Δημοσιογράφος – υπουργός

Η μόνη επαφή που είχα ποτέ με τον κ. Ρουσόπουλο, ήταν μέσω του τηλεφωνητή μου, 9 χρόνια πριν.

Ο γνωστός, ικανός και κατά κοινή ομολογία ευγενής δημοσιογράφος, θέλοντας να του παραχωρήσω μια συνέντευξη για τη συμμετοχή μου στην επιτροπή καλλιτεχνών και διανοούμενων για την υπόθεση Οτζαλάν, ξεκίνησε το μήνυμά του ως εξής: «Καλημέρα σας, ονομάζομαι Θόδωρος Ρουσόπουλος και είμαι δημοσιογράφος του STAR…»
Δίνω πάντα προσοχή στον τρόπο διατύπωσης και στη σημειολογία της. Ο καθένας θα συμφωνήσει πως άλλο είναι να πεις «είμαι ο…» και άλλο «ονομάζομαι τάδε». Το δεύτερο, αν είναι ειλικρινές, είναι σίγουρα πιο ευγενικό απ’ το πρώτο.

Η συνέντευξη δεν έγινε ποτέ, εξαιτίας ενός επαγγελματικού ταξιδιού μου στο εξωτερικό, πάντως το τηλεφώνημα μου προξένησε καλές εντυπώσεις για τον δημοσιογράφο. Ετσι, δεν με άφησε αδιάφορο η επιλογή του από τον κ. Καραμανλή για τη θέση του εκπροσώπου Τύπου της Νέας Δημοκρατίας.
Ανεξάρτητα από τις πολιτικές απόψεις του καθένα, η ύπαρξη ανθρώπων με καλλιέργεια και ήθος σε θέσεις νευραλγικές, είναι θετικό γεγονός και συμβάλλει κατά κάποιον τρόπο σ’ αυτό που συνηθίσαμε να αποκαλούμε πολιτικό πολιτισμό. Αρκεί να αναλογιστούμε το απώτερο παρελθόν, όπου η κοκορομαχία και ο ευτελής κομματικός τσαμπουκάς ήταν το αποκρουστικά σύνηθες. Οχι πως εξέλιπε στις μέρες μας, αλλά πάντα τα νέα πρόσωπα δημιουργούν ελπίδες και προσδοκίες.

Πέρασαν επτά χρόνια από τότε και όχι εντελώς ξαφνικά, θα έλεγα, ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης πλέον και υπουργός Επικρατείας, συγκέντρωσε φίλια και εχθρικά πυρά, σε σημείο που να κάνει τον καθένα να αναρωτηθεί αν είναι όντως το χειρότερο κυβερνητικό στέλεχος που πέρασε ποτέ απ’ αυτόν τον τόπο.
Το χέρι μου στη φωτιά δεν το βάζω, αλλά οι επιθέσεις εναντίον του είχαν άλλον αποδέκτη και αυτός δεν ήταν άλλος απ’ τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Εκείνο που μένει να δει κάποιος ψύχραιμα, είναι πάνω σε ποια αντικειμενική βάση πάτησαν «φίλοι» και εχθροί, για να ζητήσουν την κεφαλή του επί πίνακι, πράγμα που τελικά πέτυχαν.

Είναι το γνωστό ρητό του Πιττακού: «αρχή άνδρα δείκνυσι», πως η εξουσία δηλαδή αναδεικνύει την ποιότητα του ανθρώπου;
Είναι η αναπόφευκτη φθορά του ως αντ’ αυτού;
Είναι το πλέγμα προστασίας που με ενοχλητικό για τους ομοϊδεάτες του τρόπο, περιέβαλε τον προϊστάμενό του;
Είναι οι δικλίδες ασφαλείας που προσπάθησε να καθιερώσει μέσω φίλα προσκείμενων προς αυτόν άλλοτε συναδέλφων;
Είναι όλα αυτά μαζί, συν το γεγονός πως κάποιοι κρατούσαν ως ενέχυρο τη στάση του για τον βασικό μέτοχο;

Πάντως και χωρίς να λάβει κανείς υπόψιν του τις κραυγές της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που ψάχνει στο πρόσωπό του τον ηθικό αυτουργό ενός διαχρονικού και διακομματικού (για τα κόμματα εξουσίας μιλώ) σκανδάλου, αν ακούσει τις συζητήσεις και τις κρίσεις συναδέλφων του που τον γνώριζαν καλά, μάλλον στα συμπεράσματα – ερωτηματικά της προηγούμενης παραγράφου θα καταλήξει.
Αφήνω τα του πλουτισμού του απ’ την πολιτική ασχολίαστα, διότι γνωρίζω καλά τις αμοιβές των ανθρώπων-stars της τηλεόρασης. Και ο κ. Ρουσόπουλος, όπως και η σύζυγός του, ήταν ένας εξ αυτών. Προκάλεσε όμως με τη στάση του, διότι μάλλον ξέχασε ή δεν έλαβε όσο έπρεπε υπ’ όψιν του, πως ένας δημοσιογράφος κρίνεται τελείως διαφορετικά από έναν πολιτικό πρώτης γραμμής.

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΤΣΑΚΝΗΣ -(Φωτογραφία π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ)
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 06/11/2008

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *