτες των ψηφοφόρων! Και δεν σημαίνει πως είναι μόνιμοι όλοι αυτοί και έτσι κάθε φορά δώστου το πόπολο και να ταϊζει καινούργιες πεινασμένες βδέλες! Και δε μου λέτε πουλάκια μου και τα τρία, γιατί στο διάολο εκλέγουμε κυβερνήσεις;;; Εγώ, επειδή είμαι η ρημάδα και Κατίνα ρε ahso, υποστηρίζω πως ΟΛΑ τα συστήματα είναι καλά φτάνει να τα διαχειρίζεται ένα software! Να μην έχουν επαφή με ανθρώπους! Γιατί, κάθε που πάμε κάλπες για νέα εκλογή κυβέρνησης, απλώς το αποτέλεσμα που θα ‘βγει από τις κάλπες είναι: Πτου κι απ’την αρχή τάϊσμα νέων πεινασμένων βδέλλων. Που μας ρουφούν το ΔΙΚΟ μας αίμα μέχρη σκασμού!

  34. Ο/Η Βαλάντω Τσούχλου λέει:

    @asho:Δεν εννοούσα ότι συνειδητά θεωρείτε την αντίρρηση ως επίθεση. Υπάρχουν όμως και κάποιοι άνθρωποι που από ιδιοσυγγρασία αποφεύγουν κάθε είδους εναντίωση. Και κάποιοι άλλοι οι οποίοι την ευγενή εναντίωση τη λένε διάλογο.
    Με κίνδυνο να γίνω αγενής τολμώ να διαπιστώσω ότι, από όσο σας παρακολουθώ, μετά από κάθε κόντρα σας αισθάνομαι ότι νοιώθετε ένα είδους ενοχών.

  35. Ο/Η ahso λέει:

    κ. Τσούχλου σας βεβαιώ ότι δεν είμαι από τους πρώτους. Μάλλον δεν έχετε δει αρκετά ποστ μου. :-D

    Όσον αφορά τις ενοχές, έχετε δίκιο και δεν γίνεστε αγενής με τον τρόπο που το λέτε. Όντως τις νιώθω, αλλά όχι όταν κοντράρομαι με άλλους («κόντρα» εννοώ την εναντίωση και όχι την επίθεση). Τις νιώθω όταν επιτίθεμαι (συμβαίνει κι αυτό όταν κάποιος με φτάνει στα όριά μου και έχει συμβεί κι εδώ, σ΄αυτό το site). Αυτό επειδή πιστεύω ότι με τις επιθέσεις ξεκινάμε ή τροφοδοτούμε ένα φαύλο κύκλο και μπορεί και ν΄αδικούμε τον άλλο. Και έτσι δε βγαίνει τίποτα. Αντίθετα η ανοχή και η κατανόηση φέρνουν πολλά καλά (και αυτό δεν είναι ούτε κατά διάνοια χριστιανικό κήρυγμα – μακριά από μένα οι θρησκείες και τα κηρύγματά τους – είναι έκφραση της επίγνωσης του πώς λειτουργούμε οι άνθρωποι).

  36. Ο/Η Διονυσία Περικλέους λέει:

    @ ahso: Θα πρέπει να σκεφθείς το σημείο που σου επισημαίνει η κ. Τσούχλου. Είναι πολύ σημαντικό για το χτίσιμο των απόψεών σου και βέβαια αυτό θα σε βοηθήσειστην καλλίτερη υπεράσπιση τους. Ψάξε και βρες μόνος σου γιατί σου συμβαίνει. Ο καλλίτερος δικηγόρος του διαβόλου είναι ο εαυτός μας. Σου μιλώ σοβαρά και δεν σε πειράζω. Αν και μου αρέσει να σε τσιγγλίζω. Ψάξε όμως και τα πειράγματα που σου έχω κάνει… Φιλικά Διον.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *