Η πεφωτισμένη δεσποτεία
Δημοσιεύθηκε στις 12/08/2010
Συντάκτης: ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΑΙΤΖΗΣ
Θεματική κατηγορία: Πολιτισμός Πολιτικής
Οι μέγιστοι των φιλοσόφων, από τον Πλάτωνα ώς τον Χέγκελ και από τους Πυθαγόρειους έως τον κ. Απόστολο Δοξιάδη -αυτόν που χαρακτήρισε τη δολοφονία του νεαρού Γρηγορόπουλου «στατιστική απιθανότητα»- οραματίζονται έναν κόσμο που θα κυβερνάται κατ’ αντανάκλαση της υπερουράνιας οικονομίας.
Αυτό το φιλοσοφικό ιδεώδες, η πεφωτισμένη δεσποτεία δηλαδή, ύστερα από τόσους άκαρπους αιώνες μηδενισμού, αμφιβολιών και παλινδρομήσεων, πραγματοποιείται για πρώτη φορά στη χώρα μας από την κυβέρνηση του κ. Γ. Α. Παπανδρέου.
Για να αποδείξουμε ότι ο κ. πρωθυπουργός κυβερνά ως δεσπότης, υπενθυμίζουμε μόνον ότι, αγνοώντας το Σύνταγμα, τη Βουλή, την κυβέρνηση και τα κόμματα, υπογράφει δι’ αντιπροσώπου «κάθε μνημόνιο συνεργασίας, συμφωνία ή σύμβαση δανεισμού, διμερή ή πολυμερή με την ευρωπαϊκή επιτροπή, τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα». Υπογράφει δηλαδή δεσμεύσεις κατά τις οποίες ούτε ο δανειολήπτης (η Ελληνική Δημοκρατία) ούτε τα περιουσιακά του στοιχεία έχουν ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας.
Και είναι απλούστερο να ισχυριστούμε ότι η δεσποτεία του κ. Παπανδρέου έχει δεχτεί την επιφοίτηση του υπερουράνιου πνεύματος. Μεταξύ τόσων πολιτικών ηγετών, έχει αναδειχθεί πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, υπερνικώντας ακόμα και τον Εχούντ Μπάρακ, τον σοσιαλιστή υπουργό Αμυνας του Ισραήλ, ο οποίος στον διεθνή σοσιαλιστικό οργανισμό περιορίζεται στη θέση του αντιπροέδρου.
Ο αναγνώστης γνωρίζει εξάλλου ότι ο Τζόζεφ Στίγκλιτς, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Κολούμπια και βραβευμένος με το Νόμπελ Οικονομίας το 2001, πλέκοντας το εγκώμιο του κ. Γ. Παπανδρέου -όπως ο Ερασμος έπλεκε το εγκώμιο της Μωρίας- ονόμασε τον Ελληνα πρωθυπουργό «Αστέρα των Βρυξελλών», εντυπωσιασμένος προφανώς από την πρωτότυπη πολιτική παρουσία του ανδρός.
Αλλά δεν είναι τόσο γνωστό ότι η «Χέραλντ Τρίμπιουν», στην προσπάθειά της να περιγράψει την καταυγάζουσα προσωπικότητα του κ. Παπανδρέου, παρομοίασε αυτόν και την οικογένειά του με τη δυναστεία των Κένεντι. Εύστοχος συσχετισμός, αφού σε μια χώρα με άφθονους χοίρους και κόλπους, την Ελλάδα, ένας όλεθρος ανάλογος του «κόλπου των χοίρων» -αρχή του τέλους για τους Κένεντι- είναι εφικτός. Ισως, ως επανόρθωση, η ίδια η εφημερίδα διά του αρθρογράφου της καθηγητή κ. Μάικλ Στράους, εισηγείται, εφόσον αναζητούμε διέξοδο στην οικονομική μας κρίση, την ενοικίαση τμημάτων της ελληνικής επικράτειας και τη μετατροπή τους σε Γκουαντάναμο. Πρόταση που δεν έλαβε απάντηση από τον Κένεντι του Μαξίμου, ο οποίος ενθουσιασμένος με την πολιτική που ασκεί, την παρουσιάζει ως μοντέλο άξιο διεθνούς εφαρμογής.
Αγαπητοί φίλοι, οι φιλοσοφικοί ορίζοντες ανοίγονται σε ύψη δυσθεώρητα και παγωμένα αλπικά τοπία, όπου πέραν των θείων ιδεών δεν συναντάται ψυχή ζώσα. Και το επόμενο βήμα, μετά το ιδεολογικό Vertigo, οδηγεί πάντοτε στο αβυσσαλέο χάος και ουδέποτε στην Κιμ Νόβακ. Για τούτο νομίζουμε λογικό ότι την πεφωτισμένη δεσποτεία ανεύρε ο κ. πρωθυπουργός, όχι στους δύσβατους Πλατωνικούς Διαλόγους, αλλά σε εκείνο το εμφυλιοπολεμικό εμβατήριο κατά το οποίο οφείλουμε να προχωρούμε και να προχωρούμε στον Γράμμο, επειδή «ένας νους φωτεινός κυβερνά». Συνηθίζουν μάλιστα αυτοί οι τηλαυγείς αστέρες να θέτουν στην ακολουθία τους το δίλημμα του καλού και του κακού, της καταστροφής ή της σωτηρίας, για να τονίζεται η απατηλή ιδέα της ελεύθερης επιλογής. Τέχνασμα γνωστό από την εποχή του Σωκράτη, ο οποίος οδηγούσε διά της μαιευτικής τον συνομιλητή του σε έναν λαβύρινθο ιδεών, αλλά του παρουσίαζε μόνο την πρώτη διασταύρωση με την ερώτηση ποια οδό εκλέγει.
Και όπως ο Ηρακλής μετά την επιλογή της Αρετής ξεκλήρισε την οικογένειά του, σύρθηκε εθελόδουλος στα πόδια του Ευρυσθέα, βίασε τις 50 κόρες του Θεσπιού, εκμηδένισε τη χλωρίδα και την πανίδα του Αίμου, κατάντησε το μπαίγνιο της Ομφάλης και πέθανε θύμα του Κένταυρου Νέσσου, ομοίως ο «Αστέρας των Βρυξελλών», επειδή δεν υπάρχει άλλος δρόμος, όπως ισχυρίζεται, μας παρέδωσε στην τρόικα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της εθνικής ανυποληψίας και της πτώχευσης.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΑΪΤΖΗΣ [Γελοιογραφία και κείμενο]
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Loading ...
Μηδένα προ του τέλους του μακάριζε.
Έ όχι κ. Κλαιτζή και μας οδήγησε Ο ΓΑΠ σε πτώχευση;
Δηλαδή πηδήξατε με ελαφρά πηδηματάκια συνειδήσεως από την Μεταπολίτευση τσουπ στην σημερινή κυβέρνηση και πιο πέρα;
Δεν κατεβαίνετε από τον χρονικό μυθικό Πήγασο που καβαλλάτε και να αναρωτηθείτε με σοβαρότητα τι έγιναν τα προηγούμενα τριάντα χρόνια;
Τι κατάσταση παίχτηκε με την ενθάρρυνση και κάλυψη της αγαπητής σας Ελευθεροτυπίας και άλλων γνωστών προδεοτικών δυνάμεων!
Αν δεν το κάνετε αυτό πρώτα και με σκληρή αυτοκριτική τότε «ουδείς νους σας κυβερνά».
Υπάρχουν πολλοί συμπολίτες μας που διακρίνουν κατά καιρούς μια σύμπλευση απόψεων ανάμεσα στην Αριστερά και τη Δεξιά της χώρας μας.
Κατανοώ πως είναι ένα θέμα που δύσκολα μπορεί να τεθεί σε διάλογο, ανάμεσα σε πολίτες διαφορετικού πολιτικού αυτοπροσδιορισμού.
Το βέβαιο είναι ότι ένας εξωτερικός παρατηρητής θα είχε πιο εύκολο έργο στην προσπάθειά του να διακρίνει κοινούς τόπους ανάμεσα στις δύο πλευρές του πολιτικού φάσματος.
Με πιο εξόφθαλμο, τη συνήθεια της θωπείας της βαλάνου…
Η συνήθεια της θωπείας της βαλάνου αποτελεί προϋπόθεση προκειμένου κάποιος να είναι παγίως δεξιός ή παγίως αριστερός ό,τι κι αν συμβεί.
Η ελληνικού τύπου επιδεξιότητα στη θωπεία της βαλάνου αποδεικνύεται από το αν κάποιος θέλει να αγνοεί πως αιτία της σημερινής καταστροφής της Ελλάδας είναι η λαίλαπα του Πασόκ, η οποία εκμαύλισε τα πάντα και παρέσυρε και τις γενιές δεξιών που ανδρώθηκαν επί Πασόκ στην ορμητική λεηλασία της πατρίδας, στην οποία είχαν επιδοθεί μετά μανίας και επιδεξιότητος οι Πασόκοι.
Και πρωταθλητής της επιδεξιότητας στη θωπεία της βαλάνου είναι εκείνος που θεωρεί ότι το σημερινό Πασόκ του κ. Γιώργου Παπανδρέου, έχει την παραμικρή σχέση -πλην του ονόματος- με το Πασόκ του Ανδρέα και του Σημίτη. Ακριβώς λόγω της μη ύπαρξης αυτής της σχέσης στηρίζουμε στον Γιώργο τις όποιες ελπίδες μας.
Οι Παπανδρέου υπήρξαν καταστροφή για τη χώρα. Ας ελπίσουμε ότι ο Γεώργιος ο νεώτερος θα σώσει την τιμή του ονόματος. Ίσως κι ο ίδιος να συναισθάνεται αυτήν την υποχρέωση, πιο πολύ σε σχέση με τον πατέρα του.
Σωστός ο Δεξιοαριστερός.
Κάποιος έπρεπε να ξυπνήσει την ωραία κοιμωμένη μαρξογουρουνίτσα που κοιμάται τον ύπνο του δικαίου της εποχής του εμφυλίου καθώς και την «αντιστασιακή» γενιά βδέλλων της Μεταπολίτευσης.
Μέ ένα σμπάρο χτυπήθηκαν αυτά τα δυό βαλανά τρυγόνια λοιπόν.
Αν και είχαμε παράπλευρες απώλειες από την τουφεκιά, μερικά φτερά από τις όρνιθες που θα τις μαδούσαν οι αλεπούδες έτσι κι αλλοιώς.
Ο ήλιος της Αλλαγής δεν ήταν ήλιος της Δικαιοσύνης αλλά προβολέας που εστίαζε τον αλεπουδέλη όχλο της μίζας και της διαπλοκής.
Τα στραβά του χοντρού τα φορτώσατεκι αυτά στον Αντρέα; Χωρίς τον Αντρέα η Ελλάδα θα ήταν σαράνταχρόνια πίσω!!
Χωρίς τον Αντρέα η Ελλάδα δεν θα είχε διεκδίκηση στα πρωτεία σαν χώρα της διαφθοράς, και των μεγάλων φορολογικών ανισοτήτων.
Όσο μεγαλύτερη η διαφθορά τόσο μεγαλύτερη η δυστυχία του πολίτη κι αυτό είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο.
Ο Αντρέας λοιπόν κατάφερε να κάνει τον μέσο Έλληνα και Ελληνίδα δυστυχισμένο με την αλλαγή του και χάραξη στην μεταπολεμική εποχή της διαφθοράς.
Χωρίς τον Ανδρέα δεν θα ήταν πασίγνωστη η Ελλάδα σαν την χώρα της πτώχευσης λόγω της φοροδιαφυγής (ακόμα πιθανόν να είναι), της κατασπατάλησης των δημοσίων και κοινοτικών πόρων, σαν την χώρα που έφερε την Ευρώπη στα πρόθυρα της διάλυσης.
Ο Αντρέας κατάφερε την διάλυση της Ελληνικής κοινωνίας ταυτόχρονα με την διάλυση της οικονομίας με το «δώστα όλα».
Τα δανεικά του «δώστε» πληρώνονται σήμερα.
Ο Ανδρέας και ο Σημίτης ρήμαξαν την χώρα με πρόθεση αν και είχαν την ικανότητα να δημιουργήσουν κάτι πολύ καλύτερο.
Ο Καραμανλής συνέχισε την καταστροφή της χώρας από ανικανότητα και ζαμανφουτισμό.
Μόνο ένας εντελώς ανίκανος πολιτικός θα προσπαθούσε να κάνει πρόωρες εκλογές μετά από καταστροφικά γεγονότα από ανικανότητα της κυβέρνησης του.
Όχι μόνο είχε τους χειρότερους συμβούλους και φίλους αλλά απέδειξε την χειρότερη ανικανότητα στην πολιτική;
Φτάνει πια στην οικογενειοκρατία και στα φυντάνια της.
Αν είναι να έχουμε ηγέτες λόγω μόνο του ονόματός τους τότε τι διαφέρει το σημερινό δημοκρατικό σύστημα από την εποχή της βασιλευόμενης δημοκρατίας;
Ακόμα κι ο ΓΑΠ δεν έχει ακόμη αποδείξει ότι αξίζει την θέση που του εμπιστεύτηκε ο Ελληνικός λαός.
Σε δύο με τρία χρόνια θα ξέρουμε με βεβαιότητα αλλά μέχρι τότε μηδένα προ του τέλους της θητείας του μακάριζε.
Η Ιστορία των αποτυχιών λόγω κληρονομικής εξουσίας είναι εναντίον του.