Έξι bloggers γράφουν για την Αθήνα

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, ΜΠΙΡΑ & BLOGGING Έξι bloggers γράφουν για την ΑθήναΈξι bloggers με συγγραφικό ταλέντο ανακάλυψαν οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ/ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ μέσα από το internet. Και τους ανέθεσαν να γράψουν ο καθένας μια ιστορία για την ...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ: Το σπίτι και ο χρόνος

Η γειτονιά «καλλιτέχνιζε».Αρκετοί γνωστοί των Γραμμάτων και Τεχνών ζούσαν στα πέριξ.Συχνά ανεβαίνοντας την οδό Ροβέρτου Γκάλι λίγο πριν την ανοιχτωσιά του «Διόνυσου», γωνία με την οδό Ουέμπστερ, στο ισόγειο έμενε ο Μποστ.Εάν ...

Γαλλία: Οι μετανάστες τραγουδούν τη «Μασσαλιώτιδα»

Η γαλλική σημαία σε όλα τα σχολεία, η «Μασσαλιώτιδα» σε όλα τα μαθητικά στόματα μία φορά τον χρόνο, μαθήματα γαλλικής γλώσσας και ισότητας των φύλων για όλους τους μετανάστες: είναι μερικά από τα πρώτα μέτρα της γαλλικής κυβέρνησης για την εμφύσηση της εθνικής ταυτότητας στους πολίτες.

Έπειτα από τρεις μήνες δημόσιας συζήτησης γύρω από το «τι σημαίνει να είσαι Γάλλος», που σημαδεύτηκαν από ρατσιστικές παρεκτροπές και έντονες αντεγκλήσεις μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, ο Γάλλος πρωθυπουργός Φρανσουά Φιγιόν ανακοίνωσε «μια πρώτη σειρά μέτρων» τα οποία επικεντρώνονται στους νέους και τους μετανάστες, και τη συγκρότηση μιας «επιτροπής σοφών» που θα αναλάβει την επόπτευση της εφαρμογής τους και τη διατύπωση νέων προτάσεων. Ο Νικολά Σαρκοζί, επεσήμανε ο Φιγιόν, θα αναφερθεί εκ νέου στο θέμα τον Απρίλιο, μετά την προγραμματισμένη για τον Μάρτιο διεξαγωγή τοπικών εκλογών. Η συζήτηση για την εθνική ταυτότητα, επέμεινε, θα συνεχιστεί μέχρι το τέλος της θητείας του, το 2012.

Ο Φιγιόν χαρακτήρισε τη συζήτηση «ουσιαστική» και «επιτυχημένη». «Πέραν της πολιτικής κονταρομαχίας και της αβάσιμης κριτικής… το ζήτημα της ταυτότητας της Γαλλίας δεν είναι πλέον ταμπού», δήλωσε. Η Δεξιά κυβέρνηση, εντούτοις, είναι και η μόνη που δηλώνει ικανοποιημένη. Σοσιαλιστές και αντιπολιτευόμενος Τύπος, που κατηγορούσαν εξαρχής τον Νικολά Σαρκοζί πως χρησιμοποιεί το ζήτημα της εθνικής ταυτότητας (συνδυασμένο πάντα με το ζήτημα της μετανάστευσης) για μικροπολιτικούς λόγους, και συγκεκριμένα για να αλιεύσει ψήφους ακροδεξιών εν όψει των εκλογών του Μαρτίου, κάνουν λόγο για «mesurettes», μικρά, ασήμαντα μέτρα με τα οποία «κηδεύεται» (ο χαρακτηρισμός ανήκει στους Σοσιαλιστές) η όλη συζήτηση. «Ώδινεν όρος και έτεκε μυν», δήλωσε στη «Μonde» ο ιστορικός Ολιβιέ Λε Κουρ Γκρανμεζόν. «Κανένα από αυτά τα μέτρα δεν θα αλλάξει τίποτα. Η κρίση της εθνικής ταυτότητας δημιουργήθηκε από την κυβέρνηση. Όλη αυτή η αναταραχή είναι απλώς υπόθεση ψηφοθηρίας».

ΚΙΤΤΥ ΞΕΝΑΚΗ (Φωτογραφία: ΜΠΑΜΠΗΣ ΠΥΛΑΡΙΝΟΣ)
ΤΑ ΝΕΑ

Την περασμένη Δευτέρα, ο δραστήριος υπουργός Μετανάστευσης και Εθνικής Ταυτότητας της Γαλλίας, ο πρώην σοσιαλιστής Ερίκ Μπεσόν, εγκαινίασε μια συζήτηση που προκάλεσε και εξακολουθεί να προκαλεί μια έντονη πόλωση. Το κεντρικό ερώτημα πίσω από τη συζήτηση αυτή είναι: «Τι σημαίνει να είσαι Γάλλος;».
Μέχρι τις 31 Ιανουαρίου, όλοι οι Γάλλοι μπορούν είτε με το όνομά τους είτε ανωνύμως να δώσουν τη δική τους απάντηση σε αυτό το ερώτημα γράφοντας στη διεύθυνση www.debatidentitenationale.fr . Σύμφωνα με στοιχεία του Υπουργείου Εσωτερικών, έχουν ήδη απαντήσει 14.000 Γάλλοι. Κι όλα αυτά σε μια χώρα που το 11% του πληθυσμού της είναι μετανάστες.

Πολλές απαντήσεις διακρίνονται για το χιούμορ τους. «Το να είσαι Γάλλος», γράφει κάποιος με το ψευδώνυμο Pseudo, «σημαίνει να δοξάζεις τον άνθρωπο και να μη λαμβάνεις μέρος σε καμιά απογραφή. Να αγαπάς τη διαφορά, να επαινείς την ανοχή, να απορρίπτεις τις δικτατορίες και τη διαφθορά, και να μη συμμετέχεις σε συζητήσεις σαν κι αυτήν».

Η Ζακλίν, πάλι, βλέπει πιο σοβαρά τα πράγματα. «Το να είσαι Γάλλος», γράφει, «σημαίνει να διαβάζεις και να γράφεις τη γαλλική γλώσσα, να τραγουδάς τη Μασσαλιώτιδα στις πατριωτικές και αθλητικές εκδηλώσεις, να γνωρίζεις την ιστορία της Γαλλίας, να κρεμάς τη σημαία στο μπαλκόνι σου, να σέβεσαι το κράτος δικαίου και να αγαπάς το περιβάλλον. Συγχαρητήρια, κύριε υπουργέ, για την πρωτοβουλία αυτή!»

Η Μασσαλιώτιδα, ο γαλλικός εθνικός ύμνος που «σφυρίχτηκε» πριν από ένα χρόνο σ’έναν ποδοσφαιρικό αγώνα ανάμεσα στην Τυνησία και τη Γαλλία από κατοίκους των προαστίων, εμφανίζεται σε πολλές από τις απαντήσεις. Τις περισσότερες φορές με θετικό χρώμα. Αλλά όχι πάντα. «Είμαι κάτοικος της Βρετάνης, Γάλλος, Ευρωπαίος, πολίτης του κόσμου, πνευματικό παιδί του Γκάντι, του Αϊνστάιν, του Σπινόζα και πολλών άλλων», γράφει κάποιος. «Δεν χρειάζομαι μια εθνική ταυτότητα για να πω ποιος είμαι: είμαι ένας ελεύθερος άνθρωπος, και κανείς δεν θα με αναγκάσει να τραγουδήσω τους πολεμοχαρείς στίχους της Μασσαλιώτιδας.»

Εκτός από τη Μασσαλιώτιδα, αναφέρονται επίσης οι λέξεις ιστορία, αξίες, παράδοση, υπερηφάνεια. «Η Γαλλία είναι μια χώρα με χριστιανικές ρίζες, ας το παραδεχθούμε κι ας είμαστε υπερήφανοι γι’αυτό», σημειώνει ο Μπενουά. «Αν η χώρα μας δεν πηγαίνει καλά, αυτό οφείλεται στο ότι οι Γάλλοι απαρνούνται τις ρίζες τους και τις καταστρέφουν».

Αλλοι βέβαια δεν συμφωνούν με αυτή την προσέγγιση. «Το να είσαι Γάλλος δεν σημαίνει ότι είσαι υπερήφανος που είσαι Γάλλος. Ούτε ότι ντρέπεσαι γι’αυτό. Γιατί να βάζουμε παντού την υπερηφάνεια; Δεν το κάνουν αρκετά οι αθλητικογράφοι;»

Ορισμένες απαντήσεις είναι συγκινητικές. «Το 1960, ο πατέρας μου ήλθε από την Αλγερία στη Γαλλία, πήρε τη γαλλική υπηκοότητα και δήλωσε: ξέρω πως τα παιδιά μου δεν θα γυρίσουν ποτέ στην Αλγερία. Είχε δίκιο. Το να είσαι Γάλλος σημαίνει να συνειδητοποιείς γιατί επέλεξες να μείνεις εδώ, να ριζώσεις, να σέβεσαι τη χώρα ακόμη κι όταν δεν είναι Παράδεισος».

Κάποιοι υπερασπίζονται τον κοσμικό χαρακτήρα της Γαλλίας ή την ιδιαιτερότητά της απέναντι στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο. Για τον Ραφαέλ, πάλι, «η εθνική ταυτότητα της Γαλλίας αντιπροσωπεύεται καλύτερα στο μετρό παρά στην Εθνοσυνέλευση».

Αλλοι εκφράζουν τη δυσπιστία τους για την όλη συζήτηση, θεωρώντας την ένα πολιτικό τέχνασμα του Νικολά Σαρκοζί. «Είναι μια πολύ πρακτική συζήτηση», γράφει κάποιος. «Σε μια εποχή γενικής σύγχυσης, μας διχάζουν για να μας κυβερνούν αποτελεσματικότερα. Η ιδέα του έθνους προσεγγίζει τον φασισμό, αφού στηρίζεται στην άποψη ότι ένα έθνος είναι καλύτερο από ένα άλλο».

Σε ό,τι αφορά την απαίτηση οι μετανάστες να μαθαίνουν γαλλικά, η Σαλί γράφει: «Είναι λογικό. Θα έπρεπε να μάθουμε όμως κι εμείς τη δική τους

γλώσσα. Ονειρεύομαι μια χώρα όπου το να μιλάς αραβικά ή κινέζικα θα είναι εξίσου φυσιολογικό με το να μιλάς αγγλικά».

Στην ίδια γραμμή, ο Χαντέρ προσθέτει: «Αν αγαπάμε τα χρώματα της σημαίας, πρέπει να αγαπάμε και τα χρώματα του δέρματος».

Για τους επόμενους μήνες, η ανταλλαγή ιδεών , προτάσεων και ορισμών θα συνεχιστεί. Θα υπάρξουν χιλιάδες τρόποι προσδιορισμού και εξήγησης της γαλλικής ταυτότητας. Για τον Νικοπόλ, πάντως, όλοι αυτοί οι τρόποι είναι μάταιοι. «Η Γαλλία, όπως όλες οι χώρες, αποτελεί μέρος ενός συνόλου. Όταν ρωτά λοιπόν κάποιος τι σημαίνει να είσαι Γάλλος, κανείς δεν μπορεί να δώσει την απάντηση. Τι σημαίνει να είσαι πολίτης της Γης;»

Από το site του ΑΘΗΝΑ 9,84
(Πηγή: El Pais)