Σκάνδαλα για γέλια και για κλάματα
Δημοσιεύθηκε στις 5/08/2010
Συντάκτης: ΘΑΝΟΣ ΚΑΚΟΥΡΙΩΤΗΣ
Θεματική κατηγορία: Πολιτισμός Πολιτικής
Τα σκάνδαλα τα ξέρουμε, τα βλέπουμε, τα ακούμε και τα έχουμε συνηθίσει, μολονότι δεν τα έχουμε ακόμα απενοχοποιήσει επίσημα: σκάνδαλα κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά, σεξουαλικά και συχνά πολιτικο-σεξουαλικά, όπως το σκάνδαλο Τζον Προφιούμο, Βρετανού υπουργού Πολέμου το 1963 που μπλέχτηκε στον ιστό της γυναίκας-αράχνης, Κρίστιν Κίλερ, και προκάλεσε κυβερνητική κρίση με συνακόλουθη παραίτησή του, διότι το σεξουαλικό σκάνδαλο είχε… «ψυχροπολεμικές κατασκοπευτικές προεκτάσεις».
Οπως στις ταινίες, υπήρχε ακόμα ένα μοιραίο πρόσωπο: ένας αρρενωπός Ρώσος αξιωματούχος, αγαπητικός, ναυτικός ακόλουθος και πράκτορας της σοβιετικής κατασκοπίας, στον οποίο η Κίλερ έδινε πληροφορίες που αποσπούσε από τον υπουργό. Ερωτας λοιπόν, πάθος, μυστήριο, προδοσία και πίστη, αυτή της ηθοποιού Βάλερι Χόμπσον που στάθηκε με αξιοπρέπεια στο πλευρό του άντρα της Προφιούμο μέχρι τέλους.
Αλλά παρασύρθηκα με ξένες υποθέσεις – σκόπιμα ίσως, αφού το σκάνδαλο αποτελεί οικουμενικό φαινόμενο. Εγώ απλώς σκοπεύω να διαλάβω τα εγχώρια σκάνδαλα που συγκλονίζουν τη χώρα μας και τροφοδοτούν γενναιόδωρα τα ΜΜΕ, ελληνικά και ξένα. Ξύπνησα όμως κάπως αργά, αφού έχω ήδη καλυφθεί από δημοσιογράφους, ερευνητές και κοινωνικούς σχολιαστές. Επιλέγω όμως αυτό που με έκανε να γελάω τούτες τις άχαρες ημέρες: «Τι θα γίνει, θα φάμε μαζί το βράδυ ή θα πιούμε καφέ αύριο στου Μαξίμου;». Αγγέλου προς Εφραίμ(ιο) ή αντίστροφα; Ξέρει εκείνος-η που το άκουσε. Εγώ απλώς θα μπορούσα να κάνω με αυτό το μικρό κομμάτι μια διάλεξη «Ανάλυσης Συνεχούς Λόγου» (Discourse Analysis), καθ’ όσον είναι πολύ ενδιαφέρον (και γελαστικό) να μπαινοβγαίνουν στο Μαξίμου ρασοφόροι, παρατρεχάμενοι και άλλοι παρασιτικοί φίλοι του Μεγάρου που οι φρουροί τούς χαιρετούν φιλικά και με σεβασμό (εκτός αν έχουν κάποια -μικρή έστω- αίσθηση χιούμορ) λόγω μακράς νευματικής γνωριμίας. Παρεμπιπτόντως, τα εν λόγω παράσιτα κολλούν ανελλιπώς σε κάθε κόμμα εξουσίας. Γίνονται, όπως είχε δηλώσει κάποτε γ.γ. υπουργείου, «φίλοι του κόμματος» που αξίζουν κάθε υποστήριξη, άσχετα αν κάποιοι από αυτούς έχουν ακόμα και χουντική προϋπηρεσία. Βρίσκω ακόμα πιο ενδιαφέρον να βλέπω ρασοφόρους κ.ά. να απολαμβάνουν τον πρωινό καφέ σε σκιερό μέρος του όμορφου κήπου του Μαξίμου συζητώντας σοβαρά θέματα, όπως real estate της Εκκλησίας, και φαντάζομαι τον Εφραίμ να ψιθυρίζει σε συνομιλητή του με θρησκευτική ευλάβεια τα καθαρά κέρδη της Μονής Βατοπεδίου.
Ετεροχρονισμένα τώρα όλοι συνομολογούν ότι ο τέως πρωθυπουργός ζούσε στην «κοσμάρα» του, όντας υπεράνω σκανδάλων και γιατί όχι; Εφόσον ζούσε καλά και χορταστικά· εφόσον είχε το εξοχικό του, όπου μπορούσε να ξεδώσει (από τι άραγε;)· εφόσον είχε τους αυλοκόλακες να τον χαϊδεύουν, που ίσως τώρα εν μέρει τον ξέχασαν, αλλά τότε διέδιδαν με καμάρι παντού: «Χθες το βράδυ, ξέρεις, φάγαμε με τον πρωθυπουργό φρεσκότατα ψάρια στη Ραφήνα και τα είπαμε». Γιατί να ασχοληθεί ο άνθρωπος με το εθνικό χρέος και το έλλειμμα που ανέβαιναν κατακόρυφα και οδήγησαν την Ελλάδα στον διεθνή διασυρμό; Είχε άλλωστε το οικονομικό σαΐνι, τον Αλογοσκούφη, που «τακτοποιούσε» τυχόν δημοσιονομικές εκκρεμότητες στο άψε-σβήσε. Εν τω μεταξύ, η γλυκυτάτη πατρίς πήγαινε κατά διαόλου. Οι στατιστικολόγοι εξωράιζαν την οικονομία συμπεριλαμβάνοντας στην «ανάπτυξή» μας τα κέρδη των ασκουσών το αρχαιότερο επάγγελμα και απαξάπαντες γελούσαν εις βάρος μας. Ειδικά, η έγκριτη εφημερίδα «Guardian» (άλλοτε «Μαγχεστριανός Φύλαξ») ξεκαρδιζόταν.
Τα σκάνδαλα γενικά έχουν την κωμική τους διάσταση που μας διασκεδάζει (κομπασμός «μεγεθών» Ζαχόπουλου). Ομως τα συγκεκριμένα οικονομικά σκάνδαλα που καταδεικνύουν την ηθική διάβρωση κάποιων πολιτικών δεν είναι για γέλια, είναι για κλάματα. Η εξ υπαρχής προβλεπόμενη ατιμωρησία των εμπλεκομένων σε αυτά ευθύνεται εν μέρει για τη σημερινή κατάσταση και εδώ δεν γελάμε· κλαίμε και δη γοερά, αφού μάταια ζητάμε απόδοση δικαιοσύνης. Φαίνεται τελικά ότι «το έγκλημα συμφέρει».
ΘΑΝΟΣ ΚΑΚΟΥΡΙΩΤΗΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
* Ομότιμος καθηγητής ΑΠΘ
Loading ...
Άστα τα σκάνδαλα στην Ελλάδα είναι στο επίπεδο επιστημονικής φαντασίας.
Ποτέ δεν τιμωρείται ο ένοχος, είναι σαν να κατάπιε την δικογραφία του μαύρη τρύπα.
Για να δούμε θα κάνει τα μαγικά του ο ΓΑΠ να κλείσει τις πονηρές (όχι μόνο λόγω αποστάσεως) offshore εταιρείες;