Ο Παναγόπουλος, τα γιαούρτια και οι απαντήσεις του
Δημοσιεύθηκε στις 12/03/2010
Συντάκτης: ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ
Θεματική κατηγορία: Πολιτισμός Πολιτικής
Τι απαντά ο Πρόεδρος της ΓΣΕΕ κ. Γιάννης Παναγόπουλος όταν του ζητάνε να κάνει δήλωση για την επίθεση εναντίον του, τις προάλλες, με γιαούρτια και μπουκάλια και τον εν συνεχεία ξυλοδαρμό του;
Ιδού:
«Είναι αποτέλεσμα μιας συντονισμένης προσπάθειας που καιρό τώρα στοχεύει με εκβιαστικές, τρομοκρατικές και συκοφαντικές μεθόδους, να αποδομήσει τη συλλογική έκφραση και δράση. Πρωταγωνιστές αυτής της επίθεσης είναι τα ετερόκλητα στοιχεία που θεωρούν τα συνδικάτα κόμματα και μάλιστα τέτοια που οι ίδιοι φαντασιώνονται ως επαναστατικά υποκείμενα. Πίσω από τους πρωταγωνιστές υπάρχουν πάντοτε κάποιοι που τους καλύπτουν ή τους χρησιμοποιούν».
Δεν υπάρχει πιο παγιωμένη απάντηση-κλισέ στην πολιτική ιστορία της Ελλάδας. Την ίδια ακριβώς απάντηση έδιναν οι δεξιές μετεμφυλιακές κυβερνήσεις, όταν απέδιδαν όλα τα κακά στους «κομμουνιστάς και τας παραφυάδας τους».
Την ίδια έδινε και η χούντα, όταν όποιαν αντίδραση εναντίον της την απέδιδε «εις αναρχικά στοιχεία κατευθυνόμενα εκ του εξωτερικού».
Την έδινε ο κυβερνητικός συνδικαλισμός των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνον, τον οποίον η γενιά του κ. Προέδρου και ο ίδιος προσωπικά, αγωνίστηκαν και τον ανέπτρεψαν για να βάλουν στη θέση του τον κομματικό.
Μέχρι το 1981 ήταν αδιανόητο και εν πολλοίς παράνομο να αυτοπροσδιορίζεται οποιαδήποτε συνδικαλιστική παράταξη ως «προσκείμενη στο άλφα ή βήτα κόμμα». Προσπάθησε το κόμμα του κ. Παναγόπουλου -όχι το παλιό το Τροσκιστικό, το τωρινό που του έδωσε και τα αξιώματα- και κομματικοποίησε τα πάντα στον συνδικαλιστικό χώρο. Όπερ μεθερμηνευόμενον, διέλυσε τα πάντα και εκεί.
Δεν είναι δυνατόν ο κ. Πρόεδρος να μην καταλαβαίνει τη διαφορά ανάμεσα σε εκείνα που ισχυρίζεται στην παραπάνω δήλωσή του και στην αλήθεια. Είναι δυνατόν να μιλά για κατευθυνόμενους, σκοτεινές δυνάμεις και αναρχικούς, τη στιγμή που οι ήρωες τού εναντίον του επεισοδίου ήταν άνθρωποι χωρίς κουκούλες, που του επιτέθηκαν με απόλυτη άνεση, παρότι έβλεπαν τις κάμερες των καναλιών να τους τραβούν;
Τι άλλο θέλει να δει, για να καταλάβει πως ήταν καθαρά αγανακτησμένοι πολίτες που δεν μπόρεσαν να κρατήσουν την οργή τους, όταν τον άκουσαν να μιλά στους απεργούς.
Όλα αυτά τα χρόνια δεν νομίζω πως υπάρχει έλληνας που να μην έχει καταλάβει τι σόι κουμάσια είναι όλοι αυτοί οι συνδικαλιστές.
Τα παιδιά της μεταπολίτευσης, πολλοί δε από αυτούς και του Πολυτεχνείου.
Το τι θέατρο παίζουν και το πόσο έχουν ταυτίσει τα προσωπικά τους συμφέροντα και οφέλη, όχι μόνο με εκείνους έναντι των οποίων βρίσκονται και εναντίον των οποίων ξελαρυγγιάζονται από καιρού εις καιρόν για να γίνουν πιστευτοί, αλλά και με ότι άσχημο έχει η κοινωνία μας.
Το πόσο απάτη είναι η επαναστική γυμναστική που χρόνια τώρα βάζουν τους εργαζόμενους να κάνουν με τις καθημερινές πορείες, προκειμένου να βγάλουν το άχτι τους οι εργαζόμενοι απέναντι στην εργοδοσία, τα συνδικάτα να αναπαραστήσουν το ρόλο τους και στο τέλος να δώσουν χρόνο να περάσει ό,τι πιο αντεργατικό.
Κι οι ίδιοι να τρώνε με δέκα μασέλες από συμμετοχές σε ΔΣ εταιρειών και διάφορα άλλα χαριστικά αντίδωρα που τους χορηγεί η εργοδοσία για τον κόπο τους να τη φροντίζουν με κάθε τρόπο.
Τα καταλαβαίνουν όλα οι πολίτες, απλώς δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, αφού όσα και να λένε κανείς δεν τους δίνει σημασία
Όμως κάποτε ο λαός βλέπει τα πράγματα να φτάνουν στο αμήν. Να τον κατακλέβουν, να τον καταξεσκίζουν, να τον εξευτελίζουν, να τον ρεζιλεύουν διεθνώς οι πολιτικοί του και οι πάσης φύσεως ταγοί του. Και οι συνδικαλιστές αντί να προστατεύουν το λαό για την αδικία που υφίσταται να πληρώνει ξένα σπασμένα, να βγάζουν για πολλοστή φορά από το συρτάρι την ίδια κασέτα των πρώτων χρόνων της Μεταπολίτευσης και να εκφωνούν για άλλη μια φορά τον ίδιο δεκάρικο.
Για ακούστε τον Παναγόπουλο:
«οι αγωνιστικές κια απεργιακές κινητοποιήσεις δεν έχουν τέλος, έχουν στόχους που αποτυπώνονται με διαύγεια στα συνθήματά μας και συνεχώς δυναμώνουν».
Κι όταν λοιπόν, ο λαός ξέρει πως τόσες δεκαετίες όλο κάτι τέτοια λένε οι συνδικαλιστές ενώ όλο πιο πολύ βαθειά θάβονται η καθημερινή ζωή και οι αξίες του ε, άνθρωποι είναι, φουντώνουν! Κι ορμούν και τον πιάνουν τον Πρόεδρο της ΓΣΕΕ από το γιακά!
Ο ίδιος όμως κάνει τον απτόητο:
«Οι θέσεις, οι αρχές και η αποδοχή από τους εργαζόμενους δίνουν την απάντηση. Ποτέ δεν έκρυψα την πολιτική μου ταυτότητα, δεν την αντάλλαξα όμως με το καθήκον μου να υπηρετώ τις δυνάμεις της εργασίας».
Αλλοίμονο, γιατί να την κρύψει άλλωστε; Πώς θα κάνει συνδικαλιστικο/πολιτικο/υπουργική καρριέρα;
Δεν το καλαβαίνει άραγε ο κ. Παναγόπουλος πως μάλλον πλέον τελείωσαν τα ψέμματα; Πως η παράσταση έλαβε τέλος! Ότι ήλθε η ώρα του χειροκροτήματος ή του μαξιλαρώματος;
Λαικό είναι το θέαμα, λαικές και οι αντιδράσεις! Δεν πρόκειται δα και για την Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης!
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ (Φωτογραφία: Πόστερ ΛΟΥΟΕΛ ΧΕΡΡΕΡΟ)
@Όλους: Ο,ΤΙ επεξεργάζονται για τον τόπο μας ο Κολοκύθας και οι συν αυτώ ΕΙΝΑΙ ΤΡΑΓΙΚΟ!!!
@ «Κουμάσια», κ. Βίτσο, οι επαγγελματίες συνδικα-ληστές των εργατικών δικαιωμάτων; Οι άνθρωποι που ιδρωκοπούν μέρα νύχτα πώς θα πιάσουν καλλίτερη τιμή για τις υπηρεσίες που προσφέρουν στην παράταξή τους, όταν αυτή γίνη κυβέρνηση;
Φαντάζομαι δε ότι από «Τα παιδιά της μεταπολίτευσης, [...] και του Πολυτεχνείου» εξαιρείτε την αξιοπρεπεστάτη κ. Δαμανάκη, τον αξιοπρεπέστατο κ. Μπίστη, τον εξ ίσου αξιοπρεπή, αν όχι εισέτι αξιοπρεπέστερο, κ. Ανδρουλάκη και τους ομοίως αξιοπρεπεστάτους με αυτούς και σταθερώς και απαρεγκλίτως τηρήσαντες και τηρούντες τον ηθικώτατο νόμο του Ο.Φ.Α.
Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί οι συνδικα-ληστευθέντες εργατοϋπάλληλοι δεν αντιδρούν -και όχι με γιαούρτια και καφέδες- εναντίον τους. Τι περιμένουν δηλαδή; Τους Παναγόπουλους να δράσουν υπέρ των συμφερόντων τους;
Αλλά θα μου πήτε: «Γιατί, κύριε, υπέρ των συμφερόντων τους δε δρουν οι συνδικα-ληστές;». Σωστό. Των απολύτως προσωπικών.