Μια απάντηση στον Ξανθούλη…
Δημοσιεύθηκε στις 1/06/2010
Συντάκτης: Πολιτισμός Πολίτης
Θεματική κατηγορία: Κοινωνία
Προ ημερών δημοσιεύσαμε κείμενο του γνωστού συγγραφέα Γιάννη Ξανθούλη σχετικό με την κρίση και τις επερχόμενες συνέπειές της.
http://www.politismospolitis.org/archives/13192
Δημοσιεύουμε σήμερα απάντηση σε αυτό το κείμενο της κ. Ελευθερίας Τσακιροπούλου:
Να ξαναγίνετε φτωχοί χωρίς εμένα. Η δική μου γιαγιά ήρθε από απέναντι μόνο με το φουστάνι που φόραγε και κατάφερε δουλεύοντας σκληρά να μεγαλώσει τα παιδιά της, να προκόψει (έτσι το λέγαμε τότε) να δει τα εγγόνια της να σπουδάζουν χωρίς να χρειάζονται ακριβοπληρωμένα φροντιστήρια και μια φορά το χρόνο γριά πια να επιφυλλάσει στον εαυτό της τη μέγιστη πολυτέλεια ενός ζευγαριού παπουτσίων από τον Σκλιά.
Εμένα δεν μου άρεσε η λάσπη που κολλούσε στα παπούτσια μου. Μου άρεσαν οι πικροδάφνες στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου, η μυρωδιά στα Αναφιώτικα, οι νερατζιές στη Πανεπιστημίου, η θέα της Ακρόπολης από τη Πατησίων.
Μου άρεσε να διαβάζω στο Θέτρο του Διονύσου Σοφοκλή, Αισχύλο και Ευριπίδη, να βλέπω παραστάσεις στο υπόγειο του Κουν και στο Ηρώδειο.
Μου άρεσε ο Χατζηδάκης και ο Τσαρούχης. Αυτά ήταν η πατρίδα μου και αυτά με έκαναν να την ονειρεύομαι χωρίς λασπόδρομους, ζήτουλες και ψευδοξανθιές.Τίμια ήμουν ανέκαθεν και το ίδιο έμαθα και στο παιδί μου. Δουλέυω από τηνημέρα που τελείωσα το λύκειο. Δούλευα και σπούδαζα χωρίς φοιτητική άδεια γιατί ο τότε διευθυντής μου έλεγε το αμίμητο «Δεσποινίς μου πρέπει να διαλέξετε ή φοιτήτρια θα είστε ή εργαζόμενη». Και διάλεξα και τα δύο. Και τα κατάφερα και στα δύο. Και παράλληλα έμαθα και τρεις ξένες γλώσσες. Και πλήρωνα και πληρώνω σκληρούς φόρους, χωρίς ποτέ μα ποτέ να έχω κρύψει ούτε δραχμή των εισοδημάτων μου.
Ναι λοιπόν δουλεύω 10 ώρες την ημέρα επί 24 συναπτά έτη και κάποια στιγμή τα κατάφερα και έβγαλα λεφτά. Πρέπει να ντρέπομαι; Ούτε επιδοτήσεις για ανύπαρκτες καλλιέργειες πήρα ποτέ, ούτε καμμία απευθείας ανάθεση, ούτε σε επιτροπή ή Δ.Σ. ή οργανισμό του δημοσίου ήμουν μέλος, ούτε προαγωγή πήρα μετά από τηλέφωνο πολιτικού προσώπου. Ότι έκανα το έκανα μόνη μου.
Και τα Μanolo που φοράω μόνη μου τα πήρα. Και κάθε φορά που ανεβαίνω πάνω τους θυμάμαι τη γιαγιά μου και τη χαρά της όταν έφερνε στο σπίτι το περίφημο κουτί από το salon sklia και τη περηφάνεια της όταν τα φόραγε και μας έλεγε τι πέρασε στη ζωή της και πως τα κατάφερε να «προκόψει».Και δεν θέλω να ξαναβρώ παλιούς εχθρούς, θέλω μόνο νέους φίλους και συμμάχους για να πραγματοποιήσουμε το όνειρο μιας δίκαιης, αξιοκρατικής και προοδευτικής κοινωνίας. Δεν θέλω καμμιά νοσοκόμα να «συρθεί» στο σπίτι μου όταν αρρωστήσω. Θέλω να υπάρχει ένα σύστημα υγείας που θα με περιθάλψει.
Αυτό πληρώνω άλλωστε με το μισό του εισοδήματός μου. Δεν πληρώνω για να τρώνε τα λαμόγια των νοσοκομείων και οι φαρμακευτικές εταιρείες.Και δεν θέλω να ράβω μόνη μου τα ρούχα μου, γιατί δεν προλαβαίνω και γιατί δεν καταλαβαίνω το λόγο που πρέπει να σπρώξω στην ανεργία μια μοδίστρα.
Και δεν θέλω στη βεράντα μου να φυτέψω ζαρζαβατικά ( στο ρετιρέ του ο κος Ξανθούλης ας το κάνει ), μου αρέσουν οι γαζίες μου και οι μυρτιές μου και οι δάφνες μου. Και μου αρέσει και ο μανάβης της γειτονιάς μου. Και μάλιστα πολύ. Γιατί αντί να δώσει το ιδιόκτητο μαγαζί γωνία που έχει στο κέντρο της Αθήνας για να γίνει Everest ή Γερμανός, έχει το πείσμα, το κουράγιο και τη τρέλλα να επιμένει να πουλάει τη πραμάτεια του υπό τους ήχους κλασσικής μουσικής.
Και φυσικά δεν θέλω να χρησιμιποιήσω βέργες για να σωφρονίσω τη κόρη μου. Η κόρη μου με κάνει περήφανη και μου δίνει τη δυνατότητα να ονειρεύομαι μια καλύτερη πατρίδα.
Μια πατρίδα που οι αγρότες της δεν τρώνε επιδοτήσεις και αποζημιώσεις στα μπουζουκομάγαζα, οι πολιτικοί της είναι και ηθικοί και νόμιμοι, η άρχουσα τάξη της δεν αποτελείται από λαμόγια και απατεώνες, ψευτοκουλτουριάδες και δήθεν διανοούμενους που συναναστρέφονται με κλέφτες πολιτικούς.
Μια πατρίδα με ανθρώπους σα τη γιαγιά μου και τη κόρη μου, εμένα και τους φίλους μου και όλους αυτούς που δεν συμμετείχαν στο πάρτυ. Ε λοιπόν όχι δεν ήμασταν εκεί όταν τρώγανε, όταν έχτιζαν βίλλες ή αγόραζαν καγιέν.
Ούτε τώρα είμαστε με αυτούς που κρύβουν τις πισίνες τους, φυγαδεύουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό και αγοράζουν ακίνητα όσο-όσο στο Λονδίνο.Και ναι προερχόμαστε από το Μεγαλέξανδρο, το Μιλτιάδη, τον Αριστείδη, τον Αλκιβιάδη. Αλλά και από τον Πλάτωνα και τον Επίκουρο. Το Σοφοκλή και τον Αριστοφάνη. Και ελπίζω να μην ξαναζήσουμε στην Ελλάδα εποχές που σε μπαγλάρωναν για ψύλλου πήδημα.
Και ναι μου αρέσει το ελαιόλαδο, η κορινθιακή σταφίδα, ο χαλβάς φαρσάλων, τα εσπεριδοειδή, οι σαρδέλες και τα ραδίκια. Η φτώχεια όμως όχι. Δεν θα πάρω.
Να δοκιμάσετε χωρίς εμένα.
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΣΑΚΙΡΟΠΟΥΛΟΥ
Το κείμενο του Γιάννη Ξανθούλη
Να ξαναγίνουμε φτωχοί. Όπως ήμασταν πάντα. Όπως οι ήρωες των παλιών
αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες
πόρνες. Όπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθίσει ΟΛΗ η
ελληνική οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό -όσπρια
πεντανόστιμα και ζαρζαβατικά με μαύρο ψωμί μοσχοβολιστό- ενώ η γάτα και ο
σκύλος περίμεναν στωικά να ‘ρθει η σειρά τους … Να ξαναγίνουμε φτωχοί
όπως ήμασταν πριν σαράντα και πενήντα χρόνια. Τότε που ονειρευόμασταν εν
μέσω γκρι, μπλε και μπεζ χρωμάτων, τότε που καμιά Ελληνίδα δεν φιλοδοξούσε
να γίνει ψευδοξανθιά, τότε που η λάσπη κολλούσε συμπαθητικά στα παπούτσια
μας και οι αυθεντικοί ζήτουλες βρίσκονταν έξω απ’ τις εκκλησιές
περιμένοντας το τέλος της λειτουργίας και του μνημόσυνου.Να ξαναγίνουμε φτωχοί πλην τίμιοι, χωρίς κινδύνους να ξεστρατίσουν οι
αρχιμανδρίτες προς την ψηφιακή παιδοφιλία. Να βρούμε ξανά τις σωστές μας
κλίμακες χωρίς αγωνία παρκαρίσματος και παχυσαρκίας. Να ξαναβρούμε τη
γεύση του «μπατιρόσπορου», των ελαχιστοποιημένων αναγκών, να ανακαλύψουμε
εκ νέου τον ποδαρόδρομο και το συγκινητικό μοντέλο της «γυναίκας της
Πίνδου». Μόνο με τέτοιες ηρωικές διαδρομές ενδεχομένως να ακυρώσουμε το
κόμπλεξ μας έναντι του Μπραντ Πιτ και της Ναόμι Κάμπελ.Να ξαναβρούμε -γιατί όχι- και τους παλιούς καλούς εχθρούς (κυρίως από τα
βόρεια) που σήμερα τους έχουμε σκλάβους στα παβιγιόν μας. Να ξετρελαθούμε
από την επικοινωνιακή μας υστερία με τα σιχαμένα κινητά τηλέφωνα που
κατάργησαν κάθε έννοια ιδιωτικής ζωής. Να σκάψουμε στις αυλές -όσοι έχουν
αυλές- και να κάνουμε παραδοσιακούς ασβεστόλακκους για να ασπρίζουμε τα
δέντρα έτσι για καλαισθησία και υγεία. Να βρούμε πάλι τη σημασία του
χώματος καταργώντας το καυσαέριο του επάρατου τρέχοντος πολιτισμού. Να
εφεύρουμε τις παλιές νοσοκόμες που σέρνονταν από σπίτι σε σπίτι ρίχνοντας
ενέσεις πενικιλίνης στα οπίσθια ολόκληρου του Έθνους.Να προσδιορίσουμε ξανά την ντροπή και τον «σεβασμό» προσέχοντας το
βλακώδες λεξιλόγιο των τέκνων μας. Επιτέλους, όποιο τέρας βρίζει ή
χρησιμοποιεί την πάνδημη και πολυμορφική λέξη «ΜΑΛΑΚΑΣ» πάνω από εκατό
φορές την ημέρα να το μπουκώνουμε με «κόκκινο πιπέρι εξόχως καυτερό», όπως
τον καιρό της εξαίρετης φτώχειας μας .Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα κουλά μας χέρια σε δουλειές που σήμερα
δίνουμε του κόσμου τα λεφτά, όπως μεταποίηση ρούχων, αλλαγές γιακάδων στα
πουκάμισα, καρικώματα στις κάλτσες, υδραυλικές και σχετικές εργασίες. Να
απαγορευτεί διά ροπάλου το γκαζόν που για μας τους πρώην φτωχούς δεν
σημαίνει απολύτως τίποτα. Στη θέση του να φυτευτούν λαχανικά ή και
οπωροφόρα για να μην καλοσυνηθίζουμε την κάστα των μανάβηδων. Κάποτε ο
μαϊντανός, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα ήταν τα βασικά καλλωπιστικά των
κήπων μας .Να επανακτήσουμε το κύρος μας, χρησιμοποιώντας βέργες κι ό,τι τέλος πάντων
απαιτούσε ο βασικός σωφρονιστικός κώδικας τα χρόνια της περήφανης
ανέχειας … Σταματήστε τις ψυχολογίες και τις παραφιλολογίες για τα
«τραύματα» των παιδιών. Μόνο λύσεις γήινες και πρακτικές -χωρίς ενστάσεις
από τον Ρομπέν της ευαισθησίας, τον ΣΥΡΙΖΑ- θα αποκαταστήσουν την τρέλα
και το χάος που υπαινίσσονται οι στατιστικές.Να θυμηθούν οι Νεοέλληνες πως προέρχονται απ’ τον Μεγαλέξανδρο, από τον
Μιλτιάδη, τον Αριστείδη και προφανώς απ’ τον… Αλκιβιάδη, πράγμα που
σημαίνει ότι μπορούν να βάλουν σε ενέργεια τον «δίκαιο θυμό» αν συμπέσουν
με ληστές τραπεζών, περιπτέρων, σούπερ μάρκετ και κοσμηματοπωλείων.
Κανένας δισταγμός. Τα παλιά χρόνια για ψύλλου πήδημα σε μπαγλάρωναν.
Θυμήσου και κόψ’ τους τα χέρια ή και τα αχαμνά. Επιτέλους ας σταματήσουμε
την ευρωπαϊκή μας ψυχοπάθεια …ΠΟΤΕ κανένας Έλληνας δεν έγινε σωστός Ευρωπαίος. Ούτε καν ο Αβραμόπουλος
ούτε καν ο Σημίτης και άλλοι τέτοιοι που μου διαφεύγουν. Απ’ τον καιρό που
σταματήσαμε να θυμώνουμε σωστά, την πατήσαμε. Σταματήστε το «ντόπινγκ» με
το τσουλαριό των λαϊκών ασματομουλάρων. ΠΟΣΟΥΣ ΠΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ ΧΩΡΑ Η
ΕΛΛΑΣ, κύριοι καναλάρχες της πλάκας; Δεν είναι καιρός να ξεβρωμίσει ο
τόπος απ’ τους εκφραστές του τραγουδιστικού Κάμα Σούτρα; ΠΟΙΟΣ θα μαζέψει
τις ελιές στα περιβόλια όταν ο κάθε πικραμένος ονειρεύεται να γίνει αφίσα
στη Συγγρού; Ποιος θα καθαρίσει τη Συγγρού απ’ το αίσχος της καψουρικής
ταπετσαρίας, κύριοι δήμαρχοι; Οι τραβεστί; Οι καημένες οι τραβεστί έχουν
άλλες υποχρεώσεις …Μη φοβάστε τη φτώχεια. Η πατρίδα μας είναι ευλογημένη έστω κι αν δεν
παράγει λαμαρίνες αυτοκινήτων ή καλής ποιότητας νάρκες και όπλα για
τριτοκοσμικούς. Θυμηθείτε την ευλογία του ελαιόλαδου, της κορινθιακής
σταφίδας, του χαλβά Φαρσάλων, των εσπεριδοειδών, της σαρδέλας και των
λατρεμένων ραδικιών. Λάδι, χόρτα, ελίτσες, λίγο τυρί και ψωμί ζεστό, να
φρεσκάρουμε στο μνημονικό μας το παλιό αναγνωστικό του Δημοτικού. Το ξέρω
πως είναι ζόρι να κόψουμε το σούσι απότομα, όμως ήρθε ο καιρός να
αναβιώσουμε την όπερα της πεντάρας, της δεκάρας και των άλλων χρηστικών
μας αξεσουάρ. Μια δοκιμή νομίζω πως θα μας πείσει …ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ και ο θεός των μικρών πραγμάτων μαζί μας.
Loading ...
Λυπάμαι αλλά τα manolo τέλος !
Αυτό που δεν καταλάβαμε τόσα χρόνια είναι ότι όλοι ζούσαμε με δανεικά λεφτά. με αυτά αγοράζαμε τα cucci και τα prada και με αυτά διασκεδάζαμε στο Dubai.Με δανεικά λεφτά «προκόαψαμε» σε αντίθεση με τους πατεράδες μας και τους παπούδες μας που πραγματικά δημιούργησαν την χώρα που εμείς παραλάβαμε.Είμαι 47 ετών και είμαι έμπορος. Δεν ήταν ο πατέρας μου ούτε κληρονόμησα την επιχείρηση.Ήμουν υπάλληλος και ελευθερος επαγγελματίας αλλά αποφάσισα κάποια στιγμή να κυνηγήσω το όνειρό μου. Αλλά αποφάσισα να φυτέψω σε λάθος χωρτάφι.Στο χωράφι που μεγάλωναν και πολλά ζιζάνια που έπαιρναν μίζες και απο όσα περίσσευαν αφήναν και σε εμάς τους υπόλοιπους να φάμε κάτι.Δεν το καταλάβα όμως εγκαίρως.Δεν μου έλεγαν την αλήθεια. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι τα έτρωγαν τόσο ξεδιάντροπα και ότι υπήρχε μια απίστευτου μεγέθους συνομωσία πολιτικών,επιχειρηματιών και δημοσιογράφων που γέλαγαν σε βάρος μου.
τώρα ανησυχώ όχι τόσο για μένα όσο για το μέλλον των παιδιών μου.
Ακόμα και σήμερα νιώθω ότι με δουλεύουν και συνεχίσουν να μου λένε ψέμματα. Δεν έχω εμπιστοσύνη σε κανέναν από τους παλιους πολιτικούς. ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ !
Καλύτερα να ξεκινήσουμε απο την αρχή. Ας πούμε στους πιστωτές μας ότι δεν έχουμε να τους δώσουμε. Όποιος δανείζει έχει και ρίσκο.
Εμείς έτσι και αλλιώς θα πεινάσουμε . Ας πεινάσουμε αλλά να είμαστε περήφανοι και να φτιάξουμε αυτή την χώρα απο την αρχή. Όλοι μαζί σε έναν σκοπό. Με νόμους που να εφαρμόζονται και να μας μάθουν να σεβόμαστε τον εαυτό μας και ο ένας τον άλλον.
Τα «Μανόλο» τέλος….
@κ. Θ.Σ.: Από το ’85 -το έτος των καλλίτερων ημερών του Μεγάλου Αμοραληστή- θα ‘πρεπε ΟΛΟΙ μας να είχαμε πάρει μυρουδια ΤΟΥ ΤΙ ήρθαν να κάνουν Αυτός και η συμμορία Ακηδων και κτλ. που ‘χε μαζέψει από χαρτοπεκτικές λέσχες, καφενεία και… θυρωρεία. Το συναλλαγματικό απόθεμα της χώρας ήταν ‘κείνη την χρονιά γύρω στα 20εκατ. δολ. κι είχαν ΗΔΗ αρχίσει τρία χρόνια πριν τις πρόωρες συναξιοδοτήσεις ΠΑΝΤΟΥ στον δημόσιο τομέα. Στόχος;; Με δικά μας χρήματα ο μεγάλος αχρείος εξαγόραζε μόνιμους ψηφοφόρους για να μπορούν ν’ αδειάζουν ΟΛΟΙ της σεπτής λεγεώνος των ληστών τα δημόσια ταμεία ανενόχλητοι κι όποτε δεν ήταν αρκετή η συρμαδιά(;) να μας φορτώνουν δάνεια για να τα κλέβουν!!! Το κάτι τις μας μάς πέταγαν κι εμάς. Για να σκάμε και να τους ψηφίζουμε.
Ξέρετε γιατί παραιτήθηκε ο τωρινός πρωθυπουργός της Ιαπωνίας; Άκουσον, άκουσον! γιατί δεν έδιωξε τις αμερικάνικες βάσεις από την Οκινάουα, ΌΠΩς ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΆ ΕΊΧΕ ΥΠΟΣΧΕΘΕΊ, αλλά τις πήγε σε πιο… απομακρυσμένο νησί!!
Και θυμάμαι τον εντιμότατο και προοδευτικότατο κ. Καψή-πατέρα να σκίζεται να μας αποδείξει πως οι βάσεις… έφυγαν!! Και τα φερέφωνα τους, σε τύπο και τηλεόραση, να θριαμβολογούν για το κλείσιμο της βάσης του… Ελληνικού -το οποίο ΕΙΧΑΝ αποφασίσει οι ΙΔΙΟΙ οι αμερικάνοι στην πολιτική του οικονομικού συμμαζέματος των στρατιωτικών τους δαπανών κι εμάς οι εδώ συνεργάτες τους μας τάϊζαν… Φαραμπούτι Μαρτί!!!
Όλος λοιπόν ο ελληνικός -κι αθώος- λαός ΤΙ ΑΛΛΑ χειροπιαστά δείγματα ΑΠΑΤΗΣ ήθελε;;!!! Και καλά να πούμε πως δεν είχε πάρει χαμπάρι πως τον λήστευαν ΑΛΛΑ είχε τόσο ΠΡΟΩΡΑ δείγματα των προθέσεών τους!! Π.χ.: Μετά την καμμένη γη -που είπε πως βρήκε η συμμορία στα κρατικά ταμεία- από ΠΟΥ βρήκαν και διπλασίασαν σε μια νύχτα μισθούς συντάξεις άμα τη αναρρίχισή τους, ρεσάλτο θα το ‘λεγα, στην εξουσία;;;;;;;
Λοιπόν κ. Θ.Σ. ξέραμε ΑΛΛΑ μας βόλευε!! Μην διαμαρτυρόμαστε λοιπόν κι όλα θα περάσουν. Όπως πέρασε για τον γερμανικό λαό ο Χίτλερ -που μείωσε την ανεργία- και ένα σωρό άλλοι ίδιοι ΠΟΥ οι ΛΑΟΙ τους εγκαθίδρυσαν στην εξουσία… Εκτός βέβαια από τους ρεσαλτικούς άρπαγες αυτής π.χ. Λένιν, Στάλιν, Μαο και τους κτλ…. Και ζωή, δύσκολη βέβαια, στα παιδιά μας…
@Όλους: Η συγγραφέας του «Ο θεός των μικρών πραγμάτων» είναι Ινδή. Κάτι θα ξέρει από μεγάλη φτώχεια αν και στην πατρίδα της δεν ανήκει στην κάστα των untouchables… Εκείνο που μ’ άρεσε στο γραφτό του, το ‘χει παρμένο από αμερικάνικη παρλάτα και το βάζει στη σωστή μεριά, είναι το: «οι γιαγιάδες μας που ‘μοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες πόρνες» και θυμούμαι την μαυροφορεμένη αναλφάβητη και χήρα γιαγιά μου την Κεφαλλονίτισσα…
Manolo τέλος. Ζωή μαγική.
«…Η φτώχεια όμως όχι. Δεν θα πάρω. Να δοκιμάσετε χωρίς εμένα…»
κ. Τσακιροπούλου τίθεται θέμα επιλογής για τη φτώχεια? κάποιοι θέλουν να «πάρουν» και κάποιοι αρνούνται??? Αν μπορείτε να μου εξηγήσετε το ΧΩΡΙΣ ΕΜΕΝΑ τότε ζηλεύω τρελλά την προσωπική σας ελευθερία και τις προσωπικές σας κατακτήσεις….Αν κάτσουμε να καλιμπράρουμε ποιος αξίζει την ωραία, περήφανη, δυνατή Ελλάδα, αλήθεια, νομίζω δε θα μείνει κανείς, πέρα από κάτι παλιούς Έλληνες, αιωνόβιους πια.
Τα πλοκάμια, έστω οι μικρές βεντουζίτσες, του τεράστιου χταποδιού, μας άγγιξαν όλους. Κι όσο δεν στρουθοκαμηλίσουμε απέναντι σε αυτή την αλήθεια, τόσο πιο γρήγορα θα ξανασηκωθούμε.
Η παλιά αυτή μάχη του καλού και του κακού Έλληνα, αυτό το εμφυλιακό σαράκι, «εγώ είμαι καλύτερος, εγώ τί φταίω» φοβάμαι ότι θα μας χώσει πιο μέσα. Όσοι έχουμε μια μικρή ιδέα ελληνικής ιστορίας, ξέρουμε κατά βάθος ποια είναι η στιγμή: η απειλή του εχθρού, αυτή μας έχει συνεφέρει ως τώρα. Τότε πεταγόμαστε απ’ το κρεββάτι και ξεκινάμε δουλειά. Τότε τινάζουμε από πάνω τη γκρίνια και πιστεύουμε ξανά. Δυστυχώς.
Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω τι έκαναν οι παππούδες σας, οι παππούδες μου και όλοι όσοι προηγήθηκαν. Δεν έχω ιδέα ποιος έκλεψε ποιόν, ποιος «τα άρπαξε» και ποιος έζησε δημιουργικά και κέρδισε τίμια το ψωμί του. Και ξέρετε τι; ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ!!!! Είμαι 27 ετών παίρνω 700 ευρώ το μήνα και θα παίρνω τα ίδια για τουλάχιστον 3 χρόνια ακόμα, αν δεν με απολύσουν! Μπορείτε εσείς να ζήσετε με τόσα λίγα χρήματα; Και όμως, εγώ, και πολλοί σαν και μένα το κάνουν!Ονειρεύομαι να παίξω στο θέατρο (μην βιαστείτε να μα κατατάξετε σε αυτούς που θέλουνε εύκολο χρήμα και δόξα, δυστυχώς δεν είμαι από αυτούς!), ονειρεύομαι να γίνω συγγραφέας παιδικών παραμυθιών και να ζήσω με τον εργάτη άνδρα μου ήσυχα και αγαπημένα όπως στις ταινίες! Ναι, όπως στις παλιές ελληνικές ταινίες! Αυτό δεν μας περιγράφετε κύριε Ξανθούλη; Και θέλω μια ειλικρινή απάντηση από όλους εσάς που είστε μεγαλύτεροί μου και ξέρετε πολλά περισσότερα από ότι εγώ. Πιστεύετε πως ο σύγχρονος Έλληνας έχει καμιά σχέση με εκείνον τον Έλληνα που έζησε φτωχικά και μόχθησε για να προκόψει; Όταν οι γονείς μας μεγάλωσαν με αμερικάνικες ταινίες, τηγανιτές πατάτες, και μοδάτα πανάκριβα ρούχα, περιμένουν τώρα να αλλάξουμε νοοτροπία; Γιατί, αντί να κοιτάμε μόνο ποιος έφτιαξε και ποιος «έφαγε» καλό θα ήταν να αναρωτηθούμε από εδώ και πέρα τι γίνεται. Πολύ φοβάμαι πως ο ΈΛληνας ο «δουλευταράς», με φιλότιμο, ο απλός σεμνός άνθρωπος που ευχαριστιέται με τα λίγα και αγωνίζεται για την ελευθερία, την πατρίδα και την οικογένεια, δεν υπάρχει πια… Ευτυχώς δηλαδή γιατί αυτός ο ίδιος Έλληνας αν κρίνουμε από τα σημερινά δεδομένα δε πρόκοψε και πολύ! Βοηθήστε με να καταλάβω τον κόσμο που φτιάξατε για μένα, ώστε να μπορέσω να τον κάνω καλύτερο για τους επόμενους…
Με εκτίμηση
Άννη
Θεοχάρη έχεις πολύ περισσότερη σχέση με τον Έλληνα που μόχθησε για να προκόψει.
Τα όνειρα δεν είναι οι μοδάτοι τροχοί, ρούχα και παπούτσια.
Αυτά είναι όνειρα παιδικά για κάποια που δεν ενηλικιώθηκε ψυχικά ακόμη.
Τα όνειρα που αντέχουν στις δοκιμασίες της ζωής είναι η αγαπημένη οικογένεια, η μόρφωση, η καλή υγεία, να μην εξαρτιέσαι από κανένα, τράπεζα ή κράτος.
Άλλωστε σιγά σιγά ο κόσμος αηδιασμένος από την υπέρμετρη κατανάλωση, την κομπίνα και τα ψεύτικη ζωή, την σαβούρα που μας πουλούν στα μαγαζιά και στα σουπερμάρκετ ξαναγυρίζει στην απλή και υγιεινή ζωή του παρελθόντος.
Τι δίνετε στην οικογένεια;
Φαγητό φτιαγμένο με χημικά, ορμόνες και συντηρητικά;
Εμφάνιση και ντύσιμο ανορεξικού πορνίδιου της μόδας ή Μπερλουσκόνι γεροτράγου;
Τι καλύτερο από το να περιποιείσαι τον δικό σου κήπο;
Έχετε φάει ντομάτα ή αγγουράκι βιολογικά, φυτευμένα και ποτισμένα στην αυλή ή στο μπαλκόνι;
Έχετε πάει να μαζέψετε ελιές ή ροδάκινα;
Να βλέπεις το δένδρο που σου έδωσε τον καρπό που βάζεις στο σώμα σου;
Η ουσία της ζωής ξαναγυρνάει στον Έλληνα και στην Ελληνίδα.
Οι οδηγίες των ξένων γυναικείων περιοδικών και των ντόπιων τσοντοκαναλιών δεν φέρνουν την ευτυχία αλλά μόνο την απόγνωση γιατί δεν υπάρχει ουσιαστική πλήρωση στην καταναλωτική πλύση εγκεφάλου.
Αν διαβάσετε προσεκτικότερα τα λόγια μου, ποτέ δε είπα ότι τα όνειρα τα δικά μου και των περισσοτέρων της γενιάς μου ΠΡΕΠΕΙ να είναι αυτά. Αλλά εσείς μας μεγαλώσατε με τέτοια όνειρα…πως περιμένετε να αλλάξουμε νοοτροπία. Δεν το ασπάζομαι, αλλά το αιτιολογώ. (χωρίς να δίνω δίκιο).Συμφωνώ σε όλα σχεδόν όσα λέτε και δεν θα απαντούσα στην υπέροχη προσπάθειά σας να με «αφυπνίσετε» αλλά σκόνταψα σε ένα πράγμα: «όνειρα παιδικά για κάποια που δεν ενηλικιώθηκε ψυχικά ακόμη.» Ειλικρινά πιστεύετε ότι τα παιδικά όνειρα είναι μόνο γι αυτούς που δεν έχουν ενηλικιωθεί ψυχικά; Κρίμα γιατί η δική μου θεωρία για την ζωή και τα πράγματα βασίζεται στην παιδικότητα, στην απλή παιδική σκέψη, στην αθωότητα και στην φοβερή δύναμη να μην παίρνεις τον κόσμο και τον εαυτό σου στα σοβαρά. Ξεφύγαμε η αλήθεια είναι από το θέμα, απλά δεν μπορούσα να το αφήσω ασχολίαστο!!! Ευχαριστώ για το χρόνο που μου διαθέσατε και θα σας πρότεινα να υποκύψετε σε ένα παιδικό όνειρο…
Όπως λέει και η Άννη Θ. κληρονομήσαμε από τους πρόγονούς μας τον καταναλωτισμό και το «αμερικάνικο» όνειρο. Και μάλλον τώρα καλούμαστε να το αλλάξουμε. Δε νομίζω ότι το ασπάζεται όπως λέτε κ. Άκη.
Άλλα όσο έχουμε Έλληνες που φορούν περικεφαλαία και χλαμύδα με τσαρούχια, θα μιλάμε για φέτα και τυρογαλο, και αντί αυτών θα τρώμε τα παιδιά μας για μεσημεριανό.
Εντάξει, είναι αυτό το λεγόμενο χάσμα το γενεών, αλλά πέρα από αυτό…
*»χάσμα των γενεών» ήθελα να πω…
Αγαπητή Άννη σχεδόν κάθε φορά που έκλεισα τα μάτια στην πραγματικότητα και προσπάθησα να ακολουθήσω ένα παιδικό όνειρο ή ας το πούμε μια παιδική αντιμετώπιση της πραγματικότητας πάντα ακολουθούσε μια συντριπτική εξαθλίωση των ονείρων αυτών από τους άλλους ή από τον Χρόνο.
Πάντα οι άνθρωποι ή ο Χρόνος έχουν την ικανότητα να σε προδίνουν.
Είναι η φύση τους;
Δεν το γνωρίζω με βεβαιότητα.
Το μόνο που γνωρίζω απόλυτα είναι ότι μόνο ο Θεός δεν με έχει προδώσει.
Δεν μου έχει υποσχεθεί τίποτα, μου δίνει ότι πραγματικά χρειάζομαι και όχι άχρηστες υποσχέσεις και μίση.
Επίσης σαν αιώνιος γνωρίζει την σημασία της στιγμής και μας θυμίζει ότι δεν έχουμε απεριόριστο χρόνο.
Πρέπει να δράσουμε τώρα!
Λοιπόν να καταλήξω ότι τα παιδικά όνειρα, αθώα ή ένοχα(υπάρχουν κι αυτά) ταιριάζουν μόνο στα παιδιά.
Όταν ενηλικιωθεί κάποιος μπαίνει στην περίοδο της ζωής του που με βάση τις αρχές, την ηθική και τον χαρακτήρα του δημιουργεί πραγματικότητα που δυστυχώς χρειάζεται πολύ περισσότερη προσπάθεια από ένα παιδικό όνειρο.
Ένα παράδειγμα.
Άλλο είναι να ονειρεύεται κάποιος σαν μοναχοπαιδί την μεγάλη οικογένεια και άλλο είναι να την μεγαλώνει στην σημερινή κοινωνία.
Άλλο είναι να ονειρεύεται την τάδε σταρ σαν σύζυγο κι άλλο είναι να συζεί με ένα τέτοιο πρόσωπο.
ΆΛλο είναι να ονειρεύεται την Πόρσε καμπριολέ ο δεκαπεντάχρονος και άλλο είναι να ζητάει το φακελάκι από φτωχοσυνταξιούχους ο ίδιος πενηντάχρονος πια, για να την πάρει.
Υώρα θα μου πείτε πως καταντήσαμε έτσι, ποιός φταίει, ποιος μας μεγάλωσε έτσι για να φτάσουμε σαν Ελλάδα και σαν κοινωνία σε τέτοιο χάλι;
Λοιπόν το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχει ο Έλληνας είναι η ικανότητα να σφουγγαρίζει την μνήμη του.
Αν σκεφθείτε με πόση ελπίδα και ηδονή υποδεχθήκε η Ελληνική κοινωνία την Αλλαγή.
Το ξεχαρβάλωμα της Οικογένειας, της Δικαιοσύνης, του Φιλότιμου, της ΕΛπίδας για ισότητα.
Ένα πρωθυπουργό που ήταν το καμάρι των οπαδών του όταν κεράτωνε τόσο ξεδιάντροπα την σύζυγό του.
Μια κοινωνία που εξυμνούσε το ποδόσφαιρο, την δόξα και το εύκολο χρήμα που σκορπούσε ο Κοσκωτάς και οι επακολουθήσαντες μαφίες/βδέλλες του Ελληνικού Δημοσίου και του μέσου αποταμιευτή.
Μια τηλεόραση που έδειχνε πόσο έξυπνοι και σύγχρονοι είναι αυτοί κι αυτές που κερατώνουν την οικογένεια τους σε αντιγραφή του ηγέτη τους.
Τηλοπτικές σειρές που έδειχναν πόσο έξυπνο και αποδεκτό είναι ένας πιτσιρικάς ἠ νέος να λέγει ψέμματα στους «γέρους» του.
Άλλες πάλι σειρές ἠ προγράμματα που με την σαβούρα τους έχουν κυριέψει τα παιδικά όνειρα, την φαντασία όχι μόνο των μικρών αγοριών και κοριτσιών αλλά και των ενηλίκων κάθε ηλικίας.
Με λίγα λόγια κρατήσαμε όλα τα στραβά της Ελληνικής κοινωνίας και με γρήγορο ρυθμό και φανταστική προσήλωση αποκτήσαμε όλα τα στραβά και λάθη της Αμερικανικής και Ευρωπαίας κοινωνίας (με τρανταχτό ΠΕ ο τόνος).
Από εκπαίδευση, κοινωνική, σχολική, πανεπιστημιακή, πνευματική χτυπήσαμε τούβλινο πάτο στην Ελλάδα.
Χειρότερη δεν μπορούσε να γίνει.
Τα παιδικά όνειρα της μεταπολίτευσης έγιναν κοινωνική λυματολάσπη στα μούτρα μας.
Τώρα μόλις το καταλάβαμε και γιατί δεν έχουμε καν αρχίσει το καθάρισμα;
Ακόμα κι αυτοί οι «ηγέτες» της μεταπολίτευσης, οι ταγοί έχουν λουφάξει, έχουν γουρλώσει τα μάτια τους από το μέγεθος της διαφθοράς και της σήψης!
Ε λοιπόν αυτή η κοινωνία χρειάζεται να αυτοκαθαρισθεί.
Τι σημαίνει αυτό;
Και ρίσκο πρέπει να πάρουμε, και να βγούμε από το καβούκι μας, και αντί να φωνάζουμε σαν όχλος «κάψτε τα και διαλύστε τα όλα», «κάψτε τους», να γίνουμε ομάδα προστασίας μας.
Γιατί διαφορετικα τα θύματα θα αυξάνονται, χθες τρεις αθώοι νέοι σε μια τράπεζα, σήμερα ένας δημοσιογράφος πού μας έδειχνε την βρώμα, αύριο εμείς και τα παιδιά ή τα βιβλία μας.
Τα παιδικά μας παραμύθια, η δημοκρατία μας, η ελευθερία μας, η ζωή μας.
Αγαπητοί κύριοι και κυρίες, μήπως όλοι πρέπει να καταλάβουμε ότι το κείμενο του κυρίου Ξανθούλη είναι συμβολικό και μας δηλώνει πάνω απ’όλα ότι πρέπει να ξεπεράσουμε τον ΕΑΥΤΟΥΛΗ μας!!!! Δεν μας ενδιαφέρουν, κυρία μου, τα προσωπικά σας επιτεύγματα! Σκεφτείτε έξω απ’το κουτί παρακαλώ και γυρίστε στην ταπεινοφροσύνη που εμπεριείχαν »εκείνες» οι εποχές..
Οι Ελληνες παλέψαμε για πολλά και προσπαθήσαμε για ακόμα περισσότερα, αλλά κάπου στην πορεία χάσαμε το νόημα. Ισως αν επιστρέψουμε σ’εκείνη την αρχή του δρόμου, να το θυμηθούμε..
Μετα τιμής..
«Εν μέσω αυτών των αντιθέσεων και ανταγωνισμών, πώς χρεωστούμεν να φερώμεθα οι χριστιανοί; Πρέπει να είμεθα προς το μέρος και των δύο. Πώς; Συμβιβάζοντες αυτούς, συνδιαλλάσοντες αυτούς, ειρηνεύοντες αυτούς. Η ιδιοκτησία να γίνει σεβαστή, αλλά να παύση την αθέμιτον εκμετάλλευσίν της. Και η εργασία του ανταγωνισμού ν’ αντικατασταθή δια της εργασίας της συναδελφώσεως και της αλληλοβοηθείας. Ο πλούσιος να έχει τα περισσότερά του, αλλά και ο φτωχός τα χρειαζόμενά του. Να μην υπάρχει πεινών, να μη υπάρχη γυμνητεύων, να μη υπάρχει ανέστιος, να μη υπάρχη εν ταις ανάγκαις και εν ταις ασθενείαις του άνθρωπος άπορος, αβοήθητος, εγκατελελειμένος. Χορτασμός δια τον καθένα. Ο καθείς κύριος των εν δικαιοσύνη κόπων του, αλλά και ένδυμα δια τον καθένα και δια τον καθένα ιατρός, φάρμακα και περιποίησις, όταν η περίστασις το καλέση. […] Εις τα δύο ταύτα συστήματα της ιδιοκτησίας (σσ. καπιταλισμός) και της κοινοκτημοσύνης (σσ. κομμουνισμός, σοσιαλισμός), ημείς οι Χριστιανοί έχομεν να παρατηρήσωμεν τα εξής: ότι η κοινοκτημοσύνη, πολεμουμένη υπό την έποψιν της ατομικής ελευθερίας, την οποίαν προσβάλλει, εάν ποτέ πραγματοποιηθεί, πρέπει να βασισθή εις την χριστιανικήν μόρφωσιν των ατόμων, διότι μόλο πολίται συνδεόμενοι, με τον σύνδεσμον της χριστιανικής αδελφότητος και αυταπαρνήσεως ημπορούν να στέρξουν ελευθέρως, ώστε οι έχοντες μεγαλυτέραν ικανότητα να απολαμβάνουν ίσα με τους έχοντας μικροτέραν ικανότητα, και μόνον χριστιανοί τέλειοι ημπορούν να θεωρούν ότι δε αδικούνται εάν ταχθώσιν εις τα κατώτερα και κοπιαστικώτερα επαγγέλματα, ενώ άλλοι θα τάσσονται εις ευγενέστερα θεωρούμενα και ανώτερα. […] Εις δε τους οπαδούς της ιδιοκτησίας θα παρατηρήσωμεν επίσης ότι, αν θέλωσι το σύστημά των να σωθή, είναι υποχρεωμένοι να επιζητήσωσι πάση δυνάμει και αυτοί την χριστιανικήν μόρφωσιν των ατόμων η οποία δια της αγάπης και της ευσπλαγχνίας θα εξασφαλίση των ανικάνων, των ασθενών, και των ανηλίκων τον χορτασμόν. Διότι όλαι αι περί της ελευθερίας των ατόμων και περί δικαιωμάτων, μεγαλυτέρων των πλέον ικανών θεωρίαι, είναι βάρβαροι και αισχραί και δεν εισακούονται υπό των λαών, όταν η ιδιοκτησία χρησιμεύη ως μέσον πλουτισμού των επιτηδειοτέρων, ενώ οι ασθενέστεροι ούτε τον άρτον των ημπορούν να εξασφαλίσουν. Ο πεινών θα κραυγάσει. Τούτο δεν είναι ιδιοτροπία του, είναι δικαίωμά του. Χόρτασον λοιπόν τον πεινώντα και εξησφάλισέ του τας προϋποθέσεις προόδου. Άνευ τούτων η κοινωνική τάξις θα διατρέχη πάντοτε κινδύνους. […]
Είτε λοιπόν την κοινοκτημοσύνη ασπάζεται τις, είτε την ιδιοκτησίαν, του Ιησού την βοήθειαν πρέπει να επικαλεσθή υπέρ του συστήματός του. Τοιουτοτρόπως το ζήτημα του χορτασμού των πεινώντων είναι κυρίως ζήτημα, το οποίον θα λυθή όχι διά τοιούτης ή τοιαύτης πολιτικής και οικονομικής οργανώσεως, αλλά διά της χριστιανικής μορφώσεως και αναπλάσεως.[…]
Αλλά ποίον πολίτευμα είναι το καλύτερον; Όλα τα πολιτεύματα είναι καλά, αρκεί ως γνώμονα να έχωσι την χριστιανικήν αρετήν και δυκαιοσύνην.»
–αποσπάσματα από το βιβλίο «Θεός – Κόσμος – Άνθρωπος, Διαλογικές & Διαθρησκεικές Συζητήσεις», επιμέλεια Μοναχού Αβραάμ Αγιορείτου, Εκδόσεις «Ο Ποιμενικός Αυλός».
(Με συγχωρείτε για τη δακτυλογράφηση σε μονοτονικό σύστημα)