«Τυχερή και ευτυχισμένη» του Μike Leigh
Δημοσιεύθηκε στις 14/10/2008
Συντάκτης: ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Θεματική κατηγορία: Κινηματογράφος
Στην ταινία «Τυχερή και ευτυχισμένη» του Μike Leigh είχαμε την ευκαιρία να δούμε μια άλλη εκδοχή της βάσης του έργου του: «Προσπαθώ να συνδυάζω πάντα το βαθύ τραγικό με το πολύ κωμικό», τουλάχιστον κατάπως λέει ο ίδιος σε συνέντευξή του, με αφορμή την ταινία.
Το σενάριο καταγράφει στιγμιότυπα από τη ζωή μιας απείθαρχης, «τρελλούτσικης» έως χαζοχαρούμενης δασκάλας, που, όμως, ανταποκρίνεται με επιτυχία στα δύσκολα της δουλειάς της, συγκατοικεί αρμονικά με τη φίλη της, νοιάζεται τους προβληματικούς χαρακτήρες στον περίγυρό της και εκπέμπει μια νότα αισιοδοξίας και χαράς, σε αντίθεση με όλους τους άλλους χαρακτήρες του έργου.
Η ιστορία σκόπιμα κινήθηκε στο χώρο του σουρεαλιστικού «επί το αγγλοσαξωνικότερον», αλλά η εντύπωση που αφήνει υπολείπεται κατά πολύ ανάλογων σεναρίων («ο εραστής της κομμώτριας», «Αμελί», «Ντελικατέσεν»).
Όπως αρμόζει, βέβαια, στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο, έτσι και στο έργο αυτό, ο κοινωνικός περίγυρος και οι χαρακτήρες, τόσο της πρωταγωνίστριας, όσο και των υπολοίπων ρόλων, είναι καλά σκιαγραφημένα με την «καλλιτεχνική άδεια» της ελαφράς υπερβολής.
Τα εξωτερικά γυρίσματα, όντως, μέσα σε άπλετο φώς, υπήρξαν ο φτωχός συγγενής των εσωτερικών, θεατρικών σκηνών (το μεθύσι μετά το γλέντι στο μπαρ, η συνάντηση με τον περιπλανώμενο, τα δρώμενα στην τάξη, τα πολύ κοντινά πλάνα στα μαθήματα οδήγησης).
Το πρώτο μέρος κούρασε λιγάκι, ενώ στο δεύτερο, που η τραγικότητα έλαβε άλλες διαστάσεις η ισορροπία αποκαταστάθηκε.
Η μουσική δεν ξεπέρασε το επίπεδο της «ευπρεπούς συνοδείας».
Από τις ερμηνείες, εξαιρετική αυτή του Stanley Townsend (ζητιάνος), πολύ καλός ο Eddie Marsan (δάσκαλος οδήγησης), διασκεδαστική η Karina Fernandez (δασκάλα του flamenco).
Για την Sally Hawkins, διατηρούμε τις επιφυλάξεις μας όσον αφορά το πολυσυζητημένο «ρεσιτάλ ερμηνείας» της, παρά τα διθυραμβικά σχόλια και το βραβείο που απέσπασε στο φεστιβάλ Βερολίνου.
Η γενική εντύπωση από την ταινία είναι μέτρια, μιας και το σουρεαλιστικό στοιχείο δεν κατάφερε να ισορροπήσει αρκετά κατά τη διαχείριση της αφήγησης και της σκηνοθετικής διδασκαλίας.
Ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος μας έχει συνηθίσει αλλιώς σε ανάλογες παραγωγές….
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ -(Φωτογραφία: Γραφείο διανομής της ταινίας)

























