Έξι bloggers γράφουν για την Αθήνα

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, ΜΠΙΡΑ & BLOGGING Έξι bloggers γράφουν για την ΑθήναΈξι bloggers με συγγραφικό ταλέντο ανακάλυψαν οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ/ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ μέσα από το internet. Και τους ανέθεσαν να γράψουν ο καθένας μια ιστορία για την ...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ: Το σπίτι και ο χρόνος

Η γειτονιά «καλλιτέχνιζε».Αρκετοί γνωστοί των Γραμμάτων και Τεχνών ζούσαν στα πέριξ.Συχνά ανεβαίνοντας την οδό Ροβέρτου Γκάλι λίγο πριν την ανοιχτωσιά του «Διόνυσου», γωνία με την οδό Ουέμπστερ, στο ισόγειο έμενε ο Μποστ.Εάν ...

Η αμνησία που προσφέρει αμνηστία

«Οπως έχω ήδη πει, σε 26 χρόνια στην Οπερα της Λυόν γνώρισα έξι υπουργούς, σε τέσσερα χρόνια στην Ελλάδα γνώρισα οκτώ, γιατί αλλάζουν και υπουργείο!». Από συνέντευξη του Γιώργου Λούκου, διευθυντή του Ελληνικού Φεστιβάλ, στη Μαρία Κατσουνάκη («Καθημερινή» 1/8).

Παρατηρημένο: όσοι Ελληνες έρχονται «απέξω» και έχουν ειλικρινές ενδιαφέρον για την Ελλάδα, μας «φωτογραφίζουν» καλύτερα τους «απομέσα». Εμείς -ακόμα και όσοι παρακολουθούν «από κοντά» τα πράγματα -ούτε που θα θυμόμασταν πόσοι υπουργοί πέρασαν από το υπουργείο Πολιτισμού σε τέσσερα χρόνια (συν μία απόπειρα αυτοκτονίας· για όσους διαθέτουν δυνατή μνήμη).

Φαίνεται πως η αμνηστία -το γνωστό «περασμένα-ξεχασμένα» με εντόπια χαρακτηριστικά- δεν είναι μόνο ιδιαίτερο γνώρισμα ημών των Ελλήνων. Αλλά, ως ιδιαίτερο γνώρισμα, «αξιοποιήθηκε» δεόντως από τους εκάστοτε διαχειριστές της εξουσίας και με τον καιρό (τη χρήση και τη συνήθεια…) εξελίχθηκε σε βασικό «πυλώνα» του συστήματος ημεδαπού «αλαλούμ». Κυρίως στην αμνηστία ποντάρουν όσοι (συχνά τα ίδια πρόσωπα) δίνουν υποσχέσεις -προεκλογικές- για «αλλαγές» και «επανιδρύσεις»· αυτοί που είναι σχεδόν αμφίβολο, αν είναι σε θέση ν’ αλλάξουν… πουκάμισο. Κάπου είναι σίγουροι πως η αμνησία -με άτυπο νόμο που η συχνή επανάληψη μετέτρεψε σε… στιβαρό κανόνα- θα παραγράψει παρελθόντα ατοπήματα (ακόμα και αίσχη!) και θα τους παραχωρήσει… αμνηστία.

Δεν είναι δικό μου σχόλιο, αλλά, νομίζω, ταιριάζει «γάντι» στην περίπτωση: τις ημέρες που απεργούσαν οι ιδιοκτήτες φορτηγών και συζητιόντουσαν τα «κλειστά» επαγγέλματα που πρέπει ν’ «ανοίξουν» (για καλό της οικονομίας, των καταναλωτών, του εκσυγχρονισμού κ.λπ. κ.λπ.), σχολιάστηκε -παιγνιωδώς!- ότι θα «ανοίξει» και το «κλειστό» επάγγελμα του… πρωθυπουργού! Οταν από τα πολιτικά τζάκια περάσαμε στα… καλοριφέρ και τώρα τραβάμε για επόμενης γενεάς… φωτοβολταϊκούς πολιτικούς κλάδους, ο «πυλώνας» της αμνησίας μια χαρά βαστάει, παρά τη σαθρή θεμελίωση.

ΠΕΤΡΟΣ  ΜΑΝΤΑΙΟΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ